Categorie: liefde

Verstoppertje spelen?

Sprak ik in een eerder blog, in reactie op Leona Aarsen ,nog  over balans, toch vraag ik me  af het werkelijk mogelijk is om zo evenwichtig te zijn als dat sommige mensen er uit zien en ons doen voorkomen  of zelfs beweren te zijn.(crabb van binnenuit) kan een mens de juiste balans vinden in het leven waarin veel zaken met een rotgang op ons af lijken te komen?

Onzeker???

Van mezelf ben ik een wat onzeker type en wellicht is dit dan ook waarom ik een beetje getriggert wordt om over dit onderwerp te schrijven, ik  vraag me soms af of ik misschien de enige persoon ben die soms worstelt met dergelijke vragen, die soms twijfelt aan allerlei zaken, die soms bang is en teleurstellingen ervaart in het leven?

Soms voel ik me klein als ik kijk naar bepaalde mensen die alles zo goed voor elkaar schijnen te hebben in het leven. alles onder controle hebben , evenwichtig zijn en  alles in balans lijken te hebben. toch weet ik dat er ergens onder al dat evenwichtige ook ergens een mens moet schuilen die ook zo zijn onevenwichtige zaakjes heeft.

Wakker worden!

Ik kan het  niet geloven dat er ook maar een iemand is die  zich altijd goed voelt en precies weet wat hij moet doen of zeggen in een situatie. . er moet ergens wel eens de drang zijn om zijn woede los te laten en ff lekker te keer te gaan.  of ben ik inderdaad die zwakkeling waar mensen soms voor aangekeken worden omdat ze laten zien dat ze ondersteboven zijn van bepaalde gebeurtenissen en dat het soms tijd kost om zaakjes op een rijtje te krijgen.

Soms zou ik willen roepen in het oor- van mensen die alles op rijtje hebben, die overal een goed woord voor weten, de juiste uitleg kunnen geven en zelfs lijken te weten wat God zegt over bepaalde gevoelige zaken- en schreeuwen dat ze wakker moeten worden. ik vraag me soms af of ze überhaupt wel leven. zijn ze wel zo stabiel en evenwichtig als ze doen voorkomen?

De juiste woorden en verzen

Volgens mij kan dat alleen maar  wanneer men zich afschermt van zijn ware gevoelens. Wanneer men zichzelf aanleert om niet meer toe te laten om werkelijk te voelen, na te denken over zaken die er werkelijk toe doen in het leven.  als  alles al is  uitgedacht en gecategoriseerd en in vakjes geplakt  samen met de juiste antwoorden  en de eventuele toepasbare Bijbelverzen.

Immers dan hoeft men zich niet meer echt te verplaatsen in het leed van anderen en kan men zich afsluiten voor het eigen gevoel. Kortom als je je afsluit in meer of minder mate voor wat er werkelijk gaande is. muren gebouwd. Deuren gesloten.

Blij zijn je rot te voelen?

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn om me zo nu en dan eens rot te kunnen voelen.  ik kan immers voelen wat er werkelijk leeft in mij en ik kan delen met mensen omdat ik kan ervaren en het ook toelaat om gekwetst en teleurgesteld te worden. daardoor kan ik ook werkelijk blij zijn in droevige situaties als ik merk dat het me dichter bij God brengt en ik meer van mezelf  ontdek.

Ik wil een leven waarin ik kan meeleven met anderen kan  ervaren wat het is om werkelijk vrienden te hebben en daar mezelf kan zijn.  die me niet aankijken als ik  soms eens een rare  onevenwichtige uitspraak doe die nergens op slaat.  Bovenal mag ik weten bij God mezelf te  kunnen zijn.  

Verstoppertje spelen?

dit alles op een rijtje gezet maakt dat we uit de hokjes durven en willen denken. Dat we durven dromen en  creatief kunnen en willen zijn, dat we  onze fantasieën een kans kunnen geven al lijkt het allemaal nog zo zweverig en onsamenhangend soms. Zo… niet evenwichtig en in balans misschien.

Ik geloof dat men soms te veel allerlei balans  en evenwichtigheid in het leven zoekt en de spontane realiteit  afschermt en daardoor afgespitst dreigen te worden.  de schijn van wie we denken te willen zijn is soms eigenlijk een harnas om  niet te worden afgewezen, teleurgesteld te worden. een keurslijf omdat je eigenlijk te bang bent om jezelf  te zijn.ben je niet gewoon altijd bang?   bang om  anderen tegen te vallen of bang om God of jezelf tegen te vallen misschien.  Is het eigenlijk niet gewoon verstoppertjes spelen  in jezelf?

durf je werkelijk eerlijk zijn naar je zelf?

Veel mensen staan voortdurend onder spanning. Ze proberen hun uiterste best te doen om te doen wat de bijbel hen zegt , maar langzamerhand komen ze tot een besef dat ze eigenlijk teleurgesteld zijn.

In werkelijkheid…?

Misschien ben jij een van deze mensen  die zich afvragen of de gebeden die je opzendt  wel gehoord worden of je vraagt je af of het God überhaupt wel wat uitmaakt waar jij mee worstelt.  Daarbij komt wellicht ook nog eens dat je je niet wil laten kennen en je probeert groot te houden en dus in wezen in stilte huilt wanneer niemand het ziet. je loopt op de tenen met een lach op je gezicht, maar in werkelijkheid ….?

