Tag: egocentrisch

Ying en Yang?

Wat zou het geweldig zijn als de tijd waarin wij leven een tijd zou zijn die door ons nageslacht zal worden herinnert als de tijd dat er een grote verandering plaatsvond.  Niet door  alle mechanische veranderingen, niet de economische veranderingen, maar dat de mensheid werkelijk zou leren wie Jezus Christus is.

De stem die ons afleidt..

Met dat ik dit  zo opschrijf, bekruipt me gelijk al het gevoel, dat dit in wezen onmogelijk is.  een stem in me zegt me dat ik zelf niet eens precies weet hoe te leven, wie ik wel niet denk dat ik ben dat ik dit zo durf te schrijven.  als we luisteren naar die stem in ons die ons afleidt van waar het in wezen om gaat in het leven zullen we nooit verder komen als  het doen van dingen die ons een goed gevoel geven of waarmee we onszelf kunnen verijken op de een of andere manier.

Afgelopen zondag in de preek van Bertus Berkhof gehoord, en ik geloof dat hij gelijk heeft, dat we niet slechts onze gedachten moeten veranderen.  immers onze gedachten veranderen kan erg snel, er komt iemand met een beter idee en we passen opnieuw onze gedachten aan. wanneer echter ons hart veranderd word zullen niet alleen wij zelf en onze uitgangspunten veranderen, maar wordt ook de balans hersteld in en voor ons leven. Met God als uitgangspunt/ middelpunt  in ons leven is de balans goed. 

Balans met God als middelpunt.

veel mensen proberen hun leven in balans te brengen. Dit zal echter nooit gebeuren als men niet weet waar het centrum van de balans is. er wordt vaak gesproeken voer balans in het leven ook  buiten het christendom om. Ze spreken over Ying en Yang. Er moet een balans zijn tussen goed en kwaad, donker en licht. Het uitgangspunt  is reeds verkeerd. Hoe kan er een juiste balans zijn tussen goed en kwaad. Goed is goed daar doe je niemand kwaad mee en kwaad daar doe je geen goed mee toch?  Waar is de balans tussen goed en kwaad? Wanneer is er genoeg kwaad geschied om in balans te zijn met het goede?

 Ik begrijp en weet dat er in iedere theorie  een bepaalde waarheid schuilt en zo ook in deze , maar zonder centrum weten we nooit wanneer het goede dan wel het kwade doorslaat.  Wie moet dat bepalen?  Als wij dat zelf moeten bepalen, waar gaan we dan van uit? 

Gevoel en verstand

Veel mensen zijn verstandelijk ingesteld en laten zich dan leiden door hun verstand  en komen op het punt dat waar ze bepaalde dingen niet kunnen begrijpen ze ook niet waar kunnen zijn. anderen komen uit bij hun gevoel. Mensen die zich door hun gevoel, laten leiden worden heen en weer geslingerd van links naar rechts omdat het gevoel soms zo is en de andere keer weer anders.

Wanneer God niet het middelpunt is van ons leven, leven we een leven dat egocentrisch is.  we leven een leven wat gericht is op hoe goed we het zelf hebben. de eerste prioriteit zijn wij zelf. Het gaat er dan om dat we het zelf maar zo goed mogelijk hebben. ons persoonlijk comfort is erg belangrijk. we willen dan wel iemand helpen, maar ons persoonlijk comfort moet er niet onder lijden. We willen wel geven , maar we willen zelf niet hoeven inleveren, we willen wel vertellen over God , maar we willen niet voor Hem lijden. we willen wel iets doen in de kerk, maar…, vul zelf maar in.

Egocentrisch leven

Wanneer we egocentrisch  zijn is de balans zoek. Het is nooit het zelfde. We passen onze eisen telkens  aan aan de omstandigheden. God doet dat nooit. Hij is altijd de zelfde. Het is goed dom dingen zo nu en dan eens uit te schrijven, om zaken in je hoofd en kleven helder te krijgen.  wat is wat ik doe enorm vaak egocentrisch te noemen. Ik verlang er naar om meer en meer God op de eerste plaats in mijn leven te zetten. 

Het grootste gevaar bij de laatste gedacht die ik heb opgeschreven om doeners te worden. ik ga dit of dat doen voor God. en begrijp  me niet verkeerd , het is goed om dingen voor God te doen, maar het gaat er om dat we ons leven  niet  zo kunnen invullen dat we God kunnen omkopen. Of dat we door goed te doen de balans zouden kunnen herstellen. We kunnen God alleen in het midden van ons leven houden als we daarvoor de keuze maken vanuit ons hart. Het centrum van ons leven door Hem toe te laten en de plek te geven waar Hij naar verlangt. dan zullen we er achter komen dat ook wij daar naar verlangt hebben.

 

Lekker belangrijk!

