Tag: erkenning

Loslaten en zegen ontvangen

Soms kunnen mensen zichzelf zo enorm belangrijk vinden. Ze denken na over zaken vanuit hun eigen referentiekader. Dit kader is gevormd door opvoeding, persoonlijke ervaringen, keuzes en hun eigen verlangens.

Als deze je uitgangspunt zijn dan is het onvermijdelijk dat je ergens gaat vastlopen in het leven. Het kan niet anders omdat veel zaken in het leven niet zo goed waren. Je opvoeding bijvoorbeeld is nooit perfect geweest. Je ervaringen zijn de jouwe, maar ook die waren niet altijd goed te noemen. Je hebt niet altijd de juiste keuze gemaakt en je verlangens zijn niet altijd zuiver.

Vechten tegen onmogelijkheden?

Veel mensen zijn eigenlijk altijd in gevecht. Ze strijden als Don Quichot tegen zaken die ze niet in de hand hebben. Je kunt je opvoeding als uitgangspunt nemen en er van uitgaan dat je ouders zaken niet goed hebben gedaan en het dus anders proberen te doen, zelfs beseffen dat het je nooit echt helemaal gaat lukken en toch zo enorm je best doen om de ideale vader of moeder te zijn dat je daarin uiteindelijk vast zult lopen.

Je kunt persoonlijke ervaringen meenemen in je leven en ze voortdurend ophoesten en ze je laten beïnvloeden door voortdurend te proberen het anders te doen, beter zelfs, maar uiteindelijk knap je af. Je bent namelijk ook niet perfect en kunt niet alles al doe je nog zo je best. Je kunt je helemaal kapot werken, om kenteken bewijzen maar uiteindelijk eindig je overspannen en lukt het niet meer.

Het gaat niet over jou en overbesteding jij wil!

Misschien probeer je om de juiste keuzes te maken op basis van wat je hebt gezien en heb je nagedacht over veel zaken. Je zult gaan merken dat je niet alles weet over het leven. Noch over je zelf, noch over anderen. Je kunt een mening hebben, maar uiteindelijk zul je merken dat het daar niet over gaat in het leven.

Je hebt natuurlijk verlangens. Deze zijn er nu eenmaal. Het bijzondere van verlangens is dat ze nooit ophouden tenzij je ze laat roven door mensen en gebeurtenissen. Je kunt zo bezig zijn met allerlei zaken in het leven waarvan je denkt er naar te verlangen, een huis, voldoende geld, een man of vrouw, kindjes, etc… maar als je het hebt is de roep nog steeds naar meer en het vult niet.

Waar gaat het dan om?

Waar gaat het dan om in het leven? Het gaat niet om de vervulling van jouw verlangen. Je mag nadenken over zaken, maar jouw mening is slechts de mening van velen. Jouw keuzes zijn de jouwe en soms goed en soms minder goed, soms zelfs ronduit slecht. Jouw manier van omgaan met zaken kan in je leven gevormd zijn en je kunt van daaruit op een goede en minder goede manier met zaken omgaan. Zelfs waar je denkt te kort te hebben gehad proberen te compenseren in je gezin, naar je kinderen en partner, maar je zult niet perfect zijn net als jouw ouders dat niet waren.

Ik geloof dat al probeer je het nog zo goed, het zal je niet lukken. Misschien ben je een sterke persoonlijkheid , maar je leven is niet in jouw handen. Je kunt sterke overtuigingen hebben, maar het gaat er om of ze de juiste zaak dienen. Je kunt krachtig zijn in wat je wil. Wilskracht is een sterk punt en kan mensen ver brengen, maar het is niet per definitie dat wat je geluk brengt.sterker nog soms kan wilskracht ons zelfs totaal onderuit halen. We willen dan van alles maar omdat het onhaalbaar is gaan we er uiteindelijk aan kapot.

Het is aan jou en mij waar we voor leven. Wat de basis is van je leven. Als de basis van je leven je zelf bent of dat wat van jou is, is dat best betrekkelijk. Sommige zaken zijn zeker de moeite waard, maar altijd tijdelijk. Als echter wat je doet, de keuzes die je maakt, de inzet die je doet komt vanuit geloof, dan zul je misschien de zeilen moeten bijzetten. Anders met dingen moeten omgaan.