Het is  vaak gemakkelijker om op je tenen te blijven lopen en te blijven lachen dan toe te geven aan je gevoelens, ondanks de problemen op wat voor gebied van je leven dan ook. Toegeven  betekent immers laten zien dat je geen controle hebt over je leven. liever loop je op de tenen dan als zwakkeling te worden gezien en behandeld. Immers zwakkelingen redden het niet in de maatschappij. Je moet  sterk zijn. je kop boven water. Niet bang zijn. maar van binnen is er de angst die je in zijn greep heeft.

cynisme

Je leven lijkt niet op het leven dat je voor ogen had . je had je alles anders voorgesteld. Alle beloften  van de bijbel en de dingen die iedereen je  had verteld lijken zo anders zo ver weg van je te staan.  Voor iedereen bestemd maar niet voor jou.

Cynisme kruipt naar binnen. Je hoort over het geweldige leven met God, maar jij ervaart God nauwelijks . is Hij er wel. En als Hij er is  is Hij er dan wel voor jou?  Je hebt misschien zelfs ooit bewust  gekozen een christen te zijn, maar een leven met God ..? je gelooft er niet zo erg meer in misschien. Maar wat moet je/ dit is je leven en een ander leven ken je niet. en er is geen pasklaar antwoord dat weet je inmiddels wel.

Eerlijk zijn

De vraag is of je ook bereidt bent om te veranderen? om eerlijk te zijn naar jezelf?  naar jezelf te kijken met open ogen.  Naar de feiten van je leven naar  de waarheid achter het cynisme, de waarheden van anderen voorbij, de onverschilligheid voorbij, de verbittering of de leugen voorbij. Verandering begint met deze stap. Te kijken naar wie je  zelf bent en je af te vragen wie ben ik nu werkelijk. Ben ik wat ik doe, wat ik zeg of denk dat ik ben of  wat anderen van me vinden? Mag je gewoon jezelf zijn van jezelf?

God kent je en weet wie je bent. Hij kent je al.  Je persoonlijkheid, je wezen is door Hem gevormd tot wie je nu bent op dit moment.  Verandering is mogelijk als je bereidt bent je zelf te accepteren  zoals Hij je ziet. misschien is het goed je eens af te vragen hoe God je ziet. niet de standaard clichés nat e gaan, maar zelf eens te zoeken naar hoe Hij over je denkt.  Te luisteren naar wat Hij je daarover te zeggen heeft. In de Bijbel, gebed of  door ervaringen om je heen. Stel je er eens een tijdlang gewoon voor open. Luister naar de woorden in stilte van de Ene.

Helemaal down met God.

Larry Crabb moedigt me, in zijn boek van binnenuit, aan om me dingen af te vragen. Waarom ben je gelovig? Soms stel ik mezelf  deze vraag  en misschien ken je me een beetje en weet je  dat ik me best  heftige vragen heb gesteld over wie God nu werkelijk is.

Wie is God?

Ik heb er behoeft aan om duidelijk te maken dat gelovigen het soms nodig achten de Bijbelse waarheid in een bepaalde hoek te duwen om  zo  een bepaald beeld neer te zetten van wie God nu werkelijk zou moeten zijn. 

sommige groeperingen, gemeente, kerken of je  ze ook wil noemen, doen dat door anderen aan te sporen om allerlei regels en dogmatiek  na te leven, wat trouwens lastig is omdat veel van deze regels vaak ongeschreven regels zijn, anderzijds wordt er door  ander soortige denominaties of groepen opgeroepen tot totale overgave aan de Heilige Geest zodat men de ware vreugde en vrede zou vinden en wel hier en nu.   

Navolging van Jezus

Al klinkt het soms  dat beide groepen betrouwbaar zijn en hebben ze ook zo hun waarde en waarden, toch gaan ze vaak voorbij aan wat de werkelijke waarheid is namelijk Christus te kennen en Hem na te volgen in dienstbaarheid.

Voor veel mensen wellicht een oproep die  tegen de borst stuit en niet altijd even populair is. een oproep die niet voorbij gaat aan onze persoonlijke situatie , maar die stelt dat onze situatie, hoe miserabel ze ook kan zijn , niet de allereerste prioriteit is. 

ik durf te stellen dat een leven met christus niet een leven is  waarin we pijnloos door het leven zullen gaan. misschien (dat is tenminste wat ik geloof) is het juist zo , dat we  wanneer we in God geloven en Jezus  willen dienen als zijn discipelen we meer leed te verduren krijgen dan wanneer we zouden leven zonder Hem.

Vragen???

Typisch is dat ik zelfs, terwijl ik dit weet dit niet gemakkelijk kan accepteren en dat wanneer het me even tegen zit me toch allerlei vragen ga stellen over wie ik ben, over wie god is, waarom me zaken overkomen in het leven, … etc.. bovendien kijk  kijk ik dan naar anderen die  het voor de wind gaat en spreek mijn boosheid daar over uiten ik baal dan dat het anderen beter vergaat dan mij. (sorry mensen)

Ik denk dat we kunnen stellen dat ieder mens zo zijn perikelen kent , dat iedereen zo nu en dan wel eens van de kaart is zoals Boele Ytsma het noemt. iedereen heeft zo zijn eigen persoonlijke moeiten een problematiek in het leven, alhoewel sommigen  geweldig goed zijn in het verbloemen van hun werkelijke  ervaringen.

Aantrekkelijk of niet?

Zoals ik in een eerder blog al zei; blazen zulke mensen zich als het ware op , soms zelfs met vrome teksten tot personen die ze in wezen niet zijn. ze zijn weinig authentiek. Helaas zijn er nogal veel van zulke mensen en daarbij is er ook een grote groep mensen gelovigen.

