Op het moment vraag ik me af hoe de mens precies in elkaar zit als het gaat om loyaliteit en oprechtheid. De vraag die ik me daarbij stel is waar ligt mijn loyaliteit en hoe oprecht ben ik zelf.Het is gemakkelijk om anderen in twijfel te trekken in deze zaken, maar als je met een vinger naar de ander wijst, