Soms zijn mensen onredelijk. Het maakt niet uit wat je doet of zegt. In gesprek verlies je het. Blijf je vriendelijk dan zegt het hun dat je fout bent. Ben je duidelijk dan zullen ze zeggen dat je ze niet respecteert. Maak je een punt, dan gaan ze jou onderuit halen op een ander punt omdat ze gewoon hun gelijk willen halen. Het gaat niet om de waarheid, maar ze willen gewoon scoren en de ander onderuit halen. Ze willen in wezen laten weten dat ze zelf hun leven bepalen.

Veel mensen leven op deze manier en soms kan dat iets opleveren. Namelijk dat je krijgt wat je op dat moment wil. Als je ruimte wil om te doen wat je wil omdat je alles en iedereen van je af duwt. Is dat wat je krijgt en zou je kunnen zeggen dat je min of meer gewonnen hebt. Je hebt dan niet gewonnen op argumenten, maar op verbale of fysieke kracht.



Het vreemde is dat anderen die buiten het conflict staan dit conflict willen dimmen. Zeggen dat het moet stoppen of dat iemand de wijdte moet zijn. Ze begrijpen echter niet dat dit op argumenten niet te winnen valt en dat degene die stopt juist degene die die dan op argumenten gewonnen heeft maar toch verloren. Dat is namelijk in deze hoe het werkt. Het ging immers niet om de argumenten.

Iemand die bemoeit kan enkel door naast iemand te gaan staan op basis van argumenten ondersteunen. Dat wil zeggen dat door geen partij te kiezen je je beter niet kunt bemoeien omdat je dan juist meegezogen wordt. Neem je partij dan is duidelijk waar je staat. Dan heb je een punt. Zelfs al is het de verkeerde keus.

Ruzies die niet gaan om argumenten op basis van redelijkheid zijn niet te winnen. Het is machtsvertoon. Degene die wint heeft toch verloren en degene die verloren heeft is hoe dan ook de gebeten hond. Er is hoe dan ook in de relatie schade gebracht. Je kunt dan later weer doen of er niets aan de hand is, maar dat haalt niet werkelijk iets uit. Het zal op een ander punt of moment toch verder gaan omdat degene die wil bepalen op een bepaald punt toch het laatste woord wil hebben.

Sommige conflicten kunnen jaren voortgaan. Onderhuids blijven bepaalde zaken spelen. Niet op basis van argumenten zoals ik al zei, maar op basis van wat je vindt ook als deze met argumenten duidelijk anders zijn. Iedere keer zal opnieuw gezicht worden naar nieuwe input die de strijd aanwakkert tot iemand uiteindelijk toegeeft dat hij of zij onredelijk is geweest.

Het is duidelijk dat iemand onredelijk is wanneer men argumenten aanhaalt om de ander in het conflict te blameren ten aanzien van anderen die er omheen staan en de indruk geven dat die ander als persoon wel heel verkeerd is. Alles wat iemand dan gezegd , gedaan heeft wordt bloot gelegd en krijgt een diepe lading. Het intieme wat was wordt daarmee kapot gemaakt ,beschadigd.en dus misbruikt om te kunnen winnen. Er wordt dan gewonnen op valse argumenten. In een bokswedstrijd noemt men dat onder de gordel.

Dit kan enkel opgelost worden als degene die het conflict aangegaan is ergens in zijn leven toegeeft dat hij of zij verkeerd was. Anders is dit het punt wat altijd de kop opsteekt. Natuurlijk is er wel een diepere oorzaak. Deze wordt echter niet genoemd in het conflict of slechts zijdelings. Men voelt zich afgewezen, beschaamd of onterecht benadeeld. Dit kan ook zo zijn. Gevoel is geen onbelangrijke waarde.

