Moekeménsk en nieuw leven.

Je moeder blijft je moeder voor altijd.

Allerlei gedachten en gevoelens nu net gisteren mijn moeder is overleden. Moekeménsk. Zoals ik haar vaak noemde.

Wat vervelend allemaal zoals het is gelopen de afgelopen dagen. Bha! Plotseling opgenomen, geopereerd, in slaap gebracht en kort gezegd niet meer bijgekomen.

Omdat mijn blogs over echtheid en ontmoeten gaat, leg ik niet uit wat er allemaal exact gebeurd is, maar probeer ik ff bij mijzelf te blijven en hoe ik de dingen ervaar, beleef.

Het domme is dat ik het niet direct verwacht had nu, maar in mijn gedachte was het wel aanwezig. Ik bedoel dat ze zou kunnen overlijden. Eerder al, omdat we onlangs opa en oma zijn geworden en ze niet kon komen.

Eigenlijk ben ik best teleurgesteld dat ze niet meer mijn kleine poppie heeft kunnen zien. Ons meisje zal het niet direct merken, moeder ook niet meer, maar toch.

Ik ben zo trots en had zo graag haar dit geluk willen delen. Te meer omdat ze zelf eigenlijk al lang niet zo lekker in haar vel zat.

Mijn moeder was niet gemakkelijk, jong weduwe geworden. Dat droeg ze soms nog met zich mee. Ongewild wellicht. Maar toch.
Gelukkig heeft ze een goede man getroffen die haar in alles nabij stond op zijn eigen manier. Zo heeft ze met hem ook nog 20 jaar een goed huwelijk gehad. Hij was er trouw voor haar en ons.

Dankbaar ben ik mijn moeder voor mijn opvoeding. De liefde voor mensen, al had dat bij haar wel wat deuken butsen opgelopen. Ik denk dat daardoor ze wat harder geworden was en zichzelf meer buitensloot. Toch wilde ze graag dat mensen Christus leerde kennen, dat droeg ze met zich mee en daar getuigde ze van vroeger uitbundiger, nu ingetogener meer bewust van het feit dat sommige zaken best moeilijk zijn.

Communiceren juist met degene die ze lief had was hierdoor moeilijker geworden. Naar anderen toe was ze mondig en soms wat kort door de bocht. Kwestie van hoe ze zelf is opgevoed, maar ook door de gebeurtenissen en het gevoel van afwijzing wellicht. Ze had soms verwachtingen waaraan niet tijd voldaan kon worden wellicht.

Wat ik zelf heb gemerkt is dat alles wat je doet, waarvoor een mens kiest, maar ook wat je overkomt iets met je doet. Je maakt daarin keuzes en die keuzes neem je mee. Bewust of onbewust. Ook de keus om na mijn vader opnieuw te trouwen is zo’n keuze waardoor er veel verandering kwam.

Ze trouwde een geweldige andere man, maar mijn vader was heel los in zaken, haar nieuwe man daarentegen niet. Niks mis mee, maar iets wat duidelijk anders was. Vroeger was het altijd zuinig zijn, nu was dat juist veel beter geregeld. Ook de omgang met mensen hierdoor heel anders. Mijn vader sleepte moeder mee, nu bleef ze veel meer thuis.

Dat maakte dat ze veranderde in bepaalde zaken. Anders tegen dingen aan ging kijken vanuit ander optiek. Niet per definitie beter of slechter, maar wel iets wat maakte dat ze er zelf soms mee in conflict raakte leek het wel.

Voor mij was het altijd nog ma Velema, maar getrouwd was er toch verandering. Misschien voor haar ook qua verwachtingen en voor mij hetzelfde.

Vroeger van haar geleerd wie Jezus was. Meegenomen en heb altijd gezocht. Gevonden ook en gelukkig weet ik dat ze bij hem is. Ze zal mijn vader koos daar weer ontmoeten.

Erg is het dat mijn stiefvader nu alleen is. We zullen bij hem zijn. Want hij is eigen geworden. Een goede vriend. We weten dat ma bij God is en dat wij steun van Hem mogen verwachten. Hij is er altijd. Hij heeft een plek voor ons. Daar zullen we elkaar ontmoeten.

Voor nu verder met het gewone leven straks weer. Even verdrietig door het afscheid, wat zo snel kwam. Veel te jong wat mij betreft, maar straks weer volop leven gewoon. In de wetenschap dat we elkaar weer zullen zijn bij onze Hemelse Vader. Waar mam zichzelf kan zijn. En wij genieten hier van ons popje. Beetje raar gevoel. Verdriet en blijdschap.

Het nieuwe leven voor ma een een nieuw leven hier bij ons.