Typisch is dat juist zulke mensen vaak de leiding in handen hebben in kerken en christelijke groeperingen. Mensen die van buiten lijken of ze alles onder controle hebben, wat soms uiterst aantrekkelijk lijkt, maar  warbij hun manier van leven niet echt congruent is met wie ze in wezen zijn.

Onvolmaakt gelukkig.

Persoonlijk denk ik dat mensen  die werkelijk zichzelf zijn meer aantrekkelijk zijn en herkenbaar. Bovendien  oogsten ze meer respect in ieder geval van mijn kant wanneer ze zichzelf durven laten zien ook in hun minder goede kanten. Ik heb niet zoveel gemeen met mensen die alles perfect voor elkaar hebben. die precies weten welk gebed ze uit moeten spreken en welk vers ze moeten opzeggen in wat voor situatie dan ook.

Ik zelf wordt er erg opstandig van wanneer ik gefrustreerd of verdrietig ben.  ik moet eerlijk zegen dat ik wat dat betreft ook niet de gemakkelijkste persoon ben om in de buurt te zijn op zulke momenten. Mij schieten geen vrome tekstjes, gebedjes of lofoffers door het hoofd op momenten dat ik het moeilijk heb.

Natuurlijk besef ik naderhand dat ik zonder God niet kan en wil leven, dat Ik enorm van Hem houdt en dat het me spijt van wat ik allemaal heb gezegd en gedaan soms. Ik blijf knokken tegen mijzelf.  Ik heb het level van volmaakt leven nog niet bereikt al weet ik dat God mij als volmaakt ziet  door Christus.  Ik ben zeg maar onvolmaakt gelukkig 😉

Nieuw perspectief

Ik merk dat wanneer er moeite is en allerlei verdriet in mijn leven, teleurstellende ervaringen en we allerlei vragen op ons bordje krijgen over wie God nu werkelijk is, we ook ervaren dat we , ondanks ons van de kaart zijn, we toch  God nodig hebben en juist ook ontmoeten in en door zulke ervaringen heen. Sterker nog ik geloof dat we God leren zien vanuit een vernieuwd perspectief en op een manier en niveau die we nooit hadden verwacht.

Waar we eerst nog dachten dat we God in een hoekje konden plaatsen , blijkt dat God zijn eigen plan reeds getrokken heeft. Hij laat zich niet manipuleren. Hij is congruent, om dat woord nog maar eens te gebruiken, Hij laat zien dat Hij de totaal andere is. Hij laat zien dat Hij er is voor de zwakke, maar de vraag is of we dat ook willen zijn. dit is de vraag die we vinden als we helemaal down op de bodem zijn.  op de plek waar nog maar twee keuzes hebben, verder met of zonder God. spiritualiteit van beneden.

wie ben jij?

Wie ben je als er niemand anders is. als je gewoon helemaal alleen bent. we worden beinvloed door onze omgeving, onze vrienden, familie, boeken tv, weblogs en allerlei zaken die je zo tegenkomt. We worden beïnvloed.

Kunnen we nog werkelijk onszelf zijn in zo’n hectische wereld. een wereld die enorm veel druk op je kan leggen als je het toelaat.  Er zijn mensen die de invloeden van de wereld om hen heen niet meer kunnen of willen verdragen en vluchten weg  naar een plek afgesloten van de hectiek.

Congruent zijn

Wat maakt nu dat je werkelijk authentiek bent. moet je daarvoor  afgezonderd leven misschien? Je afzonderen van mensen en een  kluiszenaar zijn? of misschien iemand die gewoon doet waar hij of zij zin in heeft, is dat dan authentiek? Volgens Leona Aarsen heeft het te maken met congruentie en balans.

Ze bedoelt daarmee  m.i. te zeggen dat het leven wat we zeggen te leven  ook daadwerkelijk uitleven.  Dat we dat wat we zeggen in wezen ook doen of proberen te doen. ze zijn als het ware wat ze zeggen te zijn.  ik denk dat ze het hier bij het juist e eind heeft.  

Opgeblazen heersen of authentiek dienen

Het is belangrijk om je zelf  te kennen en jezelf te kunnen zijn. er word vaak allerlei druk op ons uitgeoefend om anders te zijn. om beter te functioneren of om  rijker te zijn, om een leider te zijn.  gelukkig hoeft dat bij God niet.  ik las ergens hoe in bepaalde kerken wordt verkondigd dat we geboren zijn  om te regeren.  Jezus spreekt echter over dienen en de minste zijn.

Dat is pas authentiek zijn en weet je  wat ik daar nu zo mooi aan vind? Om rijk te zijn en machtig, groot en krachtig zullen we van alles moeten presteren en doen. we moeten onszelf als het ware oppompen en iemand spelen die we nooit kunnen zijn.  veelal wordt gedacht dat dat authentiek is, maar nee, dat is niet authentiek, dan zijn we slechts lucht en uit onze proporties gegroeid. We denken dat we het allemaal zelf kunnen tot er op een dag  een kink in de kabel komt en de boel explodeert.

Wanneer we Jezus leren kennen en Hem volgen, leerlingen van hem zijn, is dat misschien niet gemakkelijk, moeilijk zelfs, maar het is haalbaar. Het is haalbaar om een ander te dienen. Het is haalbaar om de minste te zijn.  Jezus vraagt van ons niet om  over anderen te heersen en onszelf als heerser op te stellen, maar Hij zegt dat we door klein te blijven groot zullen zijn.  dat is pas Authentiek in deze tijd.

Jezelf laten zien.

