Tag: bewust

No more fake believing

“No more fake believing. Stop sending without receiving. “  the belangrijkste zin uit de song van Moonradio.  ik had al even beluistert.  Het spreekt me bijzonder aan deze  zin, deze song. Mede wellicht omdat ik de zanger Richard ken. Ik ken hem vanuit een tijd dat wij, zowel  hij als ik zelf en een aantal vrienden op zoek waren naar een stuk echtheid in de kerk, in onze levens, in onze wandel met Christus.

We wilden niet langer doen alsof, niet meer  fake zijn, maar echte volgelingen zijn. doen waarvoor God ons geroepen heeft.  Ik ben Richard op een aantal gesprekjes na via Facebook  niet meer  veel tegengekomen de laatste tijd, maar ik zie hoe hij op zijn eigen(zinnige) wijze  op zoek is naar datgene wat God op zijn pad brengt, maar ook naar een stuk rust in de onrust die ik ook bij mezelf herken. Misschien interpreteer ik te veel over hem en  dus ga ik verder over mijn eigen leven in plaats van voor of over de zanger te spreken van een lied.

Waar het in ieder geval omgaat dat ik in een bepaalde periode van ons leven  zeer sterk bepaald werd bij het werk van de heilige Geest in  ons leven.  natuurlijk wel over en van Hem gehoord, maar nooit werkelijk ervaren wat de Geest in en door ons zou kunnen doen.  ik was een ondernemer in de detailhandel en  later bouwvakker op zoek naar  waar God me geroepen had. en al zoekende kwam ik veel zaken tegen zoals ook in deze clip.

Ik geloof dat wanneer we werkelijk op zoek zijn we  langzamerhand steeds meer in onze bestemming gaan lopen  en ons langzaam maar zeker ook bewust worden van onze persoonlijke fouten en tekortkomingen. Dat we  leren om steeds meer ons over te geven aan wat God van ons vraagt.

Laten we ons niet inlaten met rotzooi van deze wereld, niet met de trash waarvan Satan ons wil overtuigen dat het allemaal zo lekker is en goed, maar wat ons van binnen totaal kapot maakt en waarvoor we ons schamen als we er werkelijk naar durven kijken.

Ik geloof dat veel christenen uitzenden wat  ze geloven en dat is dat ze in wezen niet geloven, maar ergens bij willen horen. Een werkelijke christen  is op zoek. Wil slechts Jezus’ liefde uitzenden. Dit doen we  dan   met vallen en opstaan, maar we kunnen er in groeien.

De vraag  die Jezus ons volgens mij stelt is; wil  jij stoppen met te doen alsof en gewoon echt zijn? jezelf zijn? niet meer fake maar werkelijk zijn waarvoor je bent gemaakt. waarvoor je geroepen bent, waarvoor je de kwaliteiten al bezit.  Ga dan lopen , zet stappen in de richting die Hij je wijst. Dan zal  het niet gemakkelijk worden dat weet ik uit  ervaring en ik enk dat ook de zanger dit zal beamen. ik weet dat dat het de moeite waard is uit ondervinding.

 

regels zijn regels

Heb je dat ook wel eens, of ben ik de enige? ;-D  dat je in de kerk, op je werk afspraken hebt gemaakt, dat er bepaalde regels zijn waar je wellicht  geen moeite mee hebt, maar die  eigenlijk niet zo zinvol lijken?  dat je hier dan over nadenkt , maar  wanneer dingen wat helderder worden hier  meer begrip voor krijgt en van daaruit, vanuit dat begrip deze toch gewoon wil respecteren?

Het is  zo gemakkelijk, althans voor mij , om regels of afspraken omver te werpen als onbelangrijk,  onnodig en onzinnig, terwijl anderen deze wel belangrijk achten ? misschien dat deze regels in jouw geval misschien niet erg  relevant zijn of lijken,  en misschien zelfs ouderwets, maar dat ze er gewoon zijn en jij hebt er mee te dealen? Hoe doe je dat dan?  Hoe ga je daar  dan mee om?

Enerzijds moet misschien de regel geen ergernis zijn voor iedereen, maar tegelijk wanneer deze regels of afspraak slechts een ergernis is,  voor jouw of  voor de mensen om jou heen , dan is het misschien de vraag  waarom dit voor jou zo’n probleem aan het worden is.  waar gaat het om en wat nog erger is wellicht, waarom proberen we daarin op de een of andere manier invloed op uit te oefenen,zodat ook anderen een aversie kunnen krijgen op de regel,  zonder dat  ze daarvan voorheen  bewust  waren.

In den beginnen  was er slechts één regel en dat was, eet niet van de boom, maar de mens was ongehoorzaam en trokken elkaar mee in de valkuil om toch te eten van deze verboden vrucht.  Toen ze hier op aan gesproken werden  ging de mens zelfs nog in de verdediging ook,  en gaf de schuld aan  degene die met hem gegeten had.  ging het hier nu om het feit dat ze nu al of niet gelijk hadden?

Ik geloof dat het God niet zozeer om de vrucht te doen was , maar om de houding die  het met zich mee zou brengen. wijzen met de vingers en beschuldigingen over en weer. Waar ging het nu allemaal om? Was het de moeite waard om  één simpele vrucht? er was  zoveel anders wel te halen. zoveel vruchten, zaden om van te eten. Ik geloof dat we ons vaak enorm  fixeren op negatieve dingen in ons leven en ons daardoor laten leiden.  In Romeinen 14 kun je lezen dat  het niets uit zichzelf onrein is, maar dat  het belangrijk is hoe we met zaken omgaan. waarom maken wij bepaalde keuzes in ons leven  en durven we ook anderen vrij te laten om zelf  keuzes te maken?

Wat zou het fijn zijn dat we ons niet zozeer bezig  zouden houden met de regel an sich, maar dat we bereid zijn om het gesprek op een transparante wijze aan te gaan met de ander, en dan  niet vanuit een verdedigende houding, maar om er van te leren of om hun ziens wijze te gaan begrijpen.  Dienstbaarheid zou ons  sieren denk ik.  wanneer we ons bewust zijn van bepaalde regels en afspraken, zijn we dan ook bereid ons daaraan te houden?  Niet  te morren en boos te worden , maar gewoon  dit te accepteren omdat ze nu eenmaal zijn afgesproken en volgens anderen belangrijk? het gaat allemaal niet om ons. soms is het goed een regel te accepteren niet om ons zelf maar om de ander te helpen. gewoon omdat de  ander deze belangrijk vindt .

Ik denk dat we vaak ons gelijk willen hebben, maar  durven we ons gelijk te laten varen om de lieve vrede wil?  Niet om zonden te bedekken, maar om er voor te zorgen dat  we in aanzien en achting  bij onze broeders en zusters zullen stijgen in hoe we met zaken om gaan. dat we  de andr respecteren. dat we respect tonen naar de ander wie dat ook moge zijn. en als het dusdanig relevant is dat we  hier moeite mee hebben zodat God schade aangedaan zal worden, is het dan niet zo dat een ieder voor zich rekenschap af moet leggen?  Dus laten we ons afvragen of de regel voor ons geld en of we daar voor onszelf moeite mee hebben omdat we of God of de ander schade mee berokkenen, en of we  door de regel schade brengen aan de communicatie of de relatie met elkaar. of te wel…  groeien we in gemeenschap inclusief of exclusief deze regel, maar laten we wel in verbondenheid , rechtvaardigheid, vrede en blijdschap met elkaar blijven door de ander te dienen.

ik heb de neiging om het voor Frank op te nemen.

Mede door de ophef rondom Frank Ouweneel  en de reacties hierop wil ik ook graag mijn persoonlijke reactie hier neerplanten. Mede door de reactie die geplaatst werd door CIP. Die deze dan weer van de site van Marten visser heeft geplukt.

Dat evangelische mensen nu massaal achter Frank Ouweneel aanlopen is iets wat ik zelf  niet zo zou zeggen.  natuurlijk hebben bepaalde mensen  een bepaalde visie en worden  door hem versterkt in hun gelijk.  tegelijk zijn er niet alleen in evangelische kring zulke verschijnselen merkbaar.  Hoe lang is het geleden dat de katholieke kerk in opspraak kwam aangaande  kindermisbruik? ( zie NOS dossier) En hoeveel mensen in de  meer gevestigde kerken  beweren er niet dat God niet bestaat?( denk gauw even aan de discussie rondom Hendrikse of een Kuitert .) Zijn er daar ook geen dominees die zich bezig houden met praktijken waar men  zich bij kan afvragen of  dit is wat God ooit zo had bedoeld?

Waar mensen zijn, worden fouten gemaakt en wanneer mensen een bepaald aanzien krijgen en macht dan kan er om wat voor reden dan ook enorm gemakkelijk ook misbruik van worden gemaakt. misschien vanwege de druk iets nieuws te moeten presenteren omdat het van hen gevraagd word, misschien vanwege het feit dat men  zich ook gevleid voelt en dat mensen zo gemakkelijk in hen lijken te geloven dat ze een gemakkelijk doelwit zijn voor indoctrinatie op een bepaald niveau.

Ik moet zeggen dat ik geneigd ben om het voor Frank Ouweneel op te nemen.  niet om het feit dat hij goed of fout gehandeld heeft, maar om de druk en pressie die  men al gemakkelijk kan ervaren en waardoor we soms gewoon bewust of onbewust fouten gaan maken.  de druk van anderen , groepsdruk kan soms enorm groot zijn. de druk om te moeten presteren en de druk om  aan de verwachtingen van mensen te voldoen. Het is dus gemakkelijk om al deze zaken  zomaar boven ons verlangen te zetten om God te dienen.  Ik vraag me af , wie heeft  niet ook ooit in zijn leven onze eigen of de verwachtingen van mensen bovenaan gesteld in plaats van God op de eerste plaats?

Ik ben persoonlijk niet zo dol op het hele eindtijd gebeuren.  Ik bedoel  daarmee het onderzoeken en het gissen van zaken waarvan we in wezen gewoonweg niet precies  weten hoe ze nu werkelijk in elkaar zitten.  ik geloof dat het belangrijk is te weten dat Jezus weer zal komen en het boek Openbaringen en allerlei andere zaken  staan niet in de Bijbel om er niets mee te doen, maar tegelijk ligt er vaak een enorm negatieve sfeer omheen.  Mensen die zich begraven in boeken en achter internet in zaken en overal het werk van Satan in te zien is het beeld wat ik er soms bij heb.

Zelfs afwasmiddel met een streepjescode moet nog uit de keuken geweerd worden want anders doen we God toch wel enorm te kort en eren we satan wel heel erg.  Ik heb het idee dat deze groep mensen soms  de Bijbel op zo’n negatieve wijze beziet  dat ze vergeten dat we juist vrijgekocht zijn door Jezus Christus en ons onder een nieuwe wet weten namelijk die van liefde.  Het lijkt er echter op dat  de wet die hier vaak verkondigt word eerder de wet van veroordeling is aan hen die op de een of ander manier gemakkelijker aan voorbij gaat.  Het lijkt wel of mensen die  zo enorm op gaan in het onderzoeken van het eindtijd gebeuren  niet meer bij de dag kunnen leven en  proberen te voorspellen wat de toekomst brengt.

Ik geloof in profetie, maar wat is dan nog het verschil met waarzeggerij in deze?  We mogen leven in het koninkrijk van God.  nu al, wanneer we ons zo bezig houden met wat komen gaat in plaats van het nu zijn we dan bezig met het koninkrijk nu of met het koninkrijk  straks?  Is het niet zo dat we  op die manier van graven soms voorbij gaan aan waartoe God ons geroepen heeft?  God dienen en onze naaste?  Dienen we God  door ons zo enorm bezig te houden met de eindtijd? Of dienen we God door ons met  onze naaste bezig te houden.

