Hoe verdeeld zijn we tegenwoordig. Ik bedoel in hoeverre pikken we werkelijk op wat belangrijk is.

Ik zelf zit regelmatig op mijn mobiel te kijken en ondertussen kijk ik tv. Heb een gesprek. Drink mijn koffie. Etc…

Ik zie soms mensen in de kerk met een mobiel een spelletje te spelen of een appje te doen. Of tijdens hun werk om het kwartier hun mobieltje te checken.

Waar zijn we nu werkelijk mee bezig? Doen we wat we doen ten volle? Waar geef jij je volledig aan over? Dusdanig dat je je mobiel kunt en wilt laten liggen of uitzetten?

Ik zelf bemerk dat mijn mobiel me zelden helpt om rust te vinden. Al wil ik dat soms geloven. Net als een roker wil geloven dat een sigaret rustig maakt of een alcoholist denkt dat een borrel helpt om ff te vergeten.

Ik ga niet stellen dat het gaat om verslaving, maar om de verdeeldheid in ons denken. De afleiding die het geeft aangaande zaken die er werkelijk toe doen.

Immers wat is de diepgang van een gesprek als er voortdurend op het mobiel gekeken worden. Of hoe intensief kijk je simpelweg naar een film met een mobieltje in je hand.

De vraag die in mij speelt is: kan ik en God dienen en mijn mobiel er bij hebben?(de mammon)

Ik bedoel daarmee. Hoe stil is mijn stille tijd. Hoe bewust denk ik na over wat God me te zeggen heeft?Kan ik gedifferentieerd leven ten volle?