Gelovig onderzoek

Wat geloven we werkelijk? Een vraag die gemakkelijk te stellen is, maar moeilijk te beantwoorden soms. Ik ben er van overtuigd dat veel mensen niet goed weten wat te geloven. Wat is nu immers de waarheid en wat niet?

Als christen is het natuurlijk allemaal cliché te benaderen met vrome woorden, maar de vraag is niet gesteld om een goed of fout antwoord te krijgen. Immers je kan de waarheid spreken en van daaruit toch in een leugen leven.

Veel mensen zeggen bepaalde zaken te geloven, maar handelen er totaal niet naar.
Een voorbeeld: veel christenen zeggen; Christus heeft ons vrijgekocht, we zijn vrij! Echter: we zien dat wat mensen zeggen niet klopt met de werkelijkheid, in het dagelijkse leven lopen ze of altijd rond met allerlei issues die ze in de greep houden. Allerlei problemen, gedachten, verslavingen, gedrag laten andere zaken zien dan waar ze zeggen in te geloven.

Wat ik ook tegengekomen ben is mensen die zeggen te geloven, maar doen dat zoals ze zeggen op hun eigen manier. Dat kan ik. Variaties nogal verschillen. Maar het komt veelal hier op neer: ze geloven dat wat ze willen geloven. Eigenlijk is niet God, geloof, Christus, de Bijbel, bekering het uitgangspunt, maar hun eigen mening over allerlei zaken. Een voorbeeld: ik ben gelovig, ik doe veel goeds. Dus ik kom heus wel in de hemel.

Is het niet zo dat de meeste mensen,dat is inclusief christen nauwelijks nog Gods woord kennen? En wat ze dan wel kennen wordt dan gebruikt om hun eigen gevoel en gedachten te bevestigen. Ff een tekst om hun eigen gelijk te benadrukken.

Ik zeg geen zaken hier die ik niet zelf ooit ook gedaan heb of soms zelf nog doe. Ook niet om ergens te zeggen dat jij of anderen het allemaal fout doen. Ik spreek hier met je over via dit blog om duidelijk te maken dat we, gelovig of niet, gemakkelijk zaken interpreteren als waar zonder te weten waar het werkelijk over gaat. Christen doen dat nog vaak met een vrome uitspraak of bijbeltekst er achteraan.

Het mag duidelijk zijn: dat waar we werkelijk in geloven is zichtbaar in ons leven. Dus ook waar we niet in geloven is zichtbaar. Ik probeer door transparantie te zoeken zichtbaar te maken dat ik net als jij op zoek ben naar antwoorden op sommige vragen. Anderen hebben misschien iets andere vragen. Toch zal het uiteindelijk hier op neer komen, zonder zoeken zullen we ze niet zonder meer vinden.

Afgaan op gevoel, blijven denken in dezelfde circels blijft dezelfde antwoorden geven. Soms zul je om echte antwoorden te krijgen, oprecht moeten zoeken. Buiten de kaders van de vrome cliché’s, buiten je eigen overtuigingen, die je vanwege allerlei zaken. In je leven hebt vastgelegd, om.

Ik heb voor mijzelf de Waarheid gevonden in Christus. Dat betekent niet dat ik nu alles weet. Zeker niet. Ik heb meer vragen dan ooit. Toch geloof ik in alle waarachtigheid dat er niets is wat me meer houvast geeft als Hij.

Ik heb gezocht, gevochten, en ben het zo oneens geweest met God over zaken,…
Toch is er nooit iemand geweest die me beter kent dan Hij. Die me confronteerde met mijzelf, mijn pijn en teleurstellingen, maar die me tegelijk de vreugde van bevrijding heeft doen kennen in Hem.

Hmm… Misschien toch weer stukje vroom cliché. Maar om Hem te kennen zullen we Hem moeten zoeken. Met Hem in gesprek moeten geraken. Voor mij is het levenveranderend geweest en is het dat nog altijd. Het is een weg. De Weg.

