Als ouder is er schijnbaar een soort van idee dat opvoeden leuk zou moeten zijn. Vanuit mijn christelijke gedachte liggen daarbij dan ook nog eens de uitdaging om naast enige normen waarden ook nog een christelijke levenstijl over te brengen vanuit een relatie met God.

Om met de deur in huis te vallen. Ik vindt dat soms best moeilijk. Sterker nog, afhankijk van het kind/tiener zit daar ook nog eens verschil in.dus wat eerder goed is gegaan lukt bij de ander soms totaal niet. Bovendien ben je niet de enige die iets in te brengen heeft in de relatie met je kind.

Al met al moet ik regelmatig zuchten. Wordt ik enorm boos. Begrijp ik er niks van. Zoek ik naar een ingang die er schijnbaar gewoonweg niet lijkt te zijn. De deur dicht voor je neus. Het niet willen horen en begrijpen van al je goede intenties.

Herken je het? Of ben ik de enige die hier soms gewoonweg niet mee uit de voeten kan en rondloopt met allerlei vragen? Vragen als; waarom gaat hij niet gewoon naar school en maakt zijn of haar studie af. Waarom drie scholen en bij de volgende opleiding zie je al dat het verkeerd zal gaan. Je ziet een verkeerd profiel, een motief die niet passend is, niet de juiste houding en insteek.
Of iets als; waarom ga je niet ‘iets’ doen. Werken, sporten, vrienden maken. In plaats van de hele dag lopen lummelen.
Of; hoezo wil je niet meeeten, meedoen met bepaalde activiteiten, …

Dit staat nog los van de christelijke zaken die we misschien nog belangrijker vinden. Waarom zo opstandig over geloof. Waarom is het gesprek erover soms zo moeilijk. Of eigenlijk vindt het nauwelijks of niet meer plaats. Daarbij gaat het niet over moeten of dwingend naar de kerk. Dat dit niet werkt dat weten we toch al lang? Maar hoe kom je er wel is de vraag?

Het gaat allemaal niet om mezelf als ouder. God weet hoeveel ik van mijn kinderen houdt. Stuk voor stuk. Ze zijn zo bijzonder. Dat zegt iedere ouder, maar het is waar. Ik zou alles opgeven voor mijn kinderen, mijn leven geven, om ze te laten proeven van een oprechte relatie met Christus. Niet slechts omdat ze dan behouden zouden zijn, maar ook gewoon praktisch. De zegeningen van een relatie met hem in dit leven. Ik bedoel dan gewoon het hebben van een eeuwige liefde, persoonlijke vriend, ruimte om te delen, etc…

Ik ben zo enorm trots op mijn gezin. Zou ze het beste willen geven, dat lukt me soms niet. Maar ik steek me er naar uit. Maar vaak lijkt het van geen betekenis voor mijn tieners. Gaat het enkel over allerlei vaagheden ipv over inhoudt. Ik begrijp dat ik het mis heb. Dat het juist gaat over inhoudt, maar dan op een ander level.

Bij mij slaat dat soms volledig de plank mis. Ik wordt boos als ik begripvol zou moeten zijn. Ik zou van alles willen zeggen en kan dan vaak beter mijn mond houden. Wanneer ik voor mijn gevoel wijs heb gezwegen had ik juist iets moeten zeggen.

Herken je het? Ik begrijp dat ouders het vaak niet zo goed doen. Andere verwachtingen, andere fase in het leven. Toch hoop ik dat bij het ouder worden mijn kinderen zullen begrijpen wat er werkelijk toe doet in het leven. Dat ze mogen gaan beseffen dat er niemand is die zoveel van ze heeft gehouden als Jezus. Dat er niemand zoveel van ze houdt in het hier en nu als Hij. Dat het niet belangrijk is wat hun opleiding is, hoeveel ze verdienen, wat hun muzieksmaak is, welke vrienden dat ze hebben of uit welk nest ze zijn gekomen. Er is niets wat meer waarde heeft dan de identiteit die ze mogen zoeken en vinden in Jezus Christus.

Ik schrijf dit in mijn rol als vader. Eigenlijk wetende dat het met het ouder worden van mijn tieners het allemaal zal veranderen. Ze zullen waarschijnlijk best begrijpen dat ik van ze houdt. Dat ik verlangens heb ook over hun levens. Echter ik hoop ook dat ze zullen begrijpen dat mijn verlangens niet zo hoog gegrepen zijn. Ik hoop dat we in harmonie en relatie met elkaar in Christus mogen zijn.

Ik hoop dat mijn kinderen daar in de nabije toekomst amen op zullen zeggen. Dit is mijn dagelijks gebed in Jezus naam.