Tag: amen?

Hechtingsgestoort?

Wat is er aan de hand met de huidige maatschappij, met de mensen om me heen? Met mij zelf? Waar draait het allemaal om tegenwoordig?  Of is het niet zo dat het over tegenwoordig gaat , maar is het eigenlijk van alle tijden dat mensen gericht zijn op zichzelf?

download (4)

Als we kijken naar de mogelijkheden van tegenwoordig zou je zeggen dat geen mens werkelijk nog alleen en eenzaam hoeft te zijn.  Toch zie je dat er mensen  soms dagenlang dood in hun huis liggen alvorens het wordt opgemerkt door anderen. Ik hoorde onlangs van een vrouw die zelfs 10 jaar dood in de woning had gelegen zonder dat iemand het opgemerkt.

We  leven in een tijdperk waar we spreken over vrienden en volgers via media. Ik heb  zelf een paar honderd vrienden op facebook en twitter, maar is dit de werkelijkheid? Ik geloof het natuurlijk niet. sterker nog ik ken een heleboel mensen nauwelijks of niet persoonlijk.  Sommige van deze ken ik van een ver verleden, maar heb eigenlijk geen contact met ze behalve dat ik ze zo nu en dan voorbij zie komen op de tijdlijn.

Ik had vanmorgen een gesprek met een vriend en we vroegen ons af hoe het kan dat sommige contacten zo maar voorbij gaan. Dat de relaties in het verleden  ineens voor bij zijn door omstandigheden en dat je met anderen nooit werkelijk contact hebt kunnen krijgen.  Zelfs in de kerk, die we  vaak in evangelische kringen gemeente noemen is echte gemeenschap soms ver te zoeken.  Ik bedoel  we kunnen samen in een dienst zitten, het hebben over interessante of minder interessante onderwerpen, over wat leven , relaties, vriendschappen inhouden zelfs zonder deze ooit in de kerk te  ervaren.

We zien elkaars achterhoofden voornamelijk, maar zien we elkaar ook werkelijk? Ontmoeten we elkaar ook werkelijk. De koffie is een middel in de kerk waar deze gemeenschap wellicht wel plaats zou moeten vinden, maar daar  zoeken mensen elkaar op en niet de mensen die op zoek zijn en wanneer mensen op zoek zijn is het lastig en voelt het awkward om er te zijn en weten mensen niet goed hoe met elkaar om te gaan. Er is  nog steeds geen ontmoeting tot stand gekomen.  We zien elkaar en zijn vriendelijk, maar ontmoeting  gaat verder dan dat.

Natuurlijk is de kerk een van de manieren om mensen te ontmoeten. De vraag is echter willen we dat wel werkelijk?  Willen we elkaar wel werkelijk leren kennen?  Ik vraag me dat af. Immers wanneer we eerlijk zijn naar onszelf zoeken we  dan niet voornamelijk onze eigen vrienden, kennissen, gelijkgestemden op?

images (4)

De kleine groepen in de kerk  zou het middel moeten zijn volgens vele theologische geleerden . ik geloof dat ook trouwens, maar merk ook dat  deze groepen vaak ook in een bepaalde vorm gegoten worden dat  er  van gemeenschap eigenlijk nog weinig sprake  is. De vraag is dan ook of mensen wel zitten te wachten op werkelijke gemeenschap met elkaar en is het wel werkelijk zo belangrijk als we zeggen? Ik geloof het wel.

In Genesis reeds kunnen we lezen dat God zegt dat  het niet goed voor de mens is dat hij alleen is.  Daarom  bedacht God dat we elkaar nodig hebben. Niet slechts  het huwelijk, maar ook vriendschappen . het gaat voorbij aan het seksuele. Dit is niet  direct van God  hoewel hij dat ook zeker erg belangrijk vindt. Het gaat om de fysiek familie zijn met elkaar, maar ook om het geestelijk familie zijn met elkaar.  We hebben andere mensen nodig om  ons te ontwikkelen. Fysiek  door mensen die ons helpen  door  middel van opvoeding in fysieke zin, maar ook door opvoeding in geestelijke zin.

Wij als mensen  worden door anderen beïnvloed. Of je nu wil of niet toch gebeurt dat in meer of mindere mate.  We worden beïnvloed door  de mensen met wie we omgaan, door de mensen die  iets vertellen in de media, door boeken die we lezen, door wat  er op tv gezien wordt etc…Het stomme is dat we anderzijds leren  in de huidig maatschappij dat we  moeten participeren. Dat we lekaar moeten ondersteunen en anderzijds  leren we om juist onafhankelijk te zijn.

