Tag: emotie

samen veranderen?

sommige mensen ontwikkelen zichzelf op een bepaalde manier, of in ieder geval vind er een bepaalde ontwikkeling plaats waarbij ze geleerd hebben om onafhankelijk te zijn, zich actief op te stellen, hun vaardigheden te benutten en te ontwikkelen en hierdoor redelijk succesvol te zijn. toch is er ondanks dat vaak toch een honger naar heelheid. de vraag is hoe het kan dat iemand die zich sterk weet in te zetten toch hongert naar heelheid in hun leven?

manager1-300x194

ik geloof dat er ergens in het leven van ieder mens een natuurlijke honger is naar heelheid. naar diepe erkenning van wie men is, maar dat dit in sommige gevallen wel heel specifiek is. we zien in de huidige maatschappij tenminste twee categorieën ontstaan. misschien zijn er nog meer te noemen, maar ik houdt het voorlopig bij twee  groepen. namelijk de mensen die bij de pakken neer gaan zitten en hierdoor emotioneel aan lager wal raken en de andere groep is de groep die ik beschrijf als sterk en succesvol. goed ontwikkeld op allerlei gebied.

images (8)

Er is vaak in de lectuur volop aandacht voor de emotioneel beschadigde mens die het allemaal zelf niet lukt om een en ander op een rij te krijgen, die hulp nodig heeft en zich moet laten kennen vanwege niet goed of functioneren. die ment tegenkomt in klinieken, instellingen of schrijnend genoeg op straat.  echter veel mensen die er in de maatschappij goed voor lijken te staan en capaciteiten schijnen te hebben boven de ander blijken vaak ook zaken in het leven tegen te komen waarop ze vastlopen.
deze groep van mensen is misschien wel de meest schrijnende mens.

ze hebben vanwege hun ijver en inzet veel in hun leven bereikt op eigen kracht en bewijzen zich veelal ten opzichte van anderen omdat ze als kind buiten zichzelf zijn komen te staan. ze zijn veelal verscheurd tussen het zelf en de verwachting die de buitenwereld van hen heeft.
hierdoor ontstaat er vaak onverschilligheid en minachting of agressie tov de wereld om hen heen die niet zo sterk is als zij. ze hebben het gevoel, de aanraking verloren met de buitenwereld. ze willen van alles doen en bewerken zelfs als ze daarbij niet ervaren of dat het werkelijk zinvol is.

veelal zijn het deze twee groepen mi die op dit moment door de maatschappij voortgebracht worden.
de ene is zichtbaar zwak, krachteloos en de andere juist tegenovergesteld daadkrachtig en aanwezig, maar beide beschadigd.

in deze maatschappij is het mi vooral dat mensen druk, druk, druk zijn omdat ze zich moeten of willen bewijzen. daarbij gebeurt het dan dat ouders van kinderen veel moeten werken willen ze een bepaalde levensstandaard te kunnen onderhouden die de maatschappij aan hen stelt. veel mannen en vrouwen verliezen hierdoor het contact met hun kinderen, maar de kinderen ook het contact met hun ouders. de vraag is wat ernstiger is het een of het ander.

voor ouders is het verschrikkelijk om het contact met de kinderen te verliezen waardoor er op oudere leeftijd veelal eenzaamheid ontstaat en voor kinderen is er het gemis waardoor kinderen zich willen gaan bewijzen tov de ouders. dit lukt ze of niet of dusdanig dat ze willen bewijzen het beter te kunnen, anders te doen en niet te falen zoals hun ouders dit in zekere zin wel hebben gedaan.  dat hiermee niet de verandering optreed die men verwacht mag duidelijk zijn. er  zal een ahw maatschappelijk gezien een roulerende cirkel ontstaan.

