Tag: erik

Vastlopen in eigen creatie van hel

Deel 4 in de serie levenslessen van vooraf aan beginnen met de serie? klik hier

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_1562.jpg
We zullen keuzes moeten maken in het leven. We de keus moeten maken om een totaal ander leven te gaan leiden , zoals eerder genoemd in de vorige blogs van de serie.

Veel mensen zitten in de shit en geven aan te willen veranderen, maar veelal is dat een uiterlijke beweging. Ze ontdekken wel dat zaken niet gaan zoals ze wensen, maar hun innerlijke overtuiging is eigenlijk zoiets als; ik doe het toch eigenlijk zo slecht nog niet. Ze keren zich niet werkelijk af van het oude, maar blijven hangen.

In Joël 2 (Willibrord) staat ‘keer u om naar Mij met heel uw hart, vastend, wenend en rouwend.’ Scheur uw hart en niet uw kleren, keer u om tot de Heer uw God, want Hij is genadig en barmhartig, …

We horen liever de zoetsappige woorden die ons ophemelen

Het is gemakkelijk om dat wat je kent te omarmen, depressief te raken en anderen hiervan de schuld te geven met allerlei dubbelzinnige en abstracte bewoordingen die we ergens hebben opgepikt gedurende onze emotionele zoektocht om af te komen van datgene waar we aan vast zijn komen te zitten in het leven.

Immers, is het niet de ‘maak-je-zelf-krachtiger-industrie’ zoals (Philip C. McGraw dit noemt) die ons als mens domineert, maar eigenlijk grotendeels vaag, gemakzuchtig, (…),politiek correct, maar boven alles verkoopbaar, vaak ten koste van de waarheid aan ons verteld op een positief bedoelde manier.

In de praktijk zien we allerlei bladen in de kiosken liggen over zelfverwezenlijking en ontplooiing met een 5 stappenplan of als het kan in 3 of liever nog in een oogopslag te overziene actiepunt om ons leven in balans te brengen.

We leven in een maatschappij die liever de gemakkelijke bullshit omarmt dan gelooft dat er werkelijk verandering mogelijk is door oude zaken los te laten. We horen liever de zoetsappige woorden die ons ophemelen zelfs daar waar we nog nooit iets hebben gepresteerd, dan de waarheid over waar het werkelijk niet goed is gegaan.

Het lijkt er op dat we liever leven met het compromis en een idee van ik heb het in ieder geval geprobeerd, dan dat we zeggen ik heb mijn issues overwonnen en leef een nieuw leven.

In een preek, anguish, zegt David Wilkerson zoiets dat veel mensen in deze gepamperde tijd niet meer werkelijk de diepe pijn van binnen, dat wat er werkelijk van binnen leeft durft toe te laten. We draaien om de brij heen en lopen vast in onze oneerlijke benadering naar onszelf, naar anderen en God.

Eigenlijk zegt Wilkerson, dat veel mensen hun leven vergooien. Dat ze de keus tussen hemel en hel relativeren en/of ontwijken en zo niet komen tot waar ze werkelijk voor bedoeld zijn.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_15501.jpg
Weet je, de vraag is misschien het volgende: waar kies je voor? Kies je voor de hel van je verleden? Veel mensen blijven daar aan vast houden omdat ze niet werkelijk naar zichzelf durven kijken. Niet durven erkennen dat ze fouten gemaakt hebben, teleurgesteld zijn, wrok hebben, vastgelopen zijn.

Durf je het oude leven achter je te laten en oprecht opnieuw te beginnen?

rob bel schrijft in een van zijn boeken zoiets als: dat voor veel mensen nu al in hun eigen gecreëerde hel leven. Ik geloof dat het tijd wordt er verandering optreed. Trots en eigen wijsheid omgekeerd zal worden in een nieuwe toekomst gebaseerd op de Waarheid die we nu in het heden mogen ontdekken.

Misschien vraag je je af of dit werkelijk waarheid is of ben je bang op weer een teleurstelling. Je kan blijven dolen in het labyrint van je eigen manieren en gedachten, de keuzes die je zelf maakt aan de hand daarvan, maar dan blijf je in dezelfde circel. Om uit de circel te kunnen komen is het nodig om te vergeven. Los te laten en je hand uit te steken naar anderen en te ontdekken hoe belangrijk gezonde relaties zijn op alle fronten.

Om vrij te komen van Zonde (zonden , wonden en bonden) hebben we relatie nodig. Met God, de ander en onszelf. Denk er eens over wat je wil. Durf je het oude leven achter je te laten en oprecht opnieuw te beginnen, innerlijke vrede ervaren of, … blijf je vasthouden aan oude patronen het zelfde kringetje, dezelfde pijn, wrok en/of afhankelijkheid?