Gemeenschap is geen optie waaruit we kunnen kiezen, maar iets wat we als mens nodig hebben.  Zoals we lucht , water  en voedsel nodig hebben.  Zo hebben we ook relatie  nodig. Mensen die ons liefhebben.  Vanuit de praktijk van mijn werk op de hoeve zie ik dat  sommige mannen een groot probleem  hadden op het gebied van relaties. Niet dat ze deze niet wilden , maar dat ze die eigenlijk niet goed konden vorm geven omdat ze dit nooit werkelijk hadden ondervonden op een gezonde manier.  Hierdoor  ontstaan er bijvoorbeeld hechtingsstoornissen.

Ik geloof dat de maatschappij en ook d ekerk  hier aan lijdt. De kerk en de maatschappij is hechtingsgestoord. We hechten ons niet meer werkelijk aan mensen.  We willen onafhankelijk zijn.  We willen er wel voor anderen zijn, maar tot op zekere hoogte. Niet ten koste van onszelf. Het mag ons wel wat muntjes kosten, maar  werkelijk ons huis openzetten, klaarstaan voor de medemens kost ons wellicht te veel.

Ik geloof dat we onss doel mislopen wanneer we slechts voor onszelf leven.  En ik weet niet goed  hoe jij in je leven staat, maar misschien doe je best veel met anderen en heb je goede relaties. De vraag is echter wat betekenen wij voor anderen die niet zo goed in de maatschappij stan. Die we  mee zouden kunnen nemen om ze leren, er voor ze  te zijn?  Wat doen we om anderen  te geven wat ze nodig hebben? Ik geloof dat er veel mensen zijn.  Die werkelijk moeite hebben in het leven. Pijn verdriet teleurstellingen hebben meegemaakt en vastgelopen zijn. Hoe  gaan we daar als mens mee om?

Is het niet zo dat we  eigenlijk niet open en eerlijk durven zijn?  Ik hoorde van iemand die op zoek was naar werkelijk relatie en daardoor  naar de kerk was gekomen. Maar toen hij in gesprek raakt e met iemand  van de kerk deze  opeens een heel ander gesprek  voerde als  het gesprek wat hij vroeger met hem had gehad.  De toon was anders geworden. Het was een rol. Een vrome rol weliswaar, maar er was geen ontmoeting meer.  Er was ongewild waarschijnlijk iets van afwijzing en veroordeling ontstaan vanwege een bepaalde levensstijl, een andere visie of benadering.

Is het nog mogelijk om werkelijk diepe ontmoetingen te hebben. Ik geloof dat het mogelijk is en ik maak ze soms mee gelukkig. Ik heb goede vrienden  bij wie ik mijzelf durf en kan zijn. Ik heb echter ook ontdekt dat het eigenlijk niet mogelijk is om werkelijk te ontmoeten zonder  eigen zwakheden te laten zien.  Mensen worden niet geraakt door een sterk voorkomen, maar door mensen die hun zwakke kanten durven laten zien.

images (3)

Werkelijke relaties krijgen pas werkelijk inhoudt als we werkelijk onszelf durven laten zien dat we anderen nodig hebben , dat we  bepaalde dingen in het leven moeilijk vinden. Dat we het niet alleen kunnen redden.  Jezus wist de vinger hier op te leggen. De zwakheden van mensen bedoel ik en hij liet zien  dat ook Hij als mens zwak was en anderen nodig had. In  relatie  wilde staan. Allereerst met God de vader, de familiare relatie, maar ook met de mensen om hem heen.   Dat hij verdriet  had en moeite had.  Ik denk nu even aan het verhaal rondom lazarus. Toen Hij huilde.  En wat liet hij zien hoe zwak hij was toen hij stierf. Tegelijk laat hij door deze ook zien wie Hij werkelijk was en hoe juist in zwakheid kracht zichtbaar wordt nadien. De opstanding na de dood in zijn geval, maar ook in ons geval . wanneer we onze kwetsbaarheden durven delen met  mensen  dan is er opeen s lucht, adem en komen we weer tot leven na de verstikking die zich heer en meester over ons leven had gemaakt.

