Verschralende zorg

Als zorgverlener maak ik me zorgen over hoe we zorg verlenen in Nederland. Ik geloof dat we goede zorgverleners hebben. Mensen die oprecht zorg willen verlenen op alle vlakken. In deze corona tijd zien we dat des te meer. Anderzijds zien we over het algemeen minder handen aan het bed. Er moet meer met minder mensen.

Binnen de zorg zien we dat gemeenten vaak de zorg zien als kostenpost en kosten moeten in de hand gehouden worden. Daar moet je ingrijpen als het uit de hand loopt is de gedachte. Dat betekent minder uren voor cliënten, bepaalde zorg wordt soms zelfs rigoureus aangegeven als te veel en wordt dus vermindert met soms meer als de helft.

Ik noem dat verschraling van de zorg. Waar we als land bekend stonden als vooraanstaand en qua kwaliteit kunnen we nog altijd goed mee, maar qua menselijkheid doen we sterk een stap terug. Ik merk dat ik er erg boos om kan worden als clienten een beroep doen op maatschappelijke ondersteuning en dat daar gewoon structureel te weinig uren worden gegeven.

Het is een probleem voor allereerst onze cliënten, maar ook voor mijn hardwerkende collega’s. Door verschraling in de zorg kan je wellicht dit jaar in de begroting ruimte creëren, maar in feite is het uitgestelde zorg. Uitgestelde zorg is een serieus probleem. Ik stel dat als iemand verwond is en er is een ernstig probleem kunnen we zeggen te moeten bezuinigen, maar als we niet dat doen wat er nodig is om wonden te herstellen, dan gaat het etteren en zweren. Dit heeft allerlei gevolgen op termijn.

Uitgestelde zorg is ernstig. De cliënten krijgen niet wat ze nodig hebben, maar ook hulpverleners krijgen niet wat ze verdienen. Ik heb het niet over het loon. Wat me zorgen baart is dat veel collega’s soms veel meer uren maken dan is afgesproken. Geen geld want die uren zijn er immers niet voor geïndiceerd. Ze werken als mensen met een zorghart voor de mensen die hen zijn toevertrouwd. Met als gevolg dat ze afbranden waardoor wederom een zorgvraag.

Aan alle kanten wordt uitstelde zorg door verschraling duidelijk een probleem. Ik zie vanuit de doelgroep waarbinnen ik werk een toename in gebruik, in psychische klachten, vooral bij de wat zwakkere doelgroep. De groep mensen die worstelen met levensbeheersende problematiek hebben aandachtige zorg nodig. We zien dat verschraling zorgt voor kapotte systemen.

Steeds meer problematiek in gezinnen. Het aantal scheidingen of 1 ouder gezinnen is dramatisch te noemen. Jongeren met loyaliteitsconflicten, hechtingsproblematiek, identiteitsvragen, destructiefgedrag. Ouderen die omkomen in eenzaamheid, vervuiling, verslaving,..

Wat is de oplossing? Ik ben geen Politicus maar ik weet wel dat uitgestelde zorg, vaak ernstiger is als direct zorg leveren waar nodig. Ik zou zeggen houdt de lijntjes kort en grijp in. Doe wat nodig is. 1+1=2 toch?

De politiek zal het andere noemen. Waarom? Omdat we leven in een nieuwe maatschappij die keuzes maakt voor de korte termijn.

Ik geloof dat er verandering nodig is in het zorgsysteem. Men denkt wellicht dat ik meer geld zou willen als zorgverlener. Dat is mi niet de oplossing, maar geef zorgverleners ruimte om nieuwe initiatieven te ontplooien en zorg te bieden die anders en veranderend is in levens van mensen. Geef ruimte om te bewegen. De kaders te verruimen ipv deze steeds meer te beperken of te verschralen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s