Advertenties

IK BEN, maar wie ben ik?

Lezen: Exodus 3

Mozes , wie was hij eigenlijk nog? Hij weide de schapen voor zijn schoonvader, maar liep hij niet rond met dezelfde vragen als wij? Wie ben ik nu eigenlijk? Jood of Egyptenaar? Rijk of arm? Prins of herder? Geschikt of ongeschikt? Leider of loser?

Maar God grijpt in en maakt zichzelf bekend als IK BEN! Hij laat Mozes de schoenen uitdoen en zegt ahw IK BEN heilig!

Even later introduceert God zichzelf ahw nog ff. IK BEN de God van je vader, de God van Abram, izak en Jakob.

Nu zou Mozes het toch moeten weten, niet dan? Maar toen hij een opdracht kreeg vroeg hij toch nog maar even aan God wat hij nu moest zeggen over wie God nu werkelijk was.

God antwoord Hem en zegt ahw: IK BEN! Ik weet wie ik ben. Ik ben die ik ben!

Uiteindelijk kom ik persoonlijk uit bij de vraag: God is IK BEN, maar wie ben ik!

Ben ik mijn verleden, of de keuzes die ik heb gemaakt? Ben ik mijn gedachten of er ik voel? Ben ik wat anderen van me vinden of wat ik heb gepresteerd of juist niet? Ben ik geschikt of ongeschikt?

Weet je? Vanuit onszelf zijn er niet geschikt maar als we geloven dat God ons lief heeft en dat hij ons gemaakt heeft en er voor ons wil zijn dan is dat een enorme doorbraak in ons leven. Dat is vitamine G3.

GELIEFD, GEWILD, GEZEGEND!

Wat er ook gebeurt is en welke woorden er zijn uitgesproken over ons leven, ze worden krachteloos als we weten geliefd te zijn, gewild en gezegend.

Immers als God ons gewild heeft dan zijn we dus de moeite waard. Als God ons liefheeft, hoe zouden we dan een hekel kunnen hebben aan onszelf. Als Hij ons zevende, hoe zouden alle gebeurtenissen in ons leven dan waardeloos kunnen zijn?

God veranderd mensen. Zijn liefde duurt voor eeuwig!

Ongecompliceerd leven.

Voor veel mensen is het leven enorm gecompliceerd. En vanuit persoonlijke ervaringen snap ik dat ook wel. Man,wat kan je vollopen met allerlei shit wat je niet nodig hebt, waar je in wezen niet op zit te wachten en wat je langzaam doet vastlopen,geestelijk dichtslippen.

Het leven van vandaag is onnodig gecompliceerd geworden en we doen er allemaal aan mee. We moeten van alles. Een goede carrière, veel verdienen, auto, mobiel, goede opleiding, uitgaan , om onze gezondheid denken, voor de kinderen zorgen en onze relaties onderhouden, werken aan onszelf, etc…

De vraag is echter of we dit ook echt allemaal nodig hebben. Je zult misschien gelijk zeggen dat dit niet zo is natuurlijk, maar denk eens na, als je daar zin in hebt en tijd aan wil bedteden, wat je zo allemaal werkelijk moet.

Moeten is een breed begrip. Want om te leven heb je niet zo veel nodig. Water en wat te eten is nodig, maar voor de rest ? Ik bedoel niet dat andere zaken er niet toe doen hoor. Maar is het niet zo dat veel mensen,misschien wel de meeste, voortdurend bezig zijn met datgene waarvan ze vinden dat het allemaal moet, maar die in wezen niet echt belangrijk zijn.

Loopt de huidige maatschappij niet vast vanwege de druk die men elkaar onderling oplegt? Iedereen moet een telefoon en over zit men op dat ding te kijken. Ik zelf doe daar ook aan mee. We lopen vol met alleen pulp aan informatie.

Je denkt natuurlijk dat het wel meevalt, maar wat kijk je nu werkelijk voor goeds? Soms zitten we als familie op de bank met ieders een eigen telefoon en praten via app met anderen die we nauwelijks kennen, naar zouden veel beter tijd kunnen besteden aan elkaar, aan onze kinderen.

Of denk eens aan werk, ik spiegel hiermee ook mijzelf. Vroeger was vader aan het werk en moeder runde de huishouding. Ik zeg niet dat we daar weer naar terug moeten , maar er was tijd om de kinderen na school op te vangen met kopje thee.

Ik weet niet hoe het bij een ieder van jullie gaat, maar mijn leven is best druk soms. Ik hou van mijn werk en doe ook best veel. Maar ook vrouwen werken en richten zich op een carrière. Iig willen beide partijen een goede baan en het liefst nog wat verdienen ook.

In onze gedachten moet dat ook natuurlijk, want je wil niet beste voor je kinderen. Ja toch? Je wil zeggen wat ze nodig hebben? En er is wat nodig tegenwoordig. Computers, telefoons, etc. . De eisen worden hoger…

Dit zijn slechts aantal zaken die ik genoemd heb, maar er zijn nog veel meer te noemen. Waar is de grens? Wat kan de maatschappij nog hebben aan mensen die sociaal via media de wereld bestormen , maar die persoonlijk in een sociaal isolement leven? Wat als werk een hogere prio heeft gekregen vanwege de druk qua prestatie dan het welbevinden van je kinderen qua aandacht etc..?

De wereld lijkt gecompliceerd geworden en ik kom veel mensen tegen die daarin vastgelopen zijn. Die het nodig hadden te vluchten in het gebruik van middelen of uit huis om te zoeken naar wat waardevol is in het leven. De werkelijkheid was schijnbaar niet dragelijk of onbevredigend geworden.

Hierdoor is er schade en nog meer complexiteit ontstaan in het leven en de woorden die daaruit naar hen toegekomen zijn maakt het nog complexer. Wie ben ik nu dan nog? Dat is zo’n vraag die men zich stelt.

Ik geloof dat we de wereld anders kunnen benaderen. Minder complex. Wat zou het wat zijn als we gewoon zouden doen wat nodig was. Leven om te leven. Onszelf laten zien voor wat waard zijn. Gewoon gesprek over wie we werkelijk zijn. Onze gevoelens en gedachten delen face tot face. Ik bedoel ouderwets in gesprek met elkaar op de bank of aan tafel.

Niet geld of carrière is het uitgangspunt maar de ander als persoon. Normen en waarden vanuit relatie gezien. Ik geloof dat het kan als we bereid zijn los te laten van de complexe zaken die men ons wil opleggen. Men zijn we dan zelf en de dingen die we elkaar opleggen. We hebben elkaar nodig. Tijd om elkaar aan te moedigen , te ondersteunen, lief te hebben.

Mooi als we daarbij duidelijkheid hebben qua normen en waarden, maar vooral ook relatie met waarde. Dat we weten geliefd te zijn en dat we gewild zijn. Dat we zegen mogen ervaren in ons leven en daar tijd aan mogen besteden. God heeft ons lief en gewild. Heeft ons gezegend met meer dan wat we nodig hebben. Waarom dus die fixatie op datgene wat we allemaal niet nodig hebben? Volgens mij kan het minder complex. 😉

Onoprecht of flapuit..

Ik krijg regelmatig te horen dat ik nogal een flapuit ben. Te krachtig in mijn bewoordingen en de dingen die ik zeg nogal benadruk door ze kracht bij te zetten qua geluid. Daar kan niet iedereen mee omgaan en dat mogen ze ook vinden wat mij betreft.

Ik zelf kan moeilijk omgaan met mensen die niet gewoon durven zeggen wat ze denken en voortdurend hun woorden aan het inpakken zijn met verontschuldigingen of door net te doen alsof er niets aan de hand is.

Ik bemerk dat er mensen zijn die zich verschuilen achter bepaalde woordkeuze en daarmee eig rnlijkniet zeggen wat ze eigenlijk bedoelen,denken, voelen of ervaren. Anderen zwijgen gewoon de boel dood . ze vinden dat de ander het verkeerd doet of omdat ze gewoon schijt hebben aan wat je zegt, doet of denkt. ze gaan de discussie niet aan omdat ze bij voorbaat het conflict of de situatie vermijden.

Iedereen heeft zo zijn maniertjes, maar iemand die zaken wat sneller uitspreekt krijgt vaak ook van alles over zich heen. Ik denk aan Petrus bijvoorbeeld. Hij was niet zachtzinnig in zijn uitlatingen, maar hiervoor werd hij ook regelmatig op de vingers getikt.

Toch zie je dat de flapuit juist de rol krijgt die hem wat mij betreft toekomt. Je kan niet open en oprecht zijn door zaken niet te benoemen zoals ze zijn. Ik bedoel niet dat het hard gezegd moet worden, maar veel mensen willen iets vertellen, maar zijn eigenlijk vooral ook bezig met zichzelf te presenteren en zijn dan bang dat ze buiten de boot gaan vallen of zo.

Echter, ik ben er van overtuigd dat het negeren van mensen of niet communiceren maakt dat je niet helder bent en daarmee juist schade berokkend. Je zwijgt misschien tov de ander die juist jouw steun nodig had gehad wellicht. Of je had gewoon je mening moeten verkondigen. Laten zien waar je voor staat Het gaat er niet om dat iemand gelijk heeft, maar veelal vaak gewoon om het gesprek.

Tegenwoordig is er vaak meer gesprek op de app naar wie dan ook, maar het gesprek of de knuffel die men zelf of juist de ander nodig heeft wordt genegeerd. Hoe oprecht zijn we betrokken bij de ander? Het is maar waar je tijd aan besteed toch?

Alles voor de Allerhoogste.

Ken je het lied; what if I gave evrything? Je moet het maar ff luisteren en/of bekijken. Sprak me aan vandaag. Ken het al wat langer hoor, maar vandaag in de lijn met preek van Karim Landoulsi over generaties sprak het me dubbel aan.

De vraag die ik me stel is niet zo zeer of ik wel echt gelovig ben en Jezus wil volgen. Dat zijn er zo velen. Ik zit op dit moment bij de opbouwweek van opwekking. Daar zijn mensen die hard werken voor God en kerk, maar wat nu als ik minder hard zou werken, maar veel meer bewust zou zijn wat te doen in Jezus’ naam?

Weet je wellicht is het effect groter en dieper. In weken als deze kom je in contact met mannen en vrouwen op een ander level. In de normale setting is het vaak zo druk, te weinig tijd voor waar het werkelijk om gaat. Iedereen snapt het hoor. Ze kennen mijn passie voor mensen en het dienen van God, maar…

Wat nu als het daaraan voorbij zou gaan? Wat nu als we dieper zouden gaan in Zijn rust. Minder werken vanuit dat wat allemaal moet, maar meer vanuit wat onze verantwoordelijkheid is? Dan is het de vraag wat die verantwoordelijkheid is.

Ik geloof dat Karim het ongeveer zo bedoelde in zijn preek vanochtend: het is niet zo zeer belangrijk wat we zeggen, maar veel meer dat wat we zeggen en wat we doen met elkaar in overeenstemming is. Dat we niet laten zien wat anderen willen zien, maar dat we laten zien wie we werkelijk zijn.

Ik geloof dat dat ook is wat Jezus duidelijk wilde maken. Doen wat de Vader ons te doen geeft ongeacht de consequenties. Jezus deed wat God Hem zei. Hij volvoerde de opdracht die ze samen hadden bedacht en uitgewerkt vanaf het begin. Hij was met Zijn Vader hierover in gesprek, luisterde naar de Geest en had zo zijn eigen emoties, vragen en gedachten.