er komen allerlei zaken aan de orde die men veelal niet onder ogen wil zien zoals relatie problemen, moeilijke persoonlijkheid, symptomen die niet zomaar verdwijnen als men er niks aan doet. uiteindelijk ontstaat er frustratie op allerlei gebied wat allerlei gevolgen heeft. te denken aan een kloof tussen  partners onderling, aan een kloof tussen ouders en hun kinderen. met als gevolg dat er meer echtscheidingen zijn als ooit te voren en en jonge mensen al vroeg met zaken te maken krijgen die  niet goed voor ze zijn tav hun persoonlijke ontwikkeling.

is er nog hoop? ik geloof dat de God voldoende hoop biedt. ik heb er in mijn vorige blog al over gehad, maar ook geloof ik dat wil men dat er verandering optreed er werkelijk een verandering op zal moeten treden. veelal spreek ik over ontmoeting op dit blog en dat is ook nu weer een deel van het thema, maar de ontmoeting is niet slechts die van twee mensen onderling, maar ik denk dat er een maatschappelijke ontmoeting zou moeten plaatsvinden. we zullen wederom samen zaken op moeten pakken in de maatschappij. de Bijbel spreekt over het feit dat we de plaats voor onze tent moeten vergroten, ruimte moeten creëren, zeg maar voor de ander.

Community_Collaboration_3
in deze tijd is er werkelijk van alles. spiritueel zijn mensen op zoek naar van alles om maar enigszins verlichting te kunnen vinden en tot rust te kunnen komen. alles draait om de individuele mens hoorde ik Bert mulder afgelopen zondag zeggen in Jabes. er is geen werkelijke ontmoeting meer met anderen. iedereen lijkt voor zichzelf te leven en als dat niet zo is dan is het wel dat men leeft voor het eigen gezinnetje, het eigen kringetje.
we zijn een ik gerichte maatschappij geworden.

om de maatschappij te veranderen zal er een ommekeer van-je-welste moeten zijn volgens mij. hoe? ik heb geen exact idee. wel kleine gedachten van de eenvoudige blogger die ik ben. ik geloof dat het begint wanneer we onszelf wederom bloot zullen geven. onszelf zullen laten zien zoals we zijn en dat we degene onder de arm nemen die het minder heeft als wij en hen bemoedigen en met ze zullen delen. laten we in onze emoties dalen, onze gevoelens en gedachten en proberen te ontdekken wat er mis is gegaan.

waarom zijn we zo als maatschappij zo geworden? waarom zijn we individueel als we zijn zo geworden? omdat we ons afgekeerd hebben van de ander omdat er een kloof is ontstaan in ons denken. we leven voor onszelf. we geloven dat dat nodig is in deze maatschappij. we zien geen andere mogelijkheid , maar is deze er niet?  ik geloof het wel!

i-love-you

ik zie dat God en zijn Zoon ons andere dingen laat zien in de bijbel. namelijk dat we voor de ander mogen leven. onze naaste liefhebben als onszelf, maar we zullen moeten beginnen bij God lief te hebben boven alles. dat betekent zijn Woord. dat wat Hij zegt lief te hebben. we zien dat als we God liefhebben er iets bijzonders gaat gebeuren. namelijk dan bloeien we open en gaan we delen. ons hart en leven gaat veranderen wanneer we laten zien en zullen dan ook werkelijk  gezien worden. wie gezien wordt wordt ook gekend. en wie gekend wordt is niet meer alleen. ik geloof dat God op die manier wil werken. ik hoop dat we dat gaan inzien. dat er verandering zal komen in de  Nederlandse maatschappij van vandaag. verandering van de maatschappij begint als wij veranderen, maar gaat verder als we samen veranderen.

alle dagen kermis is niet leuk!

Durven we God de leiding  te geven in ons leven? Misschien moet ik het gewoon wat duidelijker stellen voor mij zelf: durf ik Hem zozeer te vertrouwen dat ik Hem de leiding  durf te geven in/ van mijn persoonlijk leven? Ik geloof dat ik daar redelijk in gegroeid ben de laatste jaren vooral, maar wanneer ik openhartig hierover wil spreken, en dat doe ik natuurlijk omdat ik de ontmoeting in deze centraal wil stellen,  wortel ik daar  zo nu en dan redelijk mee.

angst spant een strik!

