Jouw eigen plekje?

De HEERE God nam de mens, en zette hem in de hof van Eden om die te bewerken en te onderhouden.
Genesis 2:15 HSV
https://bible.com/bible/1990/gen.2.15.HSV

God creëerde alles en zette uiteindelijk, op de mooiste plek, tussen de rivieren, de mens.
De mens mocht die bewerken en onderhouden.

(Be)werken en onderhouden. In de basisbijbel staat: om voor de tuin te zorgen. God creëerde de mens, gaf hem een plaats, een bediening. Iets te doen.

God kende Adam en wist waar Hij hem zou willen plaatsen. Creëerde een plek voor hem waar hij iets nuttigs kon doen. Waar hij van waarde zou kunnen zijn.

Veel mensen zijn op zoek naar hun plek van waarde. Onderzoeken of dat wat ze doen wel hun plek is. Ze twijfelen aan aan hun bestemming als mens, als individu, misschien zelfs aan de mensheid als geheel.

Adam werd in de hof gezet. Had daar niet veel over te zeggen, maar God kende hem. We kunnen soms het idee hebben dat we niet op onze plek zijn. Dat we zinloos werk doen of misschien wat we niet leuk vinden.

Wellicht denk je dat het niet Gods plek voor je is. Ik geloof dat je dat zo kunt ervaren en dat dit soms wellicht zelfs zo zou kunnen zijn. Toch kan iedere plek, mits je op Hem gericht bent een bijzonder plek zijn.

Je kan onderhouden en bewerken op iedere plek waar hij je plaatst. Misschien is de grond niet direct vruchtbaar, maar God is in staat om zaken te creëren zodat je vruchtbaar, talrijk kunt zijn.

De mooiste plek waar je kunt zijn is in je bestemming. Daar waar God je wil hebben. Ik moet zeggen dat ik dat soms moeilijk Jan accepteren. Ik denk het soms , tegen beter weten in, beter te weten dan God.

Ik zoek dan mijn eigen ding. Mijn eigen manier. Mijn eigen weg. Maar mijn eigen wegen lopen dood. Zoals ook Adam zijn eigen weg, zijn eigen keuzes uitliep op de dood.

Adam had het goed, toch fluistert satan hem in zijn oor dat niet God het beste met hem voor had. Dat Adam zelf de touwtjes in handen moest nemen en zelf moest gaan bepalen wat het beste was. Met als gevolg uiteindelijk de dood.

Adam werd uit de hof gedreven en de plek die God voor hem had bedacht, daar kon hij niet meer zijn. Omdat Adam, de mens, koos om zijn “eigen” ding te gaan doen werd alles anders. Tot op heden is de keuze van uit zijn bestemming stappen merkbaar.

Werk is goed voor de mens en Godsv bestemming is onveranderd. We zijn geroepen om te werken op de plek die Hij voor ons bestemd heeft. Voor Adam was dat De hof van Eden. Voor ons is dat Zijn Koninkrijk.

Dat koninkrijk is hier en nu. Ze is er. De hof van Eden op deze aarde is niet meer. Het Koninkrijk is echter voor eeuwig en onwankelbaar. Ze is niet van deze wereld, maar toch kunnen we het Koninkrijk nu al dienen in het hier en nu. Op de plaats waar je bent.

Je bent, zoals in mijn vorig blog genoemd, geroepen om vruchtbaar te zijn. Wat ga jij doen met deze gedachte. Veelal zal de gedachte misschien zijn dat je plek niet de en is om vruchtbaar te zijn. Is dat dan vanwege de plek? Zou Gods en niet goed zijn? Of is het juist niet de plek, maar jouw relatie met God die een deuk heeft opgelopen.

Veel mensen lopen buiten de rivieren,vanwege het feit dat ze op eigen kracht willen leven, de gevolgen zijn dat we dan ver van God komen te staan. Goed te weten dat er altijd een weg is om terug naar God te gaan. Opnieuw in relatie met Hem te komen.

Advertenties

Prioriteit stellen

Jezus roept ons op om Zijn Weg te gaan. We zien in de brieven is van Paulus hoe deze de toenmalige wereld in gaat en alles aangrijpt om het evangelie te verkondigen. Ook Petrus ging tot het uiterste en moest het met de dood bekopen. Het uiterste dus.

Hoeveel mensen zijn er tegenwoordig die tot het uiterste willen gaan voor het evangelie? Wie gaat de Weg met Christus tot het uiterste?

Ik hoorde ooit van iemand dat je prioriteiten moet stellen en dat was na aanleiding van werkzaamheden om anderen te helpen, uit te kunnen delen van Gods Evangelie. Ze vertelden dat het gezin onze eerste prioriteit was. Immers dit was ons door God gegeven.

