Tag: emoties

weggestopte pijn.

soms lopen mensen jarenlang rond met pijn die ze nooit werkelijk onder ogen durven zien.  ze hebben  het ergens ver weg gestopt  ergens in hun onderbewuste en daar geparkeerd.  dit kan het gevolg zijn van  een trauma, ongeluk, ramp, een gebeurtenis die moeilijk te verkroppen was, mishandeling, misbruik, verkeerde keuzes. 

114701740204911777tsNbL8fc 

kortom er zijn veel zaken die  maken dat we functioneren op een bepaalde manier en het kan soms zelfs lijken of we een tijdlang nergens last van hebben. het ligt immers diep verstopt. ergens in de kelder, weggeduwd. soms denken we een tijdlang dat het goed gaat en dat er niets aan de hand is en dan  zijn er momenten die iets in ons raken. een pijnpunt, een trigger, een opmerking of een handeling. een gebeurtenis. plotseling is de pijn er weer. geraakt. de hele boel ondersteboven. door de war.  

soms kunnen we niet eens meer exact noemen wat de oorzaak is van de diepe  weggestopte pijn. omdat we er niet naar willen kijken. we willen het niet weten. we zijn bang voor de pijn, we zijn bang voor wat er gebeurt als zaken besproken worden. we zijn bang voor het aandeel welke we zelf hadden en bang voor het aandeel van de ander.  

het erge is dat de gebeurtenis, ondanks  het feit dat we de waarheid nooit werkelijk onder ogen hebben durven zien wellicht, ons hele leven  beheerst. ons gedrag. onze houding.  we worden onverschillig, of juist  een opgewonden standje, of  we trekken ons terug, we worden bitter, bang, … we komen niet tot ons recht doordat we niet werkelijk in de vrijheid kunnen staan.  

hoe komt het nu dat zaken zo vast kunnen komen te zitten in ons wezen, ons systeem? soms is dat afhankelijk vaan hoe we als kind zijn benaderd.  als we als kind  nooit geknuffeld werden, er werd geen aandacht aan ons besteed, er is dan nauwelijks sprake van binding naar( een van) onze  ouders. zulks een pijn  wortelt  zich ergens in ons systeem. ver weg van waar we het nu precies  terug kunnen halen. we zien dan ook dat kinderen die groot geworden zijn in een warm nest beter om kunnen gaan met zware klappen in het leven.  

dat mensen een bepaalde houding hebben gaat vaak dieper dan ze zelf beseffen. het wortelt zich in  het onderbewuste en  ernstige mishandeling, misbruik aanranding , verkrachting,  maken dat je  tot in je geest verslagen bent.  sommige mensen zijn derhalve vaak nog maar nauwelijks in staat om  zichzelf te tonen. hun identiteit is  lamgeslagen, kapot, in shocktoestand.  

het kan ook zonde zijn wat we ooit  hebben gedaan , maar waar we niet aan herrinnerd wensen te worden. wat niemand weet en nooit verteld is. wat ons  telkens weer naar beneden haalt. lam slaat omdat er schaamte is, teleurstelling, angst dat men het ontdekt, boosheid omdat je er spijt van hebt, maar niet weet hoe er mee om te gaan.  

in wezen worden mensen in zulke omstandigheden ziek. diep  van binnen ziek. David zegt het in psalm 32: 3 “zolang ik zweeg kwijnde mijn gebeente weg.”  we kunnen proberen het weg te blijven stoppen. er niets mee doen . en soms gaat dat een tijdlang goed, maar we zijn geen machine waar we iets in stoppen en als we er flauw van zijn halen we het  er weer uit en gooien het weg. we zijn mensen waar bepaalde zaken  gebeuren , waar wat mee moet gebeuren. het heeft een goede plek nodig . een plek waar we er iets mee kunnen doen. waar het een plaats krijgt. 

sommige mensen blijven doen alsof er niets aan de hand is, maar ze blijven ziek. omdat ze beschadigd zijn in hun geest en hun ziel blijven ze in hun schulp en bijten van zich af.  ze willen niet dat je dichtbij komt met de waarheid of met opmerkingen die iets raken.  ze gedragen zich als een gewond dier .  ze laten hun tanden zien. bang om hun wereld te verliezen. ze hebben slechts nog vage dromen. en de mensen die ze hebben klampen ze aan zich vast. bang ze te verliezen. 

toch gebeurt dat laatste gemakkelijk. omdat niemand er tegen  om in een keurslijf te moeten lopen, geclaimd te worden, onvrij te zijn.  uiteindelijk zullen mensen alleen overblijven. niemand meer om zich heen. niemand die hen werkelijk kan verdragen.  

is er een methodiek om dingen te leren en het anders te gaan doen? is er een manier?  ik denk het niet. er is niets wat wij kunnen controleren. we zullen moeten erkennen dat het ons niet gelukt is en dat wanneer we zouden willen gewoonweg lamgeslagen worden  door emoties, pijn, teleurstelling, angst.  

we zullen echter wel moeten willen. we zullen ons tot God kunnen keren in onze diepste pijn en emoties. we zullen hem toe kunnen laten. hoe moeilijk ook om dit  kenbaar te maken misschien, maar hij kan  en wil ons verlossen van de banden van het verleden. de banden van pijn, de banden van zonde. we zullen moeten erkennen dat Hij onze heer is en derhalve  weet hoe zaken in het licht te brengen. we zullen in het proces in ieder geval God in het oog moeten houden.  

i-love-you

In ieder geval mag je weten dat God je kent. ook als je nog nooit iets hebt losgelaten weet hij er van. Hij kent je hart en ook de gebeurtenis. hij wil je openbaren wat te doen. wie je bent, wat je zoekt. we zullen dus op heem moeten bouwen en niet langer zelf de controle moeten houden.  

ik besef me heel goed dat  ik hier iets losmaak misschien. misschien pak je het niet helemaal en misschien weet je niet goed wat te doen. eerlijk gezegd weet ik dat ook niet precies. wat ik wel weet is dat God in Jezus een heftige strijd gestreden heeft. een strijd tot de dood om jou te redden. als jouw zonden , wonden en bonden zijn gedragen. Hij is opgestaan en heeft de aller diepste belemmering overwonnen namelijk de dood.

