Tag: betalen

mijn vroom kerkelijk jasje.

We zeggen vaak dat het tijd nodig heeft om te groeien  in het geloof.  Ik geloof dat dit waar is. hoe zouden we  immers geboren kunnen worden en gelijk volwassen? Om werkelijk  te leven zoals God het bedoeld heeft is echter niet zozeer een vraag van groei, maar van kiezen.  Natuurlijk groeien we in ons leven met God, maar de keus om God werkelijk te willen dienen, radicaal voor Hem te gaan betekent niets anders dan Hem  te accepteren in je leven als Heer.

Jezus als Heer van je leven is iets anders dan Jezus toelaten in je hart.  Jezus uitnodigen om in je hart te zijn is niet hetzelfde als  geloven met je  hele hart.   Natuurlijk moeten we Jezus liefde  accepteren om er vanuit te kunnen leven.   wat gaan we snel voorbij aan wat Jezus werkelijk bedoeld in ons leven. op de een of andere manier  wordt ons hart vaak verduisterd door ons denken.

We laten ons gemakkelijk beïnvloeden door anderen, andere gelovigen zelfs, om te leven zoals  deze denken dat we moeten leven met God, met Jezus in ons leven.  het is gemakkelijk om iemand na te spreken  in gebed en te zeggen dat we christenen zijn. maar wanneer we iets uitspreken  en het neerleggen als waarheid hoeft ze nog niet direct ook waarheid in ons leven te zijn.

Veel mensen komen  oprecht tot geloof in Christus. Ze ervaren hem ook werkelijk. Hun hart wordt geraakt. Ze zoeken ook werkelijk en komen dan in contact met de kerk.  er is honger naar wat Jezus  zegt en doet in het leven. er is honger naar echtheid, maar deze veranderd veelal al snel als ze  anderen gelovigen  zien die  hen vertellen niet slecht op hun gevoelens te vertrouwen. Met beide benen op de grond te blijven en de juiste keuzes te maken.  uiteindelijk komt het hier op neer dat ze  de kosten berekenen en veel mensen komen er achter dat ze de toren niet kunnen bouwen.

Geloven wordt dan meer iets van  een volgeling zijn van  de kerk en de mensen daarin dan het volgen van Jezus christus zelf.  Natuurlijk is het goed om naar de kerk te gaan, maar de kerk is meer dan een groep mensen die op zondag samen komt en waar men allerlei regels en taken mag vervullen in dienst van deze zelfde groep.  Wat worden we veelal in beslag genomen door de kerk, door de vaak vruchteloze activiteiten en de al dan niet geschreven regels  die ons  soms eerder verre van een relatie met Jezus Christus houden dan ons  er toe aanzetten om in relatie met Hem te leven.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.

Ik ben sceptisch over de kerken, maar ik geloof in de gemeenschap van gelovigen. Ik geloof dat we elkaar nodig hebben om elkaar te steunen en er voor elkaar te zijn. ik geloof dat we allen een bepaalde taak hebben gekregen om God te  kunnen dienen. Ieder op zijn eigen plek.  Ik geloof dat we  echter niet direct van alles moeten doen voor God.  ik geloof dat God vooral van ons vraagt om  dingen te laten,  weg te geven , op te geven .  ik bedoel daarmee dat we veelal zo bezig zijn met wat kan ik voor God doen om hem te reden te stellen en toch zelf de touwtjes in handen houden.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.   iemand  vertelde me eens dat we echt “niets” kunnen doen voor God.   Om bij God te zijn kunnen we in wezen niets doen . we kunnen spreken,  tot God, maar willen we God verstaan zullen we onze mond  moeten houden.  We kunnen God niet het stuur in handen geven  als we het zelf  vast willen houden.  We zullen het moeten overgeven . we kunnen God niet zien als we onszelf  opsluiten tussen muren van  angst en pijn, van boosheid en teleurstelling.

