Ik laat me de mond niet snoeren

Ik ben misschien ouderwets en raar, maar ik wordt ongelofelijk geïrriteerd als ik het idee heb dat men mij niet serieus neemt in bepaalde zaken.

Het zit in, wat voor sommige mensen misschien onzin lijkt of er niet toe doet, kleine zaken die ik respectloos vindt. Bij oorbeeld iemand roepen en gewoon niet reageren. Of als ik thuis ben en de ander die ook ergens thuis is en die laat zich de hele dag niet zien. Samen eten, maar dan na het eten is iedereen weg en blijft enkel de afwas achter.

Ik kan daar niet tegen. Ik wordt er geïrriteerd van. Nu ben ik vrij gemakkelijk te irriteren, maar waar ik. Echt niet tegen kan is als ik een mening over heb en die ook op tafel leg en men vindt dat ik beter mijn mond kan houden. Net doen of het gezellig is. Als ik wat wil zeggen moet ik mijn houden. De sfeer niet verpesten of doe volgens sommigen achterlijk.

Ik uit mijn boosheid gemakkelijk, niks zeggen, me negeren kan ik niet goed tegen. Net doen of er niks aan de hand is terwijl er van alles speelt waarvan iedereen net doet of het de normaalste zaak van de wereld is. Grr.. Boos wordt ik er van. Het stapelt.

Ik kan er niet tegen. Weet je waarom? Vroeger als ik ergens iets over zei, mocht dat niet. Moest mijn mond houden. Dat werd me gezegd en dat deed ik eigenlijk ook. Ken je uitdrukking; als grote mensen praten moeten de kinderen stil zijn. Dat werd me veelvuldig voorgehouden. Was het verkeerd bedoeld? Zeker niet. Maar het maakte wel dat ik zweeg over veel zaken. Immers als grote mensen spraken…

In mijn tienertijd zweeg ik over zaken buiten het gezin, die niet door de beugel konden, maar waar ik schade heb opgelopen. Immers ik moest zwijgen. Voelde dat ik niets mocht zeggen. Dat ik niet belangrijk was. Later was het niet echt meer bespreekbaar. Ik bleef zwijgen. Gelukkig is er later veel bespreekbaar geworden en heb ik stappen gezet en ontdekt dat ik er toe doe.

Nog tijd is het voor mij moeilijk te accepteren als mrn vindt dat ik. Mijn mond moet houden. Dat doe ik dan ook niet gauw. Zeker niet in mijn vertrouwde omgeving. Ik wil kunnen zeggen wat ik denk en voel. Voor veel mensen misschien wat onredelijk, ze kennen niet mijn achtergrond. Zelf mijn dierbaren soms niet. Ik zwijg soms over zaken, ze zijn immers niet zo belangrijk meer. Toch zal ik niet zwijgen als men vindt dat ik moet zwijgen.

Laat het mijn keuze zijn. Geef me ruimte om boos te zijn of verdrietig. Geef me een stem. Vroeger durfde ik niet te praten over gebeurtenissen en de impact, over gevoelens, gedachten,… Nu spreek ik er dagelijks over. De valkuil is als mensen om wie ik werkelijk geef me de mond snoeren. Dat voelt als afwijzing, dan speelt oud zeer weer op. Het triggert me. Ik beslis zelf wat ik zeg, denk, voel en geloof.

Weet je ik ben vrij! Ik hoef niet meer te doen wat men mij opdraagt. Ik ben geen kind, geen achterlijke , of wat dan ook. Ik ben ik. Ik zie wel eens stoere tattoos : only God can judge me! Ik zal het niet op. Mijn lijf laten zetten, maar veel zaken die anderen zeggen of doen hebben een reden. Ik geloof en weet uit ervaring dat achter gedrag vaak iets schuil gaat. Ik laat me de mond niet snoeren. Ik ben geen kind en ik zeg waar het op staat. Niet handig in sommige gevallen vinden sommige mensen. Maar dan nog zeg ik het toch. Het gaat namelijk in sommige gevallen niet om jou. Om sommige gevallen wil ik een punt kunnen maken. Ik doe er namelijk toe. Ik ben vrij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s