Wie ben je?

In de bijbel was daar Petrus. Hij werd de rots genoemd. Eerst was hij Simon, maar hij stond z’n mannetje als volgeling van Jezus. Toch moest Hij leren dat niet zijn afkomst bepaalde wie hij was. Jezus haalde hem weg uit zijn omgeving en weg van zijn inkomstenbron. Dat kon Petrus redelijk handelen. Jezus werd hem terecht dat zijn manier van leven meer afhankelijk mocht zijn. Afhankelijk van Vader God ipv afhankelijk van mensen of van eigen kracht en inzet. Petrus moest leren dat niet hij de controle had over gebeurtenissen in het leven en dat ook erkennen. Hij had verlangens om gezien te zijn en geliefd. Wie kon hem dat geven?

Jezus liet hem weten, dat niet Petrus in controle was, maar dat Jezus de controle had. Hij liet zien dat Hij in staat was de dood te overwinnen en daaraan voorbij te gaan. Hij kan meer dan Petrus, ook meer als jij . Al wil je nog zo graag en bedoel je het goed, je bent beperkt in eigen kracht en leven.

Veranderen in Jezus naam.

Ik geloof echter dat er kracht is in de naam van Jezus, dat er Leven is in overvloed bij Hem. Dat wat we doen in Zijn naam eeuwigheidswaarde heeft.

Misschien wil je het op jouw manier proberen. Dat kan je keuze zijn. Misschien zijn je ouders, familie, mensen om je heen niet altijd de juiste voorbeelden geweest. Jezus is dat wel. Wat zou het prachtig zijn als je jouw kracht en inzet, jouw overtuigingen los zou willen laten en overgeven aan God om ze in Jezusnaam terug te ontvangen in kracht van de Heilige Geest. Je leven zal dan een andere inhoudt krijgen. Niet het negatieve is dan de krachtbron om het beter te doen, maar God zelf zal in je werken en de bron zal Leven zijn. Liefde en Waarheid zullen de basis zijn vanuit Jezus.

Sommige mensen zitten zo vast in eigen denken en menen het ondanks alles dat zelfs in het geloof het zelf te moeten doen, het voor God te moeten, zich te moeten bewijzen voor mensen of God zelfs. Dat is iets wat onmogelijk is. Je kunt niet je eigen heil bewerken. Je zult moeten toegeven dat je imperfect bent. Door het voortdurend zelf op te pakken zeg je eigenlijk dat jij de regie hebt. Dan is niet God de regisseur van je leven, maar ben je het zelf. Dan kan je zelfs in de kerk zitten of je christen noemen, maar de vraag is of dit dan waar is.

De regie uit handen geven.

Soms zullen we de regie over ons leven uit handen moeten geven en je verlangens in handen moeten leggen van Hem die je kent en begrijpt. Die het beste met je voorheeft. Hij is de Koning van Liefde, Leven en Hij is de enige Weg om relaties inhoudt te geven, je inzet de moeite waard te naken, je de erkenning te geven die je toekomt. Durf het oude los te laten en Zijn zegen te ontvangen.

Strooks

Is niet ieder mens op zoek? Gelukkig zegt de bijbel ons dat wanneer we op zoek zijn, dat we ook zullen vinden. Wanneer het gaat om erkenning is dat ook zo. De vraag is of we deze ook durven omarmen. Ik bedoel dat we ons durven laten bevestigen zoals ons hart dat werkelijk verlangt of dat we zelf de controle hierover willen houden. 

 

We zoeken een vorm om bevestigd te worden door anderen. Worden we onvoldoende positief bevestigd, dan zullen we negatieve bevestiging zoeken. Waarbij zowel voorwaardelijke als onvoorwaardelijk. 
Positief en negatief klinkt in onze oren vaak ook als zodanig, maar alsmede hebben we beide nodig. Ik benoem hieronder de 4 strooks. (Zo worden deze genoemd):

  • -positief voorwaardelijk

Vb: dat heb je goed gedaan.

  • -positief onvoorwaardelijk

Vb: ik ben blij met je.

  • -negatief voorwaardelijk

Vb: dat doe je niet goed.