Het is goed om de tekenen der tijden in de gaten te houden en dat het goed is te weten dat Jezus terug komt . ik geloof dat profetieën waar zullen zijn. nu al en ook in de nabije en verre toekomst.  Ik geloof echter ook dat we nu al met Jezus  door de Heilige Geest in Zijn koninkrijk mogen leven. laten we ons daar  meer bewust van zijn en ook Frank daarbij niet vergeten.  ik wil echter zeggen dat we op moeten passen dat we elkaar ook niet moeten aanvallen en daarmee zelf houding krijgen van ik weet het beter en daarmee ook weer boven de ander te staan op een zelfde soortgelijke manier als dat Frank persoonlijk verweten wordt. vaak zien we door onze houding de mens niet meer. Jezus zag in iedere situatie de mens. in een zieke zag hij de mens, in een buitenlander zag hij een mens in een visser, in een hoer, een tollenaar, een farizeeër, een vrouw , …..

Misschien heeft Frank Oweneel fouten gemaakt . prima! Vergeef het hem. misschien lastig als hij dit niet toe zal geven, zijn probleem dan, maar heb hem lief en help hem waar hij het moeilijk heeft.  Veroordelen is gemakkelijk , steunen en er voor de ander zijn is lastig.  Wanneer je  uitgekotst word is het moeilijk om je zelf niet te blokkeren, maar waar liefde is, in plaats van veroordeling komt ruimte om te erkennen. Wanneer dit niet zo is. ook prima dan Heeft God  het laatste woord. Laten wij waken om niet als een wals over gevoelens heen te gaan  en de ruimte voor herstel te schaden.

platvloersheid

Doen we met z’n allen ons best om zoveel mogelijk te leren, blijkt dat we vooral graag naar  domme en platvloerse zaken kijken.  ‘domheid is hot’ zegt een recensent in een artikel van CV Koers.

Waar gaat het heen met onze samenleving is een vraag die ik mij stel als ik dit artikel lees. Waarom kijken we nu juist naar mensen die   zich  dom gedragen of die opvallen door  een minder hoog IQ. Ook in films doen we ons best om zo dom en grof mogelijke humor te scoren lijkt het wel. Een film uitgegeven onder New Kids doen het dan ook  uitzonderlijk goed naar het schijnt.

Ik moet toegeven dat domheid  soms ook grappig kan zijn, maar veelal gaat de domheid nog gepaard ook met platvloersheid.  Gewoon erg grove taal, maar ook buitensporige manieren van leven in die zin dat  men met alleman naar bed gaat in  verschillende programma’s en dat dit dan ook nog eens breeduit word besproken en  zelf  laten zien aan de kijkers.  Ik denk daarbij aan de verschillende varianten van datingprogramma’s  bij voorbeeld.

Ben ik nu een heilig boontje dat ik daar zelf niet naar kijk? Ik moet zeggen dat ik naar bepaalde zaken kijk. Ik heb daar ook n iet echt een excuus voor. Hoewel ik  bewust weiger om naar een fil van  de New kids te gaan.  of naar deze datingprogramma’s te kijken.  Zelfs  bepaalde nieuwsprogramma’s  worden  bijna vulgair door een bepaalde woordkeuze. Ik vindt ze eigenlijk walgelijk.

Wil ik nui gaan zeggen dat iedereen ze moet gaan boycotten?   Zeker niet. ik geloof niet dat dat  zou werken. Ik  geloof ook niet dat je alles aan banden kunt leggen. Wel geloof ik dat wij als gelovigen anders met  dingen om zouden moeten gaan in deze.

Wat ik me afvraag in hoeverre moeten wij als christenen daarin meegaan.  In hoeverre passen wij ons taalgebruik en manier van doen aan aan de wereld.   zouden wij niet geheel anders moeten zijn?

Ik geloof het wel. Ik geloof dat we  zoals Paulus  het zegt  een andere manier van denken  zouden moeten nastreven.  Fouten maken geen probleem wat mij betreft, maar het is volgens mij wel belangrijk om keuzes te maken in het leven.  doen we wat Christus van ons verlangt of leven we ons eigen leven zoals we dat zelf willen.  ik geloof dat veel christenen  vaak  tweeledig zij,  enerzijds  spreken we  in een bepaalde kring vaak nog vromer dan kattestront( beetje platvloers . moet ik toegeven)  anderzijds  doen we  gewoon mee met deze manier  van spreken  wanneer we in andere kringen zijn.

Ik vraag me af  of  de platvloerse houding en ook de andere kant de vrome  manier  die we  spreken in andere kringen  niet te maken  heeft met  niet werkelijk beseffen wie we zijn.  besef je wel wie je bent?

Ik denk dat de platvloersheid op tv te maken heeft met  het zelf beeld wat mensen van zichzelf  hebben. door  zich tegenover de domme , platvloerse mens te houden voelen ze zich  boven de ander staan.   Wanneer men zich meet aan mensen die een stuk dommer zijn dan zij zelf voelen ze zich meer en beter misschien.  En wanneer het gaat om de vrome  woorden keus op ander momenten proberen ze zich zelf  wellicht te bewijzen.

Laten we gewoon ons zelf zijn.  we hoeven geen rol te spelen en we hoeven onszelf niet af te meten aan anderen. niet via de tv, niet in de kerk, niet  op je werk of waar dan ook, maar  laten we ons afmeten aan wie Jezus Christus is. dan zie we dat we de minder e mogen zijn. dat Hij juist mensen op zocht die  uit een minder milieu kwam  en mensen die  niet direct intelligent  waren misschien, maar die hij wel enorm liefhad.

Laten we opletten om niet platvloers te worden en ons in te laten met allerlei zaken die niet s met God te maken hebben in die zin dat ze  afbreuk doen aan ons eigen geloof.  Ons inlaten met  grove zooi is niet waar we mee vervuld zouden moeten geraken.

 

Het hart van ons leven

Hebben we honger naar  een oprecht leven met God? dorsten we naar het uitreiken van Jezus liefde naar anderen?  laten we ons hart raken door Gods Geest om iets voor anderen te betekenen?   natuurlijk is dat  niet gemakkelijk, maar het is een opdracht die ons door de Heer Jezus  zelf gegeven is.  Jezus gaf alles om jou en mij bewust te maken van Gods oneindige liefde .  Hij gaf zijn  bloed om ons te reinigen. Hij gaf zijn leven en stond op uit de dood om ons nieuw leven te schenken door Zijn Geest.

