In dagen als deze , ik bedoel de combinatie kerst en corona, is geloof een hangijzer. De media schildert gelovigen af als mensen die willens en wetens hun zin moeten doordijven omwille van hun geloof. Ze zien mensen samenkomen in de naam van God en gevaar toebrengen aan de maatschappij.

Kerst zonder kerk is de enige optie geworden om als gelovige niet tegen de schenen aan te schoppen van velen die ook verplicht thuis moeten zitten. Ik zoek en stel mijzelf enkele vragen. Zoek hierin ook naar het rol van God in deze.
Ik zie dat veel gelovigen vinden dat ze moeten kunnen samenkomen ondanks corona. Het is immers een grondrecht die beschreven staat.  Andere mensen vinden echter dat gelovigen niet meer rechten hebben dan anderen en dus zich hebben aan te passen. Ze verwijten hen hypocriet te zijn en onverantwoord. De redenen hiervoor zijn duidelijk, ze willen niet dat corona verspreidt zal worden. Anderzijds zie je dat men graag wil dat voetbalstadions open gaan en gebruiken het dat kerken dat wel zouden mogen.

Gaat het om de kerk, corona of omdat men het gevoel of gedachte heeft minder te mogen dan de ander.Voor alle duidelijkheid wil ik stellen dat ik juist vind dat de kerk een rol zou kunnen spelen in hoe we iets voor de ander kunnen betekenen in tijden als deze.  Of is nu de discussie of men nu wel of niet burgerlijk gehoorzaam moet zijn de vraag. Er is veel kritiek op de kerk  de vraag is nu juist of men hierover de discussie moet blijven zoeken of dat we als gelovigen nu juist de kans hebben om te delen en er te zijn op een dieper niveau voor mensen waar we kunnen. Al is dat dan op 1,5 m en met mondkapje.

Zijn zulke discussies van wasrde zijn voor de maatschappij, maar wat nog belangrijker is, of de kerk zich hiermee bezig moet houden. Immers waar gaat het dan inhoudelijk nog over vanuit onze christelijke context. Ik geloof wanneer we ons met hand en tand verdedigen tegen praktische zaken men dit nu juist  gebruikt tegen de kerk ipv dat ze de kerk ervaren vanuit de context waarvoor  ze is bedoeld.
Als het enkel gaat over of men op zondag wel of niet zou moeten kunnen samenkomen als gelovigen  dan is mi te veronderstellen dat religie dan slechts een projectie is van wat de mens als waarde heeft gecreerd als heel belangrijk. Mi komen hierdoor ook de harde beelden over wie God is vandaan. Vanuit allerlei wetten en regels die zijn gaan gelden als bepaalde waarheden boven waar het in wezen om gaat.

Ik las een opmerking over het samenkomen van een bepaalde groep in een kerk waarbij er een vraag gesteld werd of gebed enkel daar zou kunnen plaatsvinden en of dit niet een soort van chridtelijke analfabetisisme is.

Vrede op aarde is het verhaal wat mensen graag horen. Een baby die de wereld red en vrede brengt. Zegen en blijdschap. Tegelijk zien we steeds meer aversie ontstaan op andere fronten. Mi is dat niet vanwege het verhaal, het goede wat evangelie brengt, maar vanwege het feit dat mensen zich afsluiten van de waarheid en het goede vanwege de vroom opstandige houding van vele vrome gelovigen.

Mi is het in veel zaken terechte kritiek die misschien onvoldoende of slecht onderbouwt al dan niet publiekelijk ten gehore gebracht wordt. Ze komt, zoals ik het zie voort uit onbegrip omdat men de relevantie vaak niet kan begrijpen. Terecht ook omdat ze vaak best relevant zullen zijn, maar dan niet voor hen. Omdat ze zaken niet kunnen rijmen tussen zaken waarbij gelovigen zeggen dat ze belangrijk zijn en bijbels, terwijl andere, meer relevante zaken ondergeschikt zijn gebleken die in wezen veel meer relevant zouden moeten zijn.

Gelovigen hebben soms letterlijk het zicht op wat er werkelijk toe doet vervangen door wat men vervangend belangrijk is gaan vinden. De zuivere eredienst is veelal vervangen door te doen, te presteren, iets te vinden, waar het in wezen veelal niet om gaat. Zo zien we gelovigen zich vol vreten rondom de kersttafel terwijl de ander zelfs geen dak boven het hoofd heeft. Ze willen zelfs in tijden van corona samenkomen in hun welgestelde kerken, maar voor de nood onder mensen is nauwelijks oog.
Gelovigen voeren een soort van heilige oorlog om al dan niet in de kerk te mogen zijn met kerst en in andere momenten en zien zichzelf dan als geroepenen van God om dit aan de kaart te stellen met als gevolg dat de maatschappij meer en meer verhard tegen kerk en geloof. Daarmee zie je bruggen soms afgebroken worden die er liggen om gesprek en verzoening mogelijk te maken.

Dus als we stellen dat de kerk in deze tijd een struikelblok is voor  velen, dan geloof ik in deze als waarheid. Kijken we echter naar de werkelijke inhoudt van kerst en het evangelie van Jezus als redder van de wereld, dan geloof ik dat de wereld schreeuwt om genezing, herstel, verandering. De kerk kan daar zo veel meer in betekenen.

De vraag die we kunnen stellen is: waar houd ik van als ik van God houd? Wat is de relatie tussen kerk en geloof tov liefde van God voor de mens in zijn context? Ik geloof dat de kerk niet het gebouw is en de zondagse samenkomsten, maar dat de daadwerkelijke kerk inhoudelijk breder is en liefdevoller, Intensiever en juist in tijden als deze zoveel meer van betekenis kan zijn buiten het gebouw en de zondagse samenkomsten.
Wat zou er gebeuren als gelovigen meer uit hun comfortabele gebouwen, geestelijke bubbel zouden komen en ipv opstandig vasthouden aan traditie boven de werkelijke kerst gedachte, het christelijke leven met Jezus.

Ik begrijp dat dit natuurlijk een gedachte is die enerzijds eenzijdig is belicht, anderzijds is dat nu juist wat de media doet. Ze belichten zaken eenzijdig en vanuit het perspectief van de grootste gemene deler. Dit is niet altijd terecht en we kunnen zaken benaderen vanuit verschillende zienswijzen en toch gelijk hebben.

Ik hoef in deze geen gelijk te hebben. Jezus kwam ook niet naar deze wereld om gelijk te hebben  de waarheid onder de neus te wrijven en te veroordelen. Hij kwam om vrede te brengen is de gedachte, maar met het goede, de liefde, het herstel is ook het zwaard gekomen. Ik geloof dat dit niet is wat gewenst is, maar onoverkomenlijk. Waar het evangelie is grkomen ontstaat er weerstand. De mens in al zijn facetten wil immers zelf bepalen en kijkt vooralsnog vooral in eerste instantie naar de eigen situatie.  De vraag is , wat is mijn eigen uitgangspunt en handelswijze in deze?  Geloof ik dat ik het zelf goed doe? Goed genoeg ben? Dat wat ik doe in Zijn bestemming is? Zaken om ovet na te denken en bij sommige zaken is het overduidelijk. Voor nu.laat ik dat in het midden en zoek. Zoek je mee?