Rust vinden als het stormt

In de mens is voortdurend strijd. Ik gaf in enkele blogs (deze en deze)al aan dat er een strijd is tussen het geestelijke en het aardse. Onze eigen vrije wil die daarbij bepaald welke keus we maken.

Wanneer we slechts bezig zijn met het aardse is wat we ontvangen ook van deze wereld. Dat is niet altijd slecht te noemen, maar wanneer we enkel nog aards leven en denken stompen we af op geestesniveau. We raken uitgedroogd.

Anderzijds zijn er ook mensen die allerlei zaken ervaren. Ze voelen verschrikkelijk veel. Voelen in de zin van werkelijk lichamelijke ervaringen ook. Dit veelal omdat ze op het geestelijk gericht zijn.

IMG_1342.JPG

Dit klinkt natuurlijk goed. Bijbels gezien zullen we ons ook moeten richten op wat Gods Geest zegt, maar voortdurend geraakt, geprikkeld worden in onze geest wil niet zeggen dat we voortdurend met God in contact zijn.

Het is goed om mens te durven zijn. Niet telkens heen en weer geslingerd te worden tussen emoties, gevoelens, gedachten en datgene wat we doen.

Ik ben geen welvaartsprediker en geloof ook niet dat wanneer we geestelijk leven het ons voor de wind zal gaan. Toch geloof ik dat de wind van Gods Geest ons kan kalmeren, wanneer we niet het geestelijke zoeken, maar God zelf en Zijn Geest ervaren.

We mogen weten dat Hij Jezus gezonden heeft om ons in de rust te brengen, eeuwige rust. Dat is niet de dood, maar te weten dat we, wat we ook doen, wat er ook is gebeurt, wie ons iets heeft aangedaan… Nog hoogte, nog diepte, ons kan scheiden van de liefde van Christus.

Ik weet niet of jou dat ook raakt, mij wel. Wetende dat wat ik doe niet zozeer belangrijk is, wat ik heb ook niet, maar wie ik ben door Hem des te meer.

Wanneer we vanuit die geestelijke realiteit willen leven zullen we keuzes moeten maken. Los moeten laten wat ons onderuit haalt. Dat kan van alles zijn en ik loop er voortdurend tegenaan in mijn leven. Minderwaardige gevoelens, perfectionisme, bewijsdrang, angsten, teleurstellingen,…

We zullen echter telkens weer tot inkeer moeten komen dat we mogen en kunnen kiezen om in Gods kracht te gaan staan. Wij hebben immers Gods geest die ons wil en zal helpen om hier goed mee om te kunnen gaan. hij zal ons leiden in de rust.

de storm, het gedonder en de bliksem , het tumult, de vele geluiden en gedachten, is niet Gods stem. Gods stem verstaan we in het fluisteren van een zachte bries, op het moment dat we alleen zijn, in de rust van het moment. Juist wanneer we al onze zaken bij hem brengen, hoeveel het ook is, onder geschrei en zoekend naar woorden komt er orde in onze ziel.

We zullen om rust te ontvangen moeten leren om Gods stem, Zijn Geest te onderscheiden van die van de wereld. Dan zullen we liefde proeven die oprecht is. We zullen al gauw proberen om wanneer het druk wordt en chaotisch om ons hart af te sluiten, maar het is juist het afsluiten wat onrust creëert. We zullen ons open moeten stellen Voor God en moeten Leven in deze wereld met een geopend hart op God gericht.

Ik besef dat het laatste tegengesteld klinkt, maar wanneer we ons van Hem afhankelijk blijven opstellen zullen we in iedere situatie ook zijn stem verstaan. Wanneer we mensen bezoeken die beschadigd zijn bijvoorbeeld. Dan zullen we niet langer in eerste plaats geconfronteerd worden met onszelf en onze eigen issues, maar gericht zijn op de ander en daarin zelf ontplooien zoals God dat wil.

IMG_1331.JPG

ben jij een toegewijd mens?

Wat is jouw beeld van een christen? ben je Bean of de man er naast? of heb je een totaal ander beeld? ;-D

kerk_amsterdam_oude_kerk_s5_00506Ik stel  een pittige vraag.  Weet je of je een christen bent of niet?  misschien is het goed om je eens af te vragen  hoe je een christen bent geworden?  men wordt niet zomaar een christen door bijvoorbeeld je afklomst.  Doordat je ouders altijd naar de kerk gingen en jij derhalve ook.  ook niet om dat je  wekelijks naar de kerk gaat.  eigenlijk klinkt het logisch, maar christen zijn vraagt om toewijdding aan Christus. Lees Joh 1:12 maar eens

Een christen is iemand die zijn leven  dus toegewijd heeft  aan Christus .  een discipel, een navolger van Jezus.

Soms  hoor ik gelovige mensen zeggen dat het volgen van Christus  als het ware een stap in het ongewisse is. je neemt een stap in geloof om hem te volgen.  Je plonst als het ware in het diepe en ziet dan wel waar je met Hem uitkomt.  Mensen spreken vaak over onvoorwaardelijk Jezus volgen alsof hiermee bedoeld word dat je eigenlijk maar zomaar iets zou moeten doen. ik geloof dat  Jezus ons echter oproept  om goed na te denken over  je leven toewijden aan Hem.  Lees Luc 14:25-33 er eens op na.

Ik geloof dat het belangrijk is om  goed na te denken of it wel werkelijk is wat je wil. Al ben ik natuurlijk van overtuiging dat dit het beste is wat je ooit zou kunnen doen.  toch moet het niet zo zijn dat je als het ware voor Jezus kiest omdat je het gevoel hebt  gedwongen  te zijn of  je doet zomaar iets. Zou je dan ook werkelijk toegewijd kunnen zijn als je zomaar iets doet? is dat toewijding?

je volledig inzetten met enthousiasme,  vuur, passie,… met alles wat in je is. je hebt er alles voor  voor over. je  bent bereid jezelf aan de kant te zetten… dat is toewijding voor God.

