Het moeilijkste gesprek is het gesprek met je zelf. In mijn begeleidende gesprekken met mensen heb ik wel eens een spiegel gepakt en mensen die voor gehouden. Soms durven mensen fan niet te kijken, praten is helemaal moeilijk soms. Ook persoonlijk merk ik dat eerlijk zijn naar mezelf vaak niet zo objectief is. We vergelijken en meten af aan anderen. We meten ons af aan mensen waarvan we de omstandigheden vaak niet eens kennen, of we kijken op naar mensen die iets gedaan hebben of iemand zijn, zonder dat we werkelijk weten wat er gaande is in hun levens of de strijd die ze hebben moeten leveren om te doen en te kunnen, te komen waar ze zich nu bevinden.

Het is moeilijk om eerlijk te zijn over eigen falen en tekortkomingen. We hebben meestal wel een excuus. Onlangs had ik gesprek met mijn dochter hierover. Ze zei me dat ik altijd wel mijn woordje klaar had, maar soms mijn eigen woorden eens in de praktijk moest brengen. Ze zei het op een andere toon, maar ze was duidelijk. Ze weet hoe ik over bepaalde zaken denk en vindt soms dat ik tijd voor haar moet maken. Mijn reactie is die van verdediging, willen uitleggen , beredeneren waarom wat ik doe wel goed is, maar toch het feit is dat ik eigenlijk soms gewoon tekort schiet. Er niet ben als dat wel zou moeten.

Weet je zelfs nu ik schrijf, bedenk ik nog hoe ik zaken zo neer kan zetten dat ik niet overkom als een slechte vader of als iemand die het allemaal niet goed doet in het leven. Ik denk dat niemand werkelijk goed naar zichzelf durft te kijken. Dat is misschien ook de reden dat filmen en fotograferen soms ook zo confronterend kan zijn. Ook zo’n uitspraak als die van mijn dochter is confronterend als ik eerlijk naar mijzelf kijk.

Belangrijk zijn echter de beweegredenen en die ziet de ander niet. Soms heb je goede redenen en soms helemaal niet. We kijken naar anderen en vormen een mening op basis van wat we weten, maar wat weten we nu helemaal? We zien iemand in een portiek en noemen hem een junk. Maar wie is hij nu werkelijk. We horen iemand die alles is kwijtgeraakt omwille van gebruik en hebben een mening, we horen iemand die straf heeft via justitie, of we zien iemand die is gescheiden, we zien zomaar mensen en hebben er een mening of gedachte over, maar wie zijn wij? Hoe kijken we naar onszelf?

Ik geloof dat eerlijk objectief kijken niet echt mogelijk is. Er zijn allerlei zaken die meespelen in ons leven. Zaken uit verleden en heden zonder dat we ze zelf precies kunnen identificeren als oorzaak of reden. We kunnen zaken onder ogen komen door onszelf te onderzoeken, maar er is niemand die werkelijk weet wie we zijn behalve God. Het is echter goed om zo af en toe eerlijk te zijn toch je zelf en je zelf eens onder ogen te komen en te durven toegeven waar het verkeerd gaat in je leven, waar je niet eerlijk bent en waar je hulp nodig hebt of gewoon de moed om je zelf aan te pakken.

Je zelf beoordelen maakt dat we tot de conclusie komen dat we niet goed zijn als mens op vele gebieden. Dat we iemand nodig hebben die ons helpt die groter is als wijzelf. Dat er iemand nodig is die ons beter kent dan wij onszelf kennen. Dat is God. Hij wil ons in een ander licht zetten en kent onze gedachten, gevoelens en wat we doen. Daarom zond Hij Jezus. Het meest kostbare, om als spiegel te fungeren. Hij is de reflectie van hoe we zouden moeten zijn. Goed om zijn leven en woorden te onderzoeken en wie Hij was.

Moeten we dan net als Hij perfect zijn? De vraag is afhankelijk van wat je wil.dat hoeft niet. Je kunt er voor kiezen je leven te leven zoals je dat wil. Zonder God, zonder Jezus. Misschien vindt je jezelf goed genoeg. De vraag is dan of je werkelijk naar je zelf hebt geen wat mij betreft.wanneer je echter bereid bent om te groeien in relatie met God, je zelf en anderen dan heb je Jezus nodig in je leven.dan hoef je niet perfect te zijn, maar dan wordt Hij de perfectie in jou.

Wat zeg je nou? Je hebt het goed gelezen wanneer we Jezus toelaten in ons leven dan worden we niet perfect, maar wanneer we toegeven dat we niet perfect zijn, sterker nog dat we fouten maken en hebben gemaakt dan mogen we daar vergeving voor vragen en mogen we weten dat Hij ze gedragen heeft aan het kruis en omdat Hij weer is opgestaan weten we dat we met Hem mogen leven in een andere werkelijkheid. Die van vergeving en vrijheid. We gaan onszelf anders zien, maar ook de ander. We zeggen in de kerk dan: wel even niet meer onder het juk van slavernij. We zijn vrij in de aan van Jezus!