Categorie: stap 1

Hete brij of om heendraaien.

Afgelopen dagen gelezen in 2 koningen. Wat een drama was dat.

Kijkend naar nu is het drama misschien zelfs erger geworden.
Ging het toen nog om koningen en het volk Israël die afgoden aanbaden boven God. nu zie ik soortgelijke acties binnen christendom. Waarbij iedereen bezig is om eigen koninkrijkjes te stichten waarbij het voornamelijk gaat om verering van het eigen ik.

Beide partijen specifiek uitgekozen door God, tegelijkertijd het meest ontrouw. Meer ontrouw dan hen die de waarheid aangaande God niet kennen. Zij weten immers niet beter en derhalve is het de vraag of het hun door ons aangerekend kan worden.

Wat me echter steeds duidelijker voor ogen staat is dat dit echt heel erg is. We kunnen denken dat alles lekker verloopt, maar er is oorlog. Een geestelijke oorlog als je het mij vraagt.Wie dat niet opmerkt is misschien niet zo scherp spiritueel vlak.

De kerk, het geloof wordt net als de koninkrijken in Israël leeggeroofd. Het volk volk wordt meegenomen en er gebeurt niet dat wat Gods wil is. De koningen en het volk zijn ongehoorzaam.

We bouwen als het ware nieuwe afgoden. Die we tegenwoordig misschien wel anders noemen, maar met het zelfde hart. Gericht op ikzelf.

Gods hart is vol liefde voor de hongerige de arme, de naakte, de zieke, de zwakke. Jesaja 58.

Waar gaat het veelal nog om in de kerk? om welke rol is ervoor mij weggelegd. Zie je mij! De kerk zit vol beschadigde mensen die veelal niet tot herstel komen omdat ze niet werkelijk Jezus willen volgen. Ze blijven afgoden dienen en komen derhalve met zichzelf en anderen in conflict. Ze blijven zoeken, maar kunnen slechts het antwoord bij God vinden. Dit vindt men echter vaak te confronterend, te saai, ouderwets of niet werkelijk relevant in deze tijd.

Ik weet dat het niet echt positief klinkt. Toch geloof ik dat er heel veel positiefs te melden is. Dat Hod de enige is die werkelijk vrij maakt. Dat we weer naar buiten zouden moeten treden, naar hen die wel herstel willen ontvangen in Jezus naam. Die schreeuwen om hulp inplaats van naar elkaars navel te zitten staren zonder elkaar werkelijk te durven raken in de pijn van het moment. Die zich open durven stellen voor Gods wil.

We zijn vaak zo voorzichtig naar onszelf geworden en zo hard naar anderen geworden. Er is nauwelijks nog ruimte voor God. We sluiten hem buiten omdat van relatie met Hem nauwelijks nog sprake is.

Vanuit relatie met God zijn zaken zoveel anders.het lijkt er soms op dat we in de kerk soms net zo lang zoeken tot we het zo kunnen verwoorden dat het ons past, daarmee werpen we echter vaak een verkeerd licht op de zaak.

Het gevolg is dan dat we doen wat we zelf willen en niet wat Gods wil is. Dat we geven wat wij willen en niet wat God vraagt.

Ik geloof dat dit de kern is van afgodendienst. Namelijk vooral willen doen wat we zelf willen en dat wat God wil lastig vinden en proberen te ontwijken.

Denk er eens over na zou ik zeggen. Opbeurend? Misschien niet, maar de vraag is of het een amen kan krijgen. Laten we niet om de brij heen draaien . Bij deze dus!

IMG_1367.JPG

samen veranderen?

sommige mensen ontwikkelen zichzelf op een bepaalde manier, of in ieder geval vind er een bepaalde ontwikkeling plaats waarbij ze geleerd hebben om onafhankelijk te zijn, zich actief op te stellen, hun vaardigheden te benutten en te ontwikkelen en hierdoor redelijk succesvol te zijn. toch is er ondanks dat vaak toch een honger naar heelheid. de vraag is hoe het kan dat iemand die zich sterk weet in te zetten toch hongert naar heelheid in hun leven?

manager1-300x194

ik geloof dat er ergens in het leven van ieder mens een natuurlijke honger is naar heelheid. naar diepe erkenning van wie men is, maar dat dit in sommige gevallen wel heel specifiek is. we zien in de huidige maatschappij tenminste twee categorieën ontstaan. misschien zijn er nog meer te noemen, maar ik houdt het voorlopig bij twee  groepen. namelijk de mensen die bij de pakken neer gaan zitten en hierdoor emotioneel aan lager wal raken en de andere groep is de groep die ik beschrijf als sterk en succesvol. goed ontwikkeld op allerlei gebied.

images (8)

Er is vaak in de lectuur volop aandacht voor de emotioneel beschadigde mens die het allemaal zelf niet lukt om een en ander op een rij te krijgen, die hulp nodig heeft en zich moet laten kennen vanwege niet goed of functioneren. die ment tegenkomt in klinieken, instellingen of schrijnend genoeg op straat.  echter veel mensen die er in de maatschappij goed voor lijken te staan en capaciteiten schijnen te hebben boven de ander blijken vaak ook zaken in het leven tegen te komen waarop ze vastlopen.
deze groep van mensen is misschien wel de meest schrijnende mens.

ze hebben vanwege hun ijver en inzet veel in hun leven bereikt op eigen kracht en bewijzen zich veelal ten opzichte van anderen omdat ze als kind buiten zichzelf zijn komen te staan. ze zijn veelal verscheurd tussen het zelf en de verwachting die de buitenwereld van hen heeft.
hierdoor ontstaat er vaak onverschilligheid en minachting of agressie tov de wereld om hen heen die niet zo sterk is als zij. ze hebben het gevoel, de aanraking verloren met de buitenwereld. ze willen van alles doen en bewerken zelfs als ze daarbij niet ervaren of dat het werkelijk zinvol is.

veelal zijn het deze twee groepen mi die op dit moment door de maatschappij voortgebracht worden.
de ene is zichtbaar zwak, krachteloos en de andere juist tegenovergesteld daadkrachtig en aanwezig, maar beide beschadigd.

in deze maatschappij is het mi vooral dat mensen druk, druk, druk zijn omdat ze zich moeten of willen bewijzen. daarbij gebeurt het dan dat ouders van kinderen veel moeten werken willen ze een bepaalde levensstandaard te kunnen onderhouden die de maatschappij aan hen stelt. veel mannen en vrouwen verliezen hierdoor het contact met hun kinderen, maar de kinderen ook het contact met hun ouders. de vraag is wat ernstiger is het een of het ander.

voor ouders is het verschrikkelijk om het contact met de kinderen te verliezen waardoor er op oudere leeftijd veelal eenzaamheid ontstaat en voor kinderen is er het gemis waardoor kinderen zich willen gaan bewijzen tov de ouders. dit lukt ze of niet of dusdanig dat ze willen bewijzen het beter te kunnen, anders te doen en niet te falen zoals hun ouders dit in zekere zin wel hebben gedaan.  dat hiermee niet de verandering optreed die men verwacht mag duidelijk zijn. er  zal een ahw maatschappelijk gezien een roulerende cirkel ontstaan.

er komen allerlei zaken aan de orde die men veelal niet onder ogen wil zien zoals relatie problemen, moeilijke persoonlijkheid, symptomen die niet zomaar verdwijnen als men er niks aan doet. uiteindelijk ontstaat er frustratie op allerlei gebied wat allerlei gevolgen heeft. te denken aan een kloof tussen  partners onderling, aan een kloof tussen ouders en hun kinderen. met als gevolg dat er meer echtscheidingen zijn als ooit te voren en en jonge mensen al vroeg met zaken te maken krijgen die  niet goed voor ze zijn tav hun persoonlijke ontwikkeling.

is er nog hoop? ik geloof dat de God voldoende hoop biedt. ik heb er in mijn vorige blog al over gehad, maar ook geloof ik dat wil men dat er verandering optreed er werkelijk een verandering op zal moeten treden. veelal spreek ik over ontmoeting op dit blog en dat is ook nu weer een deel van het thema, maar de ontmoeting is niet slechts die van twee mensen onderling, maar ik denk dat er een maatschappelijke ontmoeting zou moeten plaatsvinden. we zullen wederom samen zaken op moeten pakken in de maatschappij. de Bijbel spreekt over het feit dat we de plaats voor onze tent moeten vergroten, ruimte moeten creëren, zeg maar voor de ander.

Community_Collaboration_3
in deze tijd is er werkelijk van alles. spiritueel zijn mensen op zoek naar van alles om maar enigszins verlichting te kunnen vinden en tot rust te kunnen komen. alles draait om de individuele mens hoorde ik Bert mulder afgelopen zondag zeggen in Jabes. er is geen werkelijke ontmoeting meer met anderen. iedereen lijkt voor zichzelf te leven en als dat niet zo is dan is het wel dat men leeft voor het eigen gezinnetje, het eigen kringetje.
we zijn een ik gerichte maatschappij geworden.

om de maatschappij te veranderen zal er een ommekeer van-je-welste moeten zijn volgens mij. hoe? ik heb geen exact idee. wel kleine gedachten van de eenvoudige blogger die ik ben. ik geloof dat het begint wanneer we onszelf wederom bloot zullen geven. onszelf zullen laten zien zoals we zijn en dat we degene onder de arm nemen die het minder heeft als wij en hen bemoedigen en met ze zullen delen. laten we in onze emoties dalen, onze gevoelens en gedachten en proberen te ontdekken wat er mis is gegaan.

waarom zijn we zo als maatschappij zo geworden? waarom zijn we individueel als we zijn zo geworden? omdat we ons afgekeerd hebben van de ander omdat er een kloof is ontstaan in ons denken. we leven voor onszelf. we geloven dat dat nodig is in deze maatschappij. we zien geen andere mogelijkheid , maar is deze er niet?  ik geloof het wel!

i-love-you

ik zie dat God en zijn Zoon ons andere dingen laat zien in de bijbel. namelijk dat we voor de ander mogen leven. onze naaste liefhebben als onszelf, maar we zullen moeten beginnen bij God lief te hebben boven alles. dat betekent zijn Woord. dat wat Hij zegt lief te hebben. we zien dat als we God liefhebben er iets bijzonders gaat gebeuren. namelijk dan bloeien we open en gaan we delen. ons hart en leven gaat veranderen wanneer we laten zien en zullen dan ook werkelijk  gezien worden. wie gezien wordt wordt ook gekend. en wie gekend wordt is niet meer alleen. ik geloof dat God op die manier wil werken. ik hoop dat we dat gaan inzien. dat er verandering zal komen in de  Nederlandse maatschappij van vandaag. verandering van de maatschappij begint als wij veranderen, maar gaat verder als we samen veranderen.

Vlammend onderwerp?

Ik wil jullie aansporen om de vlam brandende te houden. Ook mijzelf wil ik daarin niet vergeten. Ik verlang er naar om vol te zijn van passie voor God en mensen.

Weet je: soms is het gemakkelijk om teleurgesteld te raken. Gisteren veel gesprekken gehad op de opendag van de Spetse Hoeve waar ik werkzaam ben. Veel gesprekken gaan over hoe mooi het is als levens veranderen, maar hoe snel worden we teleurgesteld wanneer we naar bepaalde situaties kijken die niet goed gaan in de kerk.

Ik heb gemerkt dat veel mensen teleurgesteld raken in de kerk omdat ze bang zijn. Ze zijn bang voor wat anderen van hen denken, bang uitgesloten te worden, nang dat ze het bij het verkeerde eind hebben…

Angst is een slechte raadgever. Het maakt dat we gaan zitten en niet meer in beweging komen. Angst slaat ons lam. Angst voor mensen spant een strik staat er in spreuken te lezen. Als we bang zijn gaan zaken scheef lopen. We besteden meer aandacht aan het negatieve en vergeten het goede.

We hoeven echter niet neergeslagen te zijn, maar mogen weten dat God ons een geest gegeven heeft van kracht, liefde en bezonnenheid. We hebben inzicht gekregen in hoe bepaalde zaken in elkaar zitten. Namelijk dat God er is om ons bij te staan in onze zwakheid. Dat we inzicht hebben hoe we met elkaar om kunnen gaan. Elkander lief te hebben omdat we geliefd zijn. Als iemand het moeilijk heeft mogen we steun geven en ontvangen.

Weet je soms worden we verkeerd begrepen, verkeerd gezien of terecht gewezen. Soms is dat wellicht onterecht misschien. Het gaat er echter om dat we juist dan goed reageren. Niet weglopen vanuit angst of tierend van boosheid, maar door een voorbeeld te zijn in hoe je reageert. Heb je het beste voor met jezelf of acht je de ander hoger?

Belangrijk is dat ons hart zuiver is. Fouten maken, verkeerde keuzes maken is niet erg, maat hoe ga je er mee om? Durf je ze te erkennen bij je zelf? Durf je je gezicht te laten zien? Je hart te laten kennen? Je kwetsbaar op te stellen?

Ik geloof dat God mensen wil gebruiken die kwetsbaar zijn. Op de opendag waren aantal mannen die de studies op de hoeve hebben afgerond. Ze hebben stappen gezet op een nieuwe weg. De moeilijkheden in de ogen moeten kijken, gezichtsverlies moeten ondergaan , angst over winnen, pijn moeten lijden over wat hen is aangedaan en way ze anderen hebben aangedaan.

De kerk? Dat zijn zulke mensen. Op de hoeve , maar overal zijn zulke mensen. Het zijn niet de wijze , grote , geleerde mannen die anderen raken met het evangelie van Jezus Christus, maar het zijn degenen die zich werkelijk durven Laten zien en benoemen wat Hij voor hem gedaan heeft.

Weet je, wanneer God werkelijk heeft ingegrepen in je leven kan je niet meer om Hem heen, maar we kunnen wel de geest die Hij in ons heeft gelegd doven door op onszelf en eigen inzichten verder te bouwen, maar dat levert slechts ontevredenheid op en afglijden.

Laten we op Jezus blijven zien en de mensen ontmoeten die net als wij geraakt zijn door het prachtige evangelie. We zijn geroepen om vrij te zijn en ons te laten kennen. Laat zien wie je bent. Je bent een geliefd kind van God. Laat niemand je dat ooit meer afnemen. Ga staan op de belofte en doe waarvoor je geroepen bent .

Geschreven naar aanleiding van 1 Timoteus.

Lichamelijke gemeenschap

Tja,… Hoe begin je een blog als deze. De titel is wat misleidend moet ik toegeven, maar we doen wat om gelezen te worden. In ieder geval…?

Had een gesprek vandaag met iemand die me erg dierbaar is over gemeente zijn. Zij heeft het niet zo op met de kerk. Te veel huichelarij en teleurstellingen meegemaakt. Tot huilens toe kwamen dingen naar voren die haar beschadigd hebben. En ik, ik ben daar deelgenoot in en aan.

Elders hoorde ik dat iemand moeite had met het gemeente zijn. Gemeentemoe zo zou je het kunnen noemen. Wat daar de reden van is weet ik niet precies, maar het geeft misschien iets aan. Nog een ander had moeite,leek het , om naar zijn broeder te luisteren in de kerk. Te veel gebeurt misschien. Pijn, teleurstelling? En ik?

Ik ben aan het herontdekken. De waarde van gemeentezijn. Een tijdlang ben ik uit de running geweest vanwege een hernia. Wat was/ is het fijn weer ergens bij te horen , te merken dat het mensen interesseert hoe het met je gaat.

Wanneer ik hier allemaal over nadenk wat gaat er dan wat mis in de kerk. Ik benoem gewoon wat zaken en nog niet eens de details. Wat is er veel pijn, gebrokenheid in de gemeente. Natuurlijk niet alleen in de onze, maar misschien juist wel in de huidige westerse kerk.

Veel mensen zwerven in allerlei kerken zonder ooit zich een plek te bemachtigen. Ze kunnen of durven het schijnbaar niet meer uit angst wederom beschadigd te worden. Is het elders in de wereld beter? Ik weet het niet precies, maar ik geloof dat men in Nederland wel erg op zichzelf gericht zijn en zich weinig of niets laten gezeggen.

Ik moet ff denken aan de preek van vanochtend. We zijn getrokken van het duister naar het licht. Het werk van Jezus volbracht en satan heeft verloren en toch kunnen we leven in duisternis door ons leven niet te veranderen.

Veel mensen blijven kijken naar wat er ooit in het verleden is gebeurt. Men kan geen excuus accepteren of blijft boos ondanks dat zaken uitgesproken zijn. Wil ik/ men de mindere nog zijn? De ander vergeven? Loslaten?

Toch geloof ik in de kerk. Misschien wordt ik me daar op dit moment of in ieder geval de laatste tijd meer bewust van. Door mijn ziekzijn ontdek ik meer dat we elkaar nodig hebben. We hebben bemoedigend nodig op het moment dat het niet zo lekker loopt. Ik heb mensen nodig die me helpen kijken naar wat Gods plan is voor mijn leven. We hebben elkaar nodig om warm te blijven in de liefde van God. We hebben aansporing nodig in de navolging.

De gemeente is verre van perfect. De kerk an sich , als gebouw, hebben we niet nodig, maar wel liefde , geborgenheid, ontmoeting, vriendschap, relatie, …

We zijn samen Het Lichaam. Ieder van ons heeft zijn taak. Wat is jouw rol? Weet je dit niet? God heeft je geroepen om deel te zijn van Zijn Lichaam. Een lichaam zonder leden kan functioneren, maar het is niet zoals het hoort. Moet hierbij denken aan Nick Vuijeck . Hij kwam tot de ontdekking dat veel zaken van zijn lichaam niet waren zoals het zou moeten zijn. Imperfect, maar met God kunnen zaken veranderen.

Weet je wanneer we blijven kijken naar wat moet veranderen dan is er geen ontmoeting. Pas wanneer we los durven laten en ons aandeel in het licht brengen door daar de verantwoording voor te nemen gebeurt er iets bijzonders. Dan moet de ander niet perse veranderen, maar zien we de ander in een ander licht. Er kan wederom ontmoeting plaatsvinden omdat we de ander zien als leden van het lichaam . Geen lid is overbodig. De hand, de voet is nodig.

De perfecte kerk of gemeente is er niet en ik zou er in ieder geval niet toe kunnen behoren. Wel mag je van me weten dat ik er naar verlang om mensen bekend te maken met wie Jezus is. Dit kan alleen als we anderen op Hem wijzen. Het meest tastbare van wie God is, is Zijn Woord en Zijn lichaam en dat laatste zijn wij.

Jij en ik mogen de hand zijn op de schouder van iemand die het moeilijk heeft. De benen voor iemand die zelf zijn boodschappen niet kan doen. We kunnen spreken voor iemand die zelf niet bij machte is van zich te laten horen.

Eigenlijk gewoon wat gedachten over gemeente zijn. Ik heb gemeente nodig en ik ontdek dat men mij nodig heeft. Dut laatste is misschien wel het lastigste gedeelte. Ongelofelijk bijna, maar ik heb een rol te vervullen. Ik ben een belangrijk lichaamsdeel van het Lichaam van Christus op deze aarde.

20140303-000642.jpg

verbinding, loyaliteit, erkennen!

verbindingen-e1326463150110-595x390

De mens  heeft de behoefte zich te  verbinden. Dit aan een groep mensen of een individu, maar ook aan ideeën, visie of lering.  Deze verbindingen die we ergens in het leven opdoen is niet alleen verbinding, maar maakt ook dat we ons  van andere groepen afscheiden, van andere leringen of visies. Immers  we zijn of  loyaal aan deze groep  en keren ons daarmee van andere groeperingen af. Natuurlijk zijn er een aantal overlappingen in groeperingen, individuen, visies of leringen die  elkaar  niet bijten. We scheiden ons af van anderen die niet behoren tot “onze”groep en die niet “onze”visie dragen of beleven.

We zijn zelfs geneigd om bepaalde  beweringen  die aan een lering of visie verbonden zijn in bescherming te nemen waarvan we eigenlijk overtuigd zijn dat ze onwaar dan wel onjuist zijn. Echter de verbinding  en loyaliteit maakt dat we ons hier toch trouw aan blijven. Dit wil niet zeggen dat we dit dan ook zelf doen, maar we nemen  de groep of visie veelal in bescherming. Een voorbeeld is: wanneer iemand geestelijk of lichamelijk misbruikt word door bijvoorbeeld een familielid zal het slachtoffer  veelal niet de dader beschuldigen , maar  zeggen dat niet de  dader schuldig is , maar  dat dit ligt aan  zijn opvoeding, omstandigheden of zelfs de schuld bij zichzelf zoeken.  Loyaal aan de het individu, en de groep. Familie in dit geval.

We zien dit ook gebeuren op een ander level. De kerk geeft aan dat de doop belangrijk is. Van huis uit is iemand bijvoorbeeld  als kind gedoopt door besprenkeling, maar inmiddels  volwassen geworden ga je naar een andere kerk waar ze een andere vorm van doop verkondigen.  Namelijk die door onderdompeling op volwassen leeftijd. Dit bezorgt vaak veel strijd omdat men  niet de ouders wil afwijzen nog de  geloofsleer waarmee men is opgevoed en daarmee wederom een groep mensen.

