Veel mensen moeten nogal wat. Er is veel onrust vanwege wat er zoal allemaal moet gebeuren. De vraag is wat moet er nu echt?

Ik heb net als velen een drukke baan waarin, als je de nadruk legt, veel moet gebeuren. Er is altijd wel iemand die vindt dat ik iets moet doen of ergens over moet vinden. Er is altijd werk te doen en er is ook altijd een datum door iemand gesteld waarop zaken gebeurd zouden moeten zijn.

Ik ben nogal een druk baasje en in mijn hoofd moet ik van alles. De laatste tijd probeer ik echter prioriteiten te stellen in wat moet en in wat haalbaar is. Eerlijk gezegd is dat wat moet vaak minder relevant dan datgene wat er werkelijk toe doet.

In mijn werk gaat het al gauw om zaken die aangeleverd moeten worden, uren die gemaakt moeten worden en spullen en werkzaamheden die gedaan moeten zijn. Echter waren dat de zaken waarvoor ik ooit met de stichting ben begonnen? Ging het niet om de mensen ipv de randzaken?

Natuurlijk horen veel zaken er een beetje bij en moeten ze gewoon gebeuren. Het hoort er bij net als poepen gewoon een onderdeel is van het leven. Maar het leven draait er niet om. Ik ga nog ff onsmakelijk door. Poepen moet. Het stinkt, maar moet. Zonder poepen gaat het niet goed met je. Als je de hele dag zit te poepen is het ook niet goed.

Het is belangrijk om de waarde in te zien van wat je doet. Dus goed om randzaken te doen die moeten, maar je kan er niet de hele dag mee bezig zijn en het zicht verliezen op waar het om gaat.

In de zorg gaat het om mensen en daar wordt ik persoonlijk erg blij van. Ik geniet als mensen actief worden na jaren van maatschappelijke stilstand. Ik geniet als mensen weer deel.gaan uitmaken van maatschappij. Ik hou er van om met mensen in contact te zijn. Mensen te ontmoeten.

Wat moet dat moet, maar ik geloof dat we mogen uitstappen om te doen wat moet gebeuren. Echter, … laten we definiëren wat er werkelijk toe doet. Laten we prioriteiten stellen om de dingen te doen waarvoor we geroepen zijn. Voor mij zijn dat mensen met een hulpvraag op verschillende gebieden. Ik wil hen centraal stellen. Niet slechts binnen mijn werktijden, maar in mijn leven. Ze mogen deelgenoot zijn. Ik neem daarbij de ruimte mijzelf te zijn. What you see is what you get!

Ik houd daarmee ruimte over voor zaken die moeten. Daarvoor staat tijd gereserveerd. We doen het er bij. Niet altijd leuk. Echter wel zoals het hoort. Passend bij wat we doen. Ondersteunend aan waar de roeping ligt. Ondersteunend en niet als basis. Het is andersom. Het gaat om mensen en daar horen nu eenmaal een aantal zaken bij omdat het moet.

Het mooie van deze manier van kijken is: het gaat om mensen, relatie en de zorg voor anderen. En de bijkomende klussen die moeten gebeuren doe ik onder werktijd en houdt tijd over voor fantastische ontmoetingen met mooie mensen. Met andere woorden. De minder leuke dingen is echt werken soms, maar de rest is gewoon leuk. Daarmee heeft mijn werk meer mooie momenten en is het minder mooie slechts een klein onderdeel van de zorg die ik willen bieden.