Immers we willen  liever niet uitgemaakt worden  voor overdreven fanatistische mensen die zich vooral door hun emoties laten leiden. Anderzijds willen we ook niet dermate nuchter zijn dat er geen enkele emotie meer in  ons geloofsleven zit.

Jack Hayford zegt: God vraagt aan niemand dat hij zijn verstand op sterk water zet of zich aan opgetogen gevoelens overgeeft. Maar Hij roept ons wel op Hem te vertrouwen – Hem zozeer te vertrouwen  dat we Hem de leiding geven.

Wanneer we spreken of schrijven over de Heilige Geest, worden mensen al gauw ongedurig.  Anderen  krijgen last van krommingen van de tenen, sommigen worden bang voor manipulatie of voor overdreven  emotioneel gedoe.  Enerzijds  een beetje begrijpelijk. Hoeveel mensen zijn er niet beschadigd  door mensen die in Godsnaam  iets hebben uitgesproken die gewoon  fout waren.  Hoe vaak is de naam van de Heer niet ijdel gebruikt.  Hoeveel mensen zijn er  verwond door mensen die in de naam van de heilige Geest iets hebben uitgesproken  wat in wezen gewoon hun eigen inzichten waren  geprojecteerd op anderen om  zo hun eigen inzichten  ergens door te drukken?

Angst voor mensen spant een strik leert de bijbel ons en ik geloof  dat dat waar is. de strik is in dit geval  dat we  vaak niet werkelijk meer geloven wat God ons te zeggen heeft.  We durven niet meer te geloven  in de manier(en ) waarop Hij tot ons spreekt en limiteren God tot een oud boek met waarheden.

is de Bijbel Gods Woord? 

Natuurlijk geloof ik dat de Bijbel Gods woord is. Ik wil hier niets, maar dan ook niets aan af doen.  maar ik geloof ook dat de Bijbel niet slechts de manier is waarop God tot ons spreekt. En wanneer we de bijbel lezen en ons er werkelijk uit leven dan  zullen we ook tot dit besef komen geloof ik.

God spreekt   nog altijd  tot ons mensen .  Hij wil in relatie met ons leven en daar  hoort bij dat  hij communiceert.  Wat is een relatie  zonder communicatie?  Gods woord is  belangrijk, zozeer zelfs dat ik geloof dat Gods woord het fundament zou moeten zijn van ons leven.  niet slechts de Bijbel , maar Gods woord. Wat God zegt is Waarheid en niets dan de Waarheid.

Ik geloof  dit, toch  loop ik regelmatig buiten de waarheid.  waarom omdat we  te weinig luisteren naar  wat God ons door Zijn Geest  te zeggen heeft.  Ik wil gewoon  duidelijk stellen dat God spreekt! Niet slechts op een stuk papier, maar ook  in ontmoeting.

God spreekt nog altijd!

nog altijd preekt God dus!  Door de Bijbel, door dromen, door profetieën, wonderen, visioenen, door de natuur, door mensen om ons heen, etc…. God spreekt!  Ik weet dat veel gelovigen  het leven door de Geest  als een zweverig fenomeen zijn gaan beschouwen  waar je voorzichtig mee om zou moeten gaan.  inderdaad is het soms verworden tot een emotionalisme , een doel  op zichzelf. Ik vraag me zelf ook af in hoeverre het dan nog om  werkelijke ontmoeting gaat met God. is er dan nog sprake  van relatie of zijn we op zoek naar een bepaalde  sfeer of mystieke ervaring?