Het geweten  speelt hierbij een enorme rol. Hoewel we  weten dat bepaalde zaken in wezen niet goed zijn nemen we toch , loyaal als we zijn mensen of visie in bescherming omdat dit behoort tot  “ons” systeem. Eigenlijk brengt het nieuwe ons in gewetensnood, immers ons gevoel en gedachten geven aan dat we  buiten de boot gaan vallen , dat we ons buitensluiten terwijl we eigenlijk ergens bij willen horen.  Eigenlijk worden we  vastgehouden , er is een bepaalde greep op ons leven, of een bepaalde manier van leven. Dit is niet per definitie  ongezond.  Dit is echter wel een emotionele greep. Loyaliteit kan ons vasthouden ion een bepaalde situatie wanneer we niet durven loslaten.

serve_two_masters

De vraag  is of we  enerzijds loyaal kunnen zijn en anderzijds  afstand doen  van een bepaald leer of visie waar deze groep voor staat. Of  kunnen we een bepaalde leer aanhangen en toch afstand doen van de groep? En … kunnen we deelgenoot zijn van meerdere groepen die tegengestelde visies behartigen of  meerdere visies  omarmen en slechts aangesloten zijn  bij een kleine selecte groep terwijl de visie anders beweert? En,  is er  gradatie in loyaliteit? Veel vragen waar niet altijd direct een antwoord op wordt gegeven , maar die gewoon even bij me opkomt en volgens mij de moeite waard zijn te overdenken.

Er is een sterke loyaliteit naar oa familie. Ook is er een loyaliteitsverhouding naar   bijvoorbeeld  een geloofsovertuiging. Dit zijn beide bindende factoren. Of misschien beter verbindende factoren genoemd. Er zijn natuurlijk veel meer factoren te noemen waardoor we met  elkaar verbonden zijn. Dit kan van alles zijn. Dit begint al met je kleur, de school waartoe je behoort, het kerkgenootschap, politieke voorkeur, je opleiding,  etc… Je loyaliteit is het groots naar een bepaalde groep of visie waneer  er  veel  verbindende factoren zijn. Dit betekent niet dat we het altijd eens  moeten zijn in zo’n geval , maar  wel dat er verbindende factoren zijn.  Bijvoorbeeld een familie  die naar de zelfde kerk gaan en het zelfde geloven , het zelfde werk doen, etc..

Echter wat gebeurt er wanneer  degene die ons lief en dierbaar zijn andere keuzes gaan maken  dan wij persoonlijk zouden willen maken? Die  niet passen  bij  het gezamenlijk gedachtengoed?  Je schrijft je bijvoorbeeld uit van de kerk waartoe je behoort, maar zoekt een andere  kerk of of je gaat helemaal niet meer? Wat nu als je  vertelt dat je een andere seksuele voorkeur hebt? Of je trekt uit de (gebruikers)groep waarmee je het zelfde altijd hebt gedaan ook al was dit niet het juiste gedrag ? ik denk bij het laatste aan bijvoorbeeld  het gebruik van drug of alcohol.

We zien al gauw dat mensen emotioneel in de war raken hierdoor.  Heen en weer geslingerd  tussen wat  goed is en was en wat juist niet goed is of gewoon minder goed. Een tijdlang was het een vertrouwde  omgeving, maar nu lijkt alles op los zand te staan. Geen vaste grond meer onder de voeten.  Je wil loyaal zijn aan je opvoeders, je vrienden, de kerk, je werk, het gedachtegoed,de visie of leer, … aan de andere kant wil je loslaten toch je relaties behouden. Nieuwe relaties aangaan en nieuwe ideeën omarmen, maar dit  lijkt tegenstrijdig en soms is dat ook zo.  Vragen als kan ik dit maken? Doe ik het wel goed? Wat als ik nu zelf helemaal verkeerd zit? Komen misschien op.  Je wordt heen en weer geslingerd tussen  wat goed was en nu niet meer zo goed lijkt te zijn en datgene wat je goed lijkt , maar waarvan je  het nog niet helemaal duidelijk hebt of niet weet wat je er van  mag verwachten.

in-de-knoop-300x274

De vraag komt duidelijk naar voren : Wie ben ik?  Het vult ons hele wezen .  we willen maar wat graag geliefd zijn. Geliefd door alles en iedereen en daarbij  verlangen we er ook naar om gezien te worden en erkenn ing te krijgen voor wie we zijn.  Gezien, bewonder en geliefd. De gebrokenheid van ons leven die   we hebben opgelopen in het leven zijn deel van ons. Erkennen is lastig. Hiermee ontdekken we  onze eigen schuld en die van anderen. Loyaal als we zijn, zoekend naar waarheid en wie zelf zijn leert ons een hoop, maar ook dat er veel zaken zijn die we zelf in de hand hadden en zaken die we juist niet in de hand hadden, maar die anderen hebben gedaan en toch van invloed waren op ons leven.  We zijn zaken gaan zien en dat maakt  dingen duidelijk, maar ook beangstigend.

Veel mensen proberen  om zichzelf te vinden en te zijn, maar ontkennen bijvoorbeeld dat  ze fouten maken in hun leven.  Of ze ontkennen bepaalde gevoelens of gedachten te hebben. Echter dit ontkennen maakt dat ons leven onveranderbaar is . ontkennen heeft als gevolg dat we blijven waar we zitten en te dealen hebben met zaken waarmee we oneens zijn en deze gewoonweg te accepteren hebben waardoor we  zaken  wegstoppen , onszelf verloochenen, dingen zeggen waar we eigenlijk niet achter staan. Een bepaalde visie of leer verdedigen of personen omdat we loyaal willen zijn.  Of anderen die zich tegenovergesteld  opstellen . als slachtoffer en zeggen dat ze niks waard zijn omdat  ze niet kunnen voldoen aan de visie of gedachtegoed van de groep. Ze conformeren zich door te zeggen dat ze er niet aan kunnen voldoen en zijn op die wijze  loyaal. Hierdoor komen beide partijen in spagaat te liggen.

Wat nu als we onszelf zo bijzonder en goed vinden en onszelf verheffen en we maken een fout?  Of wat nu als we onszelf juist zo slecht vinden en iemand geeft ons een compliment?  We ontdekken dat zowel het goede als het slecht in ons aanwezig is.  De vraag is niet of we dit weten, maar hoe we nu werkelijk kunnen leven zoals we bedoeld zijn. Ik geloof dat het antwoord te vinden is in oprechte, echte , ware liefde. Waar liefde woont daar is immers ruimte. Liefde accepteert ons zoals we zijn, maar durft ook ons te wijzen op wat niet goed is.  Liefde accepteert de ander zoals hij is en wil desondanks loyaal zijn , ook als men gekke dingen ontdekt.

Onze menselijke liefde  is slechts beperkt en derhalve zullen we  teleurstellen en teleurgesteld raken. We proberen  haar te vangen in visies en in groepen gedachten en woorden, maar hoe dan ook zullen onze menselijk inspanningen onvoldoende zijn en tekort schieten. Overleveringen van het verleden, gebeurtenissen die we al dan niet in de hand hebben maken dat we hier vanuit ons zelf niet een goed e invulling aan kunnen geven. Niet zoals ze werkelijk bedoeld is.

De zondeval makt dat we  altijd op zoek zullen zijn naar datgene waartoe we werkelijk behoren. We zijn op zoek naar onze oorsprong. Door echter de fouten die we maken of  die anderen maken ( zonde) hebben we of anderen beschadigingen opgelopen( wonden). Hierdoor lopen we soms  vast en handelen niet zoals we eigenlijk zouden willen of  waar we in wezen  naar verlangen en raken verstrikt ( bonden) in een loyaliteitsconflict.

