Auteur: erik

leuk dat je wil weten wie ik ben. om dat te onderzoeken zou je het best mijn weblog kunnen doorkruisen en /of mijn twitteraccount volgen. tussen de regels kun je misschien iets herkennen van hoe ik in elkaar steek. www.velematje.wordpress.com of www.twitter.com/erikvelema

vruchtbaar of succesvol?

Vandaag de dag lijkt alles te draaien om succes.  we willen allemaal op de een of andere manier succesvol zijn.  zelf christenen streven naar succes.  natuurlijk is succes op zich niet verkeerd, maar  wie kent er niet  het spreekwoord dat zegt dat  hoge bomen veel wind vangen. Succes heeft veel te maken met  macht, controle, respect. Succesvolle mensen  zijn vaak ook enorm creatieve mensen, ze bedenken iets en zorgen er voor dat het tot stand komt. Ze beheren en profileren. Ze geven zich totaal en zorgen dat anderen het ook willen.

ander concept

Het is een totaal ander concept dan vruchtbaar zijn.  bij succes gaat het om de beloning. Als het gaat om vruchtbaar zijn gaat het om de vrucht. Vruchten ontstaan niet uit macht, kracht, controle. Vruchten zijn het product van zwakheid en kwetsbaarheid.  Een boom die in verkeerde grond staat zal  slechte vruchten dragen en een nachtvorstje kan de bloem beschadigen en er zal geen vrucht ontstaan.

Een kind is  een prachtige vrucht. Die als het goed is ontstaan is uit de kwetsbaarheid van twee geliefden. Maar zelfs wanneer dat niet zo is dan nog is ze ontstaan in  de kwetsbaarheid van  het leven. de kwetsbaarheid van de vrouw. Iedere vrucht is uniek en kwetsbaar, omdat ze levend is. 

Levende gemeenschap is een vrucht

Werkelijke gemeenschap is de vrucht die geboren wordt als mensen delen in gebrokenheid en intimiteit. Wanneer we  elkaar   verzorgen en  bemoedigen zal er een vrucht ontstaan die vreugde brengt. Werkelijke ontmoeting. Veel van wat ik hier geschreven heb  ik overgenomen van Henrie Nouwen en in mijn eigen woorden weergegeven  

1 Johannes 4:12 zegt:

Niemand van ons heeft ooit God gezien. Maar als we elkaar liefhebben blijft God in ons en is zijn liefde in ons ten volle werkelijkheid geworden.

Gelukkig is de mens

God houdt van ons zoals we zijn. we hoeven niet succesvol te zijn. sterker nog Hij leert ons dat het moeilijker is voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke (lees succesvolle) om het koninkrijk te beërven. Onmogelijk? Niets is voor God onmogelijk, maar beter is het om vruchtbaar te zijn.  Lief te hebben, te delen, er voor de ander te zijn. lees onderstaande psalm maar eens.

Psalm 1

Gelukkig de mens

die niet meegaat met wie kwaad doen,

die de weg van zondaars niet betreedt,

bij spotters niet aan tafel zit,

maar vreugde vindt in de wet van de HEER

en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht.

 

Hij zal zijn als een boom,

geplant aan stromend water.

Op tijd draagt hij vrucht,

zijn bladeren verdorren niet.

Alles wat hij doet komt tot bloei.

Intens leven in zwakheid?

Wanneer we zeggen van het leven te houden bedoelen we meestal niet de keiharde confrontaties die we in het leven  vaak tegenkomen, maar  juist de dingen in het leven waar we kwetsbaar zijn te noemen.  Daar waar we hard hebben moeten zijn, waar we bitter waren en de stroeve  taaie zaken, zijn meestal  niet de zaken die je leven waardevol maken, maar het zijn juist die momenten waar we het meest kwetsbaar waren. waar we hebben ontdekt wie onze vrienden waren.  Het zijn die momenten waar we Gods leiding in ons leven hebben ervaren, waar we  ervaren hebben geliefd te zijn en lief te hebben. waar we intens ervaren hebben levend te zijn.  

Leegte  of liefde ervaren?