:-l

De volgende blog (5) in de serie levenslessen zal gaan over fouten die ons zijn overkomen, die we gemaakt hebben en de beschadigen die we hierdoor opgelopen hebben en waardoor we vast kunnen zitten.

tot laterzzz…!

Beste mensen, ik val met de deur in huis vandaag. Ik ga het een tijd rustig aan doen met bloggen. Ik deed het al een stuk rustiger aan de laatste tijd, maar las nu toch werkelijk een  voorlopige stop in. Wat houdt  dit in? Dat ik niets meer  zal posten? Nee dat niet. ik zal echter slechts nog posten als ik werkelijk  zin heb om er over te bloggen.

Ik heb behoorlijk wat op gepost de laatste 2 jaar. waarom? Omdat ik een tijd nodig heb gehad  om te herstellen, mij  uit te spreken over een aantal zaken die me hoog zaten. Om mijn gedachten te ordenen en opnieuw met mensen in contact te komen. vandaar de naam ontmoeting.  Dit is goed gelukt. Ik heb bijna 40000 hits op mijn blogs gehad en daar ben ik erg blij mee en daarbij vele reacties en bemoedigingen. Ik  ben er enorm door gegroeid. Dank jullie wel daarvoor.

Toch wil ik als laatste vertellen wat de diepere reden is dat ik voorlopig stop met bloggen.  Was het in eerste instantie vooral om gehoord en gezien te worden, nu is dat juist wat me een beetje is gaan tegenstaan. Ik hoor  vaker dat ik degen ben die zo enorm veel tijd achter de PC doorbreng. Nu stoort me dat niet omdat ik minder dan 2 a 3 uur per week doorbreng achter de pc, maar men  maakt van mij iemand die ik niet ben en wil zijn. ik wil bekend zijn om wat ik zeg en niet om wat ik doe. schijnbaar is dat wat ik doe op internet mij in bepaalde mate voorbij gesneld en belangrijker geworden  dan wat ik te zeggen heb. ik merk dat mijn blogs wel gelezen worden, maar  dat men ontdekt dat  wat ik zeg ook een stuk herhaling is van wat ik eerder op dit weblog gemeld heb.

Ik wil niet teveel herhalen en laat daarom jullie achter met veel zaken waarin men mij kan (her)kennen. ik hoop dat er iets meer zal blijven hangen dan wie ik ben namelijk een klein stukje van wie God is  voor mensen zoals wij.  Dat er meer is tussen hemel en aarde en dat jij persoonlijk de moeite waard bent om met Hem die hemel en aarde gemaakt heeft in relatie te staan.

Ik wens jullie veel van Gods zegen en hoop dat jullie nog  veel zullen ontdekken op mijn site. Ik ga in ieder geval de komende maande niets posten. Later zie ik wel  weer.  Misschien ontmoeten we elkaar.

Tot laterzzzz….!

krassen en deuken

auto-beschadigd_218258Mensen kunnen zich soms zo sterk voordoen.  Ze schreeuwen het bijna uit dat ze hun leven in de hand hebben. dat ze de controle hebben. dat ze hun zaakjes op orde hebben, maar  in de praktijk zien we dat veel mensen  best aardig functioneren maar gewoon  beschadigd zijn ergens in het leven.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.  Veel mensen zeggen misschien dat er niks aan de hand is en geloven dit ook, maar we zien veelal in hoe ze reageren dat ze door opvoeding of de butsen een bepaalde manier hebben aangeleerd om met deze beschadigingen om te gaan.

Onze houding ten opzichte van wat ons is overkomen  maakt mede hoe we reageren.  Wanneer we vroeger zijn gepest en als tegenreactie onszelf geleerd hebben om er  vol tegenin te gaan is dat een manier die niet slecht is, maar waarbij we  een stukje van onszelf verloren  hebben die we wellicht graag hadden laten zien.  wanneer we misbruikt zijn zullen  we  wellicht  een ander op seksueel vlak niet meer werkelijk doe  durven laten zoals we dat eigenlijk wel zouden willen.   wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen. vaak ten koste van onszelf. van wie we werkelijk zijn.

wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen.

We doen niet wat we zelf willen al  denken we er niet altijd zo over na.  Ik wil hiermee niet zeggen dat  deze manieren altijd verkeerd zijn of niet goed voor ons, maar het zijn manieren geworden van bescherming.  Soms beschermen ze ons wellicht nog. We zijn als mensen kwetsbaar en hebben zo onze  manieren  die ons  beschermen.  Toch  kan deze beschermende houding ook in de weg staan wanneer we werkelijk in ontmoeting willen zijn met mensen. wanneer we  onszelf zouden willen laten zien. we komen er  soms m zelfs door in verwarring namelijk wie zijn we nu werkelijk zelf? Zijn we de houding, de image die we ons aan hebben gemeten of …?

Ik zelf? Ik heb  ook allerlei deuken opgelopen. Beschadigd door ervaringen. Ben ik er los van? Soms denk ik dat ik me goed kan redden inmiddels. Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan. ben ik nog altijd verwond? Nee zeker niet. er zijn wat littekens. Er zijn zaken die me gevormd hebben in mijn doen en laten.  Zo kan ik behoorlijk  opvliegend zijn soms. Juist wanneer iemand niet naar me lijkt te luisteren, waarom ik kan er niet goed tegen om genegeerd te worden. ik weet dat nu. ik kan er inmiddels goed mee  om gaan, maar soms schiet ik onbedoeld behoorlijk uit mijn slof. Als ik het gevoel heb bedreigd te worden in mijn mening en de dingen die ik zeg. Soms  val ik  juist heel erg stil. Ik loop dan aan tegen de druk die ik ervaar die op me gelegd wordt.

Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan.

vrijheidik ben onzeker in bepaalde dingen, maar inmiddels durf ik meer dan ooit  me te uiten in gevoelens en emoties. Ik durf  mijzelf te laten zien in mijn kwetsbare zaken zonder daarin direct  me gekwetst te voelen als er iets over gezegd word. ik weet inmiddels dat  wat anderen zeggen  of misschien niet zeggen en voor zich houden mij niet meer kan scheiden van de liefde van Christus. Hij zal me niet laten gaan.  Hij geeft om me. Ik mag Hem ontmoeten iedere dag. in mijn dagelijkse  gesprekken met Hem. in mijn ontmoetingen met anderen.

hoe zit dat allemaal bij jou?  Ook krassen en deuken opgelopen?  Herken  je de gevoelens en emoties? durf je inmiddels je zelf te zijn al is het maar zo nu en dan? Weet je wie je werkelijk bent?  ben benieuwd naar de reacties op gewoon zomaar wat van mijn gedachten.

wat heb je in huis?

Veel mensen lezen mijn blogs. Ik vind het geweldig om dat  te zien en te ervaren.  afgelopen  zaterdag tijdens de opendag van Teen challenge,  de Spetse Hoeve heb ik dat ook weer ervaren.  veel mensen kenden me niet persoonlijk maar wanneer ik me voorstelde  dan was er vaak die blik van herkenning en woorden die bevestigden dat ze me kenden via het bloggen en Facebook.  Erg leuk!

uitleg

Ik wil echter vertellen dat ook ik  niet  altijd zo origineel ben en veel van wat ik geschreven heb, komt uit het werk van anderen.  ik schrijf veel maar lees ook erg veel en soms dan  weet ik niet meer precies waar en wanneer ik het gelezen heb, maar gebruik ik het in mijn eigen woorden.  Een andere keer  weet ik het wel en probeer ik ook zoveel mogelijk te vermelden wat mijn bronnen zijn. waar dit niet lukt laat ik ze vaak achterwege omdat het meestal geen directe citaten zijn.  wanneer iemand  denkt dat ik iets van hem of haar geciteerd  heb dan zou dat best eens zo kunnen zijn. je mag me mailen of hieronder reageren en wanneer dit  idd zo is zal ik dit  gelijk gaan vermelden.

Voor alle duidelijkheid  probeer ik een stukje van mijzelf hier te laten zien. mijn persoonlijke interesses, mijn vragen en gedachten, mijn gevoelens, mijn  passies, wat  mij bezighoudt  beschrijf ik, maar ook mijn persoonlijk zoeken.  mijn ontdekkingen en verwachtingen, maar bovenal vind ik de ontmoeting  geweldig.  Vaak gaat het over een vluchtig medium wanneer we speken over internet, Facebook, twitter en bloggers en dat is het natuurlijk  ook. toch kan  de digitale wereld ook een geweldige bron zijn van informatie.  Van ontmoetingen.

benutten van de mogelijkheden

hoeveel mensen kunnen we bereiken door een kerk te vullen .  een gemiddelde kerk heeft  misschien zo’n 200 bezoekers op een zondag . mijn bereik met een blog is  soms een paar honderd  per week. Ik vind dat idee geweldig.  Natuurlijk is de relatie anders en oppervlakkiger en zal het ook nooit in plaats van moeten komen, maar we kunnen soms mensen raken die zoekende zijn . ik hoor veel verhalen van mensen die zich in mijn  blogs herkennen.  prachtig!