Ik wil graag opnieuw met mensen in gesprek en wandelen. Opnieuw ontdekken dat ik leef, maar ook delen in het leven wat ik gekregen heb. Uitdelen van wat ik door Jezus Christus ontvangen heb.  Ik geloof dat God ons  niet gegeven heeft aan elkaar om  elkaar te veroordelen of af te wijzen, maar om elkaar te omarmen, lief te hebben.

download (3)

Zojuist gesprek gehad met een goede vriend die me ook nog vertelde dat het goed is om tot het besef t e komen dat  wat er in ons leven ook gebeurt en is gebeurt dit niet slechts een negatieve gebeurtenis is die ons vormt, maar ook dat we daaruit  mogen leren om hiermee anderen te kunnen bemoedigen. God maakt vrij.  Vrij van  het verleden zodat we in  het heden mogen staan. Vast op de rots.  Ik hoop dat jullie allen hier van harte amen op kunnen zeggen.

Hoor ik ergens Amen?

GenezingPPPVandaag op tv iets gezien over geloof. De prediker die sprak wilde dat ‘zijn’ kerkleden in hun kracht gingen staan om zo tot herstel te komen. De preek werd vurig en krachtig gebracht en met veel amens beantwoord wanneer de prediker hier om vroeg. Hij vertelde dat hij een woord voor de hele aarde had. Een woord van kracht en herstel. Het is mij persoonlijk eigenlijk enigszins ontgaan waar de preek over ging behalve dan dat er vooral hard geroepen werd en gesproken werd over de kracht van de Here en dat men moest gaan staan herstel over hun leven te ontvangen. Hun handen op de plaats leggen waar ze last hadden.

Dit was nadat ik bezoek had gehad van een vriendelijke broeder uit de gemeente . Deze was bij me om gewoon tot steun te zijn, omdat ik pas geopereerd ben en het allemaal nog niet zo voorspoedig gaat als ik persoonlijk had gehoopt. We hebben het nog gehad over genezing en wat Gids wil in deze zou zijn. Gehad over Jan Zijlstra en hoe we daar over dachten. Ook over TB Jozua en wat er daar in Afrika gebeurde

Ook vertelde ik over mijn reis twee jaar geleden en hoe iemand voor me had gebeden en ik een jaar lang eigenlijk pijnloos was van de klachten die ik had.

Vanavond met mijn vrouw gesproken en daarbij over mijn dochter gehad die coeliacy heeft en daar ook een jaar af was en wat toen toch terug is gekomen.

Het houdt me nu bezig natuurlijk vanwege mijn klachten. Weet je? Persoonlijk heb ik niet zo veel met dat uiterlijke vertoon. Vanik hoeft het allemaal niet zo … Dominant… Naar voren geschoven te worden door een predikant met een speciale gave of roeping.

Natuurlijk geloof ik dat God grote dingen kan en zelfs wil doen. Ik geloof dat God ook bijzondere en krachtige leiders heeft aangewezen. Echter…. Eigenlijk mis ik gewoon een stuk fatsoen. Ik bedoel daarmee niet dat men niet mag spreken over herstel , geestelijk of lichamelijk. Ik bedoel dat respect hierbij soms ver te zoeken is wat mij betreft. Ik moet met dat laat ik het maar daadkrachtig gebeuren vooral denken aan Mozes die met zijn stol op een rots sloeg en met grote mond zoiets zei als; wil je water , hier heb je water.

Ik zie Jezus dat soort dingen niet doen. Ik lees dat Jezus mensen gewoon aanspreekt met gezag en hen geneest. Mensen schijnen te denken dat hard roepen en dominant aanwezig zijn hetzelfde is als gezag.

Mozes werd door God terecht gewezen. Ik zie Jezus juist met weinig vertoon met mensen in gesprek gaan. Ik zie dit bij de apostelen wel iets sterker naar voren komen. Paulus die krachtig dingen weet te verwoorden in zijn brieven, maar nederig is als het gaat om uitvoering.

Ik lees in Jacobus 1:19-27 dat we op onze woorden moeten letten. Dat we hier op een zachtmoedige wijze mee om moeten gaan. Waarmee ik niet wil zeggen dat de mannen die ik genoemd heb dat niet hebben gedaan, maar ik vraag me af hoe Jezus het gezien wilde hebben. Wilde Hij dat we met krachtvertoon dingen zouden spreken of zou Hij van ons verlangen om er gewoon even voor de ander te zijn.

Eerlijk is eerlijk, ik heb best iets met God te bespreken. Er zijn mensen gestorven en ziek geworden die ik graag nog bij me had gehad. We hebben allemaal wel dingen meegemaakt waar we in meer of mindere mate voor gebeden hebben maar waar geen herstel kwam. En persoonlijk heb ik ook het tegengestelde meegemaakt.