Kunnen we dat in wezen werkelijk begrijpen? Ik geloof  niet dat we  werkelijk kunnen bevatten hoe dit in  elkaar steekt. Hoe  groot God is en wat Zijn liefde  echt totaal inhoudt.  Wat ik wel weet is dat Hij ons wil veranderen, vernieuwen. Een nieuw leven begint natuurlijk met een geboorte.

De dag dat we er voor kiezen om met Hem te leven is de dag van de geboorte. Wedergeboorte genoemd, maar  dat is het begin de rest is volgens veel gelovigen als je ze hoort heel eenvoudig.  ik hoor termen als: “je hoeft  alleen je maar over te geven aan Christus en je leven veranderd volkomen”.  Waar? Ja zeker, tenminste als jij er naar verlangt, maar of dit allemaal wel zo vanzelf gaat is de volgende vraag. Ik geloof het niet.

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.

Het is misschien gemakkelijk om te zeggen dat je gelovig bent geworden, maar leven met Christus als onze Heer, is iets anders. Dat betekent  navolging en navolging houdt niet zo veel anders in dan dat we Hem willen navolgen in ons leven.  helaas zien we, als oprecht kritisch mag zijn,  daar veel te weinig van terug in de kerk van vandaag.  Wat zijn we  veelal aan het werk voor het koninkrijk van de kerk of die van ons zelf. zijn we ook daadwerkelijk bezig met Zijn Koninkrijk, het koninkrijk van God?

Het koninkrijk van God vinden we bij de weduwen en wezen, bij gevangen en de armen, de mensen van de straat, mensen die het allemaal niet zo goed voor elkaar hebben in het leven.  onze houding is vaak ronduit belabberd naar degene toe die God zo enorm lief heeft. Onze manier van doen  is dat we juist die groep  weren of niet goed met ze om gaan. deze mensen hebben God zo enorm nodig.  Wij hebben echter vaak nogal wat verwachtingen van mensen. ze moeten netjes zijn en net zo doen als wij dat doen. niet buiten de boot vallen qua gedrag.  Bovendien mogen ze geen zondige praktijken meer  doen. zijn wij in wezen zoveel anders? Waar komen wij vandaan? Wat ons kruis?

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.  God heeft  ruimte, maar wij gooien veelal de deur voor hun neus dicht. Ik geloof dat we de plank totaal misslaan als we deze mensen weren. Als we geen oog meer voor deze mensen hebben.  zijn het niet die mensen die Jezus juist op het oog had?  de armen en de verlorenen?  In hoeverre zijn wij veranderd ? ik geloof dat we graag wat van ons af zien om onze eigen  fouten en gebreken  minder te doen opvallen. In wezen zijn we  witgekalkte graven als we zo reageren.  Misschien denkt u dat u het beter doet, maar geloof me , we  willen wel het goede doen misschien, maar het  goede doen dat kunnen we niet.

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.

Ik geloof dat we ons zelf vaak door de emotie laten leiden.  We durven ons nauwelijks met  mensen in te laten die  andere zaken op het oog hebben als waar we  als gemeente voor staan.  We kijken eerst om ons  heen om daadwerkelijk contact te maken met de mens. Wie ontmoeten we nu nog werkelijk? Wie kennen we nu werkelijk? Wiens hart zien we nu nog werkelijk zoals hij is?  wie durft zijn hart werkelijk te laten zien?

ik geloof echter om werkelijk gemeente te zijn  is het van belang om het hart weer te laten spreken. Ik geloof dat God het hart is van ons ware leven.  zonder God zijn we in wezen dood.  Met Hem mogen we door Christus weten te leven, maar durven we ons leven te delen? Durven we werkelijk voor  diegene te leven die ons zo enorm nodig heeft?

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.   wanneer we echter leren om niet  de emotie de ruimte te geven in de eerste plaats, maar het lef hebben om uit te spreken wat onze emoties zijn en te zeggen wat we werkelijk zouden willen zeggen waar dat nodig is, dan zullen er bijzondere dingen gebeuren. Wonderen zelfs. Wanneer we Gods woord verkondigen  vanuit ons hart, ons leven, vanuit onze oprechte gevoelens en gedachten ,we werkelijk in staat zullen zijn om te ontmoeten. God, de ander, maar ook onszelf.

amen?

wat geloof je?

Veel van wat  we in ons leven doen is  een afspiegeling van ons  zelf, van onze ervaringen,  overtuigingen. Wanneer we echter spreken over ons geloof dan gaat het in wezen niet om  onze ervaringen en overtuigingen maar om wie  we zijn in Christus.  Anders omschreven zou ik het zo kunnen formuleren: je bent niet de put waarin je je bevindt. De put is slechts de plek, maar het draait  om jou!

Geloof op zich is niets.

Wat is geloof?  Geloof op zich is niets. Er zijn veel zaken waarin we geloven.  veel zaken die ons niks brengen of ooit hebben gebracht en die ons ook nooit iets zullen brengen of in ieder geval iet dat wat we geloven.   sterker nog veel dingen die we geloven zijn juist belemmerende overtuigingen die ons  van God verwijderd houden ook al geloven we dat niet.

Gisteren werd ik me in gebed  bewust gemaakt  dat wanneer ik God in bepaalde zaken niet vertrouw ik in wezen  niet geloof wat Hij zegt. Maw wanneer ik zeg dat ik geloof dat God mij wil leiden door zijn geest, maar ik ga toch mijn eigen weg dan zeg  ik ahw dat wat ik zelf denk, waarvan ik rationeel overtuigd ben,  beter is dan wat God door  Zijn Geest  tot mij spreekt.

Het is belangrijk onze belemmerende overtuigingen , alles wat ons  van Hem vandaan houdt los te laten om te gaan ervaren wie God werkelijk is.