  • -negatief onvoorwaardelijk

Vb: je deugt niet.
Al deze strooks hebben we nodig in ons leven, maar op een evenwichtige manier. Wanneer we immers slechts positief benaderd worden, dan zal dit zijn uitwerking hebben in onze dagelijks manier van leven. Je kunt je voorstellen dat wanneer zo iemand een keer pittige kritiek krijgt deze totaal van slag raakt. Andersom evenzo. Iemand die altijd negatief benaderd is zal moeite hebben om een compliment te ontvangen. Mensen hebben bevestiging nodig in hun totaliteit om zo tot erkenning te kunnen komen.
Echter, nog onze ouders, vrienden, collegae, geliefden, etc.. kunnen ons werkelijk de bevestiging geven waarover in wezen allen naar verlangen. Ieder mens heeft immers zo zijn of haar eigen achtergrond aan manieren tot het komen van ene vorm van bevestiging om zich daarin te kunnen plaatsen en zich een soort van erkent te ervaren. 
Iedereen heeft zo zijn eigen onbalans in deze verdeling en zo ook zijn eigen strijd in deze te voeren en derhalve zal iedereen voortdurend bezig zijn te zoeken hiernaar. Jij bij hen en zij bij jou. En tegelijk trekt ieder zo zijn eigen conclusies hier uit. Het zij bewust of onbewust.
In de Bijbel kunnen we het verhaal lezen van de wijze man die zijn huis op een rots bouwde en de vergelijking met iemand die zijn huis op zand bouwde en wiens huis uiteindelijk een puinhoop zal achterlaten.  
Waar ik heen wil? Ik wil vertellen dat we ons hele leven op zoek kunnen zijn naar bevestiging en erkenning, maar dat we niet krijgen waarover werkelijk verlangen. We bouwen ons leven op los zand. Wanneer we werkelijk de erkenning en bevestiging willen waar we naar verlangen zullen we op zoek moeten naar de Rots en ons niet moeten laten afschepen met een stuk los zandgrond.
Ik geloof dat God de enige Rots is waarop we werkelijk kunnen bouwen. Hij zal ons bevestigen in alle 4 genoemde strooks. Zo heeft God ons onvoorwaardelijk lief. (Pos. Onvoorw.) toch is het nodig om zijn weg te kiezen. (Pos. Voorwaard.) God bied ons correctie aan. (Neg. Voorw.) wanneer we hem echter verloochenen wanneer we Hem wel kennen zegt Hij ons niet te willen kennen. (Neg. Onvoorw.)
Zoeken we onze erkenning en bevestiging bij God, dan zal Hij voorzien in een evenwichtige benadering van wie we zijn. Dit zal ons rust geven. Te weten dat Hij altijd van ons houdt en er voor ons is als het nodig is. Ons huis gebouwd op de Rots zal staan als een huis. Stormen zullen blijven komen en lastig zijn, maar innerlijk zal er rust blijven omdat we de erkenning ontvangen van wie we zijn. 
 

Kijk eens naar mijn buitenkant?

Soms lijkt de hele wereld wel te draaien om de buitenkant. Tenminste, laat ik voor mijzelf spreken , mijn wereld. Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper .

IMG_1474.JPG

We weten dat het allemaal niet gaat om de buitenkant, maar toch kiezen we daar, als mens mi heel snel voor. Hoewel wij, mijn vrouw en ik, redelijk bewust gekozen hebben om niet voor de buitenkant te willen leven lijkt het soms wel alsof alles in het leven hier toch om draait.

We hebben prachtige kinderen die inmiddels zoekende zijn in opleidingen en werk bijvoorbeeld. We zien hoe ze langzamerhand zelfstandiger worden. We zien dat ze kiezen voor banen waar de buitenkant erg belangrijk is. Mode, haar, make up, maar ook het mee doen met anderen, sport en spelletjes en zichzelf profileren lijkt erg belangrijk te zijn. Ook uitgaan is zo’n item daar bij.

Ook wijzelf, mijn vrouw en ik, zijn nogal streberig. Niet zo van de buitenkant in die zin dat alles er perfect uit moet zien. Echter we willen wel graag kunnen doen wat we belangrijk vinden. Voor onszelf en voor onze kinderen. We werken hard en dit resulteert dat we beide een baan hebben waarin we gezien zijn.