Op dit moment  ben ik ook weer bezig met een  geweldig boek. Ik heb het in een eerder blog ook al genoemd. het boek adem ruimte van  Mathijs Goedegebuure.  En erg interessant boek. Ik wil daar de komende tijd wat  over gaan schrijven en  kijken naar  hoe we onze talenten  kunnen gaan benutten. nadenken over dat wat jij persoonlijk  in huis hebt.

openen en ontdekken

Veel mensen lopen in dit leven aan tegen allerlei  zaken . zaken die ze  weerhouden om werkelijk effectief te kunne n leven. ze  zijn beschadigd geraakt of zien  het allemaal niet meer zo helder  en vragen zich misschien af  hoe ze nu effectief kunnen leven. hoe ze zichzelf kunnen zijn en kunnen groeien en ontwikkelen, herstellen, anders kunnen gaan leven, minder afhankelijk zijn.

Ik heb niet  het idee dat ik alle antwoorden kan  plaatsen en ook niet dat  het boek van Goedegebuure dat zal doen, maar wat ik wel weet is dat  wanneer we  beginnen Bij het Woord van God, Hij ons ook de ogen wil gaan openen wanneer we daar werkelijk voor openstaan.

bijzonder kind van God

Wanneer we  ons richten op  God en wie wij mogen zijn in Hem  zal Hij ons  stukje bij beetje laten zien hoe bijzonder we zijn. Henri Nouwen   spreekt over de geliefde. Wij zijn Gods geliefde kinderen.  Ik vindt dat persoonlijk een van de grootste  ontdekkingen. Dat God mij lief heeft omdat ik zijn kind ben. Hij kent ons beter dan een vader.

Ik heb  soms moeite om mijn kinderen te begrijpen. Maar wat ik zeker doe is dat ik enorm veel van ze houdt.  Daarin is geen verschil. Wel spreek ik elk van mijn kinderen ( <3<3<3<3<3<3 ) aan op de mogelijkheden die ze persoonlijk  hebben,  helaas faal ik  als vader soms in hoe ik met mijn kinderen omga. ( dit zullen ze zeker gaan bevestigen ;-D) Maar God, mijn hemelse Vader  faalt niet. Hij kent me van voor de conceptie. Hij had al een plan voor me  toe ik nog niet  geboren was zelfs voor dat ik verwekt was had hij al een plan voor mij en kende hij mij al. Hij wist  wie ik was en welke eigenschappen  hij mij als mens wilde geven.  welke talenten en gaven.  Wat er nodig was om tot volledige bloei te kunnen komen.  daar wil ik in een volgend  blog verder op ingaan naar aanleiding van 2 Kon 4:1-7 en dit vanuit  het boek Ademruimte van Goedegebuure dus.

laat je zwakte zien!

Waarom reageer je zo als je reageert ?waarom reageer je alsof een bom gebarsten is. waarom trek je je juist terug in andere gevallen. Waarom  durf je opeens niks meer te zeggen  wanneer anderen je aanspreken . waarom doe je een stapje terug  als je bij  bepaalde mensen in de buurt bent?  waarom… er zijn nog zo veel meer  dingen te nomen misschien. Hoe reageer jij  in bepaalde gevallen. Waardoor wordt jij getriggert om op een bepaalde manier te reageren zonder dat je het wil?  Wat is jou  reactie? Wordt je boos, maak je je onzichtbaar, passief,  of juist angstig?

Wat is er wat jou zo onzeker maakt dat je niet meer jezelf  durft te zijn? Ik heb de neiging om op een afstandje te blijven staan en toe te kijken hoe naderen dingen doen.  ik heb moeite om mijzelf te geven  in een groep die ik niet of  nauwelijks ken.  Wanneer ik alleen ben is dat op zich nog niet eens zo een probleem hoor. Ik kan best een praatje maken als het moet, maar echt  contact kost bij mij over het algemeen toch meestal wel een aantal dagen van aftasten. Ik kijk graag de kat uit de boom zeg maar.

Voor ik iets meer van mensen weet zal het gesprek over het algemeen wat oppervlakkig blijven. Tenzij je mij iets zou vragen. Ik ben openhartig over wie ik zelf ben, maar durf nooit werkelijk terug te reageren.  Wat is mijn angst?  ik denk wellicht vaak dat anderen bepaald e zaken beter kunnen dan ik. dat ik niet zo sterk in mijn schoenen sta als anderen. dat anderen  beter overkomen.  Ik ben, gewoon tot de situatie onder controle is, gewoon  bang.

