Verantwoordelijkheid nemen is een belangrijke keuze.

Soms kom je in een situatie waar je als het ware in geperst wordt. Ken je dat?  Ik zal een voorbeeldje geven: er is iemand die totaal vastloopt in zijn leven en hierdoor dakloos wordt. Via een kennis wordt jou gevraagd of deze vrouw bij jou kan overnachten.  Je weet niet voor hoe lang, je kent deze vrouw niet en ook zie je niet een oplossing.


De vraag is: wat doe je? Neem je haar in je huis?  Met alle gevolgen van dien? Je neemt de problemen er maar bij ook al weet je eigenlijk dat je dit behalve financieel iets zou kunnen kosten, het kost je iig je privacy, de sfeer in je huis en het beïnvloed de relaties in je gezin. Met als extra’s wordt je aangesproken op je christen zijn.


Ik zelf heb geen moeite met mensen in mijn huis. Ook niet als het mensen zijn die ik niet heel goed ken, maar soms gaan zaken over mijn persoonlijke grens. Ik  geloof dat het belangrijk is dat iemand zelf om hulp vraagt dat ten eerste, maar ook dat er perspectief is.

Het kan soms het hele systeem in de war brengen. Voor korte tijd kan dat misschien even. Een dag of twee, misschien meer. Maar goed dat in te kunnen schatten. Het benadrukken van mijn christen zijn voelt niet als motiverend. Juist eerder belemmerend. Alsof ik daarmee verplicht ben te voldoen aan het beeld wat die ander heeft over wat christen zijn inhoudt.

Mijn christen zijn houdt in dat ik graag mensen ondersteun in hun problematiek. Ik neem graag verantwoording en zoek ook graag samen naar oplossingen. Ik hou er niet zo van om geen echte keuze te hebben in hoe te denken, hoe ik er mee om zou moeten gaan of ik idd zou moeten delen terwijl het me niet gevraagd is.

Verantwoording nemen is een belangrijke waarde in het leven. Veel mensen lopen daar in vast. Ik zelf zoek naar wat mijn verantwoording is. Dat is best moeilijk soms. Zeker als men suggereert dat het mijn verantwoording is om als Christus te zijn en dus iemand moet opvangen. Dat voelt niet als het nemen van verantwoording, maar eerder als  verantwoordelijk gemaakt worden voor iets waar ik niets van weet.

Jezus was niet verantwoordelijk voor mijn fouten en heeft ze toch gedragen. Maar wat als ik nooit de stap genomen had om Hem toe te laten in mijn leven? Wat als ik niet gevraagd had om vergeving wat was er dan gebeurd met mijn schuld, mijn pijn, de zaken die Jezus droeg voor mij?  Was het dan zinloos? Een actie die niet genoeg was?

Jezus actie was genoeg en Hij is tot het uiterste gegaan voor ons en Hij zocht de relatie met ons. Heeft ook iets te zeggen in ons leven. Daar waar we dat negeren is er geen sprake van relatie, nog van openheid of enige vorm van verantwoording nemen. Ik geloof dat dit juist in deze van belang is.

In relatie met Hem is onze schuld betaald. Zonder samenwerking ligt de check tav de schuld klaar, maar daarmee is hij als het ware nog niet voldaan omdat het niet geïncasseerd wordt. Of anders je kunt als man verlegd zijn op een vrouw en zelf heel intiem met haar zijn, maar zonder verbinding van haar kant is het slechts een liefdeloos moment. Een daad zonder passie. 

Ik geloof in liefde met passie. Ik geloof dat mensen soms vast kunnen lopen en ook dat ze hulp nodig hebben. Maar het nemen van persoonlijke verantwoording hoort daar bij. Relatie is het uitgangspunt. Je zult daar juist in lastige situaties in moeten investeren. Dat vraagt om overgave. Dat is  erg lastig soms. Daarvoor moet je soms dwars door de weerstand breken en je kwetsbaarheid laten zien.

Jezus gaf alles. De vraag is of wij bereid zijn om ons uit te strekken naar wat Hij te bieden heeft. Niet omdat het moet, maar omdat je het wil. Om zaken te veranderen, op te lossen. Daar bij is het eerste wat je kunt doen, verantwoording nemen dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s