Er zijn momenten  die je wanneer je terug kijkt op het afgelopen jaar die moeilijk waren waar je je  misschien helemaal niet zo fijn hebt gevoeld waar je toch iets van God, in of door anderen, hebt ervaren. Er zijn vaak die momenten dat je boos was en verbittert dat je juist helemaal niets anders voelde dan leegte.  Typisch is het dat juist wanneer we zaken rationeel benaderen er weinig gevoel bij komt kijken , maar wanneer we  kwetsbaar zijn, gevoel en ervaringen zo enorm belangrijk zijn. 

De harde werkelijkheid van deze wereld kan ons  hard en rationeel maken.  vanuit dit oogpunt zijn we vaak veroordelend en beoordelend  naar anderen toe. We  geven iedereen een bepaalde stempel en spiegelen de anderen ten opzichte van onszelf. we zoeken en evalueren net zo lang tot we er zelf het beste uitkomen.

Ruimte in zwakheid!

Wanneer we echter onszelf zwak opstellen en  onszelf openen naar de ander, naar God, naar het leven, dan zullen we ontdekken dat het leven niet altijd gemakkelijk is, maar des ondanks de moeite waard.  We hoeven  niet bezig te zijn met wat anderen  doen. we hoeven ons niet druk te maken over wat ze ons aan doen of aangedaan hebben, laten we juist  anders zijn op dat punt en  ruimte creëren en hen liefdevol benaderen zodat ze geen stok hebben om te slaan. 

Laten we niet veroordelen of beoordelen op een negatieve manier , maar laten we in vredesnaam wat anderen ons aan doen Overgeven aan God zodat we  leren om te vergeven. dat maakt veel meer indruk in je leven en dat van anderen. we hoeven niet constant bezig te zijn met wat anderen van ons vinden en wat anderen doen. Jezus zegt ons dat wanneer ze ons op de wang slaan we de andere toe  moeten keren.  Betekent dat dat we ons op de bek moeten laten slaan?  Ik geloof het niet. Jezus was ook geen doetje.  ik geloof dat Jezus bedoelde  te zeggen dat we  niet hard en verbittert de wereld in moeten trekken. Immers dat maakt ons hard, maar dat we open moeten staan voor de ander en hem of haar met respect moeten behandelen al behandelen ze ons soms anders. 

Moeite als zegen zien?

Wat maakt het leven waardevol? De mooie dingen. De geboorte van een kind. De moeiten die overwonnen worden. Zelfs de dood van een geliefde, diepe moeite met zaken, maar die overwonnen worden. Niet het gemak waarmee we door de wereld gaan wanneer we hard zijn en zakelijk.  Jezus liet zien, in en door zijn leven, wat werkelijk de moeite waard was.  Het ging niet om macht en aanzien, maar het ging om liefde , vriendschap, relatie, trouw, waarheid, …

Moeite lijkt soms een vloek te zijn, maar als we er over nadenken is ze misschien juist de zegen waar we niet om hebben gevraagd. En  de zaken waar we nu juist  om hebben gebeden, voorspoed en materiële zaken, zijn wellicht juist  de vloek  van deze wereld. Wij weten vaak niet wat we moeten bidden, gelukkig hebben we Jezus die onophoudelijk voor ons bid en weet wat we nodig hebben . 

Intensief leven.

misschien een beetje rare gedachtegang vandaag. Leven met God is vaak leven op een andere, maar ook op een intensievere manier. ik ontdek persoonlijk steeds meer dat ik maar weinig van God begrijp, maar ook dat Hij wel erg veel van me moet houden om me telkens weer te confronteren met zaken die me klein maken en kwetsbaar. Er zijn veel koningen geweest die steden hebben veroverd op een paard met  vele soldaten, maar  er is maar een koning geweest die  een stad binnenreed op een ezel met een stel eenvoudige mensen om Hem heen als vissers en tollenaars.  Zie je het verschil?  Begrijp je wat ik bedoel?  Ik hoop het.

are we happy plastic people?

prachtige clip van  “casting crowns “die ik via  site van Jos Douma heb ontdekt. zeker de moeite waard om te bekijken.

klik op deze link om de clip te bekijken.  ze sluit m.i. aan op mijn eerder geschreven blog. 

ben je echt of fake?

zijn we happy plastic people? mensen die nooit ergens last van hebben? of zijn we echte mensen, die  iets hebben meegemaakt in het leven. of niet van echt te onderscheiden. maar toch niet echt.  

ieder mens heeft zo zijn ervaringen. allemaal anders , maar allemaal zijn we ergens geraakt en in meer of mindere mate beschadigd geraakt in het leven.  de een heeft het  verwerkt de ander loopt er nog mee rond.  we mogen er voor elkaar zijn.

las  zojuist nog een stukje in een nieuwsbrief van de Henrie Nouwen stichting. woorden die  me werkelijk  raken.