Ik moet zeggen dat ik er  veel minder last van heb. Ik heb er vrede mee  nu.  Vroeger  wist ik me er niet goed een houding in te geven. ik begon dan vooral  een soort van grapjes te maken.  ik overschreeuwde mijzelf op een feestje bijvoorbeeld. qua werk, greep ik er altijd gelijk in. Ik moest bewijzen dat ik iets  kon, dat ik kon presteren.  Tegenwoordig durf ik gewoon te zeggen dat ik niet zo gemakkelijk contact maak  als dat  het lijkt. Ik durf ook gewoon stil te zijn zonder de gedachte iets  te moeten zeggen of te doen.

Hoe zit dat bij jou?  mensen lopen soms vast in hun eigen tekortkomingen. Ik heb geleerd hier mee   om te gaan. ik zou soms willen dat ik  anders in elkaar stak. Mijn vrouw is iemand die gelijk contact maakt. Die iemand gelijk aanspreekt en  als ze binnenkomt  ziet ze gelijk bekenden.  Ik ga  staan wachten tot iemand me herkent of een praatje met me wil maken.  een jammerlijk verschil? Ik denk het niet. aanvulling zou ik het noemen. Zo heb ik een aantal eigenschappen die mijn vrouw niet heeft.

Ik heb geleerd haar dingen toe te vertrouwen. Dingen waar ik niet zo goed in ben, maar zij laat mij doen waar ik goed in ben.  we zijn voor elkaar gemaakt zeg maar.  ik geloof dat echt.  ze is een Gods geschenk. Ik  ben enorm ongeduldig , mijn vrouw heeft engelen geduld.  Ik ben echter zelden onzeker over wat vind. Ik onderzoek dingen over het algemeen heel goed en heb een duidelijke eigen mening.  Ik ben heel direct en zonder omhaal van woorden. (al zou je dat in  mijn blogs misschien niet altijd zeggen ;-D)

We hebben  beide onze kwaliteiten en vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo werkt in een relatie. Niet slechts in een huwelijks relatie, maar ook in een vriendschapsrelatie. We vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo ook in de kerk zou moeten werken.  Niet een dominee die bepaald hoe een kerk zou moeten werken, maar wij die samen kerk zijn.  een gemeenschap, waarin ieder iets te doen heeft. Waarin ieder zo zijn taken op zich neemt. Ik de mijne en op mijn manier en jij de jouwe op jou manier.

Veel mensen zijn altijd  bang zichzelf te zijn en doen alsof.  Ik bedoel daarmee dat mensen soms net doen of ze niks kunnen, anderen beweren juist dat ze de totale controle hebben of alles weten. Ze willen de controle.  Ik geloof dat het niet gaat om wat we nu wel of niet kunnen, maar om ontmoeting.  We kunnen niet werkelijk ontmoeten als  we  niet onszelf zijn. immers een ontmoeting vraag om een open houding. Een echte innerlijke ontmoeting zal niet  plaatsvinden als wij onszelf  niet openstellen voor de ander. als de ander jou niet werkelijk mag zien zoals je bent.

Iedereen heeft zo zijn dingetjes, zijn  gedachten en gevoelens, zijn herinneringen, dingen die we niet  zomaar laten zien.  dingnetjes waarvan we  denken dat als anderen ze van ons zouden zien ons nooit meer aan zouden kijken.  We denken dat we genegeerd of afgewezen zullen worden.  echter het altijd maar voor jezelf houden. Het leven met je geheimpjes maakt dat je in een depressie komt misschien of dat je  een hekel krijgt aan je zelf.

Ik denk dat het mooiste is wat ik geleerd heb is: dat ik  nu meer dan ooit besef dat iedereen wel  zijn eigen maniertjes heeft om zich te verstoppen.  Wanneer ik mijzelf open voor de ander  openen anderen zich voor mij.  Soms kost me dat even moeite, maar de opbrengst is zoveel meer. ik heb gemerkt dat God er altijd bij is  als ik mijzelf  open in situatie die vragen om een werkelijke ontmoeting. Waar ik iets van mijzelf laat zien. ik met  dan altijd denken aan de Emmaüsgangers. Die openhartig met elkaar in gesprek waren en Jezus kwam er bij en op dat moment zagen ze het nog niet, maar er gebeurde iets bijzonders er was ontmoeting.  De bijbel zegt ons dat waar twee of drie in Zijn naam bij elkaar zijn Hij in het midden is. wederom , dan zal er ontmoeting zijn.