Ik geloof  dat we in  waarheid mogen en kunnen leven. Niet onze waarheid of wat wij zelf zien als waarheid, maar inde Waarheid die God ons te bieden heeft.  We mogen genade ontvangen. Niet zoals we dat zelf zouden  willen ervaren of zoals men zegt dat het zou moeten zijn, maar  door Jezus Christus die voor ons gestorven en opgestaan is toen (2000 jaar geleden), maar ook nu met ons oude leven wil sterven en in een nieuw leven wil opstaan. Zodat oude banden verbroken worden. Wonden herstellen en zonden vergeven zijn.  De waarheid is dat we genade niet kunnen verdienen en God haar toch aan ons wil geven. God is Loyaal aan zijn  schepping. Aan Jou in het bijzonder.

circonstance_vie

We ogen leven in een nieuwe verbinding. Een nieuw leven leven. Loyaal zijn aan de Allerhoogste. Onze groep is dan groter dan ooit en de visie breder dan we  maar kunnen beseffen omdat alles onder Jezus is gesteld.  Hij leert ons om loyaliteit te tonen naar de mensen om ons heen en derhalve ook aan onszelf. We mogen er zijn.  Hij accepteert ons en dus mogen we weten kinderen van de allerhoogste te zijn.

Wederom is ontkenning mogelijk. Ontkenning dat we het niet waard zijn dat het onmogelijk is voor jou dat dit allemaal voor iedereen is maar dat jij niet goed genoeg bent. Ik bid dat je ogen  zullen gaan ontdekken dat je de moeite waard bent en je werkelijk een kind van God mag noemen als je tot erkenning bent gekomen. Erkenning is nodig. De vraag is:  ontkennen of erkennen?

schuld of onschuld

Black-Prison-Hands1-400x229

 

 

 

 

 

 

Ik ben een kei in het schuldig verklaren van mensen. van mensen die mij iets hebben aangedaan, maar ook mensen  die anderen iets hebben aangedaan zijn in mijn ogen vaak schuldig bevonden alvorens ik me überhaupt in hen heb verdiept.  En Ik?  was ik mijn eigen handen in onschuld?

 Ik zie gemakkelijk de oneffenheden bij de ander

Mijn oog ziet gemakkelijk van me af. Ik zie gemakkelijk de oneffenheden bij de ander en gericht op die ander lijkt mijn schuld vaak een stuk kleiner. Maar is ze dat ook? ben ik onschuldig als ik naar de ander kijk? Ben ik zelfs ook maar minder schuldig?  Wanneer ik me onthoud van dat wat de ander doet en in praktijk brengt  ben ik dan onschuldig te noemen?  Jezus leert dat we  reeds overspel plegen wanneer we  alleen al kijken.  Dus…?

Wanneer ik niets doe of zeg maakt dat me soms schuldig omdat ik niets heb verteld over wat God zou willen, veroordelen evenzo. Er zal dus altijd in mij een strijd zijn. wat ik niet wil dat  doe ik toch door de ander te veroordelen en als ik me stil houdt en niets doe of zeg, de ander vertel over Gods plan, maakt dat ik even zo schuldig sta. Zo wisselt daar waar ik eerst onschuldig sta in schuld  en daar waar ik de ander oordeel , ik mijzelf veroordeel.

krachtige woorden

Ik besef me dat  woorden als:” Ik hou van je”, of  “je bent mooi of lief”, krachtige woorden zijn. Ik  ontneem haar de kracht vaak door er een “maar” aan te verbinden. eigenlijk is het  gewoon manipulatie en staan ik op zo’n moment  schuldig  naar de ander en God.

Misschien vind je het wat zwaar als je mijn stukje leest. Echter ik geloof dat we schuldbewust moeten zijn.  Ik wil me bewust worden van het feit dat ik vanuit mij zelf niet goed ben en dat ik Gods genade nodig heb. Dat Ik Jezus Christus nodig heb in mijn leven. Hij is in staat de schuld te dragen voor jou en mij en ons gratie te verlenen omdat hij schuldloos stond ten opzichte van God.

Gratie?

chainsOntkennen van mijn schuld, ten opzichte van de ander en van God, maakt niet  dat ik onschuldig ben maar wel dat ik gratie mag ontvangen.  Gods genade is groot.  God wil mensen vergeven. wanneer we ons bewust worden van wat ons is aangedaan in het leven, wat ons is overkomen, maar ook wat we anderen hebben aangedaan is ontkenning  soms  iets wat we gemakkelijk doen door naar de ander te wijzen.

Soms hoor ik mensen zeggen  dat  ze niemand nodig hebben en wijzen dan naar anderen die hen iets hebben aangedaan. Soms zijn de woorden waar en schermen ze zelfs met  het woord van God en  wordt de heilige geest genoemd en gezegd dat deze mensen zich moeten bekeren.  Wellicht is dat waar en de bijbel zegt veel over zonde en schuld, maar Gods Geest leidt me vaak voornamelijk naar Jezus  en mij zelf . Hij opent me de ogen vooral  voor het leed van de ander en niet  over het oordeel. Hij leert me vooral dat ik zelf mijn straatje schoon moet houden en de ander lief te hebben ongeacht hoe hun straatje er uit ziet.  niet voor niets wordt Gods geest de geest van waarheid genoemd. Hij wijst ons de weg naar  binnen en maakt  ruimte voor Hem  en de mensen om ons heen en we ontdekken  dat we geliefd zijn bij hem.

 

God is onveranderlijk goed. toch?

meisje zonVele  mensen  beweren dat wanneer iemand christen wordt, zich bekeerd , wedergeboren  wordt hij als het ware  daarmee een einde maakt  aan  wat men ook wel zijn oude natuurlijke kenmerken. Eigenlijk zeggen ze daarmee dat  men na de wedergeboorte geen verkeerde keuzes meer mag en zal maken.  immers  men wandelt nu met God, men heeft het licht gezien en zou dus derhalve in waarheid moeten wandelen.  in ieder geval  zou een leven met Christus moeten voorkomen dat   men terug zou vallen in oude gewoonten of situaties . men zou gaande weg  vanuit de put moeten komen en wie een terugval zou krijgen in gedrag dan wel depressie of teleurstelling  zou niet  werkelijk in christus zijn, maar  God los gelaten hebben of van de weg af geraakt zijn.

Eigenlijk beweren vel mensen daarmee dat men , wanneer we God in ons toelaten we ons moeten realiseren dat  zijn liefde ons werkelijk dusdanig bewerkt  dat men  vrij wordt  en onszelf  ook te accepteren als  mensen die de moeite waard zijn.  eigenlijk zou dan als bewijs van ons geloof  een ander mens zichtbaar moeten zijn voor de ander. Hiermee geven veel mensen aan dat wanneer we dus niet werkelijk alles doen wat de bijbel ons leert, wanneer we niet goed doen, ons goed voelen of moreel gezien niet veranderen, dat we dan iets  verkeerds doen, namelijk we geloven  dan niet werkelijk dat God ons een nieuwe identiteit gegeven heeft.  Met andere woorden denken we te klein over ons zelf  en daarmee ook over Gods werk in ons en door ons.

ze vallen daarmee zichzelf tegen en  vragen zich dikwijls af of ze  Christus in wezen wel werkelijk lief hebben .