Ik geloof echter dat niet ons gezin de eerste prioriteit is voor een christen. Ik geloof dat God onze eerste prioriteit is en de ander de daarop volgende wat even belangrijk is als we zelf zijn. Er is geen gradatie. Het gaat om Gids liefde en de verkondiging er van in alles wat we doen.

Weet je niet voor niets geeft God ons in Christus gaven en talenten. Niet om ze slechts binnen je gezin te gebruiken. Ook niet om je werk te doen en je gezin te onderhouden en dan in je vrije tijd ergens in een kerkgebouw je te bewegen waar enkel gelovigen zijn.

Ik geloof dat God ons uitrust om de wereld in te gaan om uit te delen. Tijdens dat wat we doen op de zondag in de kerk, maar ook op ons werk, in onze relaties. Dus in alles. Dat houdt niet op bij de prioriteiten van gezin. Voor mij is het het Leven. Christus is het Leven om uit te delen in alle aspecten.

Klinkt wel lekker als we zeggen in een bepaald gebied de prio geven. Echter daarmee beperken we onszelf. God laat zich niet beperken natuurlijk en gaat Zijn gang. Echter wanneer we Hem ruimte geven in alles is er ruimte om te ontwikkelen, te delen.

Ik geloof dat we onszelf veelal beperken door bepaalde prio te geven. Als we zeggen dat ons gezin prio heeft dan is alles er naast of wat het niet is minder belangrijk. Dus ook minder de moeite waard en krijgt dus minder aandacht.

Ik geloof echter dat ieder mens de moeite waard is om te ontmoeten en prioriteit te geven in Christus. De vraag is echter waar ligt de grens? Ik denk in het uiterste. Jezus ging tot het uiterste. De eerste martelaar werd gestenigd voor waar Hij in geloofde. Velen werden vermoord, gevangen gezet, gemarteld,… Ze gingen tot het uiterste.

Ben jij bereid tot het uiterste te gaan? Dit is de vraag die ik me stel en wat houdt dat dan in? Dat ik als martelaar sterf? Dat ik gevangen gezet wordt? Of dat ik die wat ik kan om uit te delen. Alle inzet en tijd geef wat ik heb. Ik weet me geroepen en heb gaven gehad om van uit te delen. Niet slechts van 8 tot 16 uur of enkel in het weekend .

Misschien vindt je me raar met deze woorden. Natuurlijk moet er rust zijn en momenten van bezinning. Maar de vraag is: wat doe je als er zich kansen aanbieden om uit te delen? Doe je dat dan of laat je ze liggen omdat je ff andere prio’s hebt?

Ik vindt het allemaal best lastig soms, maar door te kiezen voor God geeft Hij ook de uitweg wanneer het buiten onze mogelijkheden valt. Ja toch? Of compleet oneens met me?

Liefhebben.

Waar draait het om in het leven? Wat is de kern?

Voor veel mensen is dat niet zo helder. Misschien omdat gelovigen daar niet duidelijk genoeg over zijn. Er wordt veel gepredikt en geschreven, maar dit zou de kern moeten zijn: Het grote en eerste gebod is de liefde tot God. Het tweede, daaraan gelijk is, je naaste lief te hebben als je zelf.

Veel mensen denken dat het liefhebben van God betekent dat je voldoet aan voorwaarden. Als je op een bepaalde manier leeft zegt dat hoeveel je van God houdt is de gedachte. Ze vullen de liefde voor God in in regels, manieren en uitingen.

Natuurlijk is hoe je leeft en hoe je je gedraagt een onderdeel, maar dit is niet in hokjes te vangen tav de ander. Je kan niet zeggen dat de ander niet van God houdt omdat ze niet aan bepaalde regels , gedachten en manieren voldoet die volgens jou belangrijk zijn. Dat is te vaag.

Natuurlijk kan je stellen dat de Bijbel Gods woord is en dat we daarom hieruit moeten leven, maar tegelijk is liefde een persoonlijke zaak. Het is jouw verantwoording God lief te hebben en niet jou verantwoording dat de ander God liefheeft. Het is wel jouw verantwoording die ander lief te hebben.

Dus het grootste gebod is God lief te hebben, en de naaste als je zelf. Dat betekent dus dat je vanuit je wezen er op gericht bent Hem lief te hebben boven alles. Boven regels, boven maniertjes, boven dat wat anderen er van vinden en dat je de naaste, zoals je zelf liefhebt omdat dit er aan gelijk is.