Ik geloof niet dat wanneer we  zomaar iets doen we ook werkelijk effectief zijn maar juist de kracht niet werkelijk ontvangen hebben. we zijn niet toegewijd en dus verliest zout al gauw zijn smaak dan. Lees Luc 14:34-35

Wat betekent dit nu wat ik hier schrijf?  Moeten we dan alles  weten over God en Jezus? Alles begrijpen en inzicht vergaren alvorens we  stappen  zetten? ik denk het niet.  ik geloof dat het gaat om het besef van toewijding. Toewijding van je verstand, je wil en je emoties.

quote-commitment-wie-wil-zoektWat is nu dan toewijding? Ik heb ff gegoogled, maar ik kom tot de conclusie dat  toewijding iets is van : je volldedig inzetten met enthousiastme, vuur, passie met alles wat in je is. je hebt er alles voor  voor over, je  bent bereid jezelf aan de kant te zetten… dat is toewijding voor God.

Ik geloof dat veel mensen  niet werkelijk toegewijd zijn en ik moet helaas zeggen dat ik hier ook zelf soms tegen aanloop. Dat  er in mijn leven periodes zijn waarin ik vol, vuur en passie  werk en volledig voor Jezus ga en dat er periodes zijn dat  het  even wegebt. Met toewijding denk ik echter aan David. De man naar Gods hart. Hij was het die vol overgave op zijn harp speelde  en prachtige opwekkings liederen schreef , maar ook fouten maakte… terugviel als het ware.

David echter kwam telkens weer bij God terug. Hij boog zijn hoofd en verteld God dat hij verkeerd zat en wilde altijd God dienen. Hij was een man Gods niet omdat hij zelf en fouten maakte, maar omdat hij deze telkens bij God bracht, ze beleed en God zocht. het beste voor God wilde doen. hij was toegewijd maar maakte fouten.  Hij deed waartoe Jacobus ook later weer toe opriep.  Jac 1:21

we moeten oppassen  en voorkomen dat we nietszeggende christenen worden

mr-bean-on-bicycle-1071Ik hoor in de kerk soms alsof het leven met Jezus altijd gemakkelijk is.  geef je  leven aan Jezus en het zal nooit meer hetzelfde zijn. dat klopt aardig, maar ook worden er soms zaken gezegd als wanneer je eenmaal gekozen hebt zul je het veel gemakkelijker krijgen, minder moeite hebben en pijn.  Ik geloof dat God ons vrede schenkt  en rust . geestelijk gezien, maar ik geloof dook dat we  misschien meer moeite moeten doen voor  bepaalde zaken. dat we niet  stil kunnen gaan zitten wachten op de zegen van God, maar dat we  iets moeten doen met  wat God ons in Jezus heeft gegeven. dat is niet  gemakkelijk, maar wel zeker de moeite waard.

We hebben echter moed nodig om ons te kunnen toewijden. We mogen God daar gelukkig om vragen. Hij zal het ook geven , dat geloof ik.

Jezus geeft ons de vrijheid hem lief te hebben, maar we moeten oppassen  en voorkomen dat we nietszeggende christenen worden . laten we ons leven toewijden. Belijden dat we  zo nu en dan mat worden en verfrissing nodig hebben  . anders dreigen we christen te worden die  op zondag morgen in de kerk zitten en passing the batonheerlijk zingen met de handen in de lucht en bidden in tongen misschien zelfs, filosoferen over de woorden van de dominee  na de dienst, maar inhoudelijk niet werkelijk iets toevoegen.  Laat ik het wat directer zeggen… Wanneer heb jij voor het laatst met  iemand gebeden? Wanneer heeft iemand door jou Christus leren kennen? wat heb jij de laatste tijd nu werkelijk voor hem gedaan?

Voel je nog de pijn in je hart om degenen die verloren dreigen te gaan. die Jezus nog niet kennen, die het moeilijk hebben in hun leven?

Jezus geeft ons vrijheid, maar niet om te doen en te laten wat we zelf willen.  we hebben verantwoording gekregen om iets te doen met wat Hij in ons heeft gelegd.  Vrijheid  is niet doen en laten wat we zelf willen, maar juist doen wat Gods wil is voor ons leven.  laten we eerlijk zijn.  dat waarvan wij denken dat vrijheid bied is geen vrijheid , maar eerder gebondenheid,. Wanneer we denken te mogen roken , drinken, gokken , dan zie je dat we voor we het weten er aan vast komen te zitten. er afhankelijk van worden.  als we grote hypotheken nemen dan zeggen we dat God ons heeft gezegend met  een goed salaris en een mooi huis. Maar is dat  een zegen voor je of juist een vloek. Je kan geen afstand meer nemen van je geld want je komt vast te zitten en moet  van alles. je hypotheek betalen, de rekeningen voor verzekeringen etc… je moet  veel werken en een goede baan. Je wordt afhankelijk.

Het is gemakkelijk om te zeggen een christen te zijn, maar

Jezus wil juist dat we vrij zijn en zegt daarom dat we moeten delen van wat we hebben.  niet voor niets spreekt hij over de mammon in ons leven.  nee Jezus heeft de prijs betaald, maar hoe gaan wij er mee om?  Ben je  werkelijk toegewijd? Voel je nog de pijn in je hart om degenen die verloren dreigen te gaan. die Jezus nog niet kennen, die het moeilijk hebben in hun leven? of denk je slechts aan je zelf? Durf jij je toe te wijden?

Het is gemakkelijk om te zeggen een christen te zijn, maar laat je christus ook werkelijk toe dat is de vraag die ik vandaag bij je achter wil laten.  Je kan niet een christen zijn en niet zijn weg bewandelen. Lees jac 2:14-26

Versta je Gods stem?

Het is niet  moeilijk Gods stem te verstaan al willen we dat soms doen geloven.  God stem is niet  raar of vreemd of onverstaanbaar, maar veelal juist heel erg duidelijk. Te duidelijk soms  misschien ?

Om Gods stem te verstaan is het  nodig dat we bereid zijn om te luisteren dat is natuurlijk wel een belangrijk uitgangspunt.   Maar is het niet zo dat we ons er wel graag erg comfortabel bij willen voelen? op de site waarop vertaalde blogs van David Wilkerson staan vraagt Wilkerson zich af of God ons iets zal zeggen als  Hij bij voorbaat er vanuit kan gaan dat  wij toch niet willen doen wat God ons te zeggen heeft.