Dit kan dan volgens  mij in ieder geval twee dingen betekenen ten 1e dat ik geloof dat ik het beter weet dan God en daarmee zeg ik in wezen dat Gods woord onwaar is, of ten 2e zou het kunnen betekenen dat ik me niet laat leiden door  God maar door angst!  Ik sluit  de deur voor de waarheid uit angst voor wat Hij wil doen in mijn leven en daarmee zeg ik ahw dat wat God belooft te doen wel eens onwaar zou kunnen zijn.

God zelf wil ons bevrijden! Hij is vol blijdschap over jou! Hij ziet je! En Hij geniet enorm van je zoals je bent. Je zou voor de aardigheid Zefanja 3:17 eens moeten lezen.  Het is belangrijk onze belemmerende overtuigingen , alles wat ons  van Hem vandaan houdt los te laten om te gaan ervaren wie God werkelijk is.

Ik heb geen idee wat jij los moet laten om Hem werkelijk te volgen. Ik weet niet waarin jij gelooft, wat jij gelooft. Veel mensen  geloven meer in hun traditie, cultuur en wat ze door hun opvoeding van God gehoord hebben aangevuld met  hun persoonlijke ervaringen  dan wat God zelf zegt.  Jezus zegt echter dat niemand  tot de vader komt dan door Hem.

God is  een God die  actief in ons leven aanwezig wil zijn.

Is je geloof meer cultuur gericht , meer op de beleving, meer op de ervaring en wat we bij overlevering hebben gehoord dan op  wat God ons zelf te zeggen heeft?  Ik wil daarbij niet zeggen dat  alles wat je tot nu toe gedaan hebt om God te vinden fout is geweest en ook niet dat wat je ooit  hebt geleerd dat  dat niet goed is, maar ik probeer  te onderscheiden waar het op aan komt.  durven we  werkelijk onze gedachten te vernieuwen.  lees  romeinen 12:2 er maar eens op na.

God wil ons niet op de vingers tikken wanneer we fouten maken, al doet hij wat nodig is om ons bij hem te brengen. Hij kijkt niet  zomaar vanaf een wolk op ons neer om van daaruit af te wachten tot de dag komt om je te vermanen over al wat je verkeer hebt gedaan.  Dit is een beeld  die  we  misschien  hebben van God. misschien hebben we nog meer  beelden van God  die onwaar en  on-Bijbels zijn. God is  een God die  actief in ons leven aanwezig wil zijn.

Hij wil je helpen werkelijk je zelf te kunnen zijn

God wil in relatie met jou en mij leven en ons zeggen hoeveel hij van ons houdt.  Hij wil je helpen werkelijk je zelf te kunnen zijn, je met zijn kracht, wijsheid en liefde omhullen en je tonen  Hoe hij je werkelijk ziet. hij heeft jou specifiek op het oog. Lees Jeremia 29:11 maar eens

vooroordelen

Wat zitten we als mens  vol vooroordelen over de ander.  ik moet toegeven dat ook ik persoonlijk al gauw een mening klaar heb over  iemand anders.  We hebben natuurlijk te maken  met de eerste indruk die iemand  bij ons maakt, maar is dat ook daadwerkelijk wat of wie  die ander is?

Ik ben zelf over het algemeen in eerste instantie  behoorlijk  stil als ik iemand niet goed ken.  Ik moet even wennen. Ik  weet niet precis wat voor indruk ik achterlaat  bij mensen, maar meestal vinden mensen me soms wat apart als ze me ontmoeten.  het kost me gewoon wat  moeite om op gang te komen.  wanneer ik echter mensen beter ken ben ik  juist helemaal zo stil niet meer en durf ik  ook heel duidelijk te zeggen wat  mijn gedachten zijn en zelfs hoe ik me voel. een redelijk open  en transparant type.

Zo kunnen vooroordelen iemand behoorlijk in de weg staan. Als we al bij voorbaat iemand  een verkeerde stempel geven is het voor de ander lastig om deze weg te poetsen.   We hebben allemaal te maken met  een eerste indruk, maar ook met andere manieren van vooroordelen.  Irreële gedachten die ons  dingen vertellen als  hij zal me wel niet leuk vinden of zij is zo’n  indrukwekkend figuur die zal wel niet me t mij willen omgaan.

Ik geloof dat we soms zo vast kunnen zitten in onze vooroordelen dat ze ons eigen , maar ook het functioneren van anderen behoorlijk in de weg kunnen zitten.   ik vraag me af of we ons überhaupt wel bewust zijn van hoe  vast we zitten in onze gedachten  ten aanzien van anderen. hoe belangrijks het wat anderen van ons vinden? hoe  belangrijk is het wat anderen over ons denken?

 ‘Wie van u zonder zonde is, mag de eerste steen gooien,’ zei hij (Jezus).

We zijn in wezen niet zo anders dan andere mensen.  we denken  misschien dat we beter of slechter zijn dan de ander, maar in wezen zijn we allemaal mensen en allemaal maken we dezelfde fouten in meer of mindere mate.  We zijn geneigd om de ander te oordelen of te veroordelen  vaak op hoe ze er uit zien of wat ze ooit eens hebben gezegd. We zijn geneigd om iemands afkomst  te bagatelliseren of   te kijken naar wat hij in het verleden heeft gedaan.

Ik werk wat dat betreft met een prachtige groep mensen  .  ik werk op de Spetse Hoeve  met verslaafde mannen.  Ik leer enorm veel van hen. Hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze voor elkaar opkomen in tijden van zwakte. Deze  mannen hebben vaak veel van de vooroordelen al wat laten vallen. Waarom? Omdat ze inzien dat ze zelf veel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun leven en daar gewoon open  in zijn.  ze durven gewoon toe te geven dat ze veel verkeerde dingen hebben gedaan en  missstappen hebben gezet in het leven.  ze hebben stap 1 durven zetten. De stap van erkenning.

Ik wil bij deze erkennen dat ook ik me soms  ook beter voel dan  een ander.  dat ik vaak totaal  verkeerd reageer. We zijn in dat opzicht  allemaal gelijk. dit te erkennen is een eerste  stap om  te zien dat de ander niet meer of minder is als  mij, maar dat ik net als ieder mens door God geliefd ben.  alleen wanneer ik  de ander door Gods ogen leer zien kan ik werkelijk liefhebben.  Niet meer veroordelend maar  open en transparant.