Joy and sorrow are never separated. When our hearts rejoice at a spectacular view, we may miss our friends who cannot see it, and when we are overwhelmed with grief, we may discover what true friendship is all about. Joy is hidden in sorrow and sorrow in joy. If we try to avoid sorrow at all costs, we may never taste joy, and if we are suspicious of ecstasy, agony can never reach us either. Joy and sorrow are the parents of our spiritual growth.

Stukje van Gods hart zichtbaar in ons hart voor mensen.

 

Wie ben je? Durven mensen bij je te komen en zichzelf zijn?  durven mensen die je kent, niet slechts die je het meest close zijn, maar ook anderen bij je te komen zonder angst om afgewezen te worden? Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar  ik verlang er in ieder geval naar zo iemand te zijn.  

Oordelen!

Wat zijn we als mensen gauw geneigd om de ander te beoordelen en te veroordelen zelfs om wat voor reden dan ook.  Iemand die anders is of lijkt te zijn daar hebben we al gauw, zonder ze werkelijk te kennen, onze  mening over klaar. 

Zou het niet geweldig zijn als we  een schuilplaats zouden kunnen zijn voor  mensen die daar behoefte aan hebben?  ik denk  als we zelf bereid zijn om  kwetsbaar te zijn, mensen zich ook naar ons zich kwetsbaar durven opstellen.  Mensen  durven meer van zichzelf laten zien als wij ook onze muren durven  neer te halen.

Waarden!

Muren  maken scheiding waardoor we de ander niet werkelijk kunnen ontmoeten. hierdoor ontstaat afstand en worden bepaalde zaken van de ander onzichtbaar voor ons .  wanneer we onszelf durven openen en laten zien wie we zijn zal er iets speciaals gebeuren. Wanneer we onze niet langer verstoppen maar onze werkelijke intenties en ware gezicht tonen dan gaat het niet langer om persoonlijk gewin, eer, voorspoed of whatever, maar dan gaat het om de aller diepste waarden. Liefde, relaties en waarachtigheid.

Deze waarden kunnen zelfs nog dieper gaan wanneer we God kennen. we hoeven dan immers niet langer  bang te zijn om  af te gaan . we hoeven dan niet meer bang te zijn voor wat er zou kunnen gebeuren omdat we in Hem voor eeuwig thuis zullen zijn bij Hem.

Liefde, relaties, waarheid,…

Larry crabb zegt het als volgt: als het graf het einde van zijn (Jezus) leven was, dan volg ik zijn voorbeeld liever niet na.  Persoonlijk denk ik dat er geen grotere liefde is en geen diepere waarheid dan de relatie met Jezus Christus. In Hem hoeven we niet meer bang te zijn om onszelf te zijn. in Hem zijn we gekend en waarachtig bemind.

Niet altijd zijn we ons dit bewust. We leven veelal gewoon ons leven zoals het komt en maken niet altijd of misschien moet ik zeggen vaak niet de juiste keuzes naar de ander toe. Toch kunnen we  ons soms(al dan niet pijnlijk) bewust  worden van hoe we met zaken om zijn gegaan en gaan. 

juist wanneer we op die moment en onszelf durven laten zien , laten we  een stukje van ons hart zien. Wanneer we Jezus kennen zullen mensen in dat zelfde hart ook een stukje van het hart van God zien.

evt. kun je meer lezen over  larry crabbs boek in de blogs  van jos douma. zeker de moeite waard om ze eens te bekijken.

Ruimte maken

We mogen en kunnen God kennen. Hem ontmoeten. in relatie met Hem leven, maar de vraag is of we dat ook wel werkelijk willen.  Misschien moeten we tot de erkenning komen dat we God misschien helemaal niet echt willen toelaten in (bepaalde delen van) ons leven.

 waar sta jij?