Opgeklopte emoties of waarachtigheid

We verlangen er naar om God te verstaan en te zien in ons leven. we zingen het uit in de kerk , Heer ik prijs Uw grote naam  heel mijn hart wil ik U geven, maar is dat  wel werkelijk waar?  is dat niet een opgeklopte emotie soms die we in de kerk uitbléren soms, maar waar we  als we werkelijk voor de keuze staan heel vaak niet voor kiezen? Zijn we wel waarachtig?

We geloven wel dat God ons roept hoor. We zien en verkondigen wel dat God  een ieder persoonlijk roept , maar eigenlijk willen we soms liever niet geloven dat hij ons roept omdat we weten dat het iets van ons vraagt. Dat we iets moeten opgeven. Dat we ons eigen  leven wat aan de kant zouden moeten zetten, meer dan we zouden willen.  we willen liever zelf de controle, of niet soms?

Ontkenning van de waarheid

We schreeuwen het uit om Gods stem te verstaan, maar wanneer we nadenken over Gods weg en we lezen de Bijbel en we zien de weg die we zouden moeten gaan dan komen we al gauw in verwarring. Een verwarring die we  soms maar al te graag aangrijpen om maar  niet te hoeven doen wat God ons te zeggen heeft.

Ontkenning dus! We zingen dat Gods weg de beste is, maar  kiezen voor de onze. We zingen dat hij Heer is en we vragen hem of Hij zich ondergeschikt wil maken aan ons door ons verlanglijstje op te noemen.  Heer doe dit of dat! geef mij zus of zo. We lezen de Bijbel en plakken de teksten op anderen en situaties, maar laten onszelf veelal buiten beschouwing.

God is waarheid en wat uit zijn mond komt is dus ook waarheid en dus zal hij niet iets tot ons zeggen  op wat voor manier dan ook wat niet goed voor ons is. we kunnen het wenden of keren zoals we dat willen, maar God wil het beste voor ons, voor jou en mij.  Durven we dat te geloven? durf je te vertrouwen?

Loslaten ook als we niet kunnen overzien?

Waarom durven we God niet te vertrouwen?  Misschien is het hier om. Misschien is het omdat we  onszelf niet kunne vertrouwen. We weten dat wat God zegt waar is, maar zijn bang te falen in gehoorzaamheid. We zijn bang om  los te laten van wat we kennen en waar we om zijn gaan geven al is het nog zo verscheurend, pijnlijk, moeilijk en kwetsend of  verwoestend zelfs, in ons leven. we willen vasthouden en zelf de controle houden.

Loslaten kost ons moeite omdat we  niet kunnen overzien wat er gaat komen. we kennen de toekomst niet.  God echter wel en dat weten we ook. durf je Hem bij de hand te nemen, durf je  je te laten leiden  door Zijn Geest. Durf je Hem werkelijk toe te laten in je leven?  is dat altijd gemakkelijk? Zeker niet. is dat altijd  zo awesome als dat we dat soms uitjubelen? Ik  geloof dat het beter is dan waar we vandaan gekomen zijn en dat waar we heengaan een betere plek en betere weg is dan waar e vandaan zijn gekomen als we  werkelijk leren om te luisteren.

Hoeveel ben je bereid om aan God te geven? is hij je redder? Mooi dan heb je een stap gezet, is hij je Heer, dan ben je  een stap verder, maar wanneer je ook werkelijk weet dt je zijn Vriend bent dat is  super dan ben je close genoeg om  een relatie te staan. Close genoeg om te verstaan en te begrijpen. Dan is er verandering mogelijk.

Redder, Heer of Vriend

Jezus als redder is een geloofskwestie in die zin dat we geloven dat God bestaat en weet wat Hij heeft gedaan. Je hebt kennis genomen. als Heer dan weet je ook wat je zou moeten doen en bent ook bereid t daar stappen in te zetten, maar  dit vooral  vanuit de overtuiging dat het beter is voor je dan omdat het je verlangen is, maar wanneer we Hem als onze vriend  hebben dan zijn we bereid  een extra mijl te lopen als God het ons vraagt. Dan zijn we bereidt om  niet slecht te luisteren uit dienstbaarheid aan onszelf , maar ook vanuit verlangen.  dan doen we het allemaal niet meer  voor onszelf , maar dan leren we meer en meer onszelf te geven aan God en de naaste.

Geroepen zijn we allemaal, maar de vraag is wat doen we er mee. Natuurlijk maken we fouten. Ik geloof dat het vervelend kan zijn maar  dat God dit niet zo erg vind als ons hart juist gestemd is, maar wanneer  ons geroepen weten en dan onze eigen weg  volgen dat is iets wat God zeker niet zegent. Ik denk aan Koning Saul. Een door God aangestelde  koning, maar die  niet meer luisterde naar wat God zei en daar tegenover David die juist verlangde te doen wat God zei. Een man naar Gods hart zegt de bijbel. Was dit omdat David perfect was? nee zeker niet. was David beter als Saul?  Ik denk het niet. ook David  deed veel dingen fout in zijn leven, maar Hij luisterde wel naar God .  telkens weer kwam David bij God terug. en Saul… die sloot  zich steeds meer af van God.

Luister!

God spreekt , maar laten we zijn stem toe in ons leven? of sluiten we ons af als het gaat om Gods waarheid in ons leven. misschien uit schaamte, misschien omdat we boos zijn of denken het zelf wel te kunnen. Angst en trots zijn allemaal zaken waardoor we bewegingen kunnen maken van God af. Maar zijn we bereid om God te zoeken en te luisteren? Echt te luisteren naar de stem van God in ons hart? Door de Bijbel, door Zijn Geest in ons of door wat God via anderen tot ons te zeggen heeft?