Anderen zullen wellicht onze zwakke plekken ontdekken, ja, so what! We hoeven onszelf niet te verstoppen omdat we mogen weten geliefd te zijn.  ik zeg niet dat we alles maar op straat moeten gooien wat ons bezig houdt, maar  wat is het fijn om gewoon jezelf te kunnen zijn. authentiek.

God heeft ons  heel bijzonder gemaakt. Hij heeft ons zorgvuldig geweven in de schoot van onze moeders. Hij kent ons ieder persoonlijk. Elk detail heeft hij zelf bedacht en uitgekozen. Dat is nu  werkelijk uniek te noemen. Wanneer we nu ook nog eens leven met Hem zullen we ontdekken dat balans brengt in ons leven. prachtig toch, eenvoudig authentiek. 

klik hier of op het plaatje voor een mooi lied.

Pas op voor andere blokkades

Wanneer we de olifant (die ik in het vorig blog genoemd heb) voorbij zijn is het niet ver meer. je mag ontdekken dat  het prachtig kan zijn op de plek waar jij je bevindt. Je kunt ontdekken hoe dichtbij God we kunnen zijn als we ons zicht niet laten beperken dooreen andere olifant, namelijk wat anderen zeggen, denken, vinden  of doen.

God met ons

Waar we gaan. in de kerk of daar buiten daar is Immanuel. God met ons. We mogen genieten van al het moois wat Hij gemaakt heeft, wat Hij bedacht heeft. De prachtige natuur, je familie, de liefde, een lach van een kind. God is creatiever dan een schilder of een beeldhouwer als we maar  bereidt zijn om opzij te stappen de olifant voorbij te gaan.

Ik verlang er naar om Hem niet slechts te dienen, maar ook om Hem te zien in al het moois wat Hij heeft gegeven. we moeten oppassen dat we ons niet laten weerhouden door grote olifanten ( of wat voor naam we onze blokkades ook geven) om  dan ook om werkelijk te kunnen horen en te zien wat Hij ons heeft te zeggen.

Volgen maakt blij

laten we blijven zoeken in deze volle , drukke wereld naar de rust die voor ons is. misschien betekent dat wel dat we constant een stap opzij  moeten zetten. Om niet gehinderd hem te kunnen ontmoeten. want wat kan er een hoop in de weg staan. Olifanten, maar ook ons eigen ego. Ons werk , ons geld, onze … je kun t het zelf wel invullen denk ik, maar wanneer we onszelf er  dagelijks aan herinneren hoe geliefd we zijn, dat God de Vader ons gewild heeft. Dat Hij van ons houdt met al zijn liefde. Dat Hij bereidt was om zichzelf op te geven voor ons. Is dat niet super?

Hem volgen maakt blij. Radicaal zijn maakt blij. Let op! Ik zeg niet dat het gemakkelijk is of wordt, maar wel dat je er blij van wordt.  veelal luisteren we naar wat anderen er van vinden als we het idee hebben dat we iets voor God zouden moeten doen. vooral als we echt iets willen gaan doen wat ook daadwerkelijk iets van ons vraagt. Vaak laten we ons dan terughouden door wat anderen er van vinden. Of misschien vraag je  ze niet eens, maar laat je je weerhouden door  andere de-motivators. Je hebt een goede baan en zou het op moeten zeggen, je voelt je te oud misschien of te jong.  Of wat dan ook.

Verstandigheid: De allergrootste blokkade ooit

Wellicht is je verstand de allergrootste olifant die je ooit zult ontmoeten. Een olifant die redelijk overkomt, die niet al te veel lawaai maakt en erg rustig is, maar werkelijk een enorme sta in de weg van het christendom, maar ook voor jou. Soren kierkegaard heeft deze olifant een naamgegeven . Hij noemt hem verstandigheid.

De verstandigheid is een oproer tegen het onvoorwaardelijke, niet met luide stem, althans aanvankelijk niet, want dat zou de verstandigheid maar dom vinden; een meer geraffineerde verstandigheid liever om zekere redenen, dat de aandacht niet wordt geleid naar het feit dat  wij heimelijk in de opstandigheid protesteren, zodat de schijn blijft  bewaard dat er in het geheel niets aan de hand is. zo sluipt de verstandigheid langzaam voort en verteert beetje bij beetje het onvoorwaardelijke, zij ondergraaft het gelovig respect er voor- en zal dan tenslotte met evenveel woorden luidop en brutaalweg haar wijsheid verkondigen dat het onvoorwaardelijke maar dwaasheid is.  (SK)

 

gelovig zijn is gelovig doen, ik bedoel dan niet gelovig doen alsof.  jos douma verwoord het goed en merkt op hoe belangrijk het is om naar de woorden van Jezus te luisteren door dagelijks om te gaan met de Bijbel en ons dagelijks te laten verrassen door wat God te zeggen heeft. Als je daar (weer) een gewoonte van maakt, en zorgt dat het gelezene ook met je mee gaat, in je gedachten en in je hart, dan ben je bezig Jezus te volgen, dan ben je bezig zijn leerling te blijven.

Ons antwoord zo schrijft hij verder op het ‘Volg mij’ van Jezus luidt in de eerste plaats dus heel eenvoudig: ‘Ik wil dat uw woorden in mijn oren klinken en dat mijn hart vervuld wordt van uw gedachten.’

de kerk en de olifant?

Waar zijn we mee bezig?  We spreken in de kerk over discipelschap en het volgen van Jezus, er worden mensen gedoopt, er wordt belijdenis gedaan, we doen aan Bijbelstudie en we bidden samen en toch is dat schijnbaar niet  waar geloven nu werkelijk om draait. Jos Douma schrijft als het ware dat we wel weten (de grote olifant)dat het zo is, maar dat we het gewoon niet eens werkelijk opmerken dat we niet werkelijk navolgen. Dit is wat we ontkenning kunnen noemen volgens mij.