Het is onafscheidelijk. Het zijn twee kanten van een munt. Het is de waarde waarop ons geloof is gebouwd. Geen halfslachtige ,twijfelachtig gedoe, maar gefocust, geconcentreerd , gekozen liefde.

Wanneer de liefde tot God in een mens begint te branden, dan zet het de hele mens in vuur en vlam. Met zijn hart en ziel raakt hij verkleefd met God, al zijn energie en kracht zet hij in voor God en ook zijn verstand gebruikt hij om God lief te hebben. Het is juist in dat volledig liefhebben van God, dat een mens gaat houden van zichzelf en andere mensen. Het is juist in de liefde tot God dat de naastenliefde ontstaat. Mensen die hartstochtelijk van God houden, zijn mensen van innig medeleven met hun naasten. Echte liefde tot God maakt mensen niet heilig in de zin van afstandelijk en koud, maar heilig in de zin van betrokken en dienstbaar. (Henk Stoorvogel)

Lees Jesaja 57:6-7 maar eens hierover.

Dood of Leven

Vandaag geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. Iemand overleden aan het gevolg van een heftig leven waarin ook drank en drugs een rol speelden.

Het lichaam was niet langer bestand tegen de vele lichamelijke maar ook de vele geestelijke opdonders die het had gehad. Hij zelf vertelde dat hij zielepijn had. Hartzeer.

Toch wilde hij niet sterven. Hij had veel om voor te leven al kon hij het niet pakken en anderzijds zoveel te verliezen. Geraakt in het diepst van zijn wezen. Dat was zichtbaar, voelbaar, maar tegelijk niet altijd begrijpbaar.

Strijd van leven en dood!

Ik mocht een tijdlang met hem oplopen. Onderweg met hem zijn. Met hem gesproken, met hem mogen bidden zelfs en het werd gewaardeerd. Ik mocht zijn hand vasthouden en hij was blij dat we er waren in zijn persoonlijke strijd. Anderen hebben een gedeelte gelezen uit de Bijbel en ook bij hem gezeten.

Het was een strijd waarin hij zat. Een strijd van doodgaan, maar nog veel meer was het de strijd van het leven. Voor veel mensen is het leven wellicht een grotere strijd dan het sterven misschien zelfs.

Ik weet niet precies hoe deze man er in heeft gestaan op het eind. Het was iig een strijd van leven en dood, maar een ieder heeft zijn strijd te strijden in dit leven. Al lijkt het soms alsof sommigen er een stuk gemakkelijker langs komen dan anderen.

De vraag die ik me stel is: welke strijd wil ik aangaan? Ik moest denken aan onderstaande tekst:

Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst.

Filippenzen 1:21 HSV

In deze specifieke situatie was het leven een strijd. Een strijd in de psyche, met verslaving, verwarring, teleurstelling, eenzaamheid, schuld. We hebben met hem mogen bidden terwijl zijn leven aan het wegebben was. Duidelijke strijd in zijn leven tot het einde toe. Verschrikkelijk.

Welke strijd ik zou willen aangaan is deze: ik strijd dat mensen Jezus mogen leren kennen. Ik strijd dat mensen de veranderende kracht van Hem mogen gaan ervaren in hun leven. Ik bid dat mijn leven van waarde zal mogen zijn voor anderen waardoor ze God mogen vinden. Ik strijd er voor dat mijn leven een veranderd leven mag zijn, een getuigenis opdat anderen Gods liefde door mij mogen gaan ervaren.

Ik luisterde naar het volgende lied van Daniel Lohues. Klik hier om het te beluisteren. Ik weet niet precies hoe er tegenaan te kijken, maar ik geloof dat we wel allemaal ons eigen keus hebben te maken in het leven hoe er mee om te gaan. Ik wil in ieder geval mijn kruis dragen overeenkomstig het evangelie van Jezus Christus.

De barmhartige Samaritaan 2

…gerechtigheid en recht zijn het fundament van Zijn troon.

Psalm 97:2b HSV

Het koninkrijk van God is een koninkrijk van liefde, waarheid, goedheid, genade. Zomaar woorden die mij te binnen schieten als ik deze woorden overdenk in het licht van het koninkrijk van God.

Wat is er veel onrecht, onechtheid, wettisistme, onreinheid in de wereld. God heeft het allemaal zo niet bedoeld. God verlangt er naar dat wij Hem zoeken. Met Hem leven.

Jezus laat zien in Mattheüs 21:1-11 dat Gods koninkrijk helemaal anders is. Geen machtsvertoon. Geen nadruk op macht , geld, grootsheid. De nadruk ligt duidelijk op de relatie tussen God en mens.