Is het niet zo dat we in ieder geval op bepaalde gebieden van ons leven zelf de baas zijn? we willen ons eigen leven leven en ons leven niet laten bepalen door wie of wat dan ook.  Eigenlijk hebben we liever dat God aan de ene kant van het hek blijft en wij aan de andere kant.

Toch werkt het niet zo. We zijn misschien gewend om het anders te doen.  proberen we niet ons leven in een bepaald stramien te leiden? Misschien vraag je e er ook nog zegen over, maar is dat dan ook Gods manier? ik denk dat we onszelf  wel erg vaak naast of misschien zelfs boven God stellen in bepaalde zaken. 

regelmatig contact

Een relatie met God is dat Hij van ons houdt en ons wil kennen  en dat geld andersom dan ook. Wanneer we werkelijk van hem houden en relatie met Hem willen hebben dat we ook proberen te  Hem kennen. dat begint bij regelmatige ontmoetingen met Hem.  Iemand leren kennen kan slechts wanneer we contact  met elkaar hebben.  hoe meer intiem contact, des te meer we Hem ook leren kennen.

Als we Hem werkelijk willen leren kennen en ontdekken dat God  een bepaalde visie op zaken heeft dan willen we  ons leven aanpassen aan dat wat Hij ons te zeggen heeft.  Immers we willen Hem immers geen verdriet  doen. 

ruimte maken

Bovendien zullen we wanneer we Hem werkelijk ontmoeten meer en meer verlangen om Hem toe te laten in ons leven. Hij houdt van ons en we zullen steeds meer op Hem gaan vertrouwen.  We zullen ruimte voor Hem maken in ons leven. dat is wat een relatie inhoudt. Ruimte maken voor elkaar. Jij voor hem en Hij heeft alle ruimte voor jou.

het onmogelijke doen!

Het loslaten van oud zeer is wellicht het moeilijkste  in het leven.  dat genen wat anderen ons aangedaan hebben kunnen we vaak maar moeilijk overgeven en vergeven, vergeten is al helemaal iets waar we moeite mee hebben.  Veelal willen we vergelding voor datgene wat anderen ons aan gedaan hebben. 

voorbij de logica

Hoewel deze houding wellicht rationeel gezien erg logisch is, heeft ze  tot gevolg dat mensen er vaak verbittert door raken en muurtjes gaan bouwen en langzamerhand zichzelf verliezen.  En niet alleen zichzelf , maar vaak doet het ook onze relaties onderling niet echt goed.  

Wanneer we Christus kennen weten we dat Hij ons heeft vergeven en leren we om ook anderen te vergeven.  dat dit soms erg moeilijk is hoef ik niet te beschrijven.  Veelal worden zaken extra moeilijk wanneer we tot de conclusie komen dat anderen niet werkelijk bereidt zijn hun fouten aan ons toe te geven.  vergeven wordt dan haast onmogelijk. In ieder geval schaadt het de relatie met die ander.

begin bij het begin.

Wat we dan kunnen doen is dit overgeven aan God. we leggen het probleem  bij God neer. Een vriendin van me schreef het volgende op facebook: Doe eerst wat nodig is, doe dan wat mogelijk is en plotseling doe je wat onmogelijk is, zei Franciscus van Assisi. Mmmmm…. (…)Vandaag maar alvast een start gemaakt en dan maar zien of het onmogelijke mogelijk gaat worden …. 🙂

Overgeven  is in ieder geval dat wat we kunnen doen. we beginnen bij dat wat nodig is en doen wat mogelijk is en voor we het weten doen we wat onmogelijk is. vergeven lijkt onmogelijk, maar zal uiteindelijk mogelijk blijken  wanneer we het bij God brengen. 

rustig aan loslaten

Langzaam zullen we leren om oud zeer los te laten.  Bewust noem ik hier langzaam.  Soms willen mensen je wellicht pushen om  stappen te zetten in  het leven . stappen die tijd nodig hebben. maar we kunnen het onmogelijke niet zelf doen. we zullen het onmogelijke aan God moeten overlaten.  

