Profileren of je zelf zijn.

De kerk is de plek waar mensen zichzelf zouden moeten kunnen zijn. Waar ze God en vooral ook andere gelovigen kunnen ontmoeten. Waar ze samen de Here God mogen zien, ontmoeten, ervaren als de Aanwezige.
Tegelijk lijkt het zo te zijn dat waar we spreken van ontmoeting er juist sprake is van moeten ipv ontmoeten. Veelal kunnen we zeggen dat de wet heerst ipv dat we in vrijheid samen komen. Jezus zocht juist de outcast op. Ze maakten fouten, maar ze volgden Hem tot waar ze als mens toe in staat waren gebleken. Strompelend, falend, zondig, onbegrip, maar ze waren er. Hun verlangen was groot.

Van binnen of van buiten

Is het niet zo dat we tegenwoordig in de kerk gericht zijn op het ontwijken, uitsluiten van mensen? Ipv mensen op te roepen, uit te dagen, te omarmen , lief te hebben, ligt de nadruk op de regel. De wet. Want waar Jezus oproept om anders tegen de regels aan te kijken, dat we niet van buiten maar van binnenuit moeten veranderen, daar leggen we de ander vaak zaken op die niet in Zijn belang zijn.
Weet je de kerk is een plek voor zondaars. Helaas is het echter vaak zo dat de kerk niet als dusdanig wordt gezien. Waarom? Omdat men zich beter voordoet dan men is. Hierdoor ontstaat er een sfeer, waarover niet of nauwelijks gesproken wordt, die bepaalde mensen in- en uitsluit. Je hebt ahw een bepaalde heiligheidsgehalte nodig om er bij te mogen horen. Wie zich niet aanpast hoort er niet bij.

Heiligheidsgehalte

Enerzijds is er dat soort van heiligheidsgehalte anderzijds is er een soort van stilzwijgen over zaken die er werkelijk toe doen. In de kerk lijken zaken die er toe doen uitgebannen en onbesproken waardoor we nauwelijks nog levensveranderend zijn.
Ik weet dat ik als het ware tegen de schenen schop van velen in de kerk. Sterker nog, ik raak mij zelf in deze. We leggen gemakkelijk de situatie buiten onszelf. Dat is nu juist waar het om gaat! Niet buiten onszelf leggen, maar hand in eigen boezem steken.


Ik geloof dat de kerk mensen nodig heeft die Geestvervuld zijn. Die niet slechts gelovdn dat God bestaat, het zondaars gebed gebeden hebben en weten dat Jezus voor hen de weg gegaan is, maar die vooral ook de Weg van Jezus willen gaan. Niet door vrome praatjes maar door allereerst naar Hem te kijken en dan te ontdekken hoe groot Gods liefde is voor mensen. Hoe groot Gods liefde is voor jou en mij!

Profileren naar de voorgrond

Zijn we niet te veel bezig onszelf op de voorgrond te plaatsen? Onszelf te profileren als speciale mensen dir veranderd zijn. Enerzijds is het waarheid maar de waarheid zit niet in hoe we onszelf profileren of proberen te verkopen aan de mensen om ons heen. Maar hoe we van binnen zijn. Spreken we niet van vaat wat wel van buiten gewassen is, maar van binnen nog steeds vies en vuil?
Laten we ons als kerk weer bezinnen. Onszelf beschouwen aan de binnenkant. Durven, willen we levensveranderend zijn of blijven we doen wat de wereld doet. Gaat het uiteindelijk toch om mijzelf? Dit vraagt om openheid. Om naar binnen te durven kijken. Misschien denk je dat wanneer je jezelf durft te laten zien er mensen zijn die er iets van zullen vinden. Weet je dat zal ook zo zijn.


Misschien zijn we soms in de kerk meer bezig met wat anderen van ons vinden, dan met wat voor de ander kunnen betekenen. Als we eerlijk zijn: hoe vaak kom je uit de kerk en vertel je wat God je heeft gezegd in de dienst? Wanneer heb je verteld waar je door geraakt bent? We hebben het vaak over de spreker de liederen, de inhoud, maar wat veranderen de woorden in jou?

Niet negatief!

Ik wil niet negatief doen over de kerk. Sterker nog: ik geloof in de kerk! Ik wil juist kerk zijn en mijzelf daarin geven waar nodig. Ik zoek echter tegelijkertijd ook naar mijn rol in deze. Immers als de kerk en zijn diensten zijn als een theater, waar we heen gaan, meezingen, meedoen, maar waar we onveranderd uit komen? Ik geloof dat de kerk veranderend zal zijn/worden als we niet slechts komen om vermaakt, maar om geraakt te worden in de kern.
We hoeven niet de ander te veranderen, te bekritiseren, maar we mogen elkaar ontmoeten in Jezus’ naam. Hij heeft ons lief met onze fouten en gebreken. In de ontmoeting met Hem mogen we er naar kijken, veranderen , er over spreken ook met anderen. Moeten is dwang, zei mijn moeder altijd. Waar we anderen opleggen wat zou moeten, kijken we van onszelf af en zijn we niet meer gericht op de relatie, maar iscde focus de regel en zeggen we eigenlijk de ander doet het niet goed.

Hoe dan?

We mogen leren van Jezus. Hij kende de mens, maar accepteerde de pijn die ze Hem aandeden. Hij wist wat ging gebeuren, maar zocht toch de relatie, de ontmoeting. Hij was en is nog altijd op zoek naar ons. Hij is niet bezig met profileren. Niet zichzelf, noch jou of anderen. Het gaat om wie je werkelijk bent. Niet om wat anderen er van vinden. Het hoogste doel is dat we vol liefde zijn . mensen mogen denken wat ze willen, maar we kunnen, wanneer dat op zijn plaats lijkt , proberen mensen te laten horen en zien hoe wij het zelf doen.

We kunnen slechts werkelijk iets betekenen als we gevuld zijn door Gods Geest. Onze eigen inbreng is slechts gering vanuit onszelf. Maar Gods olie is toereikend en vloeit voor eeuwig. Het raakt het diepste wezen van onszelf en de ander wanneer we open staan om te ontvangen. Onze focus zal derhalve gericht moeten zijn op Degene die kan veranderen ipv op eigen inzichten en verwachtingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s