Voor veel mensen is het leven enorm gecompliceerd. En vanuit persoonlijke ervaringen snap ik dat ook wel. Man,wat kan je vollopen met allerlei shit wat je niet nodig hebt, waar je in wezen niet op zit te wachten en wat je langzaam doet vastlopen,geestelijk dichtslippen.

Het leven van vandaag is onnodig gecompliceerd geworden en we doen er allemaal aan mee. We moeten van alles. Een goede carrière, veel verdienen, auto, mobiel, goede opleiding, uitgaan , om onze gezondheid denken, voor de kinderen zorgen en onze relaties onderhouden, werken aan onszelf, etc…

De vraag is echter of we dit ook echt allemaal nodig hebben. Je zult misschien gelijk zeggen dat dit niet zo is natuurlijk, maar denk eens na, als je daar zin in hebt en tijd aan wil bedteden, wat je zo allemaal werkelijk moet.

Moeten is een breed begrip. Want om te leven heb je niet zo veel nodig. Water en wat te eten is nodig, maar voor de rest ? Ik bedoel niet dat andere zaken er niet toe doen hoor. Maar is het niet zo dat veel mensen,misschien wel de meeste, voortdurend bezig zijn met datgene waarvan ze vinden dat het allemaal moet, maar die in wezen niet echt belangrijk zijn.

Loopt de huidige maatschappij niet vast vanwege de druk die men elkaar onderling oplegt? Iedereen moet een telefoon en over zit men op dat ding te kijken. Ik zelf doe daar ook aan mee. We lopen vol met alleen pulp aan informatie.

Je denkt natuurlijk dat het wel meevalt, maar wat kijk je nu werkelijk voor goeds? Soms zitten we als familie op de bank met ieders een eigen telefoon en praten via app met anderen die we nauwelijks kennen, naar zouden veel beter tijd kunnen besteden aan elkaar, aan onze kinderen.

Of denk eens aan werk, ik spiegel hiermee ook mijzelf. Vroeger was vader aan het werk en moeder runde de huishouding. Ik zeg niet dat we daar weer naar terug moeten , maar er was tijd om de kinderen na school op te vangen met kopje thee.

Ik weet niet hoe het bij een ieder van jullie gaat, maar mijn leven is best druk soms. Ik hou van mijn werk en doe ook best veel. Maar ook vrouwen werken en richten zich op een carrière. Iig willen beide partijen een goede baan en het liefst nog wat verdienen ook.

In onze gedachten moet dat ook natuurlijk, want je wil niet beste voor je kinderen. Ja toch? Je wil zeggen wat ze nodig hebben? En er is wat nodig tegenwoordig. Computers, telefoons, etc. . De eisen worden hoger…

Dit zijn slechts aantal zaken die ik genoemd heb, maar er zijn nog veel meer te noemen. Waar is de grens? Wat kan de maatschappij nog hebben aan mensen die sociaal via media de wereld bestormen , maar die persoonlijk in een sociaal isolement leven? Wat als werk een hogere prio heeft gekregen vanwege de druk qua prestatie dan het welbevinden van je kinderen qua aandacht etc..?

De wereld lijkt gecompliceerd geworden en ik kom veel mensen tegen die daarin vastgelopen zijn. Die het nodig hadden te vluchten in het gebruik van middelen of uit huis om te zoeken naar wat waardevol is in het leven. De werkelijkheid was schijnbaar niet dragelijk of onbevredigend geworden.

Hierdoor is er schade en nog meer complexiteit ontstaan in het leven en de woorden die daaruit naar hen toegekomen zijn maakt het nog complexer. Wie ben ik nu dan nog? Dat is zo’n vraag die men zich stelt.

Ik geloof dat we de wereld anders kunnen benaderen. Minder complex. Wat zou het wat zijn als we gewoon zouden doen wat nodig was. Leven om te leven. Onszelf laten zien voor wat waard zijn. Gewoon gesprek over wie we werkelijk zijn. Onze gevoelens en gedachten delen face tot face. Ik bedoel ouderwets in gesprek met elkaar op de bank of aan tafel.

Niet geld of carrière is het uitgangspunt maar de ander als persoon. Normen en waarden vanuit relatie gezien. Ik geloof dat het kan als we bereid zijn los te laten van de complexe zaken die men ons wil opleggen. Men zijn we dan zelf en de dingen die we elkaar opleggen. We hebben elkaar nodig. Tijd om elkaar aan te moedigen , te ondersteunen, lief te hebben.

Mooi als we daarbij duidelijkheid hebben qua normen en waarden, maar vooral ook relatie met waarde. Dat we weten geliefd te zijn en dat we gewild zijn. Dat we zegen mogen ervaren in ons leven en daar tijd aan mogen besteden. God heeft ons lief en gewild. Heeft ons gezegend met meer dan wat we nodig hebben. Waarom dus die fixatie op datgene wat we allemaal niet nodig hebben? Volgens mij kan het minder complex. 😉