Het kost ons  vaak tijd om dit te beseffen.  Het is God die het kan doen, wij mogen het bij Hem brengen. God doet dingen op Zijn eigen tijd en wijze.  En wij hebben wellicht een horloge om onze pols, maar God heeft de tijd in zijn hand.  

overgeven aan vergeving

Tegenwoordig horen we veel over vergeven. inderdaad is het een hele belangrijke boodschap. Toch zullen we moeten beseffen dat vergeving  niet iets is wat je zomaar even uitspreekt. Hoewel ik geloof dat er kracht zit in woorden die we uitspreken. Werkelijke vergeving begint daar waar we ons leven en de gebeurtenissen en mensen in ons leven overgeven aan Hem.  

De boodschap die we moeten horen is de boodschap dat God ons in Zijn zoon vergeven heeft en dat we anderen kunnen vergeven wanneer we ons aan zijn vergeving overgeven.  Prachtige boodschap om het nieuwe jaar mee te beginnen lijkt me.

Veel zegen en (O)vergeven het komende jaar. =D

Spiritueel verbonden?

Op de een of andere manier zijn wij mensen geschapen om op God te lijken.  Helaas  denken sommigen dat ze dat inderdaad doen, maar geven daar een totaal andere inhoud aan dan Jezus ons heeft willen laten zien.  Ze willen bewijzen goddelijk te zijn door  te laten zien wat ze in hun mars hebben aan kracht en macht.

Bijna goddelijk

Dat we bijna goddelijk zijn zit niet in het feit dat we in staat zijn om krachtig te zijn of machtig. Niet in het heersen over… of in het gebruiken van ons brein , maar in het relationele. In het creatieve, in het spirituele, in het ervaren.

Ergens hebben mensen een soort vacuüm in zich. een verlangen naar een relatie met God. een gat die slechts door God zelf gevuld kan worden. We zij gemaakt om Hem te kennen en door Hem gekend te worden.

Ranken aan de wijnstok

Wanneer we de Bijbel lezen , kunnen we lezen dat we de Ranken mogen zijn aan de wijnstok. We zijn als het ware op Hem aangesloten. Met Hem verbonden. Er is connectie. We zijn geschapen om te leven door Hem. 

Wanneer we ons losmaken van God zullen we sterven. Geestelijk gezien zeker. God buiten sluiten. God loslaten is gelijk aan het loslaten van het Leven. 

Leven of sterven

Niets in dit leven kan voorkomen dat we eenmaal zullen sterven. Niets kan voorkomen dat we fysiek tot stof zullen worden, maar we kunnen voor altijd leven en verbonden zijn met God wanneer we  verbonden blijven met God.

telkens weer komt die relatie met God ter sprake.  Zou dit niet het belangrijkste moeten zijn in je leven? je relatie met God?  

verbonden met God?

een spiritueel leven is niet zo’n vreemde bedoeling dan je soms denkt. Het is gewoon in verbinding blijven met God. Hoe houdt je een relatie in stand? Gewoon door elkaar op  regelmatige basis te ontmoeten. 

wanneer je iemand niet langer ontmoet is er niet meer werkelijk sprake van een relatie.  Langzamerhand sterft de liefde. De band die je had met elkaar.  Zo ook met God. wanneer je God niet meer ontmoet is de relatie er dan nog wel? Denk er eens over na, ben je nog verbonden met God?

Boven God staan of …?

Wat is het prachtig om in deze dagen te denken aan het kindje Jezus.  Jezus zo kwetsbaar , teer en klein.  Langzamerhand wordt deze kleine Jezus. Dit kindje  groter en verteld de mensheid wie Hij werkelijk is in de meest oprechte, maar soms ook zo enorm raadselachtige woorden.  Woorden die regelrecht ons hart willen raken wanneer we ons er voor openstellen.  Juist daarvoor is Hij gekomen. Hij kwam om harten die zich openstellen  voor een ontmoeting met God te vervullen.

in de ogen kijken van God.

Jezus Christus, de belichaming van de God die we nooit eerder konden zien. Hij is het die ons wil ontmoeten.  die ons als het ware in de ogen wil zien en verder ziet dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden.  Hij was er in het begin en zal er altijd zijn. Hij heeft de totale controle in handen.  Misschien vreemd om  dit zo te zeggen over iemand die zich liet geselen en aan een kruis werd gespijkerd. Toch is Hij de Koning die voor eeuwig is.

de onbegrijpelijke eeuwigheid.

