Mag het eigenlijk wel goed gaan in de zorg? Mogen nieuwe initiatieven ontplooit worden? CHOG timmert hard aan de weg om die mensen te helpen die tussen wal en schip dreigen te geraken. Meestal zijn dat mensen met meervoudige problematiek.

Goedkoop is duurkoop

Ik heb gezien de ervaringen vanuit CHOG met locale overheid soms het idee dat zorg wel goedkoper en ingeperkt moet worden, zonder dat er echte alternatieven worden geboden of handreikingen, maar dat er vaak negatief kritisch gekeken wordt naar een benadering die anders, eigentijds en durft op te komen voor degene die de zorg werkelijk nodig hebben.

CHOG is er voor mensen die vastlopen in de huidige maatschappij. We hebben oog voor de doelgroep en weten hoe de interactie met de doelgroep zou moeten plaatsvinden. We werken met ervaren mensen en/of mensen die deze ervaringen (methodieken) en zienswijzen (identiteitsgebonden) willen uitdragen.

We doen wat we kunnen en kunnen wat we doen!

Doen we het volgens het boekje? Zeker! Als CHOG vinden we het belangrijk dat we ons conformeren aan de regels. Zo werken we samen met een groep aan collega-instellingen behandelaren, reclassering, zijn we HKZ gecertificeerd, lid van een samenwerkende en ondersteunende coöperatie en doen we wat gevraagd wordt door zowel de (locale)overheid.

Wat me opvalt is dat er steeds meer druk wordt gelegd op hoe mensen te begeleiden en welke ondersteuning nodig zou zijn, dat er behandeling zou moeten zijn en zelfs welke en waar. Vanuit CHOG begrijpen we prima dat financiën een rol spelen. Dat de overheid graag mee zou willen spreken, hoewel ik dit laatste soms betwijfel.

De belemmerende factoren

Zorg aan de cliënt wordt vaak belemmerd vanuit de locale overheid is onze ervaringen. Vaak moet zorg geleverd worden maar blijven verstrekte indicaties financieel veel te lang liggen. Worden procedures door overheid gevoerd die over de streep gaan tav cliënten en personeel.

CHOG vecht soms tegen oude en roestige gedachten over hoe zorg er uit zou moeten zien. Er zijn nieuwe initiatieven nodig, maar niet verwelkomd helaas. Men wil graag het oude behouden al zegt men dat dit onhoudbaar is geworden maar blijven er aan vasthouden. De overheid wil bepalen wat goed is voor de mens qua zorg. Goed dat ze meedenkt, maar kan je vanaf het bureau zien wat nodig is of zul je daarvoor op de werkvloer moeten zijn?

De wet van de cijfers boven de noodzaak van relatie?

Ik vraag me af of de maatschappij vanuit overheidswege qua zorg wel werkelijk bekeken wordt vanuit het oogpunt van wat iemand nodig heeft. Soms lijkt het financiële en het cijfermatige aspect de boventoon te voeren. Gaat het nog wel om het individu? Mag iemand wel werkelijk kiezen voor de hulp die hij nodig heeft of moet dat via het kader wat de overheid instelt?

CHOG gelooft in mogelijkheden en kiest er voor om die mogelijkheden eruit te halen waar deze er zijn als het gaat om herstel. CHOG kiest er voor om voorbij te gaan aan de papieren tijger die meer en meer opgelegd wordt en zoekt voortdurend naar de juiste manier van verslaglegging dusdanig dat het niet de boventoon voert in de ondersteuning tav client. CHOG is misschien een vreemde vogel op zorggebied, maar we willen duidelijk zijn dat CHOG een non-profit organisatie is. Er wordt hard gewerkt voor een eerlijk salaris door al onze medewerkers, we houden ons aan de eisen, maar doen het daarbinnen zoals we geloven en zien dat het het meeste effect heeft.

Samen is het codewoord voor herstel.

Bij CHOG geloven we in de kracht van samen. Samen onderweg zijn, samen werken, samen leven, samen zoeken als cliënten samen en als begeleiders samen en samen als onderdeel van de maatschappij. De maatschappij is niet verslaglegging (hoewel dat nodzakelijk is)en is niet voortdurend de marge zoeken in wat kan en moet, maar de maatschappij zijn we samen toch?

CHOG merkt dat er vanuit overheid soms kritiek is omdat de stichting enorm groeit en dus een behoorlijk druk ligt op de gemeentelijke begroting en derhalve zouden ze liever af zijn van de zorg die CHOG levert. Begrijpelijk als het gaat om de financiële post, maar anderzijds onbegrijpelijk omdat de zorg nodig is. Wanneer ze niet bij ons ligt ligt het bij andere zorgverleners of wat veel erger is bij justitie of bij behandelingen die naar verhouding veel duurder zijn.

Wij geloven in zorg voor mensen.

CHOG gelooft! We geloven in God, dat moge duidelijk zijn en we doen wat we doen uit roeping. We geloven ook in mensen en dat herstel mogelijk is en daarvoor doen we wat in ons menselijk vermogen ligt. We geloven ook in verandering van de maatschappij waar we het opnemen voor de zwakkere en mens in nood. Waar de mensheid/overheid verhard zal de onvrede toenemen.

CHOG zoekt de weg van vrede al zal de weg naar vrede soms gepaard gaan met strijd. We zien dat terug in de levens van mensen die in zorg zijn. Soms is de strijd groot om los te komen van psychische druk, verslavingen, financiële onstabiliteit of onhoudbare woonsituatie. CHOG steekt zijn nek uit voor de mens in nood en we gaan tot het uiterste voor hen die dat werkelijk willen.

De vreemde eend…?

Wie CHOG is? CHOG zijn we samen! Management, begeleiders, cliënten, vrijwilligers, … Wij zijn CHOG! Daar zijn we trots op! Wil je met ons mee? Samen staan we sterker.