Advertenties

Een nieuwe weg of eigen braaksel?

Afgelopen week werd er tijden SLT gesproken over verandering.( SLT De lifestyle training die we aanbieden in samenwerking met oa CHOG.)

Eigenlijk werd gezegd dat wanneer we een pad voortdurend lopen, daar een ingesloten weg is gekomen.

We zijn geneigd om voortdurend dat ingesloten pad te nemen. We kennen het. Het is vertrouwd.

Toch leert Jezus ons een nieuw pad te gaan bewandelen. Een nieuwe weg is smal en we zijn het niet gewend, dus kan het beangstigend zijn.

Toch zullen we ons moeten bekeren van die ouwe weg die ons voortdurend leidt in onze problemen, onze problematiek.

David was een man Gods. Was hij perfect? Zeker niet. Hij maakte in zijn leven een grote fout. Hij sliep niet alleen met Bathseba, zijn buurvrouw, maar ook liet hij haar man vermoorden. Nathan de profeet confronteerde Hem er mee.

Soms hebben we confrontatie nodig in ons leven. Zonder confrontatie blijven we voortdurend dat oude pad bewandelen. Sommige mensen zijn en blijven eigenwijs dat pad bewandelen.

Waarom wordt David nu een man van God genoemd? Omdat David nadat hij geconfronteerd werd zich bekeerde. Hij zei niet zomaar ff sorry maar bad en besprak met God wat niet goed was. Hij bekeerde zich en ging teruggekeerd naar het goede pad.

In de psalmen vraagt hij ( ff vrij vertaald) dat God hem op de eeuwige weg leidt en niet verleidt wordt om een heilloze weg te gaan. Dat is wat we van David kunnen leren om een man of vrouw van God te worden.

Als we echter eigenwijs zijn en doorgaan wat we altijd al deden, dan krijgen we ook wat we altijd al hebben gehad. Nee, we doen eerst iets wat nog leuk was, maar ons steeds meer in de weg gaat staan.

De bijbel is nog scherper daarover in spreuken. Daar staat zijn ouders als: iemand die voortdurend het verkeerde doet en zich daar niet van bekeerd is als een hond die voortdurend terugkeert naar zijn eigen braaksel.

Met andere woorden: als je voortdurend het verkeerde blijft opzoeken en geen berouw toont. Je niet bekeerd, dan keer je terug naar wat je niet wil, waar je kots misselijk van wordt, wat je zelfs ziek van wordt, wat je leven onveranderd laat.

Om herstel te vinden zul je uit moeten stappen. Een nieuw leven starten en het oude achter je laten. Dus loslaten wat je gedaan hebt en een man of vrouw van God worden . Bekeer je van je braaksel. Loop er bij weg en bidt God je om je te behoeden voor de heilige weg, maar ga op de Weg die Jezus Christus is.

Van slaaf naar vrijheid

Heer wat is Uw liefde groot.

U haalt ons uit Egypte waar we vastzitten in slavernij. U maakt ons vrij van datgene wat ons belemmerd. Onze keuzes, onze problemen die we zelf hebben gemaakt of van zaken die anderen ons hebben aangedaan.

Vrijheid is geen gemakkelijke weg. Ze moet bevochten worden. De weg naar vrijheid kan. Lang zijn al lijkt ze in rechte lijn best te doen. We komen van alles tegen onderweg wat ons weerhoudt, wat ons soms zelfs doet verlangen naar oude tijden. Maar onderweg naar vrijheid is er geen ommekeer meer mogelijk. Het verlangen kan niet geleerd worden. We zullen de weg moeten blijven gaan.

De weg naar vrijheid kan men niet zelf bewandelen. Onze eigen inzicht, manieren en mogelijkheden zijn beperkt. Echter indien we op de Weg blijven met Christus dan is de beloning reeds daar. De Weg is niet gemakkelijk, maar de moeite waard. Hij zelf is immers bij ons. Met ons onderweg.

Hij is de voorziener. Geeft wat nodig is. Hij biedt hoop telkens als we op Hem zien dan is daar het licht op ons pad. Hij geeft richting dwars door de woestijn van moeilijkheden naar het land van melk en honing. Hij is onze hoop.

We zullen het nieuwe beloofde land moeten bevechten om vrijheid te gaan ervaren wanneer we aangekomen zijn. Maar de belofte is overwinning en ze staat aan onze kant. God is met ons in Christus Jezus, amen!

Lotte

En dan is ze er. Mijn kleindochter. Wat een zegen. Alsof ze er altijd al was en zo onmisbaar. Prachtig kindje.