Eeuwigheid, wat een vreemde gedachte. Wat onbegrijpelijk voor  mij in ieder geval. Oneindig en zonder begin.  Wij zijn gewend aan eindigheid en alles moet ergens een begin hebben gehad volgens ons denken.  Wanneer we niet weten hoe en wanneer het begin is geweest, zoeken we net zo lang tot we het hebben gevonden. Wanneer we niet weten hoe iets eindigt,  noemen we het mystiek of geloof. We weten niet goed wat we er mee aan moeten.  we maken ons eigen beeld van het eeuwige en geven het een naam. Sommigen noemen het God, anderen zeggen dat er ‘iets’ moet zijn. 

boven Hem staan.

Raar is het dat juist diegene die van God gekomen is, Jezus, wel wordt aanbeden zolang Hij niet spreekt, maar wanneer Hij aantoont wie Hij werkelijk is en wijst op wie God is en hoe en waar zijn koninkrijk gevonden kan worden, we zo opstandig worden en de ontmoeting waar we in wezen zo naar verlangen uit de weg lijken te gaan.  we zijn schijnbaar te druk met onze eigen theorieën, onze eigen gedachten en invalshoeken, onze  eigen verlossing. We weten best dat we het bij lange na niet zelf kunnen, maar we willen sterk zijn, het op eigen kracht doen.

misschien juist dat we daarom het kleine kindje nog wel leuk  vinden. We staan nog boven de kribbe, maar die Jezus die verkondigd dat we ons kruis moeten opnemen en de mindere moeten zijn, die boven ons staat door zichzelf over te geven aan de omstandigheden en de situatie, Het kruis,  dat beangstigd ons of staat ons tegen.  Dat willen we niet. dat begrijpen we ook niet. ons hele wezen verzet zich tegen dit idee van overgave.

angst en lijden.

Toch wil ik ook die Jezus in de ogen kijken, al durf ik dat soms niet. al beangstigd me de gedachte van het lijden me soms.  Juist dit kan ons zo overweldigen dat we vergeten dat Hij niet boven ons wil staan, maar onder ons wil zijn.  hij wil aanwezig zijn in wat we doen en wat we zeggen. Hij wil ons ontmoeten. Hij roept ons op om te ontmoeten.   God lief te hebben en de naaste als onszelf. dat betekent relaties aangaan en lief hebben.

Ik vindt het prachtig wat de Bijbel ons er over zegt.  In mijn woorden : bekleed je met de liefde van God, dan zal er een speciale band ontstaan met mensen. (zie hier voor originele tekst) dan hoeven we niet meer bang te zijn. want als we volmaakte liefde kennen zullen we er nooit alleen voor staan en kunnen we alles aan in het leven, God zal ons zegenen.(Zie hier) God is met Zijn Heilige Geest bij ons. Hij is naar de hemel gegaan en heeft in het lege midden  een nieuwe manier van ontmoeting mogelijk gemaakt. Hij is namelijk in de Geest altijd in ons en om ons heen.  Onbegrijpelijk intiem. we kunnen Hem overal ontmoeten. in onszelf, in anderen , in situaties, daar waar we Hem ontmoeten is Zijn koninkrijk aanwezig.,hier en nu.

Jas aan en wegwezen!

Het is Jezus, die was, die is en die komen zal. Hij was er al voordat ik bestond en zal er zijn tot in alle eeuwigheid.

Via Jezus tot God

Wanneer we over God spreken, komen we terecht bij Jezus Christus, wanneer we tot God willen naderen kan dat niet anders dan door/via Hem. We kunnen God  ontdekken op allerlei wijzen, in de natuur of door ervaringen, maar een werkelijke , persoonlijke ontmoeting kan slechts wanneer Jezus Christus voor ons bestaat. 

Indien we niet geloven in in Zijn existentie staan we onder de wet en zijn schuldig aan het overtreden er van.  In/door Jezus Christus mogen we een nieuwe schepping worden, waarvan niet wijzelf , maar Hij het middelpunt is.

Niet meer Ik

Betekent dit nu dat wij zelf niet meer werkelijk zullen bestaan/  Paulus zegt immers: ik zelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij”. (gal 2:19) wat in het Schriftgedeelte wat volgt op deze duidelijk wordt is  dat het er om gaat dat alles niet langer om ons zelf draait.