Toch geloof ik dat God een Gos van herstel is en dat God de eerder genoemde mannen wil gebruiken en door hen heen mensen tot herstel brengt. Echter ik geloof ook dat herstel vooral te maken heeft met keuzes maken. Met je leven toe wijden aan Gid. Lukt dit altijd? Mij niet. Soms ben ik zo bezig met mijn eigen dingen. Mijn eigen gezinnetje, mijn baantje, mijn vriendjes, mijn…. Dat ik vergeet dat ik dit alles slechts tijdelijk bezit of in bruikleen heb. Dat ik slechts gedeeltelijk de controle heb. God echter heeft alles onder controle. Hij heeft echter ook zijn zoon het lijden niet bespaart.

Wel heeft hij Hem doen opstaan ten leven. En wij mogen dat ook in Hem. Niet met vertoon perse, maar door ons geloof handen voeten te geven. Hoe? Door te leven tot Zijn eer in alle omstandigheden. Als we lijden, laat het tot eer en glorie zijn van God. Als we spreken ook. Als we genezen idem…. Laat ons leven voor anderen tot betekenis zijn, dusdanig dat men in ons Christus herkent. Laten we leven tot zijn eer en glorie onder alle omstandigheden.

Hoor ik amens? 😉

euh… van huis uit christelijk?

up-586x231Ignatius een martelaar en heilige in de eerst of tweede eeuw ergens  schreef : “Het is waar, dat we niet alleen Christenen genóemd moeten worden, maar dat we ook waarachtige Christenen moeten zijn!”. deze Ignatius die ik persoonlijk niet ken, maar waar ik deze spreuk van tegenkwam elders op het net, schijnt  iemand geweest te zijn die  echtheid en gezag  belangrijk vond.  Dit lees ik gewoon even tussen de regels door  via oa wikepedia en zijn nu juist de twee dingen die mij nu op dit moment even bezig houden.

Veel mensen  zijn van huis uit christen of noemen zich protestants, gereformeerd, baptist, evangelisch, charismatisch,…  de een legt wat meer de nadruk op het  christelijke aspect de ander wat meer op  het aspect van geloofsgemeenschap, en weer een ander op een of andere manier van geloven, maar de vraag  die ik hier neerleg is  zijn we het werkelijk waard ons  Christen te noemen?  Deze Ignatius  had een duidelijke connectie met de plaats Antiochië.  De plaats waar  volgelingen van Jezus voor het eerst Christenen genoemd werden. Zie handelingen 11.

Handelingen der apostelen. Handelingen? Welke handelingen spreken we dan over? Namelijk dat ze alles gemeenschappelijk hadden  deelden met elkaar.  waarover nog meer ? dat ze er op uit gingen en  het evangelie brachten op plaatsen waar men het wilde horen.  Handelingen?  Spreken en daden tegelijk.  Ze deelden uit van wat ze hadden.  was dat vanuit rijkdom? Nee vanuit het hart volliefde voor de mensen om hen heen.  Heidenen en  joden.   Dit was voor  de apostelen ook even wennen, maar ze deden wat de Geest van God hen ingaf te doen.  soms was het nodig hierover samen  te ontdekken wat  er ndoig was en soms gingen enkelingen hun eigen weg door de Geest geleid.  Niet altijd zonder kleerscheuren en  moeite maar ze hadden het er voor over om  de ander van Gods liefde te vertellen en dit aan de ander te schenken. hun harten waren brandende.

Wij hebben  een formule gevonden in  iets waar we de nadruk op leggen. We noemen dat de gereformeerde leer wellicht welke ons houvast geeft, voor Baptisten is het de doop die zo  belangrijk is, voor  de pinkstermensen gaat het vooral om de doop met de heilige Geest en voor weer anderen zijn  andere zaken belangrijk.  ook zien we dat  de kerk een huis  wordt waar we wanneer we spreken over aanbidding  eigenlijk de muziek bedoelen en  als  er gebeden wordt dit vooral gebeuren lijkt  te worden door mensen uit een hogere geestelijke klasse.  Hoe deze dan ook genoemd worden en of deze al dan niet in een  bepaalde bediening  gesteld zijn door  wie dan ook.