Alsof ze er altijd al was? Ik geloof dat het ook zo is. Ze was er al. God had haar al bedacht. Al voor de grondlegging van de wereld. Ergens toen tijd nog niet bestond was de gedachte, het idee er al en wist God dat Hij haar ruimte zou geven om te zijn. En nu is ze daar. Zo klein, zo kwetsbaar.

Ieder onderdeel is uniek. Kleine vingertjes en teentjes. Sabbelgeluidjes. God is goed. Ik mag nu als opa staan kijken. Wonderlijk hoe bijzonder. Je kinderen geboren zien worden is bijzonder, maar dat jouw kinderen ook weer kinderen mogen ontvangen is zo’n zegenrijke belevenis.

Een nieuwe generatie. Nieuw mens. Nu nog klein, maar al zo aanwezig. In ons hart, ons leven zo klein, maar zo’n grote plek al ingenomen. Ik dank God voor dit wonder van leven. Dat haar leven tot zegen zal zijn voor velen. Voor ouders, grootouders, broertjes en zusjes wellicht.

Ik bid dat ze Hem zal kennen die haar bedacht en bewaard heeft tot dit moment.

Prioriteit stellen

Jezus roept ons op om Zijn Weg te gaan. We zien in de brieven is van Paulus hoe deze de toenmalige wereld in gaat en alles aangrijpt om het evangelie te verkondigen. Ook Petrus ging tot het uiterste en moest het met de dood bekopen. Het uiterste dus.

Hoeveel mensen zijn er tegenwoordig die tot het uiterste willen gaan voor het evangelie? Wie gaat de Weg met Christus tot het uiterste?

Ik hoorde ooit van iemand dat je prioriteiten moet stellen en dat was na aanleiding van werkzaamheden om anderen te helpen, uit te kunnen delen van Gods Evangelie. Ze vertelden dat het gezin onze eerste prioriteit was. Immers dit was ons door God gegeven.

Ik geloof echter dat niet ons gezin de eerste prioriteit is voor een christen. Ik geloof dat God onze eerste prioriteit is en de ander de daarop volgende wat even belangrijk is als we zelf zijn. Er is geen gradatie. Het gaat om Gids liefde en de verkondiging er van in alles wat we doen.

Weet je niet voor niets geeft God ons in Christus gaven en talenten. Niet om ze slechts binnen je gezin te gebruiken. Ook niet om je werk te doen en je gezin te onderhouden en dan in je vrije tijd ergens in een kerkgebouw je te bewegen waar enkel gelovigen zijn.

Ik geloof dat God ons uitrust om de wereld in te gaan om uit te delen. Tijdens dat wat we doen op de zondag in de kerk, maar ook op ons werk, in onze relaties. Dus in alles. Dat houdt niet op bij de prioriteiten van gezin. Voor mij is het het Leven. Christus is het Leven om uit te delen in alle aspecten.

Klinkt wel lekker als we zeggen in een bepaald gebied de prio geven. Echter daarmee beperken we onszelf. God laat zich niet beperken natuurlijk en gaat Zijn gang. Echter wanneer we Hem ruimte geven in alles is er ruimte om te ontwikkelen, te delen.

Ik geloof dat we onszelf veelal beperken door bepaalde prio te geven. Als we zeggen dat ons gezin prio heeft dan is alles er naast of wat het niet is minder belangrijk. Dus ook minder de moeite waard en krijgt dus minder aandacht.

Ik geloof echter dat ieder mens de moeite waard is om te ontmoeten en prioriteit te geven in Christus. De vraag is echter waar ligt de grens? Ik denk in het uiterste. Jezus ging tot het uiterste. De eerste martelaar werd gestenigd voor waar Hij in geloofde. Velen werden vermoord, gevangen gezet, gemarteld,… Ze gingen tot het uiterste.

Ben jij bereid tot het uiterste te gaan? Dit is de vraag die ik me stel en wat houdt dat dan in? Dat ik als martelaar sterf? Dat ik gevangen gezet wordt? Of dat ik die wat ik kan om uit te delen. Alle inzet en tijd geef wat ik heb. Ik weet me geroepen en heb gaven gehad om van uit te delen. Niet slechts van 8 tot 16 uur of enkel in het weekend .

Misschien vindt je me raar met deze woorden. Natuurlijk moet er rust zijn en momenten van bezinning. Maar de vraag is: wat doe je als er zich kansen aanbieden om uit te delen? Doe je dat dan of laat je ze liggen omdat je ff andere prio’s hebt?

Ik vindt het allemaal best lastig soms, maar door te kiezen voor God geeft Hij ook de uitweg wanneer het buiten onze mogelijkheden valt. Ja toch? Of compleet oneens met me?