Jezus Christus heeft zichzelf gegeven. wanneer we ons leven op de oude voet verder zouden gaan en leven zouden zonder Hem, leven we voor onszelf en vallen we onder de wet en niet onder de genade die God ons graag wil geven.

Jezus of regels (jezelf) als middelpunt

 We kunnen eigenlijk niet anders dan Gods genade accepteren of afwijzen. M.a.w. Accepteren is Jezus  Accepteren. Afwijzen is Gods Genade afwijzen. Hoe vroom we ook leven, hoe goed dat we ons best ook doen,  of we nu goed bekend staan of niet, hoe vaak we naar de kerk gaan , Jezus zal het middelpunt moeten zijn om ook daadwerkelijk tot God te kunnen komen.

De vraag nu is; is Jezus christus het middelpunt van ons leven of willen we voldoen aan de regels die anderen, zoals maatschappij, kerk, vrienden, familie, etc.. , ons voorschrijven?  Wanneer we proberen beide te doen zullen we zeker falen.

We zouden immers nog  altijd niet  werkelijk vrij zijn. enkel de regels volgen betekent dat niet Christus het middelpunt is, maar iets of iemand anders.  We doen eigenlijk hetgeen we niet werkelijk willen. 

Alles om vrij te zijn

Jezus Christus  centraal stellen kost ons alles, onszelf, tegelijk geeft dat de rust  die we nodig hebben en waar we in wezen naar verlangen , om in vrijheid te leven met onszelf en anderen.

Het blijft een eeuwige strijd om onze ogen gericht te houden op hem en van daaruit God te dienen.  Dit betekent immers dat we niet langer onszelf als middelpunt promoten, of anderen naar de ogen zien.

de Geest als hulp

gelukkig heeft Christus ons de Heilige Geest gegeven als hulp willen we Jezus volgen is het goed om de stem van de Geest te verstaan.

Veelal zijn we misschien  eigenwijs en doen we desondanks wat niet zou moeten, maar  laten we oppassen om niet terug te vallen en onszelf centraal blijven stellen zoals velen doen die zeggen volgelingen van Jezus te zijn.

topproriteit

het moet m.i. gezegd worden dat,  wanneer we christus niet centraal stellen in ons leven , we de waarheid onthouden aan hen die Jezus nog niet kennen.  Al gebruiken we mooie woorden en zijn we aardig , dan nog zullen  we deze persoon, als ook God tekort doen.

Het gaat  dus niet om afkomst, opleiding, prestatie,etc.. zelfs niet om wat je ooit hebt gedaan en wat je misschien nog zult doen, maar het gaat er om dat we oprecht zijn in het centraal stellen van Jezus  Christus in ons leven.   het gaat er om dat we zien wat topprioriteit heeft in dit leven.

Trek je de jas aan???

Jezus heeft ons als het ware de mantel toegeworpen door ons Zijn Geest te zenden.  Je mag bekleed zijn met de Heilige Geest.  Het gaat er om of je bereid bent om daadwerkelijk de weg te gaan  met Jezus Christus in je leven. 

Jan den ouden zegt het als volgt: Het gaat om een fundamentele beslissing om ons leven in te willen zetten voor Hem. De jas is slechts een symbool, maar kenmerkt wel het werk van God. Mannen en vrouwen van God komen en gaan, maar de mantel blijft bestaan. Die moet worden doorgegeven. Maar wie durft hem aan te trekken?

ook voor mezelf

ik vraag het niet slechts aan jullie  die dit lezen, maar ik vraag ook mezelf opnieuw in hoeverre ik bereidt ben deze jas aan te trekken.  Het betekent immers mijn oude vertrouwde uit te trekken. Een jas die me te klein is geworden en waar gaten in zitten, die me niet eens zo lekker meer zit, maar waar zoveel herinneringen aan vast kleven.

Ik vraag me af of ik niet teveel hang aan mijn eigen zaken en Jezus te veel apart houdt van mijn dagelijkse dingen.  Twee werelden lijkt het soms. Een leven voor God en het leven van mij. 

Oppakken  of niet

Waar het om gaat is dat er een principiële keuze wordt gemaakt om ons leven in alle facetten in dienst van God te stellen. Die bedieningsmantel dient namelijk overal gedragen te worden. We dragen deze op ons werk, op school, in de straat waar we wonen, in onze gezinnen, en noem maar op. het vraagt om een haast eenzijdige kijkrichting: die van het koninkrijk.

Jezus christus de aanwezige. Willen we Jezus (opnieuw)centraal stellen in ons leven?  durven we de jas aan te trekken die ons toegeworpen wordt?  Stof tot nadenken!

controle krijgen door ze uit handen te geven!

De valkuil voor mensen is  het redeneren.  We willen alles wat we niet begrijpen onderzoeken en er een logisch antwoord voor vinden.  Zo is het altijd geweest. Vanaf het allereerste begin is het ook onze grootste valkuil.  Eva keek naar de situatie vanuit haar persoonlijk perspectief en bedacht dat God, ondanks alle goeds, haar ook best een beetje had belazerd.

Soms lijkt geloven en redeneren niet samen te gaan. geloof  is voor een grote groep mensen onacceptabel omdat ze het niet logisch kunnen verklaren.  Wanneer de mens begint te redeneren komt ze in conflict met God.  logisch, wij zijn immers mens en God is … ja, God!

we like to controle…

Wanneer we beredeneren wat het beste voor ons is en van daaruit de beslissingen nemen voor ons leven , houden we zelf de touwtjes in handen.  Dat is wat we graag willen . we like to have controle over our lives!

We kunnen echter het hele leven en alles wat we doen beredeneren, maar we zijn geen God en we hebben ook niet alle controle. We kunnen misschien een tijd lang alle touwtjes strak houden , maar dit houdt je geen leven lang vol. Het is onmogelijk om een levenlang onder spanning te leven. het is onmogelijk om jezelf volledig te vertrouwen.  We zijn allen feilbaar. Ik, maar jij ook.

ongeestelijk leven

Heel vaak lijken Gods gedachten en de onze totaal niet met elkaar te matchen, maar wanneer je gaat nadenken over Zijn waarden dan zul je tot de conclusie komen dat ze beter bij elkaar passen dan je voor mogelijk had gehouden.  God heeft ons heel bijzonder gemaakt. we lijken op hem.  We zijn een leven gaan volgen van redeneren en logisch denken, we hebben echter veel geestelijke zaken uit ons leven uitgebannen. We vertrouwen niet meer op intuïtie, op gevoel en instinkt. We vertrouwen niet meer op wat anderen ons willen zeggen  of God.

We zijn ons eigen leven gaan leiden  buiten God om. Gelukkig zijn er veel die God opnieuw willen toelaten in hun persoonlijk leven die opnieuw proberen te luisteren naar wat God hen door Zijn Geest te zeggen heeft. Die kijken naar hoe Jezus leefde. Die proberen om hun leven weer inhoud en zin te geven. 

stress!!!

Het is echter nodig in te zien dat we  persoonlijk van alles kunnen beredeneren en  de dingen kunnen doen zoals we willen, maar dat we uiteindelijk zullen moeten toegeven dat we het niet zonder God kunnen.  We kunnen de touwtjes strak houden voor een hele tijd, maar  met welk doel? Om uiteindelijk te sterven op een te jonge leeftijd vanwege stress?  

Misschien denk je van jezelf dat je de boel redelijk onder controle hebt, misschien denk je dat je  aardig wat geleerd hebt en dus wel weet wat je doet, maar  we kunnen Gods wijsheid nooit evenaren. Misschien heb je hier moeite mee. Misschien als je gaat redeneren dat je nu eens niet bij jezelf te rade gaat maar Bij God begint en Hem als uitgangspunt in je gedachten en redeneringen plaats. 

kijk naar het Leven!

Misschien zou je Jezus leven eens opnieuw kunnen bekijken en zien wat hij je te zeggen heeft, er over nadenken of jouw redeneringen over zaken ook werkelijk waar zijn of dat Hij het beter weet dan jij.  Misschien  goed om ook dit 1 Cor 1:18-31 eens te lezen.  We mogen weten dat God ons heeft uitgekozen om bijzonder te zijn. om sterk en krachtig te zijn, om invloed uit te oefenen in deze wereld. niet door  de touwtjes in handen te houden maar door ze uit handen te geven aan God, Hij geeft ons die touwtjes terug die we aan kunnen.

We krijgen pas werkelijk controle over ons leven wanneer we stoppen met beredeneren en Hem de controle geven. controle krijgen door de eigen controle uit handen te geven.