Wanneer we onszelf  durven laten zien in gemeenschap met anderen. als we werkelijk zaken in het licht durven brengen , zullen anderen dat  ook gaan doen. we zullen totaal andere relaties ontwikkelen.  Gebaseerd op waarheid, op liefde,op echtheid, op God zelf.  Wat nu het mooiste is? dat is dus dat ontmoeting zoals ik dat  beschrijf twee kanten opwerkt. Wanneer wij onszelf openen openen anderen zich en God zal zichzelf ook tonen als de God die zich voor ons geopend heeft  en waardoor wij in Hem mogen leven. In Hem leren we meer en meer onszelf kennen. wanneer we onszelf leren kennen en accepteren is dat herstel van wie we in wezen zijn.

we willen graag onze  kracht tonen als mens. bouwen op de dingen waar we sterk in zijn. Jezus laat ons het omgekeerde zien. onze kracht zit niet in onze menselijke sterkte, maar in onze zwakheid. om je zelf te laten zien ins innerlijk kracht nodig. de kracht van Gods geest in jou.  durf je zwak te zijn? stap uit de douche en laat je tranen zien.

Een betekenisvol geloof

Want wie van jullie die een toren wil bouwen gaat niet eerst de kosten berekenen, om te zien of hij wel genoeg heeft voor de bouw? Als hij het fundament gelegd heeft maar de bouw niet kan voltooien, zal iedereen die dat ziet hem uitlachen en zeggen: “Die man begon te bouwen, maar het karwei afmaken kon hij niet.” Lucas 14:28

 

Ik noemde mij een christen

jarenlang was ik  christen. Tenminste zo noemde ik mij zelf. Ik was ook gelovig hoor. Ik  kende de antwoorden die nodig waren. het zogeheten zondaars gebed had ik meer dan eens gedaan en uiteindelijk heb ik ook een persoonlijke keus gemaakt om christen te worden.  ik heb me laten dopen  en mijn leven ging zo zijn gangetje. Met ups en downs zoals bij de meeste mensen het geval was.

Ik had ook gewoon mijn plekje in de kerk en ontmoete mijn vrouw elders in een soort gelijke  kerk en we  gingen verder in de kerk waar zij was geboren en getogen.  Het geloof was me zogezegd, met de paplepel ingegeven. Ik geloofde het  wel.

Stuklopen in het geloof

Toch liep ik op een gegeven moment  stuk in mijn geloof. Niet  één, maar zelfs  twee maal in mijn leven.  in de eerst  maal dacht ik nog dat ik door mijn kennis van het geloof  en mijn inzet ik mij zou kunnen bewijzen ten opzichte van God. ik deed veel werk in de kerk , maar merkte dat ik op een gegeven moment  toch de controle aan het verliezen was.  ik wist niet meer  wie ik zelf was. deed ik wat ik deed nu voor God?  voor wat anderen van me vonden? Of voor me zelf?

Ik ontdekt dat ik eigenlijk voortdurend bezig was mij zelf te profileren  en dat het dus in wezen om mij zelf  ging. Natuurlijk vond ik wat ik deed wel leuk om te doen en ik gaf me er ook met overgave aan, maar tegelijk was er dat verlangen naar meer.  op een dag merkte ik dat ik meer nodig had in mijn leven en besprak dit met een vriend.  Hij had me al een en ander verteld over de Heilige Geest en ik vroeg  hem of hij met me  wou bidden om vervulling van de Geest.

Inhoudelijke verandering

Hierop veranderde mijn leven inhoudelijk. Ik kwam in een , wat voor mij voelde als een , cycloon van gebeurtenissen terecht die me enerzijds veel zaken bracht wardoor ik  enorm gegroeid ben in mijn kennis over  hoe ik zelf ten opzichte van God stond en dat ik niet voor mijzelf wilde leven maar voor Hem.  hierop volgde mijn tweede knieval. Ik ontdekte dat het God  niet in eerste instantie ging om het knusse kerkje spelen , maar om discipelschap. het ging er om of ik mijn leven in zijn handen durfde leggen.

Helaas moet ik toegeven dat ik dat in veel gevallen niet durfde omdat ik niet kon voorzien wat er zou gebeuren. Toch  weet ik achteraf dat God zich niet laat weerhouden door mijn angsten en mijn verlangens kent zoals niemand ze kent. Hij leidt me  dwars door de  diepe dalen en de woestijnen heen naar  de bron die ik nodig heb. Hij laat me zien waar ik moet zijn en brengt me daar ook. Ook al is de weg soms moeilijk en donker.