Dit is wat mij betreft ontmoeten. niet  de ander oordelen of veroordelen en daarmee in wezen afwijzen, maar  transparant durven en zijn en lief te hebben omdat we zelf  geliefd zijn door God. ik geloof dat wanneer we ontdekken  dat we geliefd zijn en we de ander daar ook van bewust kunnen maken  er een enorm potentieel loskomt.  Ik geloof dat wanneer we  ruimte hebben voor God in ons leven , maar  ook voor anderen en er ruimte komt om meer van God te ervaren.  dat we  leren om te de ander te zien zoals Jezus ons ziet.

We hoeven ons niet druk te maken over wat anderen van ons denken, we hebben immers het allerhoogste gezag aan onze kant.  We hoeven ons niet druk te maken om wat anderen over ons denken omdat Hij het goede over ons denkt en ons liefheeft.  Laten we de leugens die mensen over ons zeggen, die Satan ons influistert uitschakelen of er in ieder geval niet op reageren, maar  doen wat Jezus ons leerde.  Laten we  degene liefhebben die veelal niet geliefd worden. die het zo enorm nodig hebben om geliefd te zijn door ons.  Laten we onze schouders niet optrekken of onze neus  omdat ze anders zijn, er ander s uitzien of andere  dingen in het leven  geloven al wij.

‘Ook ik veroordeel u niet,’ zei Jezus. ‘Ga, maar zondig voortaan niet meer.’

Ik geloof dat God ons vrij wil maken van onze vooringenomen gedachten. ik geloof dat Hij van Zijn mensen verwacht dat we lief zullen hebben die niet geliefd zijn door anderen. dat we  ons hart open moeten stellen voor de outcast, omdat we dat in wezen zelf ook zijn geweest.  laten we luisteren naar Jezus woorden, naar Het woord van God de Bijbel. Laten we luisteren naar de zachte stem van Gods Geest in ons.

Luisteren is moeilijk. Het vraagt van ons om stil te worden. het vraagt van ons  stil te staan  bij Gods liefde en niet meer te luisteren naar onze eigen gedachten, gevoelens  en de schreeuw van alles om ons heen.  Slechts wanneer we de tijd nemen om te rusten bij God vinden ook de kracht om  ons geaccepteerd te weten en de ander ook daadwerkelijk te accepteren zoals hij of zij  is.

 luisteren betekent  niet slechts luisteren naar God, maar ook naar de ander en  leren wat achter  woorden of  de houding  schuil gaat van die ander. het horen van  de verlangens van hun hart.  Hiervoor zullen we zelf geopend moeten zijn. open moeten staan voor ontmoetingen met die ander.  durven we dat ? durven we transparante luisteraars te zijn?

Oordelen is gemakkelijker dan het luisteren. Oordelen  bouwen  muren om maar niet gekwetst te kunnen  worden.  Tegelijk  word onze zachte kern ook hard en raken we  datgene kwijt wie we in wezen zijn.

Wanneer we weer leren luisteren, onszelf durven openen en onszelf durven laten zien  ontdekken we hoe geweldig  de kracht van zwakheid in wezen is.  Jezus liet  zien hoe  zijn lijden werd omgebogen in overwinning. Hij is de grote overwinnaar. Niet door  wat wij als mens vaak zien als kracht, maar door zichzelf zwak te tonen. De minste te willen zijn.

Ik ben geen masochist!

mensen verlangen naar rust in hun leven.  sterker nog, ik geloof dat mensen zelfs rust nodig hebben in hun leven. toch is het op de een of andere manier voor  veel mensen enorm beangstigend om de stilte  te betreden en zelfs wanneer we het wel durven , hoe doe je dat dan, immers er is  zoveel innerlijke onrust, waardoor we de stilte nauwelijks nog kunnen ervaren. ik geloof dat we pas werkelijk de rust in ons zullen ervaren als we God in ons leven durven en willen toelaten.

wanneer we Hem toelaten wil dat niet zeggen dat we  gelijk rust ervaren in ons leven , hoewel veel mensen ons dit willen doen geloven.  ik persoonlijk denk dat wanneer we God  in ons leven toegelaten hebben we misschien eerst meer onrust ervaren dan voorheen. ik geloof dat we juist dan meer dan ooit misschien  zullen worden aangevallen op wie we zijn in hem.

wanneer we  langzamerhand  gaan ontdekken dat het niet gaat om een bepaald gevoel in ons leven, maar om Zijn aanwezigheid in ons leven, dan  zullen we de vrede des Heren ook werkelijk gaan ervaren, zelfs in tijden van enorme tumult.  God in ons leven ervaren is  niet  een bepaald gevoel, al zal een bepaald gevoel soms aanwezig zijn.  aan de andere kant is het ook niet slechts een kwestie rationele keuzes maken.  God is aanwezig in ons leven dat mogen we weten, maar we mogen ons dat ook bewust worden.

veelal kost het ons in het begin , wanneer we net christen zijn geworden nog niet zo veel inspanning. we zijn nog enorm enthousiast over wat God in ons leven heeft gedaan, maar wanneer we  iets verder in onze wandel zijn lijkt het soms weg te ebben en vragen we ons misschien af  of het allemaal wel zo echt was als we dit hebben  ervaren.  waren de gevoelens wel echt en waar zijn ze nu?  Hoe zit dat nu met gevoelens en is gevoel nu  een zeker weten geworden?

wanneer we God wat  langer kennen, voelen we er dan nog wel echt wat bij? Voelt het nog zoals we dat eerst ervoeren? Of is het nog slechts een  rationeel gebeuren.