Het gesprek zou dan moeten gaan over de werkelijke inhoudt en de ander zou toch ook moeten kunnen aangeven dat de ander het al dan niet goed heeft geïnterpreteerd of misschien zelfs juist gedacht heeft, maar dat de conclusie wellicht heel anders is dan gedacht werd. Gevoelens, emoties brengen ons vaak van slag. Het is goed het gesprek aan te gaan op basis van wie je bent ipv te willen winnen in het conflict. Het conflict kent enkel verliezers. Al heeft degene met de meeste autoriteit vaak het laatste woord. Onderhuids blijft het doorgaan tot er onderling gesproken wordt. Dan blijkt wie het meest wijs is.

Sommige mensen willen sussen , net doen of het er niet is. Dat is niet helpend. Het geeft een verkeerd beeld af. Je kiest daarmee onbewust partij voor degene die zijn gelijk wil halen. Beter is om duidelijk een eigen standpunt in te nemen als je het idee hebt er in getrokken te worden of om er uit te blijven en dan ook werkelijk je er niet mee te bemoeien. Dit laatste is lastig. Gevoelsmatig kan je niet kiezen tussen twee partijen wellicht. Dan koppel je terug op moment dat het kan naar een gesprek tussen de partijen. Dat is de enige rol die haalbaar is. Degen die het gesprek niet wil aangaan op basis van persoonlijke argumenten is duidelijk niet voor rede vatbaar en houdt voortdurend het conflict in stand en rakelt deze voortdurend weer op.

Het heeft alles te maken met verantwoording nemen en geven. Soms moet je ook de minste durven zijn. Dat is vaak niet gemakkelijk. Toch is ook dat een onderdeel in conflictsituaties. Het durven toegeven dat je fout zat of het gewoon anders ziet,maar bereid bent het anders te doen. Het blijven conflicteren omwille van jouw persoonlijk gelijk ook als de ander het anders ziet is lastig, maar iets wat je kunt blijven voeden of wat je kunt accepteren als iets waar men in verschilt van mening. Daarmee geef je jezelf en de ander soms ruimte om te mogen zijn wie hij is.

Conflicten die besproken worden zijn groeimomenten. Het zijn die pijnlijke momenten in het leven waar in eerste instantie vaak verwijdering lijkt te ontstaan. Dat is heel vaak ook zo. Soms zien of spreken mensen elkaar jaren niet. Echter waar men in gesprek komt gebeurt er iets. Daar ontstaat juist verbinding. Men ontdekt elkaar op een andere wijze en leert elkaar kennen op emotioneel niveau. Tenminste wanneer het oprecht is en waar men er op uit is om te veranderen samen verder te gaan. Degene die erbij hangt in zulke situaties zal ook moeten zeggen wat het met hem of haar heeft gedaan en daar kan het juist helend zijn en inzicht geven.

Van nature is de mens gericht op zichzelf. In het conflict komt dit ook aan de orde. Wanneer het conflict onuitgesproken blijft, kiest met als het ware steeds voor eigen pijn,eigen teleurstelling, eigen frustratie. Het blijft hangen in het ik-gerichte, waar ik naar wij of naar samen wordt gericht veranderd er iets qua houding en zal er iets groeien. Dit laatste is lastig omdat het een stap voorbij gaat aan wat ik wil en men altijd een stap terug moet doen. Dat is logisch omdat wat ik wil en dat wat we samen willen bereiken nooit exact het zelfde is en dus zullen we concessies moet doen.

De vraag is waar moeten we samen in verder en wat is een eigen ding. Eigenheid is namelijk ook belangrijk. De ander ruimte geven en je eigen ruimte innemen. Waar het gaat om eigen gelijk te koste van anderen is het eigen gelijk je eigen ongelijk. Als het gaat om je eigen mening en interpretatie dan mag dat als je de ander ruimte geeft ook anders te denken of voelen. Dan heeft het eigen gelijk ruimte om er te zijn van twee kanten. Niet als standpunt om te scoren, maar als zienswijze waarmee je verder kunt. Immers zelfs al heeft de ander ongelijk dan nog kan je elkaar waarderen op zaken die samen gevonden worden. Het eigen gelijk is immers maar een interpretatie van wat de waarheid is. Wij kennen echter deze niet of in ieder geval onvolkomen. In Christus mogen we Hem echter leren kennen en groeien in de Waarheid.