Tja, klinkt aardig is het niet? maar wat nu als we ondanks het feit  dat we Jezus Christus  hebben leren kennen, ondanks het  feit  dat we gekozen hebben om Hem Heer te laten zijn in ons leven, maar desondanks aanlopen tegen  de realiteit van  teleurstelling en  je ongelukkig voelen, depressief  zijn en niet werkelijk verandering zien  of ervaren in ons leven? veel mensen lopen hier in vast.  Ze lopen vast in het feit dat ze bewust gekozen hebben om God in hun leven toe te laten. Ze maken goede keuzes, maar de opmerkingen van andere gelovigen, van mensen die hen als het ware voorschrijven wat te  voelen en wat te beleven en hoe te doen maakt hen nog meer neerslachtig en teleurgesteld omdat ze dit allemaal zelf ook denken en geloven. terwijl ze  proberen er hard aan te werken en van alles en nog wat te bewerkstelligen, lopen ze  stuk op het feit dat ze falen in datgene wat ze van zichzelf verwacht hadden en de verwachtingen van anderen.  ze vallen daarmee zichzelf tegen en  vragen zich dikwijls af of ze  Christus in wezen wel werkelijk lief hebben .

Ik geloof dat de christelijk gemeenschap hier veelal eenverkeerd beeld  schetst van wat wedergeboorte of bekering inhoudt.  We verkondigen met mooie woorden zaken als:

  • Wanneer je Jezus in je leven toegelaten hebt zal alles anders worden.
  • Je zult een gelukkig mens zijn
  • Je zult nooit  meer eenzaam zijn.
  • Je zult herstellen/genezen

Eigenlijk zijn we  als mens vaak op zoek naar  een gemakkelijk en gelukkig leven in rust en voorspoed, is het niet?

Mooie woorden die soms ook werkelijkheid kunnen zijn  in het leven van  mensen, maar  helaas is Christus vaak niet lijfelijk aanwezig in ons leven en ervaren we Hem vaak niet altijd als aanwezige gesprekspartner. Gebed  lijkt vaak meer op een gesprek op afstand zoals een telefoongesprek en herstel wordt niet altijd gezien of ervaren. ook zijn veel mensen nog altijd eenzaam al hebben ze God in hun leven. Eigenlijk zijn we  als mens vaak op zoek naar  een gemakkelijk en gelukkig leven in rust en voorspoed, is het niet? echter het navolgen van Jezus  zal ons dat niet per definitie geven al beweren veel mensen dat.

We zullen het niet altijd gemakkelijk hebben in het leven en  de vraag is of we het gemakkelijker zullen krijgen in de toekomst.  We worden immers  meer dan ooit met onszelf geconfronteerd wanneer we Christus leren kennen.  ook zullen we datgene wat ons in  het  leven zonder God rust bood in onze omstandigheden,  al was het maar tijdelijk wellicht , los moeten laten. We hebben  nu vaak juist te dealen met  zaken die ons leven keihard binnen komen.  we komen tot besef dat we het niet allemaal zelf kunnen. Waar we vroeger veelal zelf in handen namen en wisten hoe we bepaalde zaken konden oplossen  blijkt nu dat het niet meer op die manier  meer kan wanneer we het op Gods manier willen doen.  Waar we ons vroeger spiegelden aan anderen , wat ons moreel vaak best op kon krikken,  moeten we ons nu spiegelen aan Jezus christus en dat kan behoorlijk confronterend zijn. waarmee we onszelf in een totaal ander licht zien. we zien al onze onvolkomenheden helderder als ooit.

Ik geloof dat we  vaak  blijven hangen in de zoektocht naar onszelf, terwijl we in wezen op zoek zouden moeten gaan naar  wie God is in ons leven.

Eigenlijk zijn mensen voortdurend op zoek naar zichzelf. Ik geloof ook dat dat belangrijk is.  te weten wie je bent en waar het leven toe dient is belangrijk. te worden geconfronteerd met jezelf en de zaken  uit verleden en heden die een bepaald invloed hebben op hoe je in het leven staat is  niet verkeerd.  De zoektocht om onder ogen te zien kan wellicht nodig zijn om te ontdekken en te begrijpen, maar  tegelijk is het wellicht gelijk ook datgene wat ons tegenhoudt om werkelijk dieper te gaan.  nog dieper gaan dan de  de vraag wie we zijn? wat we hebben meegemaakt waartoe alles dient? … ?

Ik geloof dat we  vaak  blijven hangen in de zoektocht naar onszelf, terwijl we in wezen op zoek zouden moeten gaan naar  wie God is in ons leven.  we denken vaak God te kunnen ontdekken  door onszelf te ontdekken , ik geloof dat niet , ik geloof dat we meer over onszelf  zullen ontdekken wanneer we meer van God ontdekken.  de christelijke wereld is vaak de wereldse manier van denken hierin gaan volgen.

God is goed! weet je dat? niet onze omstandigheden bepalen dat. niet wat anderen zeggen of wat we zelf vinden bepalen dat. God is goed!  altijd! Zelfs de meest pijnlijke momenten in ons leven. in ons verleden of het nu brengen daarin geen verandering. God blijft goed.  God veranderd niet ! Jouw persoonlijke omstandigheden of de omstandigheden van anderen bepalen niet wie God is.

God is goed . altijd!

  • God is goed als een geliefde sterft.
  • God is goed als je kanker hebt.
  • God is goed als je werkeloos geworden bent
  • God is goed  als je kinderen opstandig zijn.
  • God is goed als je vastloopt op je werk.
  • God is goed als je ban g bent.
  • God is goed ook als je niet kan slapen .
  • God is goed ook a l staat je hele leven op de kop.
  • God is goed als je eenzaam bent.
  • God is goed als je verkracht bent.
  • God is goed  als je  hart verscheurt is.
  • God is goed als je huwelijk stuk gelopen is.
  • God is  goed ook als de omstandigheden waarin je verkeerd niet zullen veranderen.
  • God is goed als  je hem gevraagd hebt om verandering en Hij het niet doet.

Je leven  zal veranderen wanneer je God in je leven toelaat.  Maar zal je leven gemakkelijker worden? nee , ik geloof het niet. God vinden betekent  rusten in zijn goedheid ondanks de omstandigheden waarin je verkeerd. Het gaat er niet om dat we blij of gelukkig moeten zijn met alles  wat er in ons leven gebeurt. het is God er om te doen dat we met Hem in relatie leven ondanks de omstandigheden waarin we verkeren. Dat we we in relatie leven met anderen in zowel goede als slechte tijden. in vreugde , maar ook in verdriet . of misschien wel juist daarin het meest.

zal je leven gemakkelijker worden? nee , ik geloof het niet.

God wil dat we hem zoeken in alles wat we doen.  Hij wil betrokken zijn/ worden. gekend zijn. Hij wil alles wat  in de weg staat  om werkelijk met ons in relatie te leven uit de weg ruimen. zonde staat  in de weg. Zonde is echter mee r dan  het doen van verkeerde dingen. We kunnen wellicht  bepaalde zaken niet meer doen, zoals niet meer liegen, stelen of wat dan ook, maar het is Hem er om te doen dat e er op gericht zijn om  niet meer leugenachtig te zijn of te begeren wat van de ander is. Wanneer we beschadigd zijn in ons leven  zou het ons er niet om te doen moeten zijn dat we instant genezen of gerehabiliteerd  zouden worden, maar  hoe we God  met ons herstel het beste  zouden kunnen dienen. Als we vastgelopen zijn, moet het ons  niet gaan om bevrijding te ervaren, maar  om Gods goedheid  als bevrijder te verkondigen.