Natuurlijk wil God  in ons leven  zijn, hiervoor is het nodig dat we Zijn woorden  horen en ons oog op hem richten.  Dat we onszelf overgeven, maar dat betekent ook dat we ons leven niet  volstoppen met van alles wat maar geestelijk  en spiritueel is om zo God  te   en anderen  gelovigen te pleasen.

Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

God pleasen  doen we vooral met ons verstand. Paulus roept ons op om  vernieuwd te worden in ons denken.  Niet meer Ik maar Christus leeft in mij.   Wat een verademing is dat.  Jezus toelaten in ons hart en leven  en   te beseffen dat  Hij er altijd al was.  Hij weet van datgene wat in ons is.  hij raakt ons, overtuigd ons en geeft ons wat we nodig hebben.  veelal geloven we daar niet werkelijk in. We bedenken wat we nodig hebben en  handelen daarnaar en vragen God ons te zegenen daarin.

We proppen ons leven vol met  allerlei zaken , televisie , computers, mobiele telefoons, mooie auto’s en woningen met enorme leningen en hypotheken, we werken hard om het af te lossen en komen er uiteindelijk achter dat we zo druk zijn dat we geen  of nauwelijks tijd  hebben om er  ook van te genieten. Is dat de zegen die we van God verwachten?  Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

Ik geloof dat wij hier in Nederland nog zo weinig van de zegen van God ervaren omdat we Jezus Christus zo weinig de ruimte geven in ons leven.  we meten de zegen af aan wat we maatschappelijk bezitten.   Dit zijn irreële gedachten.   een leven met God is  niet hoe we ons leven vullen, maar  eerder  is Gods zegen te noemen in hoe we leren loslaten.

“The best thing to do with the best things in life is to give them away.”  -Shane Claiborn-

Wanneer we blijven vasthouden aan  onze persoonlijke verlangens en gedachten en God nagenoeg  geen ruimte geven zal  er zeker geen herstel plaatsvinden in ons leven. we kunnen ons voor het oog van  de mensen om ons heen kleden met een  vroom kerkelijk jasje, maar werkelijke verandering, herstel vind pas plaats wanneer we ontdekken dat we  onszelf mogen zijn bij God.  wanneer we ons  hart, onze diepste verlangens durven te tonen aan anderen.

Ik geloof dat we in wezen allemaal verlangen naar gekend te worden om wie we zijn. We proberen dat veelal op een verkeerde manier te tonen. We willen ons beter voordoen dan we zijn, maar  daardoor verliezen we onszelf.  in Jezus heeft God ons erkend als  zijn zonen en dochters.  Ik mag zijn kind zijn. ik geloof dat dit waarheid is  en dat we slechts waarachtig kunnen leven wanneer we dit in ons leven geloven.

 

Dit is niet eerlijk!

Pas op! dit blog bevat schokkende beelden!

 

Vaak vinden we God oneerlijk. we  vinden het onrechtvaardig van Hem dat er zoveel mis gaat inde wereld. we noemen dan  zaken als oorlogen, honger in Afrika, , armoede, allerlei misstanden overal, maar  wellicht bedoelen we vooral de dingen in ons leven waarvan we denken dat naar ons toe is tekortgeschoten.

We vinden het onrechtvaardig  van God  dat we  onze baan zijn verloren terwijl we zo ons best hebben gedaan, we vinden het vreselijk dat mensen  die we liefhebben veel te jong zijn gestorven.  we balen dat we geen kind konden zijn of ons iets is aangedaan ergens in ons leven.

Onrechtvaardig

Toch  is God rechtvaardig. Veel mensen vragen zich af hoe God het allemaal kon laten gebeuren.  Ze halen hun schouders op en steken vragend hun handen in de lucht of misschien  ballen ze hun vuisten en zwaaien er woest mee rond omdat ze zo enorm boos en teleurgesteld zijn omdat het allemaal zo onrechtvaardig is wat hen overkomt.  Ze hebben gebeden, gesmeekt misschien zelfs, dat het niet zou gebeuren, dat Hij in zou grijpen, maar ze hebben het niet ervaren in hun leven.

Nu kan God ingrijpen in al deze situaties van onrechtvaardigheid, sterker nog dat heeft Hij reeds gedaan. God overstijgt zelfs rechtvaardigheid.  Hij zal niet slechts zorgen dat er recht gedaan wordt, maar Hij belooft ons daarbovenop zoveel meer dan dat  wanneer we Hem vertrouwen.

Wat is er mis?

Wij verwachten rechtvaardig handelen van God, maar is dat wel werkelijk waar?  we zijn teleurgesteld wanneer God niet ingrijpt om ons recht te verschaffen over onrecht welke ons is aangedaan, maar  wanneer Hij nu werkelijk direct a la minuut recht zou verschaffen hoe zouden we er dan voor staan?  Hoe zou het ons zelf vergaan?  Immers hebben we niet zelf ook  voldoende misdaan in het leven van anderen? wat hebben wij bijvoorbeeeld gedaan voor het kind op de foto? of in ieder geval voor iemand in  zo’n situatie?

We zijn ik-gericht en denken dat God recht zou moeten spreken over anderen, maar zien niet  hoe we zelf  evenzo falen als de ander die ons iets  heeft aangedaan. We zijn dus even schuldig en zal God dus ook over jou recht moeten spreken net al  over die ander.

boetedoening

God wil echter  dat we  vrij zullen zijn. Hij wil ons genade schenken, maar rechtvaardigheid vraagt om  boetedoening.  Anders blijft het onrechtvaardig.  God wou het beste voor jou en ook voor die ander die jou iets heeft aangedaan.  Rechtvaardig?  Misschien in onze ogen niet direct, omdat wij denken dat we zelf  niet zoveel schuld hebben als die ander, maar in Gods ogen zijn we  net zo goed schuldig en de schuld  zal moeten worden betaald dat is rechtvaardig toch?

God kijkt met liefde naar ons, maar ook met  objectieve ogen naar ons, naar onze daden. Het zou eerlijk zijn wanneer God ons  naar onze daden zou beoordelen.  Wat is echter  het oordeel op  iemand die  gelogen heeft , die gestolen heeft die een ander misbruikt heeft , vermoord, afgewezen,  veracht, tekort heeft gedaan?  Besef je wel hoeveel schuld je in wezen hebt?  

God overstijgt rechtvaardigheid

God is  liefdevol en genadig en daarmee overstijgt Hij  rechtvaardigheid.  Hij wil ons zoveel meer geven  dan slechts waar we recht op hebben.  Ik vind dat heel bijzonder.  Wij zelf kunnen niet s doen om Gods genade te verwerven. God is degene die genade verleent. Genade over ons leven  ligt buiten onze persoonlijke beheersing.  Wij kunnen niets doe  of laten om Gods genade te verdienen.  Zonder Gods genade zijn we  ten dode opgeschreven.  Wij zijn onrechtvaardig  jij en ik ook.

God schenkt ons in Jezus genade en geeft ons daarmee de mogelijkheid  op meer dan ons toekomt.  Jezus  nam de straf op zich die wij hebben verdient. Waarom kon hij dat doen? omdat hij zelf  schuldloos was. Wij kunnen  de schuld zelf nooit betalen en ook een ander kan dat nooit voor mij doen. waarom niet? omdat er niemand is die  zonder schuld is dan Hij alleen.  Jezus is de Christus. Zijn leven was volmaakt. Hij leefde zoals God het had bedoeld.  hij is de enige die onze schuld kan betalen.

Wat verdien je?

Is het mogelijk om rechtvaardig te leven als mens?  Nee! We kunne echter wel gerechtvaardigd leven. we zijn vrijgekocht  door Jezus Christus.  Wanneer we dat  geloven  zijn we gerechtvaardigde mensen. vrijgekocht omdat  christus ons recht heeft gedaan door de prijs te betalen die nodig was. Wat moet ik nu doen om  die rechtvaardigheid  te verdienen? Niets .  wij kunnen  dit niet verdienen.  Maar we mogen er op vertrouwen (geloven) dat Hij het voor ons heeft gedaan.

Dit betekent dat ik mijn leven moet overgeven aan Hem  en er op mag vertrouwen  dat Hij rechtvaardig zal oordelen. Ook wanneer ik dat niet doe zal hij rechtvaardig oordelen, maar  wanneer we  niet bereid zijn ons over te geven blijven we schuldig staan.  De prijs is dan wel betaald, maar wanneer we  niet accepteren dat iemand de prijs heeft betaald , dan zullen we  dus zelf moeten betalen.

 touwtjes

De grootste valkuil van de mens is dat hij  zelf alle touwtjes in handen wil houden en in wezen God wil vertellen  wat Hij zou moeten doen.  wij houden  er niet van om afhankelijk te zijn. toch zullen we moeten toegeven( geloven) dat  we afhankelijk zijn. Af en toe laat God  ons in de problemen komen zodat wij ons bewust worden van het feit dat we Hem  nodig hebben om werkelijk te kunnen leven.   misschien moet je er eens goed over nadenken wat jij wil.  Wil je rechtvaardigheid?

God is rechtvaardig! God is echter ook relatie. Hij wil ons ontmoeten. Hij geeft ons de vrijheid  om afhankelijk te zijn van Hem. de vraag die ik hier in dit blog wil achterlaten is : wil jij afhankelijk zijn van God of houdt je alle touwtjes zelf in handen.  Zelf doen , betekent dan dat je  er uiteindelijk achter zult komen dat dat wel erg vermoeiend is en nooit het gewenste resultaat zal opleveren.

 

Jip en Janneke maken schoon schip.

 

We maken het goed met iedereen die we iets verschuldigd zijn wanneer dat mogelijk is en ik er niemand mee beschadig.

Lezen Filemon 1:13-16

 A man got to do what a man got to do! Soms is het nodig het een en ander in je leven af te sluiten voor we verder gaan. dat is toch wat we willen? We willen ons verder ontwikkelen op de weg naar herstel en bruikbaarheid. We willen verder reizen naar nieuwe mogelijkheden en kansen die deze weg ons biedt.

Het oude traject van geschonden regels en relaties willen we niet langer volgen, maar we kunnen niet ontkennen dat ze er zijn. deze stap (stap 9 al weer)op de weg naar herstel en bruikbaarheid is niet een excuus om zaken te laten voor wat ze zijn, maar we willen duidelijk onder ogen zien waar we verkeerd waren en deze aan pakken.

Paulus die in de gevangenis zat vertelde een gevluchte slaaf Onesimus genaamd, over de Heer Jezus. Deze Onesimus kwam tot geloof. Paulus echter stuurde hem terug naar zijn eigenaar van waar hij was gevlucht in de hoop dat zijn eigenaar Onesimus zou vergeven.

Onesimus had een brief van Paulus bij zich waarin Paulus zei: ik wil graag dat Onesimus hier blijft bij mij, maar… we kunnen zaken niet zomaar voorbij laten gaan. fouten moeten hersteld worden. Als Onesimus iets schuldig is zal ik ( Paulus dus) het vergoeden! ( ik heb het een beetje in mijn eigen Jip en Janneke taal vertaald.)

Voor we verder gaan de toekomst tegemoet. Het nieuwe leven, de weg van herstel en bruikbaarheid vervolgen, zullen we eerst onze onafgemaakte zakjes moeten regelen. Dit betekent dat we terug moeten betalen wat we de ander verschuldigd zijn. dan pas kunnen we schoon schip maken. We zullen terug moeten naar degene waarvoor we op de vlucht zijn. we kunnen niet zomaar verwachten dat ze ons vergeven, al hopen we er misschien op.

Wanneer we echter onszelf kwetsbaar opstellen zullen we versteld staan van de vrijheid die het ons biedt, zelfs wanneer de andere partij niet open staat naar ons. We hebben onszelf geopend naar de ander, zijn oprecht kwetsbaar geweest en dat kost moed, maar geeft ook voldoening .