Ik wil een discipel zijn.

Ik heb moeten leren dat we ons geen christen hoeven te noemen, maar dat we het mogen zijn. laat anderen maar aan ons zien waarvoor we staan in deze wereld. ik wil een discipel; zijn van Jezus. Niet op een afstand, maar heel dicht bij Hem blijven.

Ik  weet dat het me alles kost , toch wil ik er alles voor geven om dicht bij hem te blijven.  Ik schrijf dit natuurlijk  doordacht en het kost me tegelijk best moeite dit zo te verwoorden, maar ik besef dat Hij het beste met me voor heeft hoe moeilijk  de strijd soms kan zijn.

Groeiend gelovig

Dat is ook de reden dat ik zo veel te schrijven heb. ik zou het  verschrikkelijk vinden als mensen mij zouden ontmoeten en niet zouden weten van Christus in mijn leven.  ik ken een verhaal van twee mannen die jarenlang aan de machine stonden te werken.  En na een jaar of  tien komt de ene man er toevallig achter dat zijn collega ieder zondag naar de kerk gaat. Waarop hij zegt:  “dat is nou ook wat , staan we hier al jaren naast elkaar  en we weten van elkaar niet dat we  naar de kerk gaan”. 

dit is voor mij het toppunt van gelovig zijn zonder betekenis. Ik verlang er naar dat een ieder die mij kent of met mij in contact komt  iets van Christus in mij zal herkennen. al was het maar een heel klein stukje van betekenis. Een stukje waarvan ik hoop dat het zal groeien in jullie levens.

liefhebben tot het werkelijk pijn doet.

welke prijs wil jij betalen? lijden? 

Afgelopen zondag werd er in de kerk gesproken over de lijdende kerk of zoals Open Doors het noemt de vervolgde kerk, waarmee zowel de vervolgden als de vervolgers aandacht krijgen.

Mede door het volgende  bericht wat ik op Facebook las bij Wilkin van der Kamp:

Als je voor het volgen van Jezus geen prijs wilt betalen, moet je je serieus afvragen of je wel met Hem gestorven bent.

Lekker gemakkelijk

Terwijl ik over de dienst dan wel over het berichtje zat te denken werd ik me bewust dat geloven in Nederland vaak wel erg gemakkelijk is. 

Ik wil niet zeggen dat we er niets aan doen, maar tegelijk lijkt veel van wat we doen zo enorm op onszelf gericht te zijn.  we zitten in de kerk, zingen onze mooie liederen, maar zijn ons nagenoeg niet werkelijk bewust van wat lijden om Christus wil nu werkelijk inhoudt.

oppervlakkigheid

Misschien vergis ik me er in, maar veel van wat in Nederland gebeurt lijkt dusdanig oppervlakkig dat er slechts weinigen zijn die ook maar iets voelt om zich aan te sluiten bij de gemeente van Jezus Christus.

Natuurlijk zijn er mensen die zich aansluiten omdat ze vrienden hebben of omdat ze op zoek zijn naar  inhoudt voor/in dit leven, maar tegelijk  rijst bij mij de vraag hoeveel mensen er nu daadwerkelijk God ontmoeten omdat ze iemand hebben gezien die werkelijk alles opgaf om God zichtbaar te maken op deze wereld.  

Ver van ons bed

Is het niet vaak zo dat wanneer we spreken over de lijdende kerk we denken aan landen in het midden oosten, aan China en het Oostblok?  Is het niet gewoon veelal te ver van ons bed, te ver van ons leven, van ons gevoel en te ver van ons hart?

Wat zou er gebeuren wanneer we werkelijk op zouden staan en werkelijk zeggen waar het opstaat. In de kerk, maar ook (misschien moet ik zeggen vooral) daarbuiten. Ik besef me dat we mensen voor de kop zouden stoten, maar ook dat dingen vaak veelal een stuk helderder zouden worden. in ieder geval voor mensen die God nog niet kennen.  wat zijn we in deze maatschappij wereldgelijkvormig geworden.

Liefhebben tot het pijn doet

Zijn we niet vooral bezig met het instant houden van wat we hebben? onze kerk, onze gemeenschap, onze regels, ik denk, ik vindt, ik wil, mijn of onze visie is…!!!!! nagenoeg niemand hier in Nederland word om zijn geloof mishandeld of gedood. Gelukkig niet, maar of het ook zo’n goed teken is ???

Ik vraag me  af wat er zou gebeuren als we werkelijk  lief zouden hebben zoals Christus ons heeft liefgehad. Lief hebben  tot het werkelijk pijn doet. Liefhebben tot de dood er op volgt misschien? 