Druk, druk, druk

Veel mensen zijn in de kerk van alles gaan doen. sterker nog ze zijn er enorm druk mee. Ze zijn het gaan zien als discipelschap. hoe meer je doet in de kerk, hoe hoger je op de kerkelijke ladder lijkt te  komen. vreemd ook dat mensen die maatschappelijk een redelijke aanzien hebben, dit ook vaak in de kerk hebben. waarom zou dit zo zijn? is het misschien omdat deze mensen laten zien iets in de mars te hebben en iets kunnen organiseren of is het omdat ze  werkelijk het verlangen hebben discipelen van Jezus te zijn?

De associaties die Jos noemt bij het woord discipelschap zijn herkenbaar. ‘er radicaal voor gaan!’, ‘activisme’, ‘de kerk als trainingscentrum’ de woorden zijn herkenbaar en toch… waar sta ik, waar sta jij? We kunnen een aantal regels opschrijven van wat voor ons discipelschap in houdt. Toch is het gevaar daar  dat we ons binnen een aantal geschreven woorden gaan vastleggen. Eerst als geheugensteun misschien, maar voor je het weet wordt het deel van de olifant.  Ik denk dat dit is wat er eigenlijk gebeurt is in de kerk.

Kerk-zijn of kerk-doen

De vraag die bij me opkomt is of de kerk wel werkelijk de kerk is.  ik geloof dat kerk-zijn meer inhoudt dan slechts op zondag samenkomen. Zelfs meer inhoudt dan veel doen voor de kerk.  sterker nog ik geloof dat het juist nodig is om buiten de kerk je christen zijn te laten zien. Te leven met Christus in het leven van alle dag.  een leven vanuit de relatie met God door Zijn  Zoon Jezus christus.

Wanneer we zo in relatie leven met Hem en die relatie toelaten in ons leven, niet als een aantal vastgestelde sola’s in ons leven, hoewel het goed is om een en ander op schrift te hebben, maar vanuit een directe relatie met God en van daaruit  naar de ander om ons heen. Niet slechts de kerkelijke ander. de gebedsgroep, de groeikring, of whatever aan christelijke society, maar allereerst naar je gezin, naar de collega’s  op je werk, op school, je vrienden, je buren… etc.

De olifantenreet voorbij…

wanneer we blijven zitten waar we zitten blijven we aankijken tegen die grote olifantenkont. M.i kan dat alleen maar gaan meuren. We zullen ons uit de greep moeten wurgen en niet langer gericht zijn op de olifant, maar onze ogen  richten op Jezus zelf. Voorbij het instituut naar het leven met Hem.

Als je het zo bekijkt is niet de kerk  het instituut waar we tegen vechten maar die grote(rose) olifant. Dat  beest moet de kerk uit.  Laten  we opnieuw tot de kern van de zaak komen. het volgen van Jezus. Hij kwam om mensen te  redden, maar ook opdat zij,  door bij Hem in de leer te zijn, meer zouden worden zoals Hij ook was. (HvdL)

Hans van der Lee schreef er een prachtig, maar soms zo irritant boek over. VOLG JIJ MIJ, hoe je groeit in radicaal discipelschap.Een boek waarin je je zelf zult herkennen en merkt hoever we inderdaad af staan van het navolgen van Jezus in ons leven.  hoe radicaal zijn we? Hoeveel houden we van Jezus? Volg jij Hem?of houden we misschien meer van de olifant dan van Hem?

krachtige woorden.

onze maatschappij is vol met woorden. Woorden op  TV, op de radio, de PC, woorden in blogs, in boeken in tijdschriften. Soms zijn ze zacht , anderen zijn juist snoeihard, soms gezongen anderen geschreeuwd en allemaal prijzen ze iets aan. 

ze zijn er in kleuren, soorten en maten. Overal komen we woorden tegen. Langs de weg in huis, op school, op je werk. Woorden hebben allerlei betekenissen, maar waar het uiteindelijk  vooral op neerkomt is dat ze je roepen. Ze roepen je en zeggen als het ware, “eet me, drink me, ruik me, slaap met me,  maar bovenal zeggen ze. koop me”.

(n)ietszeggend

Er zijn zoveel woorden en allemaal zijn ze niets of in ieder geval weinig zeggend, toch hebben woorden enorm veel invloed op ons. Je bent een sukkel, of doe niet zo dom, of jij achterlijke mongool,… zijn woorden die een negatieve indruk op ons achterlaten.  voor je het in de gaten hebt denk je dat je daadwerkelijk zo bent.

Vooral wanneer je in de kindertijd voortdurend bent geconfronteerd met deze negatieve benadering van wie je in de ogen van bepaalde mensen bent. het maakt je bang onzeker , verdrietig of opstandig.

veelal wordt er in deze tijd  negatief omgesprongen met woorden. Respectloos en denigrerend naar de ander. woorden kunnen zoveel zeggend zijn, maar de vraag is wat doe je de ander aan of … misschien wat hebben anderen jou aangedaan met zulke woorden.

Opbouwend, positief, geliefd.

Weet je?  Woorden als ik hou van jou zijn zo enorm veel groter en mooier bovendien. Zoveel meer  zeggend. woorden als  je doet het goed, je bent mooi, zijn woorden die je niet zo gauw vergeet. Ze zijn positief en opbouwend, ze raken de kern van wie je bent. je durft  je zelf te laten zien als je beseft gewild te zijn en geliefd.