Ik vraag me af of  nog begrijpen waarom het gaat in het leven.  dat we lid zijn van een genootschap waar  we ons bij aansluiten?  Een kerk of groep die zich  een bepaalde sfeer heeft aangemeten van waarui men werkt of een  bepaalde naam  aanhangen in die zin dat we ons ergens onder scharen in Jezus naam? Of gaat het er nu  daadwerkelijk om dat we Jezus werkelijk volgen?

Veel mensen zeggen: ik heb de kerk niet nodig ik kan zo wel geloven.  hiermee bedoelen ze eigenlijk dat ze zelf willen bepalen wat ze doen en niet  anderen. helaas bedoelen ze daar ook vaak mee dat ze God niet nodig hebben in hun leven.  de vraag  die ik hier wil neerleggen  is  wat/wie  hebben we nodig in ons leven?  ik geloof dat  we niet  iedereen  een etiket op moeten plakken. Niet  het etiket naam-christen zoals  Brinkman het noemt , maar ook niet gereformeerd, katholiek , hervormd, vrijgemaakt, baptist, luthers, pinkster, charismatisch , … we mogen ons kinderen van de levende Heer noemen. Ignatius was er ten volle van overtuigd  dat Jezus  volledig God was.  deze wilde hij dienen en ik geloof dat Hij gelijk heeft in deze.  Jezus is  100% mijn Heer en ik wil Hem volgen. Ik wil me  bij andern aansluiten al kost me dit soms aardig wat moeite, maar ik wil me ook voegen bij anderen welke naam dragen maakt me niet zoveel uit, wel onder wiens gezag ze  aan het werk willen. namelijk in de naam van Jezus.   Benieuwd hoe vaak ik hierop  een amen krijg.

gemaakt om te zijn.

verlangen naar vrijheid 3

klik hier om naar deel 1 te gaan van deze  korte serie. 

b197474778Vrijheid is  volgens mij niet zo onafhankelijk mogelijk te zijn, maar juist  afhankelijk durven zijn van de ander. beseffen dat je juist anderen nodig hebt in je leven. dat je er voor anderen mag zijn.  Jezus zei het zo: “zonder Mij kun je niets doen” dat is afhankelijk zijn als individu, maar als gemeenschap in relatie met anderen zijn we juist  in staat alles te doen! dan worden we heiligen genoemd in de bijbel.  We zijn immers samen het lichaam van Christus.  Wow!

We zijn vrij! Niet om te doen  wat we maar willen, maar om onszelf te zijn.  niet om gelijkvormig te zijn in eenzame individualiteit, maar om als individu in relatie  met anderen te  leven.  ik hoop dat we leren om niet slechts voor onszelf op te komen, onszelf af te zonderen in een leven waarvan we denken dat het ons vrijheid geeft om dingen te zeggen waar we in wezen niet werkelijk naar verlangen en  ons terug te trekken om alleen te zijn, maar  vrijheid te  ervaren  in het leven door  te ontmoeten.  ontmoeten  door  ons niets te laten opleggen door  anderen , maar door met elkaar  in ontmoeting te staan. in gesprek, in relatie, in liefde.  Wat zou het fijn zijn als we zouden leren onszelf te openen om elkaar te ontmoeten. Te leren kennen, te zien met andere ogen. Ogen vol liefde.

Laten we gewoon doen waartoe God ons oproept. God liefhebben  boven alles en onze naaste als onszelf.  met andere woorden laten we God dagelijks ontmoeten en van daaruit  elkaar dan zullen we  werkelijk vrijheid ervaren.

Diep in ons mensen is er altijd dat verlangen erkent te worden en er te mogen zijn. Bij God mogen we er zijn. sterker nog God wil graag dat we er zijn. Hij heeft ons gemaakt om te zijn.  Om tot ons doel te komen.  dat begint met afhankelijk te durven zijn.  hij heeft ons geboren doen worden in afhankelijkheid. Afhankelijkheid van onze ouders. Is dat niet bijzonder?  Laten we ons zelf bewust worden dat we  niet gemaakt zijn om slechts individualistisch te leven maar om te leven in oprechte relatie met God en elkaar.

amen?

Het hart van ons leven

Hebben we honger naar  een oprecht leven met God? dorsten we naar het uitreiken van Jezus liefde naar anderen?  laten we ons hart raken door Gods Geest om iets voor anderen te betekenen?   natuurlijk is dat  niet gemakkelijk, maar het is een opdracht die ons door de Heer Jezus  zelf gegeven is.  Jezus gaf alles om jou en mij bewust te maken van Gods oneindige liefde .  Hij gaf zijn  bloed om ons te reinigen. Hij gaf zijn leven en stond op uit de dood om ons nieuw leven te schenken door Zijn Geest.

