Met God op de pot!

Misschien krijg ik kritiek op de titel vandaag, maar een beetje aandacht is niet verkeerd zo nu en dan. Ik hoop dat je je herkent in dit blog. 

Van spreuken naar Galaten. Van Pawson naar Paulus.

Eerlijk is eerlijk, nav alle 15 blogs die ik geschreven heb rondom het boek van David Pawson, nav de brief van Paulus aan de Galaten, kom ik mijzelf regelmatig tegen.
In spreuken las ik vanmorgen het volgende:’ Vertrouw met heel je hart op de Here en verwacht het niet van je eigen verstand. Laat God delen in alles wat je doet, dan kan Hij je levensweg bepalen.’‭‭Spreuken‬ ‭3:5-6

‭‭Hoe gemakkelijk is het om je eigen weg te volgen en Gods weg te veronachtzamen. Ik zelf vindt het soms lastig om mijn eigen gedachten en gevoelens even stil te zetten om te kunnen luisteren naar wat God mij door zijn Geest wil zeggen.

 
 Er is meestal veel hectiek in de dag bij mij, maar dat zal voor de meeste menden niet veel anders zijn. Er ligt vaak nogal wat op ons bordje. We ‘moeten’ vaak nogal wat. Tenminste ons hele systeem waarin we leven lijkt soms nogal wat van ons te eisen. Ik geloof dat veel mensen hierdoor ook vastlopen in de maatschappij. 

Geen tijd voor tijd met God.

Tijd met God is belangrijk zeggen we als Christenen, maar hoeveel tijd brengen we met hem door? Trouwens hoeveel tijd brengen we überhaupt door in relatie met Hem of anderen? Ik bedoel daarmee niet de hoeveelheid dat we elkaar zien, maar werkelijk tijd voor elkaar nemen? Even niets anders dan tijd voor elkaar. Luisteren, je uitspreken, ontmoeten. 

Mijn verstand vertelt me vaak hoe druk ik het heb, maar er is altijd iets te doen. Wanneer we te druk zijn om bij God te komen of bij elkaar dan missen we de essentie van wie we zijn. Dan gaan we onze eigen weg. 

  Ik geloof dat dit nu is wat Paulus bedoeld te zeggen in zijn brief aan de Galaten. Hoewel hij soms felle uithalen maakt raakt hij de kern van hoe we als mensen zijn. We zijn gemakkelijk te beïnvloeden. Satan maakt gebruik van onze druk en probeert de indruk te wekken dat we ons leven in de hand moeten hebben. Dat we moeten voldoen aan wat men van ons verwacht. Hij bevestigd ons waar we juist zouden moeten loslaten en ontkracht wat goed is in wat we doen. 

Hé psssst… 

Ik moet denken aan allerlei stemmen uit het verleden. Stemmen die me leerden dat hard werken goed is. Niets verkeerd aan zou je zeggen, totdat satans bevestiging hier vat krijgt en we doorslaan en altijd maar werken en prestatie het doel wordt en er geen tijd meer is om God nog werkelijk te zoeken en we uiteindelijk volledig afbranden. Burn out!

Of het tegenovergestelde. Iemand maakt een opmerking over je uiterlijk. Je bent onzeker, maar satan fluistert je in het oor dat je inderdaad wel wat aan je zelf mag gaan doen en voor je het weet wordt je leven beheerst door wat je eet, door de make up die je draagt,of je haar wel goed zit, hoe je kleding er uit ziet. Je beseft het eerst niet omdat je denkt dat het allemaal nogal belangrijk is, maar uiteindelijk ben je met niets anders meer bezig. 
We luisteren naar de verkeerde stem. Dit doen we veelal onbewust.satan is geniepig en zijn stem klinkt door vanuit de vele commercials, de liederen die we horen via de radio en die we soms enthousiast meebléren. De series die we kijken op tv, de info die binnenkomt via Social media etc… 

Rituele zelfopoffering de oplossing?  

Ik geloof dat we onszelf niet moeten vastpinnen om als ritueel van alles voor God te doen. Ik bedoel daarmee dat we God niet in moeten passen in ons dagelijks leven. Niet een ritueel moment waarin we God plakken als onderdeel van de dag. Nu ben ik niet tegen een vast moment in de dag maar ik geloof dat wanneer het een verplicht moment wordt satan daar ook gebruik van maakt. Hij zal wanneer we even af laten weten ons influisteren dat we gefaald hebben tov God.

  God is er voor ons. Hij was er al voor de schepping. Heeft jou en mij bedacht. Heeft ons lief en kent ons. Hij is er als we slapen en als we wakker zijn. Als we in de ochtend ons broodje smeren , de tanden poetsen, ons douchen of naar de WC gaan, als we werken,in de bus zitten of op de fiets,….

Met God op de pot. 