Woorden kunnen afbreken, maar ook opbouwen. Woorden hebben kracht. Vooral als God spreekt. Als God spreekt dan breekt het licht door waar het nog nooit eerder is geweest. (zie Genesis 1)

Creatief, scheppend, krachtig en motiverend

Als God iets zegt dan is het waar. Dan is het er gewoon. Gods woord is creatief en scheppend. Krachtig en motiverend. Als wij zeggen , ik hou van jou en we zeggen het uit het diepst van ons hart, dan spreken woorden van leven. dan zijn wij in staat om leven te scheppen in  het hart van de ander.  dat is werkelijk ontmoeten. dat is hoop geven aan mensen die hopeloosheid ervaren. Dat is moed geven aan de moedelozen. 

Laten we positieve woorden brengen aan mensen met negatieve ervaringen en ontmoetingen. Laten we lichtbrengers, bemoedigers zijn met hoopvolle en liefdevolle bijdrage voor de ander zodat ook wij zelf bemoedigd en aangeraakt zullen worden en ontdekken dat positieve (Gods) woorden altijd twee kanten opwerken. Naar de ander en ook naar onszelf.

Dit artikel is gebaseerd op woorden van Henri Nouwen

Spiritualiteit. leven met God?

 

 Is ain van joe der min aan tou, loat e den beden. Is ain goud te pas, loat e n loflaid zingen.  Is ter ain zaik bie joe, loat e den oldsten van gemainte roupen, dat dij over hom n gebed oetspreken en hom mit eulie zaalven in de Heer zien noam. 1En t beden dat in t geleuf doan wordt, zel zaike redden. De Heer zel hom in t èn helpen. As e zunden doan het, zel hom t vergeven worden.  Belied doarom nkander joen zunden en beed veur nkander dat ie beterschop vinden maggen. t Beden van rechtveerdege kin n bult oetwaarken as t mit ainmoud gebeurt. Elia was net zo’n mensk as wie, dij net zo vuilde as wie ook. Hai beedde mit aandrang dat t nait regen zol, en t regende nait op t laand, drij joar en zès moand laank.  Hai beedde nog n moal, dou gaf hemel regen en t laand brochde zien vrucht op. 
Uit: Biebel (in t Grunnegers)

(Jac 5:13-18)

Spiritualiteit

Oppervlakkigheid is de vloek van deze tijd schrijft Richard Foster. het maakt  niet uit in welke taal we het schrijven.in Groningen  en in de rest van de wereld is er een vervlakking aan de gang.  Ik vraag me wel eens af hoe andere mensen(hier in de kanaalstreek/veenkoloniën en de rest van nederland bepaalde dingen nu precies beleven. Verlang jij ook naar een leven dat meer inhoudt heeft ? dat dieper en voller is? Naar een leven vanuit het hart in plaats van leven van dag tot dag, week in week uit? niet langer meer het idee van:  wat veur’n kwartje geboorn is wat nooit ain dubbeltje.

Veel mensen blijven steken in de valkuil van deze tijd. we leven vaak slechts voor onze gezinnen, onze carrière, de hypotheek op ons huis, de leasewagen, allerlei activiteiten in de kerk, de school van onze kinderen, de sportvereniging etc… kortom voor ons zelf en onze materiële zaken. we doen ons best, maar dat is het em voor veel mensen dan ook maar.

 Een leven van spiritualiteit is bijna onmogelijk geworden naar het schijnt. We zetten alles aan de kant om onze hang naar het materiële in stand te kunnen houden. We laten zelfs onze kinderen overblijven op school en zetten onze relaties op het spel voor financiële zekerheid. Als we al een moment rust hebben hangen we voor de tv of pc. Er is geen tijd meer over om God te zoeken door bijvoorbeeld meditatie of gebed.

als we spreken over herstel of genezing dan is het antwoord dat we naar de dokter moeten gaan  en slikken die pil,  voor de rest niet te veel nadenken over de diepere, geestelijke laag van het leven.

Innerlijk Leven???

Wellicht zeggen we zo nu en dan een standaard gebedje op voor de Almachtige, maar een echt en oprecht contact met de Creator van het al is een ver van je bed show,  over vrucht  van ons leven zullen we al helemaal niet spreken. wellicht weten we niet eens meer precies hoe we God kunnen vinden. We zijn ons nauwelijks nog bewust van ons innerlijk leven. het enige innerlijke leven wat  manifest aanwezig is zijn depressie en zorgen die ons op lijken te vreten.

We zien tegenwoordig wel een toename van allerlei vormen van spiritualiteit en meditatie, allerlei alternatieve hulpverlening die je daar dan ook nog eens bij wil “helpen, “kerken doen ook een duit in het zakje,  maar bij veel mensen blijft het ergens hangen in een geloof in ‘jezelf’ en  ’iets meer tussen hemel en aarde’.we lijken op geestelijk gebied totaal de weg kwijt te zijn geraakt.  Veelal doen we slechts wat op het moment ‘goed’ voelt, in plaats van ons te laten leiden door de Heilige Geest van God zelf. het lijkt wel of iedereen een andere taal spreekt. in ieder geval is de innerlijke taal, de taal van spiritualiteit ver te zoeken.

Zijn we ons nog wel bewust van de geestelijke werkelijkheid? is er een God? Durven we Hem ook daadwerkelijk aan te spreken en te ontmoeten? De vraag is: in hoeverre zijn we bereid te leven in een diepe verbondenheid met God de Vader? Dit is iets heel anders dan een leven vol verplichtingen. Zelfs als deze een christelijk karakter met zich meedragen zoals werk in de kerk of de christelijke school van onze kinderen. Zijn we bereid rust, tijd en ruimte in te bouwen voor Hem die ons zo enorm lief heeft?

Zie voor meer over spiritualiteit het boek van Richard Foster, feest van de navolging, groeien in spiritualiteit

vriend, jij bent de moeite waard!!!

Is het leven werkelijk de moeite waard om het te leven? veel mensen vragen zich dit  letterlijk af. Ze vragen zich af of het leven niet meer te brengen heeft dan wat ze  op het moment ervaren.  Soms lijkt alles  grijs en grauw.  Oorlogen en  honger,… en God? God lijkt mijlen ver van ze verwijderd en alle antwoorden  hebben ze al gehoord en alle standaard opmerkingen kennen ze nu langzamerhand ook wel.

Als alles tegen zit.

Wat dan nu? Wat moet je met je leven als alles donker lijkt, jij je  eenzaam voelt en er niemand is die je schijnbaar de hand reikt. Waar is God in dit alles? ben jij nu gewoon degene die alles tegen heeft in het leven? heeft de ander gewoon vet veel geluk?

Wanneer twee mensen op weg gaan zullen ze beide dezelfde weg afleggen, toch zal elk van hen het anders beleven.  De één zal geloven dat wat er gaandeweg gebeurt, hoe pijnlijk het ook mag zijn, een belofte in zich heeft van hoop. De ander zit in zak en as bij dezelfde gebeurtenis en ontdekt niets dan hopeloosheid.

Tussen hoop en wanhoop.

Dezelfde omstandigheden geven voor de één  een reden om te hopen en voor de ander tot wanhoop.  Natuurlijk gaat niet iedereen blanco op weg. Ieder heeft zo zijn kruis te dragen. Iedereen heeft zijn ervaringen goed en slecht, maar  een ieder heeft ook zijn keuzes te maken in het leven. het laatste is nu juist wat ons vrijheid geeft. Vrijheid om te kiezen.

We hebben de vrijheid om  nieuwe keuzes te maken, maar wat kies je nu als je schijnbaar telkens verkeerde keuzes hebt gemaakt? en zelfs wanneer de keuzes  goed waren, maar  ons leven toch een puinhoop is geworden. misschien zelf door  de schuld van anderen.  ouders  die uit elkaar gaan is niet de schuld van kinderen, maar kan toch enorm veel problemen veroorzaken.  Of als je in de steek gelaten wordt kun je daar weinig aan veranderen.  Je kunt je eenzaam gaan voelen en boos, depressief zelfs. je hoopt  op een wonder en dan nog is het de vraag of het je zal helpen als je niet zelf keuzes maakt.

Sta op en wandel!

Jezus kwam op een dag bij een man die  bij een speciaal badwater lag. Hij kon niet lopen.  Wanneer het water in beweging kwam moest hij zorgen dat hij in het water kwam dan werd hij genezen. De man echter lag er al vele  jaren en telkens als hij bij het badwater kwam was iemand hem voor geweest.  Hij was altijd te laat.

Misschien probeerde de man het zelfs niet eens meer. het was zijn  leven geworden.  tot op een dag Jezus kwam en hem ontmoette. Hij sprak met hem en zei, neem de mat waarop je altijd ligt  en sta op en wandel.

De keus lijkt gemakkelijk. De man stond op en wandelde. Zijn keus had ook kunnen zijn om te zeggen, laat me maar Jezus ik lig hier al zo lang, er veranderd toch nooit wat in mijn leven.  en hij had gelijk gehad op dat moment. Wanneer hij niet was opgestaan was er niets veranderd in zijn leven. hij was blijven liggen op dezelfde mat  bij het zelfde water.

Je bent waardevol man!

Er kan ons in het leven van alles overkomen, al dan niet door eigen schuld, wanneer we echter vasthouden aan ons recht op vergelding zal ons leven bitter worden in plaats van beter.  Vergeving is een geweldige stap op weg naar een nieuw leven voor velen. Ook al zijn we nog zo geraakt. Al dragen we de littekens in ons hart of aan ons lichaam.

Het is een belangrijke stap als je een beter leven wil. Vergeving geeft je de kans om te laten zien wie je werkelijk bent en dat je de kracht hebt om te leven zoals God dat had bedoeld. vergeving  doet ons ontdekken  dat we waardevol zijn omdat we de juiste keuzes kunnen maken.

niet vergeten.

Vergeving zegt niet dat we moeten vergeten. Soms  zullen we er mee geconfronteerd worden, maar altijd wanneer we de juiste keuzes maken zal ze ons sterker maken en uiteindelijk zal onze herinnering aan de pijn zelfs genezen.

God heeft ons vergeven. zouden wij de ander niet vergeven? moeilijk, ja natuurlijk. Begin dan met Overgave. Leg het bij God. al ben je  zelfs teleurgesteld in Hem.  Bitter is niet van Hem, maar een beter leven wel.

Vriend( je weet dat ik jou bedoel) ik hoop dat je er iets mee kunt. Please reageer als ik iets voor je kan betekenen.

eigenliefde

Volgens mij is een van de grootste  problemen  van de hedendaagse maatschappij, naast een gebrek aan liefde voor God, een gebrek aan eigenliefde.  Eigenliefde  is  een term die we misschien niet  zo vaak gebruiken, maar die  des al niet te min wel erg belangrijk is.  we spreken er echter over het algemeen liever niet over. We verwarren het vaak met opscheppen over jezelf of narcisme. Dit is echter totaal iets anders. 

