Onbegrijpelijke relatie tussen ouders en tieners.

Als ouder is er schijnbaar een soort van idee dat opvoeden leuk zou moeten zijn. Vanuit mijn christelijke gedachte liggen daarbij dan ook nog eens de uitdaging om naast enige normen waarden ook nog een christelijke levenstijl over te brengen vanuit een relatie met God.

Om met de deur in huis te vallen. Ik vindt dat soms best moeilijk. Sterker nog, afhankijk van het kind/tiener zit daar ook nog eens verschil in.dus wat eerder goed is gegaan lukt bij de ander soms totaal niet. Bovendien ben je niet de enige die iets in te brengen heeft in de relatie met je kind.

Al met al moet ik regelmatig zuchten. Wordt ik enorm boos. Begrijp ik er niks van. Zoek ik naar een ingang die er schijnbaar gewoonweg niet lijkt te zijn. De deur dicht voor je neus. Het niet willen horen en begrijpen van al je goede intenties.

Herken je het? Of ben ik de enige die hier soms gewoonweg niet mee uit de voeten kan en rondloopt met allerlei vragen? Vragen als; waarom gaat hij niet gewoon naar school en maakt zijn of haar studie af. Waarom drie scholen en bij de volgende opleiding zie je al dat het verkeerd zal gaan. Je ziet een verkeerd profiel, een motief die niet passend is, niet de juiste houding en insteek.
Of iets als; waarom ga je niet ‘iets’ doen. Werken, sporten, vrienden maken. In plaats van de hele dag lopen lummelen.
Of; hoezo wil je niet meeeten, meedoen met bepaalde activiteiten, …

Dit staat nog los van de christelijke zaken die we misschien nog belangrijker vinden. Waarom zo opstandig over geloof. Waarom is het gesprek erover soms zo moeilijk. Of eigenlijk vindt het nauwelijks of niet meer plaats. Daarbij gaat het niet over moeten of dwingend naar de kerk. Dat dit niet werkt dat weten we toch al lang? Maar hoe kom je er wel is de vraag?

Het gaat allemaal niet om mezelf als ouder. God weet hoeveel ik van mijn kinderen houdt. Stuk voor stuk. Ze zijn zo bijzonder. Dat zegt iedere ouder, maar het is waar. Ik zou alles opgeven voor mijn kinderen, mijn leven geven, om ze te laten proeven van een oprechte relatie met Christus. Niet slechts omdat ze dan behouden zouden zijn, maar ook gewoon praktisch. De zegeningen van een relatie met hem in dit leven. Ik bedoel dan gewoon het hebben van een eeuwige liefde, persoonlijke vriend, ruimte om te delen, etc…

Ik ben zo enorm trots op mijn gezin. Zou ze het beste willen geven, dat lukt me soms niet. Maar ik steek me er naar uit. Maar vaak lijkt het van geen betekenis voor mijn tieners. Gaat het enkel over allerlei vaagheden ipv over inhoudt. Ik begrijp dat ik het mis heb. Dat het juist gaat over inhoudt, maar dan op een ander level.

Bij mij slaat dat soms volledig de plank mis. Ik wordt boos als ik begripvol zou moeten zijn. Ik zou van alles willen zeggen en kan dan vaak beter mijn mond houden. Wanneer ik voor mijn gevoel wijs heb gezwegen had ik juist iets moeten zeggen.

Herken je het? Ik begrijp dat ouders het vaak niet zo goed doen. Andere verwachtingen, andere fase in het leven. Toch hoop ik dat bij het ouder worden mijn kinderen zullen begrijpen wat er werkelijk toe doet in het leven. Dat ze mogen gaan beseffen dat er niemand is die zoveel van ze heeft gehouden als Jezus. Dat er niemand zoveel van ze houdt in het hier en nu als Hij. Dat het niet belangrijk is wat hun opleiding is, hoeveel ze verdienen, wat hun muzieksmaak is, welke vrienden dat ze hebben of uit welk nest ze zijn gekomen. Er is niets wat meer waarde heeft dan de identiteit die ze mogen zoeken en vinden in Jezus Christus.