Neem de tijd om te luisteren

Wat is het vreemd hoe zaken  soms lopen.  Iemand die ik van vroeger ken zei eens toen ik hem vroeg hoe laat het was. ” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.  het vreemde is dat wij soms  al zo druk zijn met van alles en nog wat  van God te verwachten en dat we daarvoor ook tijd hebben uitgetrokken en dan afwachten wat Hij ons te zeggen heeft.  Helaas  werkt dit niet altijd zo.  Ik zeg helaas, omdat wij dat dan vooral zien als helaas, maar tegelijk mogen we leren dat God in controle is.

” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.

Ik ben vandaag  opgelopen tegen het feit dat we soms een vreemd gevoel kunnen hebben en niet goed weten wat er mee te doen. we bidden voor  bepaalde zaken, doorbraken, inzichten en tegelijk krijgen we soms allerlei gevoelens en ook gedachten en ontmoetingen die  ergens iets raken wat we ( nog ) niet helemaal thuis kunnen brengen.

Net mailtje gehad waarin ik wel weer eens heel hard de vaart er in probeer te houden en me bewust geworden dat niet iedereen mijn snelheid kan bijbenen.  Ik ben een rationeel gevoelsmens. Is dit een contradictie? Ik denk het niet. ik ervaar iets en vraag me af waar dit vandaan komt.  ik geloof immers dat God door  de Heilige Geest mij dingen probeert duidelijk te maken.  ik weet  uit ervaring dat  er dan vaak meerdere dingen tegelijk gebeuren. Niet op dat moment, maar ik geloof dat dingen die in het geestelijke plaatsvinden  een hele andere uitwerking hebben dan  gewone rationele keuze of  emotionele keuzes.  Gods Woord snijdt gewoon aan meerdere kanten tegelijk.

we willen geen softies genoemd worden

Ik heb gemerkt dat een bepaald gevoel echter ook een bepaalde weerstand kan oproepen. Soms om iets niet te doen. je voelt aan alles dat  je het niet moet doen, maar soms ook omdat je niet weet wat je te wachten staat.  Je wil  op bepaalde zaken af gaan, maar loopt dan aan tegen eigen onvermogen,  of hoe iemand in elkaar zit. de vraag is  niet zozeer of  iemand nu wel of niet geschikt is wat mij betreft, maar  werkt God door iemand heen.  Ik  geloof dat God met een kromme stok  rechte slagen kan maken. alhoewel die stok wat mij betreft niet de meest  mooie term is.

God is niet  een God van slaan, maar tegelijk is God ook niet soft te noemen.  Ik geloof dat  daarin wij als gelovigen nog wel het een en ander te leren hebben.  we willen geen softies genoemd worden  wanneer we zeggen dat de Geest ons iets duidelijk maakt en  gaan we soms direct interpreteren wat God  ons zegt. Wat God ons in alle duidelijkheid zegt vullen we aan met interpretaties van de rest. Hiermee lopen we God soms voor de voeten.  Ja, Ik ook soms.

Tegelijk kunnen we soms  zo enorm stellig en vast zitten in onze eigen overtuigingen, onze eigen waarheden dat we niet meer  zien of iets nu werkelijk  van God is. we  gaan denken dat onze gedachten van God zijn en dat bepaalde gevoelens  van God komen.   de vraag is nu  durven we man of vrouw genoeg zijn en af te wachten in situaties  wanneer we  zaken niet  helder hebben . durven  we de tijd te nemen?  aan de andere kant is het  de vraag durven we  ook stappen te nemen om  te doen wat gedaan moet worden ook als we het hele plaatje nog niet duidelijk hebben.

“ik lijk wel gek om dat te doen”.

Afgelopen week  is me duidelijk geworden dat God mij hier  wel  een leermoment in heeft  gegeven.   stel je zit aan het strand . de winter is voorbij , maar het water is nog steeds enorm koud. God zegt je dat je  je schoenen  uit moet doen en  je sokken om in het water te lopen. Zou je het doen?  ik denk dat veel mensen zich zouden afvragen waar het goed voorzou zijn.  de gedachte zal vaak zoiets zijn van : “ik lijk wel gek om dat te doen”. en er zijn ook nog allemaal mensen die  er iets van zouden kunne zeggen. Wat doe je?

God heeft mij duidelijk gemaakt dat wanneer we het doen Hij zulke stappen zegent. Gewoon  doen wat Hij zegt ook als je de antwoorden nog niet helder hebt.  Een stuk gehoorzaamheid. Aan de andere kant  is het soms ook verstandig om  duidelijkheid als het  anderen betreft.  We willen immers niet iemand beschadigen. Ik geloof dat we moeten leren persoonlijk te vertrouwen op Gods stem in ons persoonlijk leven. God kan spreken  door een ezel heen en ons iets geven uit een vis, maar  tegelijk  doet God de dingen vaak  op een hele normale manier .  gewoon door de omgang met anderen.

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen. 

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen.  Mensen die herstel vinden van  hun oude wonden. Mensen die iets van God ervaren door jouw  persoonlijke openheid, mensen die eenzaam zijn en ontdekken dat ze geliefd zijn door  anderen.  ik merk dat ik geen antwoorden geef in deze blog vandaag, maar  ik hoop dat er  ergens tussen de regels door  iets te lezen valt van  hoe God  kan werken.  Dat god er voor je is in kleine dingen.   Vandaag bewust geworden dat relatie de meest kwetsbare vorm is van Gods aanwezigheid. Door  openheid en transparantie  ervaren we  iets van God persoonlijk. Hij spreekt tot ons door de meest  diverse mensen. mensen die je soms  achter het behang wil plakken , maar die zo oprecht zijn en eerlijk dat je niet anders kunt dan ze lief te hebben. 😉

even terug naar het gevoel en de ratio. Ik  geloof dat er iets te gebeuren staat. Ik wil graag grote stappen  maken.  ik wil graag ondernemen , doen, plannen maken, regels stellen, kaders bedenken, maar tegelijk wil ik ook graag  God laten werken. De vraag is wat Gods Geest me zegt. Ik heb dat niet echt helder. Dat hoeft ook niet, maar  ik verlang er naar vooruitgang te zien.  God leert me geduld te hebben. dat is wat ik n u ervaar. Geduld met anderen, maar ook om te groeien.  Geduld om mijn plek precies te  vinden en te krijgen.  ik ben geneigd hier druk op uit te oefenen.  Het is mijn gebed dat God me daarin leert ontspannen en niets  zal forceren.

communiceren in de HEMA

Wat is het vaak moeilijk om open en eerlijk te communiceren in een relatie.  Ik heb  het niet zozeer over  een huwelijks of liefdes relatie, maar ook over  vriendschappen of de relatie met je  kinderen.  Of misschien moet ik het anders zeggen. het is vrij gemakkelijk om  frustratie te communiceren, maar  niet wat ons werkelijk bezighoudt.

Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

Het is niet zo moeilijk om de ander even precies te zeggen wat jij denkt op een kritische manier, maar  hoe we  de ander  op een positieve manier duidelijk kunnen maken dat we  ons gekrenkt voelen en dat we daar pijn aan beleven is  een stuk moeilijker.  Ik geloof dat we  best tegen iemand  kunnen zeggen dat we van ze houden, maar wanneer iemand ons iets aandoet  is die liefde nog  niet gelijk over, maar we blokkeren wel .

Dit is nu juist waar relaties op stuk lopen.  Niet meer met elkaar kunnen of durven communiceren. Juist dat waar de meeste relatie  u juist  op gebouwd zijn.  ik kan zo goed met hem of haar praten. We hebben iets gemeenschappelijks  zegen we dan. Wat dan? Datgene waarover we gesproken hebben. dit kan van alles zijn, gemeenschappelijke interesses.  Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

De vraag  die we ons stellen is  vaak : kennen we elkaar  wel.  Of wie is hij. Hij is zo veranderd. Zij is niet meer wie ze was.  dit is natuurlijk niet waar. een leugen. Mensen veranderen in de loop van hun leven. jij bent niet meer  precies zoals vroeger. Je hebt een hoop meegemaakt in je leven. zaken die je veranderd hebben. soms door goede en soms door tegenslagen heen.

ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.

Ieder mens  veranderd, maar wanneer we niet meer communiceren is er niet de mogelijkheid om die verandering  naar de ander toe  te brengen of van de ander te ontvangen.  Wanneer we onszelf  echter openstellen om te ontvangen van e ander en ook openstellen om te geven  blijft  relatie mogelijk. Zelfs als zaken niet zo lekker lopen.  Wanneer de communicatie  dichtslaat omdat we onszelf niet meer kunnen openen is er geen communicatie meer.

Ware ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.  Dat we  ondanks  andere meningen, andere visie op zaken , een ander perspectief toch gewoon de ander blijven waarderen en luisteren naar elkaar. niet gewoon tegenover zitten met een kop koffie en maar praten over van alles en nog wat. Ik geloof dat dit  geen communiceren is, communiceren is  dat we werkelijk proeven als er iets aan de hand is.  dat we naar elkaar luisteren  niet slechts met onze oren, maar  naar elkaar kijken, luisteren, voelen met ons hart en ook durven vragen naar pijnplekken.

We hebben het nodig om te communiceren zoals we het ook nodig hebben om te ademen. Het eerste is belangrijk voor de relatie, het tweede voor het lichaam we kunnen niet zonder. Om werkelijk te  kunnen communiceren is  het veilig voelen een belangrijk  onderdeel.  Natuurlijk is het niet zo dat wanneer we niet veilig  zijn we niet kunnen  communiceren, maar onveiligheid is  wel een reden om niet  meer te  gaan communiceren. Onze emoties krijgen dan de overhand over wat we willen zeggen, maar wat we zeggen komt er dan veelal niet juist uit.

Als we bang zijn gaan we  wikken en wegen om de waarheid in te verpakken en  daarmee  zeggen we veelal wel de waarheid, maar  deze is te veel ingepakt . soms in harde woorden om zo onszelf te beschermen tegen de kritische houding van anderen. soms  verzwijgen we dingen of we raken gefrustreerd en  de emotie krijgt  dusdanig de overhand dat de ander  er ook door in de stress schiet.

 de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.

Ik zelf ben een behoorlijk aangebrand mannetje. (eerlijk is eerlijk)  emoties  en gevoelens spelen een enorme rol in hoe je communiceert, daarom is het belangrijk  de juiste timing te vinden voor wat je zou willen zeggen. ik reageer gauw aangebrand  als ik moe ben. Het is goed om te communiceren, maar  communiceren is een slechte zaak als de ander  te druk is of wanneer iedereen om je hoofd  zeurt.

Veel  relaties komen onder spanning omdat er nooit  tijd is  of rust om werkelijk te kunnen praten. Omdat er altijd kinderen lopen te blèren of omdat we het gewoon altijd te druk hebben met ons werk, ons gezin, ons leven zoals het loopt.  Maken we nog wel tijd om met elkaar  te communiceren. Ik ga soms ff met mijn vrouw naar de HEMA voor een  euro ontbijtje (soms ook   met  vrienden.) . Ik zeg niet eens zo veel, mijn vrouw klets lekker over koetjes en kalfjes en soms  komen er van die  kleine dingen tussen door. Belangrijke dingen die  gewoon genoemd worden. die zo enorm belangrijk zijn. de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.  een beetje klef misschien, maar handjes die elkaar raken waardoor ik weet dat ik gehoord ben.

Met vrienden is het evenzo, niet die kleffe handjes misschien, maar gewoon even een por, van ik heb je gezien en gehoord. Een knipoog of  even wat contact. Een hugg met de wat closere vrienden en een zoen voor vriendinnen.  Ik  realiseer  me het niet altijd, maar  wat ben ik een gezegend mens met een geweldige vrouw en kinderen, prachtige vrienden en vriendinnen, collegae. Ik houdt van het leven  door de communicatie die God ons mensen heeft gegeven.

God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem. 

Natuurlijk kan ik het niet laten om God er bij te halen.  Ik geloof namelijk dat dit  nu juist is waarin we op God lijken.  het verlangen om te communiceren  en relatie te hebben met elkaar.  wanneer we ons niet meer openstellen voor God en elkaar  leven we in eenzaamheid.  God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem.  laten wij onszelf openen, communiceren met die God en de mensen om ons heen.  Soms met woorden, maar misschien vooral door er voor elkaar te zijn en niet  af te wijzen. De ander juist te bevestigen in het feit dat hij geliefd is. door ons en de Vader.

