Jezus roept ons op om Zijn Weg te gaan. We zien in de brieven is van Paulus hoe deze de toenmalige wereld in gaat en alles aangrijpt om het evangelie te verkondigen. Ook Petrus ging tot het uiterste en moest het met de dood bekopen. Het uiterste dus.

Hoeveel mensen zijn er tegenwoordig die tot het uiterste willen gaan voor het evangelie? Wie gaat de Weg met Christus tot het uiterste?

Ik hoorde ooit van iemand dat je prioriteiten moet stellen en dat was na aanleiding van werkzaamheden om anderen te helpen, uit te kunnen delen van Gods Evangelie. Ze vertelden dat het gezin onze eerste prioriteit was. Immers dit was ons door God gegeven.

Ik geloof echter dat niet ons gezin de eerste prioriteit is voor een christen. Ik geloof dat God onze eerste prioriteit is en de ander de daarop volgende wat even belangrijk is als we zelf zijn. Er is geen gradatie. Het gaat om Gids liefde en de verkondiging er van in alles wat we doen.

Weet je niet voor niets geeft God ons in Christus gaven en talenten. Niet om ze slechts binnen je gezin te gebruiken. Ook niet om je werk te doen en je gezin te onderhouden en dan in je vrije tijd ergens in een kerkgebouw je te bewegen waar enkel gelovigen zijn.

Ik geloof dat God ons uitrust om de wereld in te gaan om uit te delen. Tijdens dat wat we doen op de zondag in de kerk, maar ook op ons werk, in onze relaties. Dus in alles. Dat houdt niet op bij de prioriteiten van gezin. Voor mij is het het Leven. Christus is het Leven om uit te delen in alle aspecten.

Klinkt wel lekker als we zeggen in een bepaald gebied de prio geven. Echter daarmee beperken we onszelf. God laat zich niet beperken natuurlijk en gaat Zijn gang. Echter wanneer we Hem ruimte geven in alles is er ruimte om te ontwikkelen, te delen.

Ik geloof dat we onszelf veelal beperken door bepaalde prio te geven. Als we zeggen dat ons gezin prio heeft dan is alles er naast of wat het niet is minder belangrijk. Dus ook minder de moeite waard en krijgt dus minder aandacht.

Ik geloof echter dat ieder mens de moeite waard is om te ontmoeten en prioriteit te geven in Christus. De vraag is echter waar ligt de grens? Ik denk in het uiterste. Jezus ging tot het uiterste. De eerste martelaar werd gestenigd voor waar Hij in geloofde. Velen werden vermoord, gevangen gezet, gemarteld,… Ze gingen tot het uiterste.

Ben jij bereid tot het uiterste te gaan? Dit is de vraag die ik me stel en wat houdt dat dan in? Dat ik als martelaar sterf? Dat ik gevangen gezet wordt? Of dat ik die wat ik kan om uit te delen. Alle inzet en tijd geef wat ik heb. Ik weet me geroepen en heb gaven gehad om van uit te delen. Niet slechts van 8 tot 16 uur of enkel in het weekend .

Misschien vindt je me raar met deze woorden. Natuurlijk moet er rust zijn en momenten van bezinning. Maar de vraag is: wat doe je als er zich kansen aanbieden om uit te delen? Doe je dat dan of laat je ze liggen omdat je ff andere prio’s hebt?

Ik vindt het allemaal best lastig soms, maar door te kiezen voor God geeft Hij ook de uitweg wanneer het buiten onze mogelijkheden valt. Ja toch? Of compleet oneens met me?