Kunnen we dat in wezen werkelijk begrijpen? Ik geloof  niet dat we  werkelijk kunnen bevatten hoe dit in  elkaar steekt. Hoe  groot God is en wat Zijn liefde  echt totaal inhoudt.  Wat ik wel weet is dat Hij ons wil veranderen, vernieuwen. Een nieuw leven begint natuurlijk met een geboorte.

De dag dat we er voor kiezen om met Hem te leven is de dag van de geboorte. Wedergeboorte genoemd, maar  dat is het begin de rest is volgens veel gelovigen als je ze hoort heel eenvoudig.  ik hoor termen als: “je hoeft  alleen je maar over te geven aan Christus en je leven veranderd volkomen”.  Waar? Ja zeker, tenminste als jij er naar verlangt, maar of dit allemaal wel zo vanzelf gaat is de volgende vraag. Ik geloof het niet.

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.

Het is misschien gemakkelijk om te zeggen dat je gelovig bent geworden, maar leven met Christus als onze Heer, is iets anders. Dat betekent  navolging en navolging houdt niet zo veel anders in dan dat we Hem willen navolgen in ons leven.  helaas zien we, als oprecht kritisch mag zijn,  daar veel te weinig van terug in de kerk van vandaag.  Wat zijn we  veelal aan het werk voor het koninkrijk van de kerk of die van ons zelf. zijn we ook daadwerkelijk bezig met Zijn Koninkrijk, het koninkrijk van God?

Het koninkrijk van God vinden we bij de weduwen en wezen, bij gevangen en de armen, de mensen van de straat, mensen die het allemaal niet zo goed voor elkaar hebben in het leven.  onze houding is vaak ronduit belabberd naar degene toe die God zo enorm lief heeft. Onze manier van doen  is dat we juist die groep  weren of niet goed met ze om gaan. deze mensen hebben God zo enorm nodig.  Wij hebben echter vaak nogal wat verwachtingen van mensen. ze moeten netjes zijn en net zo doen als wij dat doen. niet buiten de boot vallen qua gedrag.  Bovendien mogen ze geen zondige praktijken meer  doen. zijn wij in wezen zoveel anders? Waar komen wij vandaan? Wat ons kruis?

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.  God heeft  ruimte, maar wij gooien veelal de deur voor hun neus dicht. Ik geloof dat we de plank totaal misslaan als we deze mensen weren. Als we geen oog meer voor deze mensen hebben.  zijn het niet die mensen die Jezus juist op het oog had?  de armen en de verlorenen?  In hoeverre zijn wij veranderd ? ik geloof dat we graag wat van ons af zien om onze eigen  fouten en gebreken  minder te doen opvallen. In wezen zijn we  witgekalkte graven als we zo reageren.  Misschien denkt u dat u het beter doet, maar geloof me , we  willen wel het goede doen misschien, maar het  goede doen dat kunnen we niet.

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.

Ik geloof dat we ons zelf vaak door de emotie laten leiden.  We durven ons nauwelijks met  mensen in te laten die  andere zaken op het oog hebben als waar we  als gemeente voor staan.  We kijken eerst om ons  heen om daadwerkelijk contact te maken met de mens. Wie ontmoeten we nu nog werkelijk? Wie kennen we nu werkelijk? Wiens hart zien we nu nog werkelijk zoals hij is?  wie durft zijn hart werkelijk te laten zien?

ik geloof echter om werkelijk gemeente te zijn  is het van belang om het hart weer te laten spreken. Ik geloof dat God het hart is van ons ware leven.  zonder God zijn we in wezen dood.  Met Hem mogen we door Christus weten te leven, maar durven we ons leven te delen? Durven we werkelijk voor  diegene te leven die ons zo enorm nodig heeft?

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.   wanneer we echter leren om niet  de emotie de ruimte te geven in de eerste plaats, maar het lef hebben om uit te spreken wat onze emoties zijn en te zeggen wat we werkelijk zouden willen zeggen waar dat nodig is, dan zullen er bijzondere dingen gebeuren. Wonderen zelfs. Wanneer we Gods woord verkondigen  vanuit ons hart, ons leven, vanuit onze oprechte gevoelens en gedachten ,we werkelijk in staat zullen zijn om te ontmoeten. God, de ander, maar ook onszelf.

amen?