Hoewel God alle macht heeft, ligt de nadruk daar bijna nooit op. De nadruk ligt op liefde, relatie, er zijn voor de ander, goed doen, de mindere zijn, herstel, overgave.

Als we kijken naar het verhaal van de barmhartige Samaritaan dan zien we dat Jezus duidelijk wil maken dat niet onze vroomheid, niet ons kerkelijk of geestelijk aanzien, niet onze verschijning, of welke functie we bekleden maakt dat we belangrijk zijn.

Het gaat om de binnenkant

Het is het hart wat oprecht openstaat voor wat God er in wil leggen. Iets wat onze menselijke natuur niet zelf voort kan brengen. Nml herstel. Herstel van relatie met Hem, anderen en onszelf. Dat we vanuit dit herstel mogen uitdelen van Hem. Van zijn liefde, trouw en aanwezigheid.

Henk Stoorvogel schrijft: Hij herstelt wat kapot is gemaakt, hij zorgt voor de genezing van de gewonde, hij onderbreekt waar hij mee bezig was om voorrang te geven aan datgene dat prioriteit had.

Dat is het hart van God. Dat is mijn Jezus!

God zij dank! 50 jaar

50 jaar ben ik geworden. Dankbaar ben ik voor het moment. Een prachtige surprise party gehad. Verrast en gefeliciteerd door velen. Terugblikkend veel mooie dingen meegemaakt, gezien , gehoord. Hierdoor positief geraakt in allerlei opzichten. Iedereen bedankt voor de party, maar ook, of misschien vooral ook, het deel hebben in of aan mijn leven.

Ik heb Gods zegen ervaren. En in een terugblik op de jaren ben ik niet Hem, maar Hij mij altijd trouw geweest. Overvloedig ben ik gezegend in wat ik nodig heb en in zo enorm veel meer. In ieder van jullie die me heeft verrast. Door jullie aanwezig zijn, door woorden, kussen, hugs en overvloedige aandacht.

Relatie heb ik ervaren. Gods relatie met mij door jullie allen. Relatie is mijn ding zeg maar. Niet dat ik er alles van weet en ook niet dat ik weet hoe het allemaal moet en zo. Het is mijn reis met God op zoek naar hoe ik dat moet doen. Het is mijn verlangen om oprecht in relatie te zijn. Vandaar ontmoeten als titel van deze weblog.

Ik heb wederom gezien dat relatie vraagt om ongemakkelijke momenten. Ik ga ongemakkelijke momenten graag uit de weg. Dat doe ik in veel gevallen juist niet overigens, maar merk dat die ongemakkelijke momenten soms juist zorgen dat je getriggert wordt om te zijn.

Wie ben je, wat wil je? Waar liggen je verlangens? Ik ben vaak erg onbeholpen. Een boer mag je gerust zeggen hoor. Vooral als het gaat om relaties. Maar man o man wat ben ik rijk in deze. Ik heb zo veel mooie mensen ontmoet in de jaren en het allermooiste is er zijn er steeds meer die bij me zijn gebleven. Onvoorstelbaar. Ik ga niet zielig doen, maar ben juist oprecht dankbaar voor Gods zegen door jullie in mijn leven.

Terugdenken kan pijnlijk zijn. Pijnlijk omdat je mensen had willen zien, vasthouden. Mensen die er nu niet waren. Mensen waar je toch van houdt en er niet waren op dit moment. Het had en heeft niet de nadruk. Maar toch wel even gemis.

Ontmoeten is prachtig. Ook al is dat lastig soms. Maar ben rijk. Rijk vanwege de ontmoeting op mijn verjaardag, maar vooral vanwege de vele ontmoetingen in mijn leven. De kwetsbaarheid van mensen naar mij toe, het delen, het openstellen maakt mijn leven waardevol. Daardoor ontmoet ik Christus in zoveel gezichten en harten. Dankbaar voor een ieder met wie ik mag delen, mij zelf zijn, op zoek zijn. Wat een genade van God.

Hou van jullie allen, familie, vrienden, broers en zussen, het was fijn jullie te ontmoeten! God zij dank!

Een nieuw jaar geconfronteerd met onmogelijkheden.

Een nieuw jaar. Velen denken aan een nieuw begin. Nieuwe start en mogelijkheden. Vandaag was een dag waarbij ik werd geconfronteerd met de gedachte dat dit vaak juist niet zo is.

Keuzes maken

Iedere dag van ons leven maken we keuzes. Soms goed en soms fout. De vraag is niet zozeer het moment dat je bepaalde keuzes maakt, maar vaak veel meer in het proces dat er aan vooraf gaat.