Ik geloof dat wanneer we ons hart en leven gericht hebben op wat God in ons leven  kan en wil doen vanuit ontmoeting en relatie met Hem er veel meer ruimte ontstaat in ons persoonlijk leven en ook in onze relaties. Immers wanneer we gericht zijn op allerlei manieren en  manifestaties vanuit een manier die hoort bij een bepaalde levensstijl en overtuiging dit de passie  en vuur zal ontnemen die er wel is als men werkelijk leeft vanuit  ontmoeting  en relatie  met God persoonlijk door de Heer Jezus Christus zelf . Het Woord aan ons gegeven. die ons  Zijn Geest ook gegeven heeft om in relatie met Hem te leven.

het gaat niet om mystiek, maar om verandering

Ik ben er van overtuigd dat wanneer we werkelijk verlangen naar relatie met God, het niet om de Emotie gaat maar om een veranderd leven. Ik geloof dat we niet hele aparte mensen zullen worden die heel zweverig zullen praten  tot den heeeeere, maar  dat we  juist echter worden dan ooit. Meer onszelf.

Ons verlangen zal niet gericht zijn op een bepaald mystiek niveau van zweverigheid, maar  we verlangen er naar om  Hem te dienen met ons leven .  Ik geloof dat het ons dan niet zal  gaan om een bepaalde emotie, maar om Gods aanwezigheid in ons leven in de dingen die we doen.

Ik probeer hier iets duidelijk neer te schrijven, maar merk dat dit niet gemakkelijk is.  veel mensen spreken over  de kracht en werking van de heilige  Geest en daarbij gebeuren er soms dingen die soms wat vreemd zijn , maar leven voor God gaart niet om de vreemde zaken die God geeft door Zijn Geest, maar om leven met passie en Hartstocht voor het Hem zelf. Voor mensen om ons heen.

elke dag kermis is niet leuk!  

Ik bedoel hiermee te zeggen dat ik veel mensen zie die van  samenkomst naar samenkomst  reizen en allerlei ervaringen willen zien en beleven er deel vanuit willen maken, maar ik wil hier beschrijven dat ik hoop dat  mensen zullen gaan beseffen dat  allerlei aardig geestelijk hoogstandjes niets zeggen over relatie. En wanneer we  voortdurend bezig zijn  om bezig te zijn met allerlei ervaringen met Jezus, mis je dan niet het gewone christelijke leven met Jezus? Alle dagen kermis is  gewoon niet leuk, niet reëel.

Ik wil duidelijk maken dat we als christenen, inclusief mijzelf, niet altijd maar bezig moeten zijn  met anderen, nog met het onder controle houden van anderen en hoe ze het allemaal doen als het gaat om de Heilige Geest en hun relatie met God. Dat kan God zelf wel handlen . Let go, let God!  Hij is immers God en wij niet. we  moeten ook niet alles platwalsen aan gevoel, emotie, zaken van de Geest en God versmallen tot een bundel dun vloeipapier in een leren kaft. God is zoveel meer. zo enorm veel meer.

laten we  ons richten op onze persoonlijke relatie met hem en zijn vrijheid ervaren om hiervan uit te delen aan hen die hongerig zijn, ziek of arm, gevangen, verslaafd, dakloos.  Laten we op pad gaan  en gewoon ons zelf zijn, ik geloof immers dat dat is wat Gods geest in ons doet. Dat we steeds meer onszelf mogen worden bij hem.

 

 

 

Woorden

 

 

 

 

 

 

 

 

Woorden kunnen zoveel zeggen.

Meer dan je eigenlijk soms wil.

‘t is haast niet uit te leggen.

Woorden, in mijn eigen woorden,

Zijn gevoelens op tilt.

In een vlaag van emotie

Zeggen mensen soms woorden

die anders zijn bedoeld.

Ga weg is dan; kom nou

Ik wil niet met je praten; zegt

Dat een gesprek juist nodig is.

Ze worden vaak verkeerd gezegd.

Anders uitgelegd.

Ik heb je nodig, zeggen we niet zo gauw.

Ik vind je lief of ik hou van jou.

Wat ben je mooi,

Je doet het goed,

Geweldig,

Precies zoals het moet.

Deze woorden zijn de wens

Voor iedereen,

Ieder mens.

5 juli 2003