IMG_1534.JPG

Waar ik over nadenk op dit moment is nu juist dit: zij we niet veel te veel bezig met de buitenkant? Ik bedoel dit niet voor ons alleen, maar is de maatschappij niet heel erg gericht op leven voor het nu? Als je haar maar goed zit. hoe zie ik er uit? Draag ik de goede kleren? Ben ik niet te dik? Wat nu als men mij niet leuk vindt of als ik niet doe wat anderen van mij verwachten? Wat nu als we onze maatschappelijke positie zouden verliezen of er voor zouden kiezen op een andere manier te leven?

We weten natuurlijk dat het niet gaat om de buitenkant. Het gaat om de binnenkant. Maar kiezen we daar ook werkelijk voor? Is het niet gemakkelijker om voor de buitenkant te kiezen? Minder kwetsbaar te zijn?

Ik moet denken aan een aantal gedeeltes uit de Bijbel die ik belangrijk vind. Nml een gedeelte uit Amos. Deze Amos was een boer. Een schapenfokker en teler van moerbeivijgen. Deze werd door God geroepen om aan de Israëlieten te verkondigen dat God het zat was zoals ze leefden. Zie Amos 5:21 maar eens. Wat deed God ? Hij zocht iemand die hem wilde dienen. Dwars door alles heen durfde gaan ongeacht zijn opleiding of afkomst. Die niet bang was om af te gaan, maar deed wat hem gezegd werd. Die niet bang was voor het uiterlijk vertoon van mensen die beter opgeleid waren bijvoorbeeld. Hij liet zich niet uit het veld slaan toen iemand hem aansprak over zijn opleiding. Amos 7:14.

Ook moest ik denken aan het verhaal uit handelingen 5. Een man en vrouw Anannias en Safira die zich graag wilden profileren ten aan zien van anderen. God liet duidelijk zien dat het werkelijk niet gaat om de buitenkant, maar om hoe we met zaken om gaan in het leven. Onoprechtheid brengt dood voort en geen leven.

Ook in Joël 2 kunnen we lezen dat het niet gaat om de buitenkant. Niet om wat we zeggen, wat we laten zien in eerste instantie maar om hoe we er mee om gaan.

Natuurlijk kunnen we er goed uitzien. Ons haar doen, kleren uitkiezen en make up in orde maken. Streven om een leuk baan te hebben en een goede positie, maar de vraag is meer waarop dit is gericht en hoeveel zijn wij er persoonlijk op gericht? Leven we slechts voor de buitenkant of is de buitenkant belangrijk op een normale wijze. Wat is belangrijker wie we werkelijk zijn? Of waar we anderen laten zien wie we zijn? Of wat we willen laten zien wie we zijn?

Mijn hart is daar niet altijd zuiver in. Ik wil graag oprecht zijn en God dienen. Echter soms wil ik ook gewoon gezien zijn. Gewaardeerd worden en laat ik me verleiden om te doen alsof. Doe ik eigenlijk wat ik niet wil namelijk de nadruk leggen op zaken die er eigenlijk niet toe doen. Prestaties die gedaan zijn, nadruk leggen op opleidingen, vertellen welke boeken ik gelezen heb, …

Ik merk dat veel zaken in het leven minder voldoening geven als je er de nadruk op legt. Immers dan ligt de nadruk op wat wij gepresteerd hebben. Echter wat wij gepresteerd hebben is in wezen niet zo veel. Wat we doen heeft niet zo veel waarde als het om onszelf gaat. Het krijgt veel meer waarde wanneer we het loslaten en gaan doen waarvoor we geroepen zijn .

Ik ben geroepen om vrij te zijn. Vrij van wat anderen van me denken. Vrij van de druk die anderen en de maatschappij me willen opleggen. Ik mag weten vrij te zijn in Christus en voor Hem te mogen leven. Mijn uiterlijk, opleidingen, werk, functie, afkomst, relaties mogen er zijn, maar geven niet werkelijk inhoud wanneer het slechts om mij zou gaan.

