Wat is er nodig voor een verandering in denken, handelen en voelen? Waarom zouden we vasthouden aan wat ons van God afhoudt is de vraag die ik me zelf stelde afgelopen week.

We weten als gelovigen wel hoe te leven, toch? Iig is het zo dat we het verschil mogen maken. Doen we dat ook? Is de kerk het verschil ? Is wat we doen tov anderen aanleiding voor anderen ook te gaan geloven?

In 1 Johannes 2:5 staat: wie doet wat God vraagt is vol liefde. Daaraan is te zien of u christen bent of niet.

Is wat we doen als gelovigen en wie we zijn vol liefde? Kunnen we dat terugzien in de kerk ? Helaas moeten we constateren dat dit heel vaak niet het geval is. Als we daar naar kijken zijn we echter niet echt objectief. We kijken dan naar anderen en raken teleurgesteld misschien zelfs.

Het is van alle tijden dat waar mensen samen komen er ook van alles broeit. Paulus brieven staan vol met zaken die hij aanroert dat er verandering moet zijn op allerlei gebied, maar vooral dat we moeten liefhebben.

Het is gemakkelijker lief te hebben als we mensen werkelijk leren kennen, maar het is ook zo dat wanneer we elkaar leren kennen we ook elkaars onhebbelijkheden gaan zien. Toch is het belangrijkste gebod dat we God liefhebben en elkaar.

In de huidige maatschappij is veel hardheid. We leren onze mening uit te spreken. We mogen zeggen wat we willen. We doen dat ook. Vaak helaas zonder rekening te houden met gevoelens van anderen. We komen op voor onszelf, voor eigen hachje .

Zijn we als kerk werkelijk anders?

Waarin zijn we als kerk nu werkelijk anders? Eigenlijk zijn we niet zoveel anders zou je kunnen concluderen. Ik geloof ook dat dit zo is. We zijn als gelovigen nog altijd mensen van vlees en bloed. Nog altijd leven we in een maatschappij die aan ons trekt. Nog altijd maken we fouten en hebben we gebreken.

Met dit verschil! In Christus zijn we kinderen van God geworden. Hoe is dit zichtbaar? Soms niet. Niet aan hoe we er uit zien of hoe we praten, maar het is merkbaar aan hoe we liefhebben. Hoe we omgaan met mensen en situaties. Zijn we aanspreekbaar en zijn we bereid verantwoording af te leggen?

Veel mensen noemen zich gelovig en zien van alles wat niet goed is in de kerk, bij mensen en tussen gelovigen. Het is gemakkelijk op te merken dat zaken niet goed gaan. De vraag is wat is mijn rol in deze en wat de jouwe? Ligt de aandacht op het juist punt?

Te veel bezig met anderen!

Ik geloof dat we als gelovigen vaak te veel bezig zijn met hoe anderen leven ipv te kijken naar onszelf. Wanneer er een prediker iets zegt, gaat het dan over jou? Of gaat het over iemand die je kent en zou moeten veranderen?

Ik geloof dat veel preken er zijn om moedeloos van te worden. Het gaat over ons, maar door van ons af te kijken naar de ander blijft het onpersoonlijk en zien we ook slechts wat er niet goed gaat. Wanneer we het woord wat we horen of lezen echter laten spreken in ons en voor onszelf zal de lading er van ook pas werkelijk veranderend kunnen zijn.

Misschien denk je dat er van alles moet gebeuren bij anderen in de regels en in de keuzes. Misschien voelt het raar om zaken los te laten die anderen fout doen en zelfs blijven doen. Het geeft echter rust te weten dat het onze verantwoording is om dat te doen waar we invloed hebben en dat is in eigen leven.

Dat is dus : we zijn verantwoordelijk over eigen gedachten, eigen keuzes, eigen gevoelens, over wat ik eet en drink, wat ik doe, hoe ik er mee omga, hoe ik keuzes maak en met wie ik omga en wat ik zeg, ….

Ik kan dingen zien bij anderen en daar mogen we iets van vinden en we mogen daarop handelen. Maar het is de vraag of we hierin iets kunnen veranderen.

Ik geloof dat het afhangt van de ander en hij of zijn eigen keuzes. We kunnen er over spreken, maar het is naast een persoonlijke keuze God die het in hen , maar ook in onszelf zal moeten doen. De waarheid maakt vrij. Die Willen we verkondigen in wat we zeggen, doen.

Ik schrijf u dus niet omdat u de waarheid niet zou kennen, maar omdat u de waarheid van de leugen moet kunnen onderscheiden.’ 1 Johannes 2:21

Laten we elkaar zegenen en aanmoedigen in het licht van Gods waarheid te wandelen. Dat is Jezus Christus. Hij is ons tot voorbeeld geworden. We kijken echter te veel naar elkaar en nemen elkaar tot voorbeeld en ons handelen is soms meer daarop gericht. Ik bid dat we (weer) op Jezus gericht zullen zijn.