Mijnswijze of Zijnswijze?

Op dit moment blik ff terug in mijn leven. Niet om iets terug te halen van belang niet omdat ik zo nodig zaken onder ogen moet komen of zo. Soms heb ik van die momenten. Meestal is dat in momenten dat ik de tijd vindt om rustig na te denken, opnieuw te voelen, te ervaren.

Nu is zo’n moment van tijdsbesef. Ik bedoel zo’n moment van besef dat je leven anders is verlopen dan je vroeger had gedacht. Niet slechter of beter, maar totaal anders. Daatbij komt de bewustwording dat vroeger gisteren was en nu is ook zo voorbij.

Wellicht komt het door een dagje ziekenhuis afgelopen week. Ff kort opgenomen geweest met hartklachten. Niks ernstigs hoor, maar toch het maakt me bewust dat het leven eindig is. Voor mij, maar ook voor mijn geliefden. Mijn familie, gezin, vrienden, collega’s.

Wat moet je dan met die gedachten? In sommige gevallen niks en in andere gevallen helpt het wellicht om weer nieuwe stappen te zetten. Stappen die in mijn geval schijnbaar nodig zijn. Stappen die in eerder stadia van het leven nog niet aan de orde waren of in ieder geval niet zo belangrijk schenen wellicht. Ze komen nu aan de orde.

Veel gebeurt. Mooie dingen in mijn leven, maar ook pijnlijke zaken. Ze hebben me mede gevormd. Ons huwelijk een draai gegeven en zijn van invloed geweest op verschillende keuzes. Ik besef me goed dat we gezegend zijn. Prachtige kinderen met de liefde van mijn leven, fijne vrienden en familie. Maar ook momenten van diepe pijn. Teleurstelling en wonden opgelopen.

Op dit moment besef ik me dat wat er ook gebeurt in het leven God ons de regie geeft. Velen denken dat God de regie heeft, maar dat is slechts te dele waar. God kent ons en heeft een plan met ons leven. Daar ben ik volledig van overtuigd. Sterker nog Hij kent de uitkomst van onze keuzes al en heeft de zaken goed voorbereidt. Toch geeft hij ons de ruimte om voortdurend zelf keuzes te maken met de bijbehorende consequenties.

Ik heb in veel keuzes moeten ervaren dat het geen goede keuzes waren. Nog altijd maak ik keuzes die onhandig zijn. Soms in bepaalde momenten kom ik tot bewustwording. Niet van alles in mijn leven. Gelukkig laat Hij me soms kleine delen zien. Grote delen zou ik niet kunnen handelen wellicht.

Op dit moment bemerk ik dat Hij me wil laten zien hoeveel bijzondere momenten hij me gegeven heeft. Momenten van groei. Momenten die me soms omver geblazen hebben. Van mijn eigen voetstuk gegooid. Ik wil het immers allemaal zelf graag doen en in de hand houden. Ik wil zo graag voor mijzelf, voor anderen en soms zelfs voor God bepalen wat goed is.

Een vriend zei van de week dat stap 1 erkenning is. Alsof ik dat nog niet wist. Geconfronteerd met de waarheid maakt dat ik of de kop in het zand kan steken of dat ik de waarheid kan omarmen zoals een bekende van me vaak zegt.

Eerlijk gezegd zou ik het liefst blijven ontkennen en doen alsof ik de gehele tijd in controle was. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat alle momenten van mijn leven bezien ik nergens ooit werkelijk in controle was vanuit eigen kracht.

Bewust geworden van eigen betrekkelijkheid, maakt dat het goed is om bepaalde zaken in een ander perspectief te bekijken. Gaande weg ga ik meer en meer ontdekken en beseffen dat hoe ouder ik wordt moet toegeven dat er altijd nog meer te leren is. Hoewel ik weet dat het leren en ontwikkelen niet stopt, toch lag ergens een onderliggende gedachte dat er een moment zou zijn waarin we zouden kunnen zeggen dat we nu wel zouden kunnen weten hoe zaken in elkaar steken.

Toch is dat niet het geval. In sommige zaken is berusting gevonden, maar tegelijk ontdekken we dan op andere vlakken nieuwe leerpunten. Mijn nieuwe leerpunten zijn is; ben ik tevreden met mij zelf? Als ik weet dat Hij mij zo enorm liefheeft, waarom probeer ik dan nog altijd mij zelf te bewijzen in bepaalde zaken? Als Hij het is die grenzen stelt aan de mens en zowel dag als nacht bedacht heeft. Die spreekt over een rustdag in de week, waarom ga ik daar dan aan voorbij? Is dit dan nodig of geef ik daarbij aan dat niet Hij in controle zou zijn?

Ik kom op een punt van moeten toegeven dat ik in veel zaken het zelf probeer te doen. Niet omdat ik dat werkelijk wil, maar omdat nu eenmaal is wat in de menselijke natuur zit in gebakken. Is dat direct verkeerd? Ik denk het niet. Het zelf willen doen is niet direct verkeerd . Echter het is met de mens vaak zo dat ze niet slechts alleen willen kunnen lopen, maar men wil ook onafhankelijk zijn.

Nu ik iets ouder wordt besef ik me dat onafhankelijkheid nu juist datgene is waar het mis gaat. We kunnen niet alleen door de wereld. We zijn geschapen om in relatie te leven. In relatie met God, met anderen. Het zit in de mens gebakken dat we denken het alleen te kunnen allemaal, maar naarmate we ouder worden ontdek ik iig steeds meer dat ik het niet alleen kan. Ik heb anderen nodig. Ik heb ook rust momenten nodig.

Toen ik jong was kon ik veel dingen zelf die nu lastiger worden. Niet omdat ik zoveel ouder ben en het niet aan zou kunnen lichamelijk. Ik ontdek steeds meer dat verschillende keuzes in mijn leven, de dingen die me overkomen zijn, allerlei zaken die ik heb gedaan of die me zijn aangedaan me steeds meer doen beseffen dat slechts Eén het zogeheten gat in mijn hart/leven kan vullen.

We zingen het soms: niemand anders dan Jezus. Niemand anders dan Hij kan mij verlossen. Dit is waarheid. We willen veel zelf doen, maar naarmate we groeien en steeds meer zelfstandigheid leren kom ik in ieder geval tot de ontdekking dat ik eigenlijk slechts een weinig weet. Veel minder dan ik zelf ooit heb gedacht. Dit omdat ik ontdek dat niet ik de controle heb over nog leven, nog dood.

Mooi te weten dat Jezus de dood overwon. Hij is de weg , de waarheid en Het Leven. Op Hem wil ik bouwen. Toch moet ik niet slechts beseffen dat ik Hem nodig heb, maar ook voor Hem wil leven door in Zijn nabijheid te blijven. Te doen wat Hij deed. De Vader zoeken en te doen wat Hij ons zegt. Niet doen betekent eigenwijs. Dus op eigen houtje. Zonder Hem. Ik wil in ieder geval zijnswijze mij zelf zien en van daaruit ook de ander. Op Zijnswijze laten we eigen inzichten los en omarmen we de waarheid van Zijn liefde voor ons.

Advertenties

Sta op jij invalide !!!

vulnerable-hero-text-300x199Vaak heb ik gedacht dat ik iets kon betekenen in de kerk of op mijn werk. Ik dacht vaak dat ik de controle had over veel zaken in het leven. Dat ik besluiten kon maken en dat deze verandering bij mensen kon bewerken. Maar luister naar wat ik hier zeg, … Niets van dit alles is mogelijk als God mij niet de hand toe zou reiken.

Ik vind het niet prettig om toe te moeten geven dat ik zelf eigenlijk een invalide ben. Niet minder valide of zo, maar Iemand die gewoonweg niet zelfstandig in beweging kan komen. Niet in staat om vanuit mij zelf ook maar iets zou kunnen ondernemen.

 

’t zal allemaal wel wat meevallen, toch?

Misschien denk je dat het allemaal wel meevalt. Misschien kijk je eens naar je eigen functioneren en zegt dat we allemaal wel iets kunnen. Enerzijds is dat zo. We hebben allemaal een lichaam gekregen en het beweegt zoals we dat willen (wanneer we gezond zijn), maar toch is dat niet wat ik bedoel.
Weet je, we denken al gauw dat we iets doen wat zinvol is, maar we leven in een wereld vol met zieke, beschadigde mensen. Iedereen is bezig met zijn dagelijkse dingen, wachtend op betere tijden. Wachten dat er neer geld beschikbaar is. Wachten tot degene die ons beschadigd heeft zijn excuus aanbied. Wachtend op het moment om actief te worden. Wachten op de juiste dag, persoon of moment. Wachtend op de dingen die komen gaan.

is het allemaal wel mogelijk? 

We zijn als de man te Bethesda. Wachtend op het wonder dat het water in beweging zou brengen en hij. Genezen zou kunnen worden. 38jaar lang was hij al ziek. En als het water bewoog was hij er nooit als eerste bij geweest. Ik stel me voor dat het eigenlijk ook meer een droom was geworden waarvan hij niet eens meer durfde hopen dat ze werkelijkheid zou worden.
Dan is daar plotseling Jezus. Jezus die speciaal gekomen was om daar te zijn . Juist nu en dat terwijl er feest was in de stad. Hij had daar kunnen zijn maar verkoos hier te zijn en steekt zijn hand uit naar deze man. Hij heeft interesse en zegt hem op te staan en te wandelen.
Wat zou jij doen in zijn plaats? Zou je blijven liggen of was je opgestaan om te wandelen? Het antwoord lijkt eenvoudig en een ja is gauw gezegd, maar wat zijn er veel mensen die niet opstaan en blijven liggen als Jezus een handreiking doet.

Invalide of toch niet? 

images (5)
Ik weet niet hoe jij het vindt. Wellicht vind je de term invalide niet op jou van toepassing. Je denkt dat je je wel aardig redt. Of je vindt dat je het zelf zo gek nog niet doet. De vraag is niet hoe slecht of hoe goed je het hebt, maar ben je je bewust van je eigen beperking? Wat als je alle zegeningen zou moeten ontberen? Geen familie meer die je door God is geschonken. Geen vrienden meer. Geen werk of geld. Geen huis. Geen eten en drinken.
Je denkt misschien dat je het allemaal in de hand hebt, maar wat nu als je dit alles niet meer hebt? Wie ben je dan nog? Weet je het leven kan snel veranderen. Je hebt familie en vrienden en oeps zomaar ineens zijn ze er niet meer. Ziek geworden, auto-ongeluk misschien? Je bent nooit ziek en dan opeens hoor je dat je kanker hebt. Wat is je geld dan nog waard? Heb jij de controle?
Dit gaat niet om bangmakerij. Niet om negatief te doen of je een stempel te geven, maar om je bewust te maken. Wie ben je? Wat zou je doen als Jezus je de hand reikt? Dat is namelijk wat Hij doet. Hij reikt je de hand en zegt je op te staan en te wandelen. Betekent dit dat je moet gaan lopen? Het betekent in beweging komen. Actief te worden voor God. Bewust keuzes te maken in je leven. Wat ga je doen?

hierbij ook nog ff een filmpje  van Nick Vujicec

stoom afblazen?

shutterstock_73575268Druk , druk, druk… ik schrijf er vaker over. Ik denk er over. Wellicht omdat ik twee keer behoorlijk vast gelopen ben en dat nooit meer wil, Maar bovenal merk ik dat  veel andere mensen ook last hebben van drukte.  Veel mensen lopen aan tegen het feit dat ze het druk hebben, of druk ervaren in hun leven.  veel zaken in het leven lijken enorm veel druk te geven  , niet zomaar maar vaak ook omdat we dingen vasthouden die  we eigenlijk zouden moeten loslaten.

een extra schep op onze nogal volle wagen.

Weet je , ik zit zo in elkaar dat ik best van een beetje druk en spanning houdt, toch weet ik dat een mens als jij en ik maar beperkt om kunnen gaan met spanning.  De boog kan niet altijd gespannen staan zeggen we toch?  Ik geloof dat het zo is. in een boek over Burn-out van Armando theunisse en clemense leijten, komt naar voren dat wanneer we enorm druk hebben  we ook tijd moeten nemen om enorm te ontspannen. Hoe drukker we het krijgen des te meer hebben we ook die ontspanning nodig.

waarom zou je niet zo nu en dan genieten van je harde werken.

media_xl_4481629Ik geloof dat veel mensen zo bezig zijn met de drukte dat men die drukte meeneemt in hun ontspanning. Ze hebben het zo druk gehad dat ze moeten ontspannen. Ze moeten en weer slaat de druk toe. ik denk dat dit niet werkelijk ontspannen is maar extra druk op ons leven, op wie we zijn en wat we doen. een extra schep op onze nogal volle wagen.

Weet je , volgens mij zou het gewoonweg gezonder zijn om meer simpel te leven.  relaxter om te gaan met bepaalde zaken in het leven.  simpeler om gaan met de keuzes in het leven. ik bedoel daarmee niet onverantwoordelijk maar wel, waarom zou je niet zo nu en dan genieten van je harde werken.  Waarom zou je altijd maar bezig zijn en druk zijn , maar je grote liefde vergeten?  Je passie laten liggen, niet meer  doen waar je zo van houdt?

LegsWaarom zou je je agenda vol maken  met allerlei zaken die je verplicht vind, die anderen van je verwachten, die je van jezelf verwacht, die volgens jou zouden moeten, maar waarvan uiteindelijk vaak blijkt dat iemand anders het kan doen of die  je veel stress bezorgen, maar waar niemand werkelijk wat mee doet.

druk zijn en doen waar je  niet voor geroepen bent geeft stress.

Keuzes maken en uitzoeken wie je bent en wat je werkelijk plezier geeft is iets  wat mijns inziens veel druk  van de ketel kan halen. Druk zijn is niet erg volgens mij, maar druk zijn en doen waar je  niet voor geroepen bent geeft stress.

Haardhout_Maarten_LamingWeet je , ik geloof dat we geroepen zijn door God om te doen waarvoor Hij ons specifiek geroepen heeft. Dat wil niet zeggen dat we nooit te veel op ons karretje laden, maar ik geloof wel als we  ons karretje te vol krijgen dat we zullen moeten kijken  naar wat van ons is en wat we los zullen moeten laten.  Wat anderen wellicht beter kunnen doen of misschien niet eens dat, misschien zelfs minder goed kunnen, maar wel met meer  vreugde of passie en hier niet vol in zullen lopen.

ik ben er zeker van dat we samen de kar kunnen trekken. De totale kar  mag dan vol zijn, maar vele handen maken licht werk.

Er is veel te doen in Gods koninkrijk, maar niet alles hoeft door jou of  mij gedaan te worden. er zijn vele leden in het lichaam en ieder heeft zo zijn persoonlijk kracht, en mogelijkheden.  We hebben elkaar nodig. Ik jou en jij mij. ik ben er zeker van dat we samen de kar kunnen trekken. De totale kar  mag dan vol zijn, maar vele handen maken licht werk. De druk is van de ketel wanneer we samen werken. Niet dan?

Het mysterie van zwakheid in relaties.

Ik geloof in oprechte vriendschappen. Relaties met mensen zijn  belangrijk .  ik bedoel daarmee dat we niet slechts invoelende mensen moeten zijn en ons medeleven  tonen, maar dat het dieper gaat dan dat.  We willen er voor de ander zijn en dat in relatie tot mensen. ons hart , ons  leven openstellen voor mensen zoals ze zijn.  (is dit nu wat Roland Ronald van de Oever als zwakgeloven betiteld? het blijft allemaal interpretatie natuurlijk van hoe wij denken dat God in wezen is en schiet daarmee ook  wezenlijk tekort)

invoelen

Wanneer we onszelf  openstellen voor mensen en niet slechts  ons invoelen in de problematiek van deze mensen, maar er daadwerkelijk voor hen zijn en hen accepteren zoals ze zijn, dan betekent dat dat we met hen  mogen delen. Dat we  ook iets van onszelf kwijt kunnen bij hen. Ik geloof dat het daarom gaat als we  samen brood breken in de kerk en de wijn drinken.   Het gaat natuurlijk om wat Jezus voor ons heeft gedaan, maar het gaat vooral om relatie. Delen met elkaar. veelal wordt er  tegenwoordig nog slecht gedeeld van brood, maar wat  hebben wij met elkaar te delen.

gemeenschap

 We spreken over gemeenschap, maar wat houdt die gemeenschap nu werkelijk in?  Is het dat we elkaar  met preken  op het rechte pad moeten houden?  Dat we  met elkaar zingen? Dingen die ik werkelijk prachtig vind, en  ik (s)preek ook graag en zingen evenzo. het gaat echter  allemaal niet om het zingen met  elkaar, niet om de boodschap op zich , maar om de relaties die we mogen bouwen.  de relatie met God en met elkaar.  Jezus gaf zichzelf  aan het kruis niet slechts om onze zonden te dragen en hij stond niet slechts op om zo te laten zien dat wij behouden kunnen zijn, maar opdat wij één zouden zijn in zijn lijden en sterven nu en, Halleluja ook in  het leven hierna.

menselijkheid

Jezus was het toonbeeld van menselijkheid. De mens met zijn verlangens en zijn beperkte kracht, maar tegelijk laat hij ook zien dat wanneer we slechts zien op de omstandigheden en op ons zelf wij menselijk gezien  het leven niet kunnen dragen. dat het uiteindelijk allemaal  eens gebeurd is en wij zullen sterven  wanneer wij God  niet  kennen.  wanneer we slechts leven voor onszelf  en de zegen die we  anderen zouden kunnen schenken  voor onszelf houden dan zijn we slechts gericht op ons zelf en is  de relatie met Jezus  geen werkelijkheid in ons. dan zijn we niet werkelijk Authentiek.

Meestal heb ik een beetje moeite met uitspraken als  wanneer je  dit of dat niet doet dan ben je geen christen, maar  ik geloof dat wanneer wij  niet leven in en vanuit de relatie met God naar anderen toe dat we in wezen dode mensen zijn.  vanaf het allereerste begin was het God er om te doen om met ons in relatie te leven en vanaf het allereerste begin zag God al dat wij anderen nodig hadden om de vrucht van onze relatie  met God te kunnen bevestigen.  

mysterie

Ik besef dat dit best een groot mysterie is. wij mensen hebben elkaar nodig om de vrucht van Gods in ons leven bevestigd te zien worden. Dit kan slechts wanneer  wij leven in afhankelijk van God  door de Heer Jezus . wanneer wij erkennen dat  wij Hem nodig hebben in ons leven, zeggen we als het ware dat het nodig is dat we zijn pad bewandelen en dat we er dus voor anderen moeten zijn.  God  is meest in ons persoonlijk aanwezig als wij  het meest mens zijn. als we onszelf zijn  en niet de rol die we spelen.  dat betekent dat Jezus meer mens was als wij  ooit kunnen zijn, omdat hij zichzelf ook het meest kwetsbaar opstelde ten aanzien van ons mensen in alles en zich liet kennen.  willen wij nu  leven volgens onze bestemming is dat  pas werkelijk mogelijk wanneer wij  in relatie leven met God en de ander. dat we onszelf  laten kennen zoals we zijn ten opzichte van de ander.

zwakheid

Helaas word  dit in deze wereld en maatschappij veelal gezien als zwak , maar tegelijk is dat wanneer wij zwak zijn voor deze wereld dat wij sterk zijn ten aanzien van het koninkrijk van God. Het meest kwetsbare  is ook het meest vertrouwde. We herkennen in het  kwetsbare meer van onszelf dan in het sterke.  We zullen soms moeten toegeven dat we  niet sterk zijn om tot de ware gevoelens te kunnen  komen. wanneer wij werkelijk onszelf ontdekken in zwakheid zien we dat wanneer wij spreken anderen naar ons zullen gaan luisteren. Onze  woorden zullen niet kracht bijzetten, maar onze daden zullen de liefde laten zien die Christus in ons heeft gelegd toen wij in relatie met Hem traden.  Samenkomen in zijn naam betekent dan werkelijk in relatie zijn met Hem en in relatie met de ander door kwetsbaar te zijn en de ander te vertrouwen. 

Liefde tonen

Veelal zijn we bang onszelf te tonen, maar angst houdt ons vast om vooral niet te dienen. Wanneer we angstig zijn gaan we veelal over tot  daadkrachtige zaken die  soms belangrijk kunnen zijn, maar wanneer we  ons laten leiden  uit liefde dan  hoeven we niet meer bang te zijn voor onze persoonlijke zwakheden maar  raken we harten door de liefde die we delen in Jezus naam en zullen mensen hem leren kennen.