Tag: begravenis

De passie van een verslaafde?

Gisteren was ik op een begrafenis. Een nog jonge man werd begraven na een heel intensief leven. Een leven wat gericht was op herstel, wat echter constant werd ingehaald door het verleden. Telkens weer was daar de gedachte van afwijzing. Van somberheid die op een normale manier niet onder controle te houden scheen waardoor een levenslang verslaving naar middelen hem in de greep had.

Misschien omschrijf ik deze markante man wat vluchtig en is de kern niet werkelijk omschreven, maar ik wil ook niet hem in het middelpunt van mijn blog stellen, maar wel dat wat voor hem belangrijk was.

Rick Warren schrijft ergens: there is no small service to God. It all matters.

Ik geloof dat mensen zich er met zulke uitspraken soms gemakkelijk van afmaken. Veel mensen laten zich in het leven leiden door gebeurtenissen uit het verleden.

De vraag is wat doe je er mee? Worden we beter of worden we bitter? Veel mensen worden bitter door het verleden. Enerzijds logisch misschien , anderzijds mogen we weten dat Jezus dat Jezus de bitterheid geproefd heeft aan het kruis.

Weet je sommige zaken zijn bitter. Menselijk gezien niet te herstellen. Een zware last. Ik heb een klein stukje mee mogen lopen met deze man en heb ervaren hoe God in zijn leven was. Hoe zijn verslaving hem aan de grond hield en hij God bleef zoeken. Zijn hart ging uit naar de zwakke . Wellicht was de hang naar gebruik wel het grote verdriet dat de wereld Jezus niet kent. Dit niet kunnen verkroppen.

Ik weet het niet. God weet het. Hij is daar nu. Bij God. In alle rust en vrede, hoewel ik me dat rustige nauwelijks voor kan stellen bij hem. Middelen vrij. Vrij van verleden.

Veel mensen zouden van zijn leven kunnen leren. Niet het gebruik. Maar wel zijn passie voor wie Jezus is. hij vertelde aan wie maar wilde. Vanuit oprechtheid. Hij had iets te melden. Hij had het meegemaakt, was er geweest, er doorheen gegaan. En in het leven was gebruik een item. Toch geloof ik dat veel niet gebruikers van hem een stuk passie zouden mogen ontvangen.

Ik zie veel mensen die hun leven op orde (denken te) hebben. Die neerkijken op mensen die dakloos zijn, verslaafd, beschadigd zijn. Ik geloof echter dat deze mensen een veel dieper herstel nodig hebben. Immers wat baat het een mens als hij de hele wereld wint , maar zijn ziel verliest?

Alles op orde en uiteindelijk alles verloren. Deze man had niet veel door een intensief leven. Maar hij kende God en vertelde er van waar jij kwam. Stond bekend als een lieve kerel.

De vraag die ik me stel is; hoe zal ik bekend staan als ik overlijdt? Sta ik bekend als iemand die alles onder controle had? Of sta ik bekend als feilbaar maar de liefde van God tonend aan hen die het nodig hebben?

een droevige ontmoeting

Ik ben boos, verdrietig. Gisteren is er een jongeman begraven en ik was er bij.  39 jaar, vader van 4 prachtige kinderen en de man van een evenzo mooie jonge vrouw.  Koud was. heel erg koud. Warm waren de gedachten maar koud de gebeurtenis. Het huilen van de mensen het brak mijn hart te zien  dat er zoveel verdriet was bij de mensen die ik waardeer en lief heb.  mijn hart gaat naar ze uit. Vooral naar een specifiek persoon. Mijn vriend die  er bij stond als naaste familie. Voor hem was ik daar.

Vanmorgen las ik in de bijbel hoe Jezus sprak en zei: gelukkig zij die verdriet hebben, want ze zullen getroost worden. eerlijk gezegd is mijn reactie op zo’n moment van: tjonge, wat moet ik daar nu weer mee. En wat  moeten zij daar mee?  Gelukkig als je verdriet hebt?  Deze  vrouw, de familie, mijn vriend waren op dat moment niet gelukkig.  De belofte ze zullen getroost worden is fijn te lezen, maar  dat zal toch echt wel wat tijd nodig hebben.  getroost?  Zelfs daarbij  kun je vragen stellen. immers wanneer  ben je getroost. Hoe lang duurt  dat?  hoe lang duurt het voor het geluk weer  terug zal komen.  het leven gaat door… ja dat wel.

Misschien zal deze vrouw ooit een goede vent weer tegenkomen, het zal nooit dezelfde zijn en  ook de vader van deze nog  jonge kinderen  zal er nooit meer zijn.  in de bloei van zijn leven nog en nu weg… hij is er niet meer.

Ik ben boos ja.  Boos dat hij niet meer tijd heeft gekregen om er te zijn voor zijn kinderen en als christen ben ik boos  omdat ik achteraf zou willen dat hij meer van God had leren kennen. niet van dat vage .  iets tussen hemel en aarde zoals de dominee het noemde.  Ik ben boos. Erg boos!  Ik vraag me af of ik iets had kunnen doen.  had ik er voor ze kunnen zijn?

Ik wist het niet. wist niet dat hij ziek was. klinkt nu als een excuus. Nu was ik niet zo erg close met de overleden man, maar wel met mijn vriend de zwager van deze jongen.  Lang heb ik niet met hem gesproken. Waarom? Ik heb geen idee. Zomaar verwateren soms  vriendschappen wat. Je komt elkaar niet meer zoveel tegen en dan ineens zie je elkaar jaren niet.  heb dus veel gemist van zijn leven. de ontmoeting was wederom  als vanouds. Tranen over en weer.  Even weer ontmoeting.

Tja ontmoeting. Spreek ik daar niet altijd over? Ben ik niet degene die het altijd heeft over relatie? Ja zeker! En als ik ergens in geloof is het in ontmoeting. In relatie, in communicatie met elkaar.  Besef me dat ik  er vandaag even voor hem ben geweest. Misschien iets van steun heb  kunnen geven. tja… wat kan je nog doen als iemand dood is?

Ik bid al jaren voor mijn vriend. Dat hij de Heer  Jezus mag leren kennen.  heb  gisteren heel even met hem gesproken . gehuild samen. besef dat ik hem gemist heb. te veel zaken  van elkaar niet meer kennen. ik ken zijn nieuwe vrouw niet en hij ken t mijn kinderen niet.  plank misgeslagen?  Misschien. Ik weet het niet.  ik ben voornemens hem op te zoeken en wil gewoon hem weer eens ontmoeten. er voor hem zijn. juist nu.

Ik kan wellicht niet echt helpen. Wat moet je ? maar ik wil er wel zijn. ik wil er zijn met een hart vol liefde en hoop dat van daaruit opnieuw oprechte en echte ontmoeting plaats zal vinden. Dat hij Liefde mag ontmoeten en ik hem mag ontmoeten.

lezen Matheus 5:1-13