Wat is het eigenlijk gemakkelijk om naar anderen te kijken en te zien wat er allemaal mis is in hun leven.  wat geeft het een zelfvoldaan gevoel als ik zie hoe anderen net iets minder presteren dan ik zelf. Ook al is dit gevoel dan ook maar tijdelijk. Misschien kom ik even niet zo leuk over nu, maar  soms voelt het echt lekker gewoon om beter te zijn dan anderen. 

Ik weet niet hoe het jullie vergaat op dit gebied, maar ik merk dat  ik behoorlijk vast kan zitten op mijn eigen troon van mijn eigen wereldje. Ik vindt mezelf vaak zo enorm belangrijk. Ik besef dat dit een enorm valkuil is. denk jij wel eens na over zulke zaken?  hoe stel jij je op ten opzichte van de ander?

egocentrisch

Één ding is zeker , de hele maatschappij is er meer en meer opgericht om dit egocentrische denken te promoten.  We zijn meer en meer gericht op onszelf en hoe anderen daar dan tegen aan kijken. Als het anderen niet bevalt passen we ons uiterlijk, onze houding, onze manier van denken aan. Ik is het belangrijkste.  Alles wat te maken heeft om Ik maar te promoten is handel. We willen immers  graag goed uit de verf komen.

Ik geloof dat veel mensen zichzelf belangrijk vinden, en dat zijn ze ook. We moeten echter niet vergeten dat we God liefmoeten hebben boven alles en de naaste als onszelf.  dus niet meer Ik, maar de Christus leeft in mij om anderen te dienen.

Eigenlijk weten we het allemaal heel goed hoe we ons vaak boven anderen stellen. we spreken het niet hardop uit of we denken er gewoon niet over na. Ergens weten we het wel, we leven gewoon voor onszelf, voor Ik en de ander? tja… die heeft ook wel ergens een plek als het past binnen ons persoonlijk belang.

Leven in de IK-vorm

We leven een leven in de IK-vorm.  het Ik-gericht denken staat haaks op datgene waarvoor we geroepen zijn, namelijk de ontmoeting, gemeenschap met elkaar en God. onze ik gerichte houding is een zelfbeschermingmechanisme geworden.  Om ons te beschermen waar we eerder al  teleurgesteld zijn  geraakt.  Een tijdlang kan het ook effectief zijn ,maar uiteindelijk zal het  geen bescherming meer bieden , maar onszelf blokkeren in ons functioneren.

Het gevolg is dat we ons niet meer kunnen groeien in gemeenschap met anderen. in de ontmoeting met anderen.  wanneer we immers ons eigen persoon voorop laten staan, gaat het in wezen nooit werkelijk om wat God wil of het belang van de ander, maar zijn ze ondergeschikt aan wat ik wil. Paulus sprak er al over. 

Van ik-gericht naar ontmoeting

Wanneer we echt willen veranderen en van ik-gericht naar  ontmoeting willen gaan,  zullen we ons beschermingsmechanisme  moeten loslaten en ons openstellen voor liefde. Niet slechts ontvangen, maar ook doorgeven wat we ontvangen hebben.

Werkelijke liefde kunnen we vinden In God. Hij is de bron van alle liefde. Onuitputtelijk, onbegrensd, niet te evenaren, zo geweldig is Hij.  Groeien betekent ons ontwikkelen in relatie met Jezus, Gods liefde in persoon voor ons. 

Wij zijn geroepen om te ontmoeten vanuit die liefde.  Gemeenschap te hebben met God en elkaar zonder onszelf  af te schermen of een voorbehoudt te maken.  ik-gerichtheid is werkelijk zonde. Zonde  staat in de weg  van (opr)echte relaties.

Met God communiceren

Gebed is een geweldig middel om met God te  communiceren over alles wat ons  zoal bezighoudt . ook onze Ik gerichtheid kunnen we met Hem bespreken.  We moeten echter oppassen voor  gemakzucht.  Heel gauw  vallen we in de routine en gebruiken we gebed niet als communicatie middel , maar om iets op een snelle manier recht te breien en voor we het weten zijn we Ik-gericht bezig in ons gebed. 

Je merkt dat het enerzijds helemaal zo ingewikkeld niet is, maar anderzijds is het een eeuwig gevecht.  Waar gaat het om ? om telkens weer te komen tot oprecht berouw. De zonde de rug toe te keren.  Dit is werkelijk mogelijk geworden omdat God bereidt is ons te vergeven.

Telkens wanneer we oprecht onze zelfbeschermingmechanisme uitschakelen en ons tot God wenden, dan is God  met Zijn veranderende kracht  in ons aan het werk.  Langzamerhand komen we tot de ontdekking  dat er zegeningen en vruchten  zijn in ons leven.  veranderingen gaan stap voor stap, helaas moeten we soms zeggen dat we zo nu en dan een behoorlijk stuk terug moeten lopen om daarna weer verder vooruit te kunnen.