Ik schrijf dit in mijn rol als vader. Eigenlijk wetende dat het met het ouder worden van mijn tieners het allemaal zal veranderen. Ze zullen waarschijnlijk best begrijpen dat ik van ze houdt. Dat ik verlangens heb ook over hun levens. Echter ik hoop ook dat ze zullen begrijpen dat mijn verlangens niet zo hoog gegrepen zijn. Ik hoop dat we in harmonie en relatie met elkaar in Christus mogen zijn.

Ik hoop dat mijn kinderen daar in de nabije toekomst amen op zullen zeggen. Dit is mijn dagelijks gebed in Jezus naam.

Advertenties

Gods genade delen

Waar liggen mogelijkheden om er voor de ander te zijn? Wat zijn je gaven en talenten? Dit zijn de vragen die loskomen nav het lezen van Jakobus 4 en met nadruk vers 17. Welke keuzes maak je in het leven om er voor de ander te kunnen zijn? Hoe zet je je geld en middelen in? Kunnen we vrijmoedigeren, vrijgevender, opener, liefdevoller, beter, vriendelijker, anders zijn tav de ander?

Als je er over nadenkt zijner heel veel mogelijkheden die onbenut zijn. Nu is het zo dat we in de dagelijkse beslommeringen er gewoonweg niet aan denken, maar er zijn ook zaken die op ons pad komen die we wel onder ogen krijgen. Hoe gaan we daar dan mee om?

Natuurlijk kunnen we allerlei zaken benoemen waarom we ff geen tijd en energie steken in goed te doen aan mensen en situaties die juist onze ondersteuning nodig hebben. Natuuijk zijn er altijd goede redenen te noemen, maar is het in veel gevallen ook niet zo dat we soms ook gewoon geen zin hebben? Dat we te egocentrisch zijn? Dat we liever bezig zijn met andere zaken?

Ik wil wel, maar…

Paulus zei ooit ook: als ik het goede wil doen…. ik wil het wel, maar ik kan het niet.
Als mens lukt het ons niet om dat te doen wat we zouden moeten doen…. Ik ellendig mens.

Gelukkig is er in Christus Gods genade. Niet slecht voor bepaalde momenten, maar voor altijd. De vraag echter is hoe gaan we daar mee om? Is die genade een vrijbrief om je eigen weg te kunnen gaan? Om nu maar voor jezelf te leven? Paulus zegt: volstrekt niet!

Christus is de sleutel!

Genade is geen vrijbrief om je eigen ding te doen. Genade is de sleutel om niet langer voor je zelf te leven, maar juist om voor Hem te leven. Niet langer ik, maar Christus leeft in mij. Zo zegt Paulus dat dan.

We mogen uitstappen op Gods belofte. Dat we grote dingen mogen doen en zullen zien gebeuren als we in Jezus naam op weg gaan. Als we in zijn naam mensen helpen. Als we goed doen in zijn naam.als we zijn op plaatsen en met mensen die door anderen genegeerd worden.

Jezus zei en las voor uit Jesaja: ‘De Geest van de Heer is op Mij. Hij heeft Mij met zijn Geest gezalfd om aan arme mensen goed nieuws te brengen. Hij heeft Mij gestuurd om mensen die een gebroken hart hebben te genezen. Om gevangenen te vertellen dat ze vrij zijn. Om blinde mensen te vertellen dat ze weer kunnen zien. Om slaven als vrije mensen weg te sturen. En om te vertellen dat het feestjaar van de Heer is begonnen.
Dit is het goede nieuws wat een ieder zou moeten horen. Laten we ons uitstrekken om goed te doen. Gods genade en liefde voor een ieder.

Geconfronteerd met de lieve waarheid

De waarheid is vaak confronterend. Vanmorgen nog gehoord dat waarheid zonder liefde hard is. Afgelopen tijd ervaren dat mensen vaak liever de genade horen dan de waarheid. De vraag is of we nu het een of het ander moeten vertellen.