Ons hart vol twijfel , angst en woede zou niet meer gericht moeten zijn op onszelf, ons eigen welbevinden, maar  gericht op  op de ander. gericht om liefde te geven. zou er op gericht moeten zijn om Gods liefde zichtbaar te maken en te verkondigen ondanks de omstandigheden.

Laten onze omstandigheden en wat mensen van ons vinden niet meer bepalend zijn voor hoe we naar buiten treden. God is levensveranderend, maar pas wanneer  wij een veranderd leven gaan leiden.

Laten onze omstandigheden en wat mensen van ons vinden niet meer bepalend zijn voor hoe we naar buiten treden. God is levensveranderend, maar pas wanneer  wij een veranderd leven gaan leiden. Hij is goed, laten wij goed doen vanuit onze relatie met  Hem. in de kracht van de Heilige Geest  gaan leven. in de diepste omstandigheden is God er bij, Hij is Goed ondanks alles. onveranderlijk goed is Hij!

veel van wat hier geschreven staat zijn eigen woorden en gedachten over een boek van larry crabb, zoektocht naar God, hfst 9. 

(on)veranderd doorgaan?

download (12)Ik  weet niet of jij het ooit hebt meegemaakt, maar er kunnen momenten zijn in je leven die je enerzijds  dieptepunten zou kunnen noemen, anderzijds  zijn het wellicht de momenten die je achteraf gezien,juist hoogtepunten zouden moeten noemen. Momenten die pijnlijk waren, maar  enorm waardevol als je er over na gaat denken. Momenten die je bij nader inzien niet had willen missen al begrijp je  ook niet waar het voor nodig is geweest.

momenten waarop we God beter leren kennen of juist er aan onder doorgaan

Larry Crabb beschrijft  zulke momenten als momenten waarop we God beter leren kennen of juist er aan onderdoorgaan. Het zijn die momenten  die ons alle hoop lijken te ontnemen we kunnen doen wat we zouden moeten doen.  gehoorzaam zijn en alle geestelijke principes  navolgen en beseffen wie je bent in Christus, maar des al niet te min de problemen blijven en de situatie veranderd niet.

Ik ken dit soort situaties maar al te goed. momenten van diepe pijn en grote moeite. Moeite met de omstandigheden, met mijzelf, met anderen, met God,met  niet weten wat te doen en geen antwoorden op mijn vragen.  Momenten die mij zijn overkomen, waar ik zelf soms wel en soms geen invloed op heb gehad, maar die in ieder geval wel een enorme indruk  hebben achtergelaten en me ook gevormd hebben in mijn leven. en soms ook gewoon beschadigd.  Momenten die een diepe indruk hebben achtergelaten. Allerlei zaken die me mede gevormd hebben tot wie ik nu ben.

 Het gaat er niet om dat we iets al dan niet zouden moeten doen, maar om of we bereid zijn meer van God ons  leven in te laten

Alle antwoorden komen in zulke situaties voorbij . soms door  wat je hoort van anderen of door wat je jezelf voor probeert te houden: je zou meer moeten bidden, je geloof is niet  groot genoeg, je moet vertrouwen hebben, je hebt therapie nodig,  je moet leren loslaten, vergeven , christus volgen etc…  ook opmerkingen als: God heeft er vast een bedoeling mee, Hij wil je vormen, kneden etc…

Vaak zijn deze zaken goed bedoeld en ze zijn vaak ook waar, maar  de vraag is waarom op deze manier , wat moet ik nu werkelijk doen.  gaat het om wat we zouden doen?  wil Hij ons nu op een bepaalde manier ook vormen?  Misschien. Ik geloof  echter dat God ons liefheeft zoals we zijn. natuurlijk wil hij ons vormen, maar  dat doet niet af aan het feit dat hij ons liefheeft zoals we zijn.  we willen onze kinderen iets leren in dit leven, maar als  dat niet lukt houden we evengoed van ze.  Het gaat er niet om dat we iets al dan niet zouden moeten doen, maar om of we bereid zijn meer van God ons  leven in te laten .  dus niet om de momenten, niet om  te leren loslaten, of we vergeven of we  moeite hebben met  onszelf, maar  of we ook in moeilijke tijden God  toe laten en niet  op die momenten God buiten gaan sluiten.

het gaat niet om persoonlijke  vervulling of een bepaalde gemoedsrust, niet om je geluk.

Het gaat  mi. Veel meer om het feit  dat wij God leren kennen in ons leven. dat we leren Wie hij is. niet zo zeer iets van God leren kenen om tot bekering te komen (wel een belangrijk item trouwens wat  mij betreft), maar  dat we meer en meer zullen  gaan  verlangen naar  diepe ontmoeting met  God zelf. De Schepper van hemel en aarde.  Naar diepe, diepe  relatie met Hem zelf, dat we leren Zijn stem te verstaan ondanks de omstandigheden waarin we verkeren.

images (42)Rick Warren  stelt dat het niet om ons gaat. het gaat  in dit leven niet in de eerste plaats allemaal om jou of mij. het gaat niet om persoonlijke  vervulling of een bepaalde gemoedsrust, niet om je geluk.  De vraag is waar gaat het dan wel om?  Ik geloof dat het gaat dat we Op God blijven  zien ondanks de omstandigheden.  Dat niet de omstandigheden bepalen welke mate van geloof we hebben.

Het meest gruwelijke was ook het meest intieme, diepste, wat Hij ooit had kunnen doen.

Wanneer we zien op Jezus , dan zien we dat Hij alle lijden  heeft gekend.  Die het ook toe liet al was het verschrikkelijk moeilijk.  Hij werd bespot en geslagen zoals we dat gemakkelijk zeggen, maar dat  dat ging ver.  Uiteindelijk stierf hij aan het kruis, werd  gemarteld voor ons zoals we dat dan zeggen.  wanneer we dit echter diep door alten dringen dan  zien we dat Hij  trouw bleef aan de Vader ongeacht wat er gebeurde. Ongeacht wat de Vader van hem vroeg. Ongeacht wat mensen van Hem zeiden.  Ongeacht de omstandigheden.   We zien in de Bijbel mooie verhalen  over het werk  van Jezus. De wonderen, maar wat het meest essentieel was, is ook het meest pijnlijke.  Het meest gruwelijke was ook het meest intieme, diepste, wat Hij ooit had kunnen doen.

images (43)We zien dat juist de meest pijnlijke momenten , momenten zijn van bewustwording. Bewustwording van  de betrekkelijkheid  van het leven op deze aarde.  We worden ons bewust van zaken die waardevol zijn wanneer we  ze ons af genomen worden.  we zien wat van waarde is al we het niet meer in ons bezit hebben.  we worden ons bewust van vriendschap als we  vrienden zijn verloren.  We weten wat het is om lief te hebben en geliefd te zijn als we  onze geliefden er niet meer zijn.  we leren wat het betekent om te leven als we de dood ervaren hebben. ik geloof zelfs dat we het echte leven mogen  ervaren als we met Christus  begraven en gestorven zijn om met Hem daar weer uit op te staan.

Ik moet echter toegeven dat  die momenten  van moeite  niet de momenten zijn waar ik op dat moment zelf God  hartelijk heb gedankt voor de lessen.

