Mogelijkheden in crisistijd.

Overdenkend wat kunnen we doen in tijden van crisis. Voor velen voelt het als gevangen zitten. Het is horror. Ze sluiten zichzelf op. Ze volgen het nieuws nauwlettend en komen daarmee tot niets.
Ik stel mijzelf de vraag of het nu beter is om iets te doen of niets te doen.

Ik kom tot de conclusie dat zowel het nietsdoen als het ietsdoen gevolgen heeft in wie we zijn, wat we doen en dus ook een bepaalde impact heeft. Ons christelijk. Karakter wordt daarin zichtbaar. Het wordt zichtbaar als we opvallend aanwezig zijn, maar ook als we opvallend afwezig zijn.
We kunnen Christus laten zien aan anderen in hoe we met zaken omgaan. Door wat we doen en laten. Door wat we zeggen en zwijgen. Sommige zaken in het leven kunnen we begrijpen, vastpakken, bezitten, ervaren, andere zaken, zullen we nooit begrijpen of in bezitnemen als iets wat voor ons bestemd is. Ik bedoel dat we als mens beperkt zijn in wat we kunnen.

Als we kijken naar de huidige omstandigheden dan zien we dat er veel mensen gepakt worden door de crisis of door het virus. Nog eens niet door het virus zelf, maar vanwege de situatie die is ontstaan. Voordeel is dat God zich juist voornamelijk openbaart aan hen die verwond zijn, aan de rand van de samenleving staan. Jezus is solidair en identificeert zich heel direct met ons in onze kwetsbaarheid.

Was het niet zo dat toen de discipelen en de anderen nadat Christus was opgevaren in huis bij elkaar waren en ze eigenlijk op zoek waren naar hoe gaan we nu verder er een windvlaag kwam, de heilige Geest zichtbaar aanwezig werd en er vandaaruit nieuwe initiatieven en mogelijkheden ontstonden?

Ik geloof dat de onderlinge verbinding (gemeenschap) belangrijk is. Er zijn heden ten dage zoveel mogelijkheden. Telefonisch, WhatsApp, videobellen, etc… Natuurlijk gaat er niets boven persoonlijk fysiek contact. Het elkaar in de ogen kunnen kijken. Ervaren van de anders aanwezigheid. Maar in tijden van crisis kan iedere methode helpend zijn. Ik denk aan paulus die veel brieven schreef vanuit zijn crisissituaties.

Belangrijk mi dat we ondanks alles naar buiten blijven treden als navolgers van Christus. Er zijn meer mogelijkheden dan ooit om te laten zien en horen wie we zijn in Hem. Het kan volgens mij. Nooit zo zijn dat je je zelf beschouwt als iemand die zijn eigen controle bepaald en anderen uitsluit in zijn systeem relationeel gezien of qua gedachten uit angst voor de gevolgen.

Een ieder kan natuurlijk de keuze maken om les zelf te doen. Hierdoor sluit men zich zelf uit van de gemeenschap door niet te verbinden. We hebben juist in crisistijd nodig dat we niet geïsoleerd raken, maar in gemeenschap zijn. In gemeenschap met God, maar ook met elkaar.
Ik geloof dat wanneer we samen zoeken, ook samen zullen vinden. Vinden zie ik dan als ontdekken wat Gods Geest ons zal openbaren in deze tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s