God alle eer. In Christus heeft Hij ons vrijgekocht. Niet zomaar om mensen vrij te maken, maar jou en mij persoonlijk.

Erkennen, vergeven en wederom erkenning?

Wanneer er issues spelen in je leven kan je dat gewoon wegstoppen. Er niks mee doen. Je zilt het dan telkens weer tegenkomen. Je zult je de dader kunnen omzeilen, maar telkens wordt je weer geconfronteerd met alle gevolgen van dien.

Boosheid, wrok, bitterheid, teleurstelling zal je leven beheersen. Je kan denken dat dat bij jou geen rol zal spelen, maar dat is wat men noemt ontkenning.

Ik geloof dat erkenning vooraf gaat aan herstel. We hebben het nodig om te erkennen dat we vastgelopen zijn. Daarbij is de vraag wie schuldig is de volgende.

We kunnen van alles zeggen en doen, maar zullen tot de kern moeten komen van wie we zijn, wT er is gebeurd. Daarna is er vergeving nodig om weer te kunnen functioneren. Om los te laten en de greep ons leven te herpakken.

Vergeving zet je vrij. Je kunt van alles doen, zelfs ontkennen, maar het zal je niet in de vrijheid zetten wanneer je niet tot vergeving komt.

Vandaag gesprek gehad over issues uit het verleden. Erkenning gegeven en zelfs vergeving uitgesproken. Toch is er soms een extra stap nodig om verder te kunnen. Je kunt zaken erkennen in je leven en vergeven, maar soms is er een extra stap nodig waar je weinig greep op hebt. Namelijk erkenning krijgen voor wat je is aangedaan om samen verder te kunnen.

Immers wat als je erkent dat iets je heeft geraakt, beschadigd en je hebt de koe bij de hoorns gevat en vergeving geschonken? Daarmee is de gebeurtenis niet ongedaan gemaakt en ben je niet in ere hersteld.

Dus blijft er gebrokenheid wanneer jij erkent en vergeeft, terwijl de zaak gewoon door gaat alsof er niets gebeurt is. Vergeving moet derhalve uitgesproken worden. De ander kan echter dank je wel zeggen, maar toch niet de erkenning geven die noodzakelijk is. Hij kan bijvoorbeeld er niks mee doen. Geen sorry zeggen of vergeving vragen voor wat hij je heeft aangedaan. Het is dan eenzijdig.

Hoe kom je dan tot erkenning? Dat is de vraag. Dit ligt niet on eigen handen. Soms komt het nooit zo ver en doms duurt het jaren voor de ander zijn deel in het verhaal erkent.

Vrij zijn begint bij erkenning en vergeving, maar erkenning van de ander maakt soms pas de weg vrij om werkelijk in eer hersteld te worden.

De vraag echter is of we moeten wachten tot we erkenning krijgen. Wachten op erkenning kan ons van het pad brengen. Het kan werkelijk iets worden in ons leven dat ons aan de zijlijn zet. Waardoor we lamgeslagen worden, aan de zijlijn gaan functioneren.

Ik geloof dat God ons kent en ons leid op ons pad. Laten wr doen wat we kunnen. Ons deel oppakken. god zal zijn deel doen. Wij doen wat wij kunnen, god zal dat niet doen. Hij heeft ons verantwoording en mogelijkheden gegeven. Hij zal doen wat we zelf niet kunnen. Verandering brengen. Ons vrij maken.

IMG_1360.JPG

Jezus is opgestaan uit de dood en derhalve is er een mogelijkheid om gerechtvaardigd te worden. De vraag is; hebben we de laatste erkenning door anderen nodig? Nee hoor, maar het is wel fijn wanneer je weet dat de ander zich wederom durft te openen en durft erkennen dat werkelijk herstel van twee kanten moet komen.

Wij kunnen gemakkelijk zeggen vergeven en vergeten, maar vergeving is iets bijzonders . Het leeft op geestelijk niveau. Het is part of Gods hart. We leven echter in een gebroken wereld waar we gebroken harten en levens zien, maar mogen ook zien dat er wonderen mogelijk zijn.

God heeft het laten zien in Christus opstanding. Ik prijs zijn naam.

IMG_1361.JPG