Wanneer we onszelf liefhebben betekent dat niet dat we onszelf op een voetstuk plaatsen, maar dat we onszelf accepteren zoals we zijn. we durven dan echter niet alleen op een nederige (vaak neerbuigende)manier onszelf beschrijven, maar we durven ook noemen wie we zijn , waar we goed in zijn, wat onze goede eigenschappen zijn, etc…

heb je naaste lief…

Ons wordt altijd geleerd aan anderen te denken. Heb uw naaste lief, wordt ons in de kerk geleerd. Geweldig uitgangspunt, maar wanneer we het  ‘als uzelf’ vergeten dan loopt dit gebod spaak. We zullen dan altijd de ander ontmoeten als onderdanig in plaats van gelijkwaardig. Wanneer we anderen boven onszelf plaatsen, zullen sommigen ons  prijzen om onze dienstbaarheid, anderen zullen ons echter  als een voetveeg gebruiken.

wanneer ik probeer om zelfliefde te definiëren kom ik op zoiets als:  een bekwaamheid en bereidheid om jezelf en degene die je na staan te laten zijn wie ze verkiezen te zijn, zonder dat er iemand behaagt moet worden. Ik begrijp dat velen met zo’n definitie moeite zullen hebben. Ik probeer dan ook niet iemand te behagen, maar stel gewoon datgene op wat  m.i. belangrijk is.

wat is je zelfbeeld?

hoe kun je een ander anderen laten zijn wat ze willen zijn zonder te verwachten  dat ze zo zijn als jij dat misschien eigenlijk zo graag zou willen zien?  Door gewoonweg van jezelf te houden. Wanneer je van je zelf kunt houden en voelen dat je belangrijk, waardevol, mooi en  geliefd bent en erkent dat je er mag zijn ontdek je dat je niemand anders nodig hebt om je waarde te bewijzen. Ze hoeven dan niet meer te voldoen aan jouw ridicule eisen. Zeker zijn van jezelf maakt dat je niet langer van je zelf eist beter of anders te zijn dan wie je bent. Het beeld dat je van jezelf  en dus ook van de ander hebt gecreëerd. 

Je bent uniek en het mooie is dat wanneer je dat beseft je ook beseft dat anderen evenzo uniek zijn. wanneer we onszelf  niet liefhebben zeggen we eigenlijk “Ik mag niet uniek zijn” ik moet me aanpassen aan de ander.  waarmee je dus ook zegt dat de ander niet uniek mag zijn, jij wilt  hem of haar immers imiteren in zijn of  haar uniciteit.

hoe zit het nu precies?

In het geloof ligt dit een beetje gevoelig. Veelal wordt er gesproken over uniciteit van de mens als individu, maar tegelijk wordt er gesproken over het zijn als Christus. We worden enerzijds zijn dienstknechten, anderzijds  wordt er gesproken over geliefde zonen van God zelf. Waarmee we dus op gelijke voet zijn komen te staan met Hem.

In welk  licht moeten we dit dan bekijken? Jezus zelf heeft nooit enige afstand gecreëerd tussen Hemzelf en ons.  Hij noemde ons Zijn vrienden.  Hij heeft ons zelfs op een groter plan gezet door zeggen dat wij nog grotere dingen zouden kunnen doen Hijzelf gedaan heeft. (lees maar eens in Joh 15:15 en Joh 14:12) de manier waarop we tegen onszelf aankijken, geeft ook onze kijk weer  die we op Jezus hebben. Zijn als Jezus en ook weer niet zijn als Jezus is het eigenlijk. Geen wonder dat veel mensen niet echt begrijpen hoe het nu precies zit.

wees jezelf! ontdek je eigenwaarde.

Het wordt vaak als volgt geformuleerd: we zijn in deze wereld, maar niet van deze wereld. we mogen gewoon onszelf zijn. we hoeven ons niet meer aan te passen aan deze wereld. deze wereld is zoveel anders dan wij  zijn wanneer we onszelf inhouden om ons zelf te zijn.  wanneer we onszelf inhouden om van anderen te houden. Waneer we onszelf liefhebben zoals christus ons heeft liefgehad, betekent dat dat we van anderen kunnen houden  om wie ze zijn, in plaats van ondanks wie ze zijn.

We mogen ontdekken dat we in Christus waardevol zijn. wanneer we dat weten en ook werkelijk beseffen dan houden we niet meer van anderen vanuit een moeten, maar vanuit het ont-moeten, vanuit een verlangen de ander te leren kennen in zijn uniciteit. Hoe zouden we liefde kunnen geven als we onszelf als onwaardig, onminzaam zouden zien? In plaats van jezelf als minderwaardig te zien zou het goed zijn om positieve gevoelens te ontwikkelen ten aanzien van jezelf.

we zijn gelijkwaardig.

Trap niet in de valkuil je gedrag aan te passen ten aanzien van je eigen waarde. Wanneer je dit doet zul je ontdekken dat je  opnieuw in de valkuil trapt van de ander boven of onder je te plaatsen.  We zijn gelijkwaardig aan elkaar. Ik aan jou en jij aan mij. Zwart , blank, gelovig ,ongelovig, religieus, seksuele voorkeuren, dingen die je hebt gedaan of je zijn aangedaan, ieder mag zichzelf zijn en heeft zijn eigen last te dragen. Die last kan een lust worden wanneer je het ten goede keert. Of ik als Christen zou zeggen wanneer God deze ten goede keert in mijn leven, maar nooit zonder mijn persoonlijke  toestemming en medewerken.