Ik geloof dat de meest innige relatie die we kunnen hebben, de relatie met Hem zou kunnen zijn. 
Zou Paulus in zijn brief aan de Galaten niet dit bedoelen? Ik ben er van overtuigd. Het gaat niet om regels, niet om manieren, niet wat je draagt, eet of afkomst. Het gaat om relatie. God heeft Zijn Zoon gegeven om onvrij te maken en in relatie te kunnen leven met de Allerhoogste. We mogen ons Zijn kinderen noemen en Hij is onze Vader. Hij is er altijd! Elk moment van de dag. Wat prachtig dat we elk moment met Hem mogen leven en bespreken hoe we dingen moeten doen. 

  
Eerlijk is eerlijk! Ik vergeet soms in alle drukte dat Hij heel dichtbij is en ga hieraan voorbij probeer Hem som in te passen in mijn agenda, maar God heeft geen agenda. Hij is er altijd bij! 

  

Advertenties

Strooks

Is niet ieder mens op zoek? Gelukkig zegt de bijbel ons dat wanneer we op zoek zijn, dat we ook zullen vinden. Wanneer het gaat om erkenning is dat ook zo. De vraag is of we deze ook durven omarmen. Ik bedoel dat we ons durven laten bevestigen zoals ons hart dat werkelijk verlangt of dat we zelf de controle hierover willen houden. 

 

We zoeken een vorm om bevestigd te worden door anderen. Worden we onvoldoende positief bevestigd, dan zullen we negatieve bevestiging zoeken. Waarbij zowel voorwaardelijke als onvoorwaardelijk. 
Positief en negatief klinkt in onze oren vaak ook als zodanig, maar alsmede hebben we beide nodig. Ik benoem hieronder de 4 strooks. (Zo worden deze genoemd):

  • -positief voorwaardelijk

Vb: dat heb je goed gedaan.

  • -positief onvoorwaardelijk

Vb: ik ben blij met je.

  • -negatief voorwaardelijk

Vb: dat doe je niet goed.

  • -negatief onvoorwaardelijk

Vb: je deugt niet.
Al deze strooks hebben we nodig in ons leven, maar op een evenwichtige manier. Wanneer we immers slechts positief benaderd worden, dan zal dit zijn uitwerking hebben in onze dagelijks manier van leven. Je kunt je voorstellen dat wanneer zo iemand een keer pittige kritiek krijgt deze totaal van slag raakt. Andersom evenzo. Iemand die altijd negatief benaderd is zal moeite hebben om een compliment te ontvangen. Mensen hebben bevestiging nodig in hun totaliteit om zo tot erkenning te kunnen komen.
Echter, nog onze ouders, vrienden, collegae, geliefden, etc.. kunnen ons werkelijk de bevestiging geven waarover in wezen allen naar verlangen. Ieder mens heeft immers zo zijn of haar eigen achtergrond aan manieren tot het komen van ene vorm van bevestiging om zich daarin te kunnen plaatsen en zich een soort van erkent te ervaren. 
Iedereen heeft zo zijn eigen onbalans in deze verdeling en zo ook zijn eigen strijd in deze te voeren en derhalve zal iedereen voortdurend bezig zijn te zoeken hiernaar. Jij bij hen en zij bij jou. En tegelijk trekt ieder zo zijn eigen conclusies hier uit. Het zij bewust of onbewust.
In de Bijbel kunnen we het verhaal lezen van de wijze man die zijn huis op een rots bouwde en de vergelijking met iemand die zijn huis op zand bouwde en wiens huis uiteindelijk een puinhoop zal achterlaten.  
Waar ik heen wil? Ik wil vertellen dat we ons hele leven op zoek kunnen zijn naar bevestiging en erkenning, maar dat we niet krijgen waarover werkelijk verlangen. We bouwen ons leven op los zand. Wanneer we werkelijk de erkenning en bevestiging willen waar we naar verlangen zullen we op zoek moeten naar de Rots en ons niet moeten laten afschepen met een stuk los zandgrond.
Ik geloof dat God de enige Rots is waarop we werkelijk kunnen bouwen. Hij zal ons bevestigen in alle 4 genoemde strooks. Zo heeft God ons onvoorwaardelijk lief. (Pos. Onvoorw.) toch is het nodig om zijn weg te kiezen. (Pos. Voorwaard.) God bied ons correctie aan. (Neg. Voorw.) wanneer we hem echter verloochenen wanneer we Hem wel kennen zegt Hij ons niet te willen kennen. (Neg. Onvoorw.)
Zoeken we onze erkenning en bevestiging bij God, dan zal Hij voorzien in een evenwichtige benadering van wie we zijn. Dit zal ons rust geven. Te weten dat Hij altijd van ons houdt en er voor ons is als het nodig is. Ons huis gebouwd op de Rots zal staan als een huis. Stormen zullen blijven komen en lastig zijn, maar innerlijk zal er rust blijven omdat we de erkenning ontvangen van wie we zijn.