Ik begrijp een aantal zaken niet altijd zo goed en tegelijk is het wat ook ik zelf gemakkelijk doe.

Weet je: veel mensen zeggen gelovig te zijn, maar hebben niets (meer) met de kerk. Ze zijn teleurgesteld of voelen zich afgewezen. Ze zoeken het niet (meer).

herkening

Ik zelf herken de gevoelens en ook de gedachten soms. Toch is niet de kerk an sich het probleem. Ze is door Christus ingesteld als gemeenschap waar mensen bij mogen horen.

Misschien kan je het hebben over de vorm of manier waarop we samenkomen en hoe we het invullen met elkaar, maar dan nog blijft de gemeenschap een wezenlijk onderdeel van het christelijk geloof. Gemeenschap is fundamenteel. Zonder gemeenschappelijk, geen gemeente dus geen kerk.

moeite als ik moeite heb

Soms heb ik moeite met de kerk. Nooit als het goed gaat met mijn geloofsleven. Echter wanneer ik pijn heb, teleurgesteld ben in mensen,in situaties, in God zelf, dan kan ik niet goed met de kerk uit de voeten.

Ik vraag me dan af wat ze me brengt. Wat als ik me niet goed voel en men geeft me niet wat ik denk nodig te hebben? Of waar is God nu? In de kerk is ze voor mijn gevoel soms niet te vinden. Waarom zou ik nog de kerk bezoeken?

belabberd op je bed voelt soms beter

Uitgangspunt in soortgelijke gedachten is dat je belabberd kunt voelen of eenzaam. Dat kan thuis ook. Dat kan prima op je bed. Daar lig je dan iig nog warm en is het simpel om je af te sluiten van die zaken.

Veel gelovigen zeggen ook ronduit dat ze de kerk of gemeenschap niet nodig hebben. Ze denken het alkemaal zelf wel te kunnen. Ze hebben hun leven in de hand. Dat denken ze tenminste.

het gaat niet altijd om je gevoelens.

Echter als we eerlijk kijken naar zulke situaties en periodes, dan weet je heel goed dat het niet met de kerk te maken heeft. De mensen in de kerk kunnen soms tegenvallen. Ze blijken veelal gewoon mensen te zijn. Net als andere mensen.

We leggen onze problemen vaak buiten onszelf. Dwz dat we het projecteren op God.als we durven. Maar vooral ook op anderen in de kerk. Dat ligt minder verheven.

eerlijk kijken

Wanneer we echter naar binnen kijken , dan hebben we juist de gemeenschap met anderen nodig. We kunnen het niet alleen. We hebben God nodig en we mogen samen leren uit zijn woord en van elkaar.

Je kunt denken het zelf allemaal te kunnen, maar blijkbaar gaat dat vaak niet goed. Je raakt uit relatie met God, de anderen, maar vooral ook uit relatie met je zelf.

Veelal is de teleurstelling in je eigen leven een punt om ook af te geven naar anderen. Je laat los wat je eigenlijk nodig hebt om je zelf te kunnen zijn . Je hebt het namelijk nodig om samen te zijn met anderen.

wat nu dan?

Klinkt mooi Velema, zul je wellicht denken. Ik kan niet in je kop kijken of weten wat je beweegt. Daarin heb je gelijk. Toch een overweging waard om het eens te doordenken, er over te bidden, als je dat nog doet, en te zoeken naar eerlijke antwoorden op je vragen. Of misschien naar eerlijke vragen op jouw antwoorden.

Jouw antwoorden zijn misschien dat je je afsluit voor de gemeenschap met God en met anderen en je zelf aan het verliezen bent. Je hebt God nodig, de gemeenschap met anderen, … Kom naar de kerk. Zoek de gemeenschap weer eens op.