Ik heb gemerkt dat veel mensen zelf willen uitmaken wat waarheid is en wat niet. Hun eigen waarheid verkiezen ook als ze eigenlijk van binnen al weten dat het een leugen is.

De waarheid kan soms hard zijn. Ik lees een mooi boek John Eldredge waarin hij het heeft over Jezus onze niet zo lieve Heer. Hij benadrukt dat Jezus de Waarheid is, maar het soms best shockerend was om te zien wat Hij allemaal zei en deed.

De keiharde waarheid

De waarheid zonder liefde is hard. Ik kan me daar volledig in vinden. Echter soms is de waarheid ook hard in liefde. De vraag is soms hoe zaken gezegd worden, daar kan ik nog veel in leren, maar vooral ook hoe het ontvangen wordt.

Veel mensen houden vast aan eigen waarheden, die eigenlijk geen waarheden zijn, omdat ze eigenlijk niet los willen laten aan wat ze zelf willen, hebben of wat ze doen.

Wanneer we iemand aanspreken op bepaald gedrag of hoe ze met zaken omgaan, dan is de reactie al gauw dat ze zich afgewezen en teleurgesteld zijn. In mijn werk merk ik vaak dat iemand bepaald gedrag heeft en daar hulp bij vraagt, maar zelf wil bepalen hoe hij geholpen wil worden. Zie je de discrepantie hier ontstaan?

In mijn leven heb ik een aantal zaken moeten overwinnen door niet mijn eigen waarheden vast te houden, maar te erkennen dat mijn waarheden in wezen leugens waren of manieren die me niet verder hielpen. Dat betekent nieuwe en echte waarheden toe te laten op die gebieden waar ik fout zat.

Vast in een circel

Veel mensen zitten vast in een circel. Ze lopen vast, vragen hulp aan God of mensen, maar blijven doen wat ze altijd al deden. Het effect? Ze krijgen telkens het zelfde.

Jezus zegt ons dat Hij De weg, De waarheid en Het leven is.De weg die totaal anders is, totaal een andere kant op lijkt te gaan, die niet gemakkelijk is. Tegenovergesteld aan ons gevoel, wat we gedacht hadden misschien zelfs… De waarheid is soms hard en confronterend, maar Zijn liefde rechtvaardige het en als we Hem liefhebben zouden we dan niet bereid moeten zijn deze waarheid aan te nemen, te geloven, Hem te vertrouwen?

Onze eigen gedachten en gevoelens, onze eigen manieren kunnen soms best aardig zijn voor het moment, maar wat brengt het ons op termijn? Een aardig leven volgens eigen verlangens? Misschien zorgt het er voor dat je het financieel aardig doet of dat je zo nu en dan een hoop lol hebt? Maar is dat voldoening?

Confronterend

De Waarheid kan confronterend zijn! Maar feitelijk is het zo dat we zonder de Waarheid verloren zijn. Dat we zonder Waarheid onszelf en God verliezen. We mogen De Waarheid dagelijks ervaren in ons leven. Telkens wanneer we eigen zaken loslaten en Gods zaken omarmen, Zijn Woord laten spreken en er naar luisteren zal het ons stukje bij beetje veranderen. We zullen meer en meer op Jezus gaan lijken.

Misschien wil iemand je vertellen hoe jij er volgens hen uit zou moeten zien, maar dat is slechts hun beeld van wie Jezus is. Waarschijnlijk is dat een stukje van de Waarheid aan hen geopenbaard voor zichzelf. Maar God wil openbaar maken in jou wat te veranderen. Hij gaat door Zijn Geest met je de Weg. Luister naar Zijn Woord, lees het, overdenk het, spreek er met Hem en anderen over. Zijn Waarheid is soms hard, maar in liefde voor Hem en elkaar kunnen we het eenvoudig aanvaarden.

Waar liefde woont gebied de Heer Zijn zegen