Misschien theologisch verder te onderbouwen, maar ik zie Jezus als het ware voor me die Zijn Vaders nabijheid verliet om in onze nabijheid te zijn op een manier die ongekend is. God die mens werd en deed wat moest gebeuren en toch niet zomaar een stil op de horizon zetten en in rechte lijn er op af ging, maar die juist in liefde en waarheid wandelde en ons meenam op weg naar en in relatie met de Vader, zichzelf en uiteindelijk met de Heilige Geest ook.

Jezus deed niet zomaar wat. Nam tijd in alle drukte. Bleef attent en aanspreekbaar, vergat de zijnen niet. Zelfs niet toen ze Hem vergaten, verloochenden.

Ik heb verschillende rollen. Ik ben echtgenoot, vader, opa, vriend, werknemer, begeleider, werkgever, christen, etc… Rollen die ik soms gekozen heb en soms ben je het zomaar. Hoe doe je dat? Ik wil er zijn voor de mensen om me heen. De vraag is hoe? Soms is het erg druk in mijn leven en kies ik er voor om door te werken en de dingen te doen die moeten gebeuren. Toch wil ik de tijd nemen om bewust voorbij de drukte te kijken en Gids rust in te gaan om van daaruit prioriteiten te stellen. WWJD

Ik verlang er naar, niet zo zeer de beste , de hardste erkende persoon te zijn die ik maar kan zijn, maar verlang er naar de vader te zijn die zijn kinderen heeft laten zien dat juist Jezus het belangrijkste is in het leven en wil daarvan delen. Ik verlang er naar dat mensen,vrienden en bekenden, familieleden, cliënten en werknemers in mij iets van Christus herkennen. Dat is mijn verlangen.

Barmhartigheid

Barmhartigheid wat betekent dit voor jou. Het Griekse woord in de Bijbel hiervoor is splachizomai. Een woord dat regelmatig terugkeert in het nieuwe testamrnt. Een woord wat best nogal wat betekent, benadrukt. Behalve barmhartigheid, geeft de klank vooral ook de betekenis weer. De betekenis is dan zoiets als splijten, uit elkaar scheuren, breken.

Wanneer het over de Samaritaan gaat wordt dit woord gebruikt, maar ook wanneer iemand wordt begraven wordt het woord gebruikt om het gevoel aan te geven van Jezus. Ook als hij de scharen ziet dan voelt Jezus barmhartigheid. Het raakt hem. Er gebeurt iets met hem. Zijn binnenste splijt open, zijn hart breekt, Jezus wordt geraakt.

Het volgende wat we zien is , is dat Jezus door zulk een barmhartigheid niet in verdriet wegkwijnt of verslagen is, maar dat hij juist in actie komt.

De vraag is: waardoor worden wij geraakt? Wat scheurt je van binnen uit elkaar? Wat breekt jou hart als het ware. Waardoor ben jij ontroerd , wordt je verdrietig? Wat brengt jou in actie?

Soms lijkt het wel of juist mensen wel commentaar willen geven over wat hun raakt, maar hun acties zijn vaak maar betrekkelijk. De vraag is in hoeverre zijn we werkelijk geraakt? Is het barmhartigheid? Ben je geraakt dat je er als het ware door verscheurd raakt of is het een soort van onvrede wat je beweegt tot een paar euro overmaken op een of ander gironummer?

De vraag is of je werkelijk geraakt mag worden? Durf jij je te laten raken? Dusdanig dat het pijn doet? En mag het dan iets in je bewegen? Dusdanig dat je iets voor de ander gaat betekenen? Of kies je er voor om voorzichtig voorbij te lopen en net te doen of je het niet gezien hebt.

Wat doen we met onze gevoelens, onze gedachten. Houden we het allemaal voor onszelf? Is het allemaal iets persoonlijks? Of durven we ze kenbaar te maken en ombuigen naar actie. Wat raakt jou werkelijk nog? Of ben je misschien afgestompt in je gevoelens vanwege allerlei zaken) gebeurtenissen in je leven?

