Waar zijn we als gelovigen nu helemaal mee bezig? Wat denken we nu echt te bereiken met wat we doen? Soms lijken christenen vaker vast te lopen in het leven en meer issues te hebben dan mensen die niks met God te maken willen hebben.

De conclusie hierbij is voor ongelovigen vaak dat we in onze vroomheid vaak gewoon fouten maken en dus is schijnbaar God niet in staat te helpen in die issues. Sterker nog doordat mensen geloven lijken er meer issues te ontstaan dus kan nooit goed zijn is dan de conclusie.

Toch durf ik te beweren dat God goed is. Tevens geloof ik dat we als gelovigen vaak de plank misslaan door alles zelf te willen doen en extra ons best doen in zaken waar God ons juist vraagt te ontspannen. Ik moet in deze denken aan wat ik veel van mijn cliënten leer. De Window of tolerance.

The window of tolerance heeft te maken met stress en de ruimte die we hebben als we ons in stress situaties bevinden. Het is bewezen dat wanneer we langere tijd in zulke omstandigheden zitten onze tolerantie level smaller wordt. We kunnen minder verdragen en als er iets gebeurt wat heftig is lopen we sneller vast.

Waardoor zouden veel gelovigen dan stress hebben? Zou het kunnen dat ze gevallen zijn in de valkuil van te veel doen en het zichzelf opleggen van allerlei zaken die moeten omdat God zo belangrijk is en schijnbaar heeft God zijn diensten knechten nodig.

Soms denken we dus zo nodig te zijn in de kerk, het werk of bediening. Maar lopen vast omdat er niemand is die het kan of wil oppakken. Is dat niet gek? Gek omdat als het echt zo belangrijk is en er geen gelovige is die tijd en energie heeft om het te doen. Zou God dat niet zelf kunnen regelen? Iemand roepen of zo?

Ik maak er een beetje een grapje van op deze manier, maar is het niet zo dat we vaak denken dat we zo enorm belangrijk zijn? Dat God ons wel hele belangrijke taak gegeven heeft die ons dusdanig belast dat we het nauwelijks of niet kunnen dragen?

Misschien moeten we in ons denken veranderen. Want in hoeverre kunnen we God plezieren met wat we doen en in hoeverre is het nodig? Is het niet zo dat we denken dat we ons uiterste best voor God moeten doen om onszelf TOV Hem te bewijzen?

Weet je, daar slaan we de plank mis. We kunnen God niet op die manier gunstig stemmen. Immers ons leven hier is geen auditie voor de eeuwigheid. Misschien stuit je deze opmerking voor de borst en schrik je er van. Maar weet je, het is niet dat we niet ons best moeten doen, maar we mogen vooral onze tijd aan relatie besteden ipv altijd maar bezig te zijn.

Dit is voor mij zelf een groot keerpunt. Vanuit mijn opvoeding en vanuit de dingen die ik heb meegemaakt ben ik geneigd om altijd mijzelf te willen bewijzen. Echter ik hoef mij niet te bewijzen voor God. Hij kent mij al en wist wat er nodig was. Ik moet hierbij ff denken Martha en Maria. Het is goed om tijd met de Heer door te brengen. Te rusten, tijd te nemen om op adem te komen. Te luisteren naar zijn woorden.

Hij wil je zeggen dat je geliefd, aanvaard en gezegend bent in Hem. Dat is nogal wat toch? We zijn geliefd om wie we zijn, aanvaard ondanks wie we zijn en wat we hebben gedaan, gezegend in Hem die ons liefheeft. God is goed toch! Hij is een prachtige vader. Waar ik de plank mis sla is hij er en veroordeeld me niet. We hoeven niet van alles te doen, te rennen, te pleasen. We mogen gewoon zijn kinderen zijn.