Ik bid dat ik de moed heb om te communiceren en lief te hebben in iedere relatie.ik bid dat ik  mag leven vanuit mijn relatie met Jezus.   ik geloof dat we  in een maatschappij leven die het nodig heeft om in relatie te leven en nieuwe keuzes  te maken. keuzes niet zozeer  voor onszelf, maar juist om de ander  lief te hebben  zoals Jezus dat deed.  dan zal er een verandering plaatsvinden in onze relaties. de vraag is: durf ik de schakel te zijn , durf jij de schakel te zijn om te  veranderen, om de verandering te zijn?

hieronder  clip van Casting crowns

Hier een artikel van Gary Chapman waarop dit  blog mede is  gebaseerd

Onbegrijpelijk kwetsbaar.

Wanneer mensen alleen zijn zijn ze kwetsbaar.  Wanneer we alleen zijn doen we dingen anders. Er is minder overleg. Immers wie kunnen we vertrouwen als we alleen zijn?  helaas is het ook vaak zo dat mensen die alleen staan of alleen gaan vaak  gemakkelijk beschadigd raken.  eenzaamheid kan mensen in een hoek drijven waar ze niet willen zitten.  een hoek van diepe teleurstelling, rouw, bitterheid, woede, angst,… allemaal zaken die  op zich gewone emoties  zijn die we wanneer we in relatie leven  best kunnen handelen , maar die wanneer we eenzaam zijn ons kunnen opvreten.  Veel mensen worden daardoor juist wat ze niet willen zijn. ze gaan bepaalde mensen claimen of ze gaan  juist tegenovergesteld reageren. Ze stoten mensen nog verder af met het zelfde gevolg.  Waar we bang voor zijn gebeurt. we  komen meer en meer alleen te staan in het leven.

De mens is gemaakt voor relatie, niet zozeer voor  seksuele relatie, maar gewoon  voor relaties onderling.   Hoewel seks  natuurlijk  het allermooiste is in een goede relatie, is een goed relatie daar  niet afhankelijk van.  Toch geloof ik dat ieder mens er naar verlangt om  geliefd te worden en lief te hebben.  wanneer ik spreek over liefhebben van mensen  en relaties bedoel ik min wezen  wat ik ontmoeting noem. Onvoorwaardelijke liefde.

De vraag is of wij  als mens onvoorwaardelijk lief kunnen hebben.  kunnen wij liefhebben zonder dat we eisen stellen? zonder dat we belemmerd worden door wie we zelf zijn of wat wij van de ander vinden, zonder egoïstisch te zijn en controlerend? Ik geloof dat wij heel goed mensen lief kunnen hebben, maar  dat  liefde zonder God een totaal andere liefde is dan wanneer we God werkelijk kennen in ons leven.

Liefhebben van de ander betekent dan ook dat we kwetsbaar zijn. net zoals we kwetsbaar zijn wanneer we niet liefhebben als we alleen zijn. ik geloof dat we kunnen kiezen om kwetsbaar te zijn en  de ander toe te laten in ons leven of we sluiten ons af voor de ander en zijn evenzo kwetsbaar, maar  met het verschil dat  we wellicht teleurgesteld raken in onze kwetsbaarheid als we liefhebben, maar dat we daarin ook  rust kunnen vinden. Een mensen hart zal altijd rusteloos zijn wanneer ze ongeliefd is. ik bedoel daarmee  wanneer ze geen liefde ervaart of bereid is  liefde toe te laten  zal ze onrustig zijn en inwendig uitschreeuwen om verwarmt te worden.

Wanneer we zoeken naar liefde, we voelen ons eenzaam ,  we zijn teleurgesteld wie kan ons rusteloos hart  dan vervullen? Wie kan ons hart verwarmen als we niemand meer kunnen of durven vertrouwen?  Ik geloof dat  we  daarvoor bij God moeten zijn. Hij kent ons.  Hij heeft je gemaakt en heeft je lief. Durf je dat voorzichtig te geloven?  durf je die liefde toe te laten in je leven?

 U was het die mijn nieren vormde,

die mij weefde in de buik van mijn moeder.

Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,

wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.

Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.

 

Toen ik in het verborgene gemaakt werd,

kunstig geweven in de schoot van de aarde,

was mijn wezen voor u geen geheim.

Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,

alles werd in uw boekrol opgetekend,

aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.

 

 Soms is  dat wat je altijd gelooft hebt en waar je  je leven op gefundeerd heb, dat wat jouw ook het meeste zekerheid gegeven heeft  ineens niet zo stabiel meer en moet je  loslaten.  durf je te vertrouwen op God?  God die meer is dan  zomaar een bepaald wezen, maar die ondanks de menselijke gedachte toch ook heel persoonlijk is geworden. hij is persoonlijk geworden in Zijn zoon Jezus Christus. Onbegrijpelijk, maar tegelijk ook zo enorm  mooi hoe God zichzelf in wezen gegeven heeft in Zijn zoon als kwetsbaar kind  voor jou en mij.  Onbegrijpelijk, maar zo tastbaar geworden dat we het  soms  bijna kunnen dragen op onze arm, maar tegelijk is hij ook die man geworden die ons  verteld dat er niets gaat boven  een relatie met God zijn Vader en de  relatie met de naast. Zo word hij juist tastbaar als vriend.  Als iemand die we kunnen vertrouwen. Die er voor  ons is in moeilijke tijden.  Gekomen om  ons bij te staan en onze last te dragen.  nogmaals onbegrijpelijk. 

zoek en je zult vinden

Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt

Ik geloof dat relatie met Hem juist het meest vertrouwde is wanneer we ons hart open durven stellen voor Hem. misschien gewoon eerst heel voorzichtig door ergens Hem te zoeken  en Hem te vragen ons te helpen wanneer we het even niet meer weten en we ons  niet zo goed voelen. als ons leven een puinhoop is geworden.  ondraaglijk pijnlijk.  Hij wil je helpen. Durf je Hem toe te laten?