Angst voor mensen is een valstrik

Gods aanwezigheid in ons leven kan een behoorlijke strijd opleveren voor mensen .  i s het mogelijk ons denken  en doen laten doordringen met Gods liefde zodat anderen door ons heen ook ervaren wie God is?   hoe kunnen we nu ons geloof in en uitademen, uitleven, doen? misschien wordt het door veel gelovigen eenvoudig genoemd, toch kost het mij soms best moeite om met God te leven. in zijn aanwezigheid te staan, te blijven, me  onder Hem te scharen.  ik bedoel daarmee te zeggen dat ik het moeilijk vind om gewoon te doen wat God van me vraagt.

misschien zijn het juist eerdere ervaringen die me doen twijfelen of dat wat moet gebeuren ook wel werkelijk moet gebeuren. soms is er strijd in mijn denken.  ik wil Christus dienen. een slaaf van de Meester zijn, maar tegelijk wil ik de pijn omzeilen van de moeite van confrontatie. ik heb er moeite mee om mijn wensen en verlangens om geliefd te zijn door anderen aan de kant te zetten en mijn liefde voor God zelf prioriteit te maken.

ik besef dat het dienen van de ander een daad van liefde voor God kan zijn, maar tegelijk weet ik ook dat dienen van de ander soms inhoudt dat we moeten luisteren naar God.  hierbij  kunnen dingen soms anders uitpakken dan ik het in mijn hoofd heb. ik weet uit ervaring dat  wat uit liefde gedaan wordt  niet altijd ook zo wordt ervaren .

ik weet ook dat  het  mijn allergrootste verlangen is om Hem te dienen die in mijn leven nummer 1 wil zijn.  ik wil Hem volgen , maar tegelijk kost me dat enorm veel moeite soms. God  heeft de gekke gewoonte ( klinkt wat oneerbiedig misschien) om ons tot zich te trekken door moeiten en pijn heen. 

Nu ben ik zelf  van nature geen masochist 😉  en heb ik een enorme hekel aan pijn. hoewel ik zonder pijn nooit de ervaring  zou hebbeen gehad die ik  met Hem heb ervaren. ik weet door mijn diepste pijnen heen dat Hij bij me is en dat ik op hem kan bouwen. toch ben ik soms bang. niet dat hij mij zal verlaten. ik ben zelfs niet bang om alleen te zijn, maar ik ben misschien het meest bang om bang te zijn.   bang voor mensen, bang mijzelf te verliezen, bang om  verkeerde keuzes te maken, bang om onduidelijk te zijn, bang om  de verkeerde woorden te kiezen, bang dat alles  mijn eigen  gedachten en gevoelens zijn. bang om toch dat te doen watt ik wil en de wil van God verkeerd begrepen te hebben. bang om anderen te kwetsen.

Ik weet uit ervaring dat ik in mijn persoonlijke overtuigingen zo vast kan staan dat  Gods wil en mijn wil gelijk lijken te zijn en toch zijn er nuances . ik hoop dat je me nog begrijpt. ik geloof dat God geneest, ik geloof dat herstel mogelijk is voor mensen. ik geloof in Gods persoonlijke aanwezigheid, tegelijk heb ik soms een bepaald beeld voor ogen. ik zou willen dat God zus en zo reageerde en ik verwacht het ook, maar dan… gaat alles anders. gaan  mensen dood waar ik van houdt. verlies ik vrienden die ik liefheb.  komen er scheuringen, gebeuren er dingen die ik niet wil.  

er zullen dagen komen waarop geen steen op de andere zal blijven; alles zal worden afgebroken

heb ik gedaan wat ik dacht dat goed was? ja, ik geloof het wel. was God in mijn leven ? zeker weten. ken ik Hem? ja ik ken Hem. Ik weet dat hij in mijn leven is. me  soms een stukje van zichzelf openbaart een toch is er dat stuk wat ik niet begrijp. dat gedeelte van God dat zoveel groter is dan wat ik wel van Hem ken.

misschien komt het over alsof ik bang ben voor God.  dat ik zou denken  dat  ik  niet zou geloven dat Hij het beste met me voor heeft.  dit is niet de juiste conclusie. de conclusie die je kunt trekken is dat ik bang ben voor mijn eigen inzichten. ik wil Gods wil doen en verlang er naar. ik weet me in Zijn hand geborgen, maar tegelijk  weet ik ook dat ik gemakkelijk fouten maak. Dat ik bang ben genegeerd te worden . teleurgesteld te worden door  mensen, situaties, gebeurtenissen.  Ik heb  het meegemaakt hoe en baby onder mijn ogen stierf. Ik weet nog hoe ik vertrouwde dat God het zou genezen. 

Ik wil is Zijn weg volgen, maar heb ik die wel altijd zo helder?  gelukkig weet ik dat God ook mijn geringe inzichten en mogelijkheden zal en kan gebruiken, maar gemakkelijk is het niet altijd.  ben ik een ongelovige gelovige?  misschien. ik heb ontdekt dat niet alttijd de zaken zo gaan als ik het wil.  Ik Heb God niet in mijn zak. de dingen gaan soms  anders dan ik voor ogen heb en ik heb  niet de controle  over zaken . gelukkig heeft God die wel.  Hoewel ik het niet begrijp en het soms ook niet zie weet ik toch dat God zal doen wat goed is.

Los van verwachtingen

Ik ontdek steeds meer dat ik niet alleen sta in mijn manier van geloven. ik dacht altijd dat je sterk moest zijn. niet mocht twijfelen, dat je de regels in acht moest nemen en dat je een bepaald geestelijk niveau moest zien te bereiken om werkelijk effectief te kunnen zijn als christen.

Ik geloof nu dat dit fout was.  en als ik de zin  zo terug lees die ik net geschreven heb, dan is dat een zin waarbij ik vroeger zoiets gedacht zou hebben als: Duh…  natuurlijk ontdekken we steeds meer en om werkelijk effectief te zijn  zullen we vooral naar christus moeten kijken, een volgeling willen zijn, etc… maar tegelijk had ik specifieke  motieven om christen te zijn.

Ik geloofde wat mijn ouders me hadden geleerd en ik geloofde dat het waar was. er waren zaken in mijn leven waar ik tegenaan liep waarbij niemand me kon helpen en ik moest dus wel op God vertrouwen anders  liep ik vast.  Ik was actief in de kerk, ik was echter tegelijk op zoek al dacht ik eigenlijk best veel antwoorden te kennen.  ik had een keus  voor God gemaakt . heel bewust.