Ik heb veel geleerd over God door mijn opvoeding. Door de school waar ik heen ging en de kerk die we bezochten.  De verhalen en  de manieren waarop me iets is verteld.  Maar ik geloof dat de werkelijke diepe waarde van wie god is en wil zijn in ons leven, dat we die pas  leren kennen wanneer God ons werkelijk diep van binnen raakt.  Vaak is dat op de plek waar we worstelen.  Waar we worstelen met wie we zijn, met onze gevoelens, verlangens , met afwijzing en teleurstellingen met de grootste shocksituaties van ons leven.  waar we geconfronteerd worden met  het feit dat niet wij ons leven in de hand hebben. waar we leren erkennen dat we een Hogere macht nodig hebben in ons leven.

Ik moet echter toegeven dat  die momenten  van moeite  niet de momenten zijn waar ik op dat moment zelf God  hartelijk heb gedankt voor de lessen.  Het tegenovergestelde berust meer op waarheid.  toch wanneer ik terug kijk , ben ik blij met de momenten in mijn leven  die er zijn geweest.  Juist de moeilijkste periodes zijn me  achteraf gezien het meest dierbaar geworden.  ik had ze niet willen missen, maar ik zou ze ook niet graag over willen doen.

ik zit vast wat moet ik doen?

Wat zijn we vaak met z’n allen druk bezig en vechten tegen allerlei  zaken waar we geen invloed op hebben lijkt het wel. We schreeuwen het uit. We worden moe en  zien het allemaal niet meer zitten misschien.  De vraag komt op wat moeten we doen?  waarom loopt alles in mijn leven mis. Waarom  helpt niemand mij. Waar is God.   we staan maar te kijken en te wachten op Gods hulp en dat van mensen, we roepen, schreeuwen zelfs en  we zien anderen in dezelfde situatie zitten, maar we komen geen steek vooruit.

Zo  gaat het vaak met mensen. we willen wel graag, maar we lijken aan de grond genageld we zien het gewoon niet meer  zo scherp. We zitten vast in ons denken. We willen wel anders, maar we zien het even niet. hoe komen we weer in beweging? Wat moeten we doen?   soms is het allemaal niet zo moeilijk als dat we dat  in wezen ervaren.  soms kan het zetten van een enkele stap ons al iets verder omhoog brengen. ons dichter bij ons doel  brengen. een stap kan zoveel in beweging zetten. We gaan anders kijken.  We komen in beweging.

Ik geloof dat God  dat ook  graag ziet.  als ik kijk naar de Heer Jezus, Hij bracht iets in beweging bij mensen, maar kwam ook zelf in beweging.  Een andere manier van denken. Het gaat niet om datgene wat we altijd hebben gedaan, mar  willen we  vooruit komen dan zullen we in beweging moeten komen. ook als we  op een plek zijn waar dat niet zo normaal is, ook wanneer we het niet gewend zijn. ook wanneer we altijd geleerd hebben ons aan de regels te houden, dan nog  zullen we ons af moeten vragen  waar we heen willen en keuzes maken.

we raken sneller van ons stuk dan we denken. Gewoon omdat we soms zo vast zitten in onze eigen denkpatronen, maar Jezus roept en ons  zegt ons hem te volgen.  Sta op  en volg Mij ! zei hij tegen de man die aan het water lag om te worden genezen.   durf jij de stap te zetten  om te genezen?  herstellen?

Ik geloof dat we vaak periodes in ons leven  krijgen dat we stil worden gezet om  keuzes te maken. om ons bewust te worden van  hoe we met  bepaalde zaken in het leven om moeten gaan.  we lopen veelal vast op onze eigen zinnige wijze van denken. We zitten vast en komen er niet uit omdat  we  niet bereidt zijn om onze kijk op  dingen  los te laten, nieuwe  manieren en nieuwe inzichten toe te laten.  God is een God van vernieuwing en beweging. Ik geloof dat Hij ons in beweging  wil zetten, maar in hoeverre ben je bereid stappen te zetten, keuzes te maken?  je eigen inzichten even te laten varen en gewoon  zaken eens goed te bekijken?

ik ontken de opstanding!

‘Ik ontken de opstanding van Christus, elke keer als ik niet opsta voor de onderdrukten, elke keer als ik mijn rug naar de armen keer. Ik ontken de opstanding van Christus als ik mijn oren sluit voor de schreeuw van onder de voet gelopen mensen en mijn steun geef aan een onrechtvaardig en corrupt systeem.

Er zijn evenwel zeldzame momenten dat ik die opstanding bevestig. Dat doe ik als ik opsta voor hen die worden gedwongen op hun knieën te leven, als ik de stem ben voor hen wiens tong is uitgesneden, als ik huil voor hen die geen traan meer over hebben’.  Peter Rollins (vert. door Boele Ytsma)

Eerlijk gezegd  kan ik Boele tegenwoordig niet meer zo goed volgen.  Natuurlijk prima als hij gezond wil leven etc…   ik begrijp ook dat veel dingen samenhangen met de keuzes die we in het leven maken.  tegelijk  vraag ik me soms af welke keuzes zijn het belangrijkst om mee te beginnen. Voor Boele is het schijnbaar belangrijk om gezond te eten en daarmee een statement te maken naar de wereld of in ieder geval aan een redelijk aantal mensen die hem volgen in de media.

Maar bovenstaand gedeelte  welke hij een aantal jaren geleden gepost heeft op zijn weblog raakt me.  De opstanding van Christus. De kern van het evangelie als je het mij vraagt.  Immers wat is het gemakkelijk om dood te gaan voor iemand om wie je geeft.  Maar om om je leven te geven is een ander aspect.  Je leven geven is iets totaal wat anders. Dat betekent namelijk  dienen, iets doen voor de ander.

We zeggen het misschien gemakkelijk als we van iemand houden. Ik zou mijn leven voor je geven. we bedoelen eigen lijk dat we bereid zijn voor iemand te sterven, maar daar is in wezen niet zoveel moeilijks aan.  voor veel mensen is het moeilijker om juist te leven. dan krijgt je leven geven  een totaal andere betekenis.

Ik denk dat geloven bijna een hype is geworden. enerzijds  scheurt de ene na de andere kerk of in ieder geval er zijn hele volksverhuizingen aan de gang.  Ik kan me hier niet in vinden en dus ga ik naar elders. Anderzijds zo ontstaan er megakerken overal in de wereld  en ook in Nederland doen we ons best om zo groot mogelijk te groeien als instituut.

Ik geloof dat de kerk  veelal de opstanding van christus in woorden erkent, maar in daden keihard ontkent. Het gaat niet  om wat we doen , niet om het eten dat we tot ons nemen en ik denk dat zelfs Boele dat met me eens zal zijn, maar het gaat om het grote plaatje.  Durven we werkelijk te leven.  durven we  werkelijk vanuit de liefde voor de ander ons  te geven?

Ons te openen en  het in alles wat we doen als het ware uit te schreeuwen Je bent  geliefd. Kom uit je schulp en open je zelf voor  de levende God.  Ik wil mijn leven voor je geven, zoals Jezus  Zijn leven voor mij heeft gegeven?  durf je de  angst voorbij te stappen en jezelf te zijn? jezelf te geven  aan de ander ? dat is  werkelijk het dienen van God zelf.