Het leven is een reis die je niet alleen hoeft te wandelen.

Ik geloof dat mensen allemaal hele mooie dingen meemaken in het leven. dingen die  enorme indrukken achterlaten zoals  het leren kennen van hun partner, specifieke gebeurtenissen uit hun jeugd, de geboorte van hun kinderen, maar tegelijk zijn er soms ook enorm veel zaken die we meemaken die  niet zo prettig zijn. we verliezen iemand waarvan we houden, relaties gaan uit elkaar, we worden ernstig ziek, overspannen, we verliezen dat wat we hebben opgebouwd en daarmee onze dromen. Allemaal zaken die  natuurlijk nog aangevuld kunnen worden. er zijn zoveel mooie en vreselijke gebeurtenissen te noemen die ons leven beïnvloedt hebben, maar volgens mij is er niets wat zoveel indruk maakt en ons verwond dan wanneer  mensen om wie wij geven ons in de steek laten op momenten dat we hen het meest nodig hebben.

We zullen doorgaan

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de pijn soms helemaal niet voel op het moment zelf. Maar wanneer ik het  werkelijk ook de ruimte geef die het nodig heeft om mij te herstellen wordt ze ook werkelijk voelbaar.  Soms  is het zo enorm gemakkelijk om voorbij te leven aan de pijn en verdriet in ons leven. we gaan maar door en door en door… tot we uiteindelijk doodmoe in ons bed liggen  en als een blok in slaap vallen. Of we  gaan maar door en door en vullen ons hoofd met zoveel vragen en gedachten dat we zelfs niet eens meer aan slapen toe komen en er zoveel druk is  dat we onze gevoelens  niet eens meer werkelijk kunnen voelen.   of onze gevoelens zijn zo intens dat we niet meer kunnen onderscheiden wat we werkelijk voelen. zijn we nu boos, verdrietig,  hebben we lief, hebben we verdriet of onverschillig, wat is er nu toch aan de hand is  misschien de vraag die opkomt.

Moment suprême.

Ik zelf  heb een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er weer. Heb  weer goede zin. Een leuke baan  als vrijwilliger.  Ik geniet  er  weer van om nieuwe mensen te ontmoeten. maar het is een tijdlang er g moeilijk geweest om kwetsbaar te zijn. en de ruimte te geven aan anderen om binnen te komen.  ik had wel dat verlangen, maar alles in mij schreeuwde dat  het onmogelijk was om  diepere relaties aan te gaan. immers veel mensen hadden me in de steek gelaten  op het moment suprême. Juist toen ik nergens meer  licht zag en het duister was geworden.

Ik werd boos en opstandig. En hoorde slechts de stem die zei dat iedereen wat op me tegen had. Ik hoorde slechts hoe rot de wereld wel niet was en dat er niemand te vertrouwen was… zelfs God niet in mijn ogen.  totdat…. God me stil zette en ik een jaarlang thuis heb moeten zijn omdat ik rugklachten kreeg. God liet me zien dat hij juist in de rust met mij wilde zijn. dat Hij er voor me was. Ik had dan misschien nog altijd pijn. Rugpijn, maar  deze was  veel dragelijker dan de pijn die ik van binnen ervoer. Lichamelijk pijn is  soms heel erg, maar  mijn innerlijke pijn  was erger dan mijn ergste nachtmerrie.

vorming

Nu  na verloop van tijd hoor ik Gods stem weer. Ik heb opnieuw ontdekt dat  hij mij niet in de steek laat. Hij heeft me nooit in de steek gelaten. En ik zie dat er mensen zijn die me  niet hebben  losgelaten en dat er nieuwe mensen zijn die begrip hebben voor de situatie waarin ik me bevond.  Ik  geloof dat  de diepe dalen van het leven, de pijn van afwijzing en verlatenheid, de nachtmerrie mij hebben geleid tot een diepere kennis van Zijn liefde en dat Hij mij  ook daarin heeft gevormd. 

Ik geloof dat ons leven een reis is en dat Jezus met ons gaat. We merken hem soms niet eens op. hij komt zomaar bij ons lopen en spreekt met ons en is in ons midden, geeft antwoorden op vragen, maar leidt ons ook in vraagstukken waarvan we op het moment niets begrijpen.  Soms … dan ontdek ik dat Hij al een hele tijd met me meeloopt en er is , met me deelt , me voedt, me te drinken geeft en zichzelf aan mij  wil tonen. Hij lijdt met ons mee . hij weet hoe we ons voelen. wat we hebben meegemaakt.  Hoe eenzaam we ons kunnen voelen  en wat het is om in de steek gelaten te  worden.  Hij zelf zal ons echter nooit verlaten.  Zelfs in de dood dacht hij aan ons en heeft zich laten zien als de levende, de aanwezige, de almachtige, Immanuel.

Wees stil en luister

Het kruis is het teken van gewond en verwond zijn, van sterven aan onszelf, maar het is ook het teken van hoop dat  onze wonden niet voor niets zijn. dat ze niet vergeten worden. dat er licht is na de diepste duisternis. Met Christus onderweg  zijn is eigenlijk vrij eenvoudig. Hij is er gewoon, maar de vraag is of we nu gewoonweg hem negeren of dat we ook zijn stem willen horen. Mijn Collega Kamin zei eens toen ik hem vroeg waarom hij zo stil was, dat het moeilijk luisteren is als we zelf aan het praten zijn.  Ik denk dat het waar is. gebed wordt vaak gezien als praten met God en het is ook goed om je  naar God toe te uiten, maar het is ook goed om naar de Heer te luisteren. Naar Zijn Geest in ons  die ons de weg wil wijzen.  Ik stel mezelf de vraag in hoeverre ik bereid ben te luisteren zonder allerlei maars in te brengen. Zonder telkens een weerwoord te geven. Ik wil leren Zijn stem te verstaan. De stem die we horen als we de tijd nemen om te luisteren. De stem van onrust en hectiek wil ik loslaten. soms ben ik nog altijd stront eigenwijs en opstandig en volg ik nog altijd mijn eigen weg, maar ik weet waar ik moet zijn en ik weet  wie ik ben.  Hij houdt van me ondanks dat.