Ik moet daarbij ook naar mijzelf kijken. De vragen aan mijzelf stellen. Soms word ik juist gemakkelijk teleurgesteld in plaats van geraakt door de omstandigheden. Ik bedoel dat ik me in wil zetten vanuit mijn passie, door wat er van binnen gebeurt, maar raak ik gaande weg teleurgesteld door de omstandigheden en zaken die je afleiden van waar het eerlijk om gaat.

Soms zijn dat organisatorische zaken, soms doordat iemand met afwijst of heb ik dat gevoel er bij, soms omdat ik enorm hard mijn best heb gedaan , maar de vrucht lijkt nergens op. Dan leg ik het allemaal buiten mijzelf en dan gaat het om mij en dan is het opeens daar waar het uit barmhartigheid was ontstaan gekeerd naar iets wat niet meer draait om de ander maar om mij zelf. Om een goed gevoel, zelfwaardering, complimenten , etc…

Ik wil God dienen en mensen vanuit oprechte barmhartigheid. Niet vanwege een fijn gevoel, maar omdat ik bewogen ben, een heel art heb voor mensen. Dat betekent dat ik niet stil blijf zitten en niets die met wat me raakt, maar in beweging kom, actie onderneemt, onderzoek doe naar wat het is wat me raakt en waarom. Dat ik ga luisteren naar wat God me te zeggen heeft.

Ik moet zeggen dat ik veel passie heb in bepaalde zaken, maar ook in zaken waar ik veel passie zou moeten hebben dit soms afsluit, geen ruimte creëer. Ik heb nog wat te doen blijkt wel. Hoe zit dat met jou?

Het is maar hoe je er naar kijkt.

Wanneer we om ons heen kijken zien we van alles. Afhankelijk waar je bent natuurlijk, maar er is van alles te zien en te ontdekken. De vraag is echter of we wel werkelijk ook kijken. Kijk je, zie je wat gezien moet worden of zie je slechts wat voor handen is. Oppervlakkig.

Jezus roept ons op om te kijken. Kijk naar de lelies in het veld. Kijk naar de mussen,… Maar Hij ziet ook in alle drukte van de dag in de stad zelf de bedelaar. Hij ziet Zacheus in de boom zitten, Hij heeft oog voor het detail.

Wij zien als we het er over hebben een bloem ergens staan misschien of een vogel vliegen. En als het druk is zien we mensen en een misschien zelfs iemand die bedekt, maar waarom is het dat deze bedekt, wat heeft deze man nodig? En die rijke Zacheus in de boom? Wat doet hij daar? Wat is zijn intentie. Jezus kijkt en ziet wat nodig is.

De vraag is willen wij zien met ogen zoals Jezus? Of gaan we liever voorbij aan de werkelijke waarheid. Zien we liever iets vager zodat we er niet zo mee geconfronteerd worden wellicht.

Ik denk er niet altijd zo over na. Om eerlijk te zijn ga ik soms zo gemakkelijk voorbij aan zaken die zo enorm waardevol zijn zonder er erg in te hebben. Maar stopte en stond stil bij bepaalde zaken. Ik ren en vlieg er gemakkelijk aan voorbij, maar Jezus neemt de tijd om dingen werkelijk te zien, goed te kijken.

We hoeven niet te zoeken naar mooie zaken om God te zien. We hoeven niet te speuren naar mensen die iets nodig hebben. We hoeven niet grote afstanden af te leggen om iets te kunnen betekenen. Het is slechts nodig dat onze ogen geopend worden. Dat ons hart gericht is op de juiste dingen in het leven. Het begint met werkelijk te kijken. Allereerst naar Jezus zelf wat mij betreft en hij zal ons leren kijken naar de andere zaken of we kijken naar de bijzondere zaken ontdekken daar meer van Jezus zelf. Het is maar hoe je er naar kijkt.