Een beetje realistisch zijn Erik!

Natuurlijk willen we niet zo ver gaan. natuurlijk moeten we nadenken bij wat we doen. natuurlijk moeten we realistisch zijn, maar  zijn we niet een beetje te realistisch als ons hart en leven als christen is afgestompt en wel heel erg lijkt op die van onze buurman die God niet kent? Is het niet zo dat anderen nagenoeg geen verschil meer zien?

Wat zou er gebeuren als we werklelijk onze mond open zouden doen? als we werkelijk  zouden spreken over het vermoorden van kinderen al voor ze ooit zijn geboren. Als we zouden speken over onze eigen fouten in de kerk, als we zouden spreken over wat de waarde van relaties nog werkelijk waard is in deze huidige maatschappij.

Geheimhoudingsplicht opheffen

Ons werk als christenen is soms zo enorm geheim dat we zelf niet meer weten wat we nu aan doen zijn. we denken dat we Christus volgen, maar veelal zijn we  slechts bezig onze eigen heilige huisjes in stand te houden. 

Bidden voor de lijdende kerk is geweldig, maar laten we niet vergeten om  voor onszelf te bidden. Dat we opnieuw  open mogen staan voor de diepten van Gods woord in ons leven en dat van anderen.

 

 

je hoeft niet overal de hand in te hebben.

Lezen Jeremia 18:1-6

in stap 7 vragen we God om onze tekortkomingen weg te nemen. Dat betekent dat we de controle van ons leven uit handen geven. Dit is moeilijk voor de meesten van ons, maar wannneer we er klaar voor zijn zullen we het ook aan Hem moeten overlaten.

laat God doen at God moet doen en doe jij wat jij moet doen.

We zijn het natuurlijk gewend om zaakjes zelf op te knappen, maar dat had niet altijd het gewenste resultaat, maar we hadden in ieder geval het idee dat we wat konden doen.  Nu echter moeten we met elkaar afspreken om het juist niet meer te doen. We maken de afspraak dat we slechts dat zullen doen wat ook daadwerkelijk kunnen doen en we laten God doen wat we zelf niet kunnen. Om het nog sterker uit te drukken: bemoei je niet met Gods werk, je hebt genoeg aan je eigen werk.

God laat zich niet voor een karretje spannen, daarom speelt nederigheid en overgave ook zo’n rol op deze weg naar herstel en bruikbaarheid. God zei tegen Jeremia om naar een pottenbakker te gaan en daar te leren hoe bepaalde dingen in elkaar steken.

wij hoeven niet overal een hand in te hebben.

Jeremia zag de pottenbakker aan het werk, maar de pot die Hij aan het maken was er niet zo uit zag als de pottenbakker van plan was. Toen nam de pottenbakker de klei opnieuw en  maakte er een totaal andere vorm van als voorheen. Het beeld hierbij is: God kan doen wat Hij wil. Wij zijn als klei in Zijn hand.

Wanneer we ons met Gods werk gaan bemoeien zal de pot niet worden zoals God het had bedoelt. er is geen discussie mogelijk. De pottenbakker bepaald de vorm. Zouden wij tegen God kunnen zeggen wat te doen? Hoe we er uit zouden moeten zien? Zouden we Hem moeten zeggen wat de bedoeling van de pot is?

overlaten aan de Maker

Als we ons leven in de hand leggen van God de pottenbakker, zal Hij ons vormen zoals Hij denkt dat het beste is. Laten we ons in nederigheid laten vormen. Hij is de maker en wij zijn de klei.

Ons leven kan grotendeels hetzelfde zijn of totaal veranderen. Wij kunnen kiezen voor een nieuw leven een leven in afhankelijkheid van de maker.  Wij kunnen Hem vertrouwen . Hij is de ambachtsman en weet wat Hij doet. Hij zal ons vormen, vernieuwen zo vaak als nodig is, maar we moeten weten hoe meer wij ons bemoeien met het werk des te vaker zal het klei opnieuw op de tafel moeten om te worden hervormd.

Wat God doet doet God goed. we mogen weten dat we mooier en beter zullen worden als we hem het werk laten doen. Als God een kan of vaas van ons maakt is het doel van ons leven gevuld te zijn met water. De zegen is dan een bos bloemen of iemand te drinken kunnen geven.

Heer leer me om me niet met Uw werk te bemoeien en de rust die dat geeft te accepteren. Ik ben die vrijheid en rust niet gewend. Heer maar U weet beter als ik wat het beste is en U wilt me vormen. Ik mag tot het doel komen, leer me dat te accepteren . amen