Ik werd vandaag oprecht geconfronteerd met de kracht van verslaving. Nu werk in een instelling waarbij ik veel te maken heb met oa verslavingen, dus dat zou niet zo raar moeten zijn wellicht. Maar soms zijn er specifieke momenten die je extra raken en vandaag extra geraakt.

Het ontglipt je

Wat nu als je jarenlang gedacht hebt dat je je leven wel onder controle hebt, maar langzamerhand lijkt het je te ontglippen. Je weet niet of je er wel toe doet. Of je de moeite waard bent. Je probeert zo verschrikkelijk hard je best te doen, maar … Het lukt allemaal niet.

Je lijkt te stikken in eenzaamheid, gevoelloosheid, machteloosheid, persoonlijke teleurstelling of juist die van de ander, angst, biterheid,…wat dan ook.

Het nieuwe jaar is dan wel nieuw, maar misschien benauwd het je juist vanwege de onmogelijkheden die wederom op je af lijken te komen. Je leest het goed. De onmogelijkheden!

Onmogelijkheden

Voor veel mensen zijn nieuwe kansen de confrontatie met onmogelijkheden. Immers ze hebben zo veel geprobeerd. Zo diep gegaan. Zo hard kapotgeslagen, versplinterd, teleurgesteld dat het moeilijk is te hopen. Zelfs maar te durven hopen.

Hoop doet leven zegt men, maar voor velen is de hoop zo vaak kapotgeslagen dat ze niet meer durven hopen, geloven dat ze er toe doen. Door wat er in hun leven is gebeurd heeft hen van binnen verscheurd. Ze durven zich niet meer te geven, te laten zien, te worden,..

Negatieve spiraal

Satan gebruikt jouw negatieve spiraal om jou vast te houden, neer te slaan, wanhoop te creëren. De vraag is niet zozeer of jij gelooft, of je hoop hebt. De vraag is of God jou hoop mag brengen? Niet of jij geloof hebt, maar of Hij je geloof mag schenken waar het jou zelf niet pakken kunt. Dat hij je mag liefhebben, ook als je zelf liefde nog niet goed begrijpt.

Gebed

Een nieuw jaar,… Ik bid dat voor al mijn vrienden het een jaar van geloof, hoop en liefde zal zijn.

Weet je…? Je hebt het misschien moeilijk gehad en zult het wellicht nog een poos heel lastig hebben, maar ik wil je vragen om ruimte te maken voor liefde. Als liefhebben lastig is,… Dan bid ik je toe dat Gods liefde je hart mag raken. Dat je hierdoor weer hoop zult krijgen en geloof.

Dat je zult gaan beseffen dat je niet hopeloos bent. Dat als jij niet in je zelf kunt geloven Jezus in jouw geloofde, daar waar jouw hart de liefde niet kon delen Jezus liefde genoeg is voor zowel jou als voor degene die je lief en dierbaar zijn.

Ik bid jullie, lieve vrienden, een jaar van verandering toe. Een jaar vol geloof, vol hoop , vol liefde van de Vader. ik spreek zegen uit over je uit en een overvloedig leven in Jezus naam.

Al zou ik de talen van de mensen en van de engelen spreken, maar ik had de liefde niet, dan zou ik klinkend koper of een schallende cimbaal zijn geworden. En al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen weten en alle kennis bezitten , en al zou ik al het geloof hebben zodat ik bergen zou verzetten, maar ik had de liefde niet, dan was ik niets. En al zou ik al mijn bezittingen uitdelen tot levensonderhoud van de armen , en al zou ik mijn lichaam overgeven om verbrand te worden, maar ik had de liefde niet, het baatte mij niets. De liefde is geduldig, zij is vriendelijk, de liefde is niet jaloers, de liefde pronkt niet, zij doet niet gewichtig, zij handelt niet ongepast, zij zoekt niet haar eigen belang , zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad, zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar verheugt zich over de waarheid, zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. De liefde vergaat nooit. Wat dan profetieën betreft, zij zullen tenietgedaan worden, wat talen betreft, zij zullen ophouden, wat kennis betreft, zij zal tenietgedaan worden. Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele, maar wanneer het volmaakte zal gekomen zijn, zal wat ten dele is, tenietgedaan worden. Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, overlegde ik als een kind, maar nu ik een man geworden ben, heb ik het kinderlijke tenietgedaan. Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele, maar dan zal ik kennen, zoals ik zelf gekend ben. En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.
1 Korinthe 13:1‭-‬13 HSV
https://bible.com/bible/1990/1co.13.1-13.HSV