Toch kwam er een zwart moment. meer dan een gevoel, meer dan twijfel, meer dan teleurstelling,…  de vraag waar ik mee worstelde was: durf ik me zelf te laten zien? ik durfde nog eens niet oprecht in de spiegel te kijken, maar wel mijzelf aan de ander en aan God?  nee,… ik wilde toegewijd zijn op mijn manier. veel werk verzetten op kerkelijk niveau, maar op spiritueel niveau  was ik bang voor van alles en nog wat.

ik heb echter ontdekt dat wanneer ik mij zelf  durf laten zien, God  zichtbaar wordt in en door mijn leven.  wanneer ik mijn leven niet meer laat leiden door  eigen inzichten , maar door Gods Geest dan wordt mijn hart  veranderd. Mijn woorden worden Andes, mijndaden veranderen,  en ook mijn houding …. Eigenlijk is  mijn oude leven een leven van ijdelheid.  Ik dacht dat ik het allemaal best aardig deed.  Deed goed werk in de kerk. had alles geestelijk aardig op een rijtje, maar  de waarheid bleek anders te zijn. 

de waarheid was duidelijk, ik dacht het allemaal zelf te kunnen, maar toen het er op aan kwam glipte veel van wat ik had opgebouwd aan materieel, aan kennis, aan ervaringen ,  gewoon door mijn handen weg en bleek het onbruikbaar en de vrucht er van was nauwelijks te vinden.  Wat is waarheid?  de waarheid is dat mijnleven zonder God  weinig vruchtbaar was.  natuurlijk deed ik dingen goed. ik probeerde van alles het beste te maken, maar uiteindelijk  bleek ik niet de controle te hebben.

weet je … je kunt je zelf een christen noemen en er zelfs van overtuigd zijn dat je het bent. en je bent het ook.  ik heb ontdekt:  Je kunt ware woorden spreken en toch niet in waarheid wandelen.  wanneer we  slechts gericht is op onszelf en onze maniertjes, dan is  ze weinig oprecht.  Iedereen heeft zo zijn motieven om nooit werkelijk de keus te maken om Christus  helemaal te volgen, de een  is onzeker, de ander heeft heftige zaken meegemaakt, weer een ander heeft zo ook zijn of haar een redenen  om niet werkelijk Jezus te volgen , maar de vraag is niet zozeer gericht op de ander, maar op jou en mij. Wat is jou reden  en wat is mijn reen om vast te blijven houden aan bepaalde zaken in mijn leven? ben ik werkelijk bereidt om ze los te laten?

Natuurlijk kan je een geweldige christelijke levensstijl  hebben ontwikkeld , maar durf je  ze los te laten  en je los te wurmen van wat je als waarheid hebt gezien, maar in wezen leugenachtige weergave zijn  van wie jij bent?  durf je los te laten wat anderen van je verwachten en doen waarvoor je geroepen bent?  durf je jezelf te zijn in de dingen die je doet? Ik verlang de Heer te dienen en toch kost mij dat eerlijk  gezegd soms nog altijd moeite.

Ik verlang er naar een waarachtig leven met Hem te leiden, mij zelf te zijn en wanneer ik schrijf kan ik me aardig verwoorden, al is het geen hoogstandje, maar in de praktijk van alle dag schort er  nog al wat aan.  zo kan ik enorm  gericht zijn  op prestatie. Ik kan een bullebak van  een vader zijn en een onverschillige echtgenoot. Ben ik er trots op? nee , ik werk er aan. ik wil in waarheid wandelen, tegelijk merk ik dat dit zo gemakkelijk niet is. een tekst als:  ik wil wel, maar ik kan het niet is mij enerzijds op het lijf geschreven, anderzijds mag dit niet een vlucht zijn om te doen wat ik zelf verlang. 

Ben benieuwd naar hoe jullie dit ervaren in jullie leven. durf je het te vertellen?

 

(on)bewuste fouten

Leviticus 4:1-28

Wanneer we ontdekken  dat veel zaken uit ons leven  buitensporig zijn geworden, waarbij we misschien zelfs gewonden zijn gevallen, komen we op een punt om ons te realiseren dat er ook momenten waren waarin we anderen misschien niet opzettelijk pijn hebben gedaan, maar dat het wel is gebeurt.

Daarom zullen we toch verantwoordelijkheid moeten nemen om onze verontschuldigingen aan te bieden voor dingen die we anderen hebben aangedaan.

bewust of onbewust

Toen God ons de wetten van Mozes gaf  , de tien geboden, gaf Hij ook instructies hoe mensen er mee om moesten gaan. Hierbij doel ik dan op de intentie. We kunnen lezen in het gedeelte dat het niet alleen gaat over zonde , die we bewust hebben gedaan, maar ook om zonde die we onbewust hebben gedaan.

Ook zien we hier dat naar gelang onze positie het offer wat we volgens de wet zouden moeten brengen groter word.

onze verantwoordelijkheid

We zijn dus persoonlijk verantwoordelijk voor de manier waarop we ons gedragen ten opzichte van anderen. Zelfs als we denken onschuldig te zijn ten opzichte van anderen. We kunnen ook onbewust schade aanrichten en dit is evengoed zonde.

Hoewel het soms niet de intentie is zal de fout toch gecorrigeerd moeten worden. Wanneer we ontdekken dat iemand pijn, verdriet of gevoelens van boosheid heeft overgehouden door onze manier van doen, zullen we actie moeten ondernemen.

op weg naar herstel en bruikbaarheid

Gelukkig mogen we weten en ervaren dat we niet meer onder de wet vallen , om dat Jezus de wet voor ons heeft volbracht. Toch moeten we hier ook niet te gemakkelijk mee om gaan als het gaat om onze persoonlijke weg naar herstel en bruikbaarheid.

Heer open ons hart om te zien wie we schade hebben berokkend. Ook al was dit niet de intentie, toch kunnen we anderen pijn doen en beschadigen. Heer leer me Uw wil te doen . amen

terug naar overlevingspakket stap 7 #7

verder naar overlevingspakket stap8 #2