Wat is het lastig om fouten erkennen. Hierdoor blijven veel pijnlijke zaken in stand die opgelost zouden kunnen worden of iig duidelijkheid kunnen geven. 

Mensen geven niet graag toe verkeerde besluiten of inschattingsfouten gemaakt te hebben. Toch maakt ieder mens fouten. Toegeven zou de mens sieren wat mij betreft. Toch leggen mensen liever zaken buiten henzelf en dragen allerlei zaken aan waardoor ze tot een bepaalde daad, gedachte of manier zijn gekomen. 

trots en eigenwijsheid

Het is niet zo erg dat er fouten gemaakt worden. Niet toegeven is mi een groter gevaar. Het houdt in stand wat schadelijk kan zijn voor de ander, voor jezelf of de situatie. Ik geloof dat trots en eigenwijsheid ten grondslag liggen. 

We mogen leren dat het in het leven niet allemaal gaat om onszelf. Dat we zaken niet zo hoeven draaien dat wij als individu daar goed uitkomen ten koste van anderen. Wat zou het mooi zijn als we ons wat minder zouden willen profileren tov de ander. Sterker nog wat zou het prachtig zijn als we zouden leren de ander te waarderen, neer te zetten voor wat hij wat is. Denk niet alleen aan de gevolgen voor je zelf maar ook aan die van anderen. (Filipenzen 2:3,4)

het “Ik-gerichte” is het grote probleem

Ik geloof dat juist het “Ik-gerichte” het grootste probleem is in de maatschappij. Niet enkel van vandaag, het is van alle tijden, maar de nadruk is wel steeds meer komen te liggen op datgene wat “ik” belangrijk vindt. Zijn we niet heel vaak het belang tov anderen vergeten? 

Wat zou er gebeuren als we meer oog zouden hebben voor de ander. Niet je gelijk te willen halen en te laten zien hoe goed jij het doet tov die ander, maar de handreiking en toe te geven dat relatie belangrijker is als positie, aanzien of wat dan ook. 

Laten we zoeken naar de weg van oprechtheid, waarachtigheid. Je kunt het recht aan je kant hebben en toch verkeerde keuzes maken. Het is fout om de ander met woorden pijn te doen, ookal hebben we het recht om te zeggen wat we willen. Het is fout om je zelf te profileren ten koste van de ander, zelfs al zegt iedereen hoe goed je bent. Het is slecht om mensen te degraderen tot niets en niemand, zodat je zelf gezien wordt. 

Laten we de minderbedeelden eren voor het leed dat ze geleden hebben. Laten we opkomen voor wie zwak en ziek is. Laten we er zijn voor hen zijn die moeite hebben of zichzelf niet kunnen uiten. Laten we onszelf laten horen en hen op de voorgrond zetten die niet gezien worden. 

Dat vraagt om een andere manier van denken. Het vraagt er om dat je kwetsbaar durft te zijn. Kwetsbaar zijn is lastig, onzeker. Men zou je nml kunnen raken, afwijzen, teleurstellen. Ik geloof echter dat kwetsbaarheid de sleutel is van gemeenschap. Dat is wat we samenleving noemen toch? 

ik ben ik en jij bent jij?

Of is samenleving enkel ons clubje, onze mensen en eigenbelang? Een “ ik ben ik en jij bent jij en ik sta boven jou”-gedachte? Deze gedachte is een gedachte waarvoor we ons eens zullen moeten verantwoorden. 

als wij ons hoger achten dan de ander, dan zal God zich boven ons stellen. Wanneer we leven vanuit Zijn hart, zoals Jezus deed, dan zullen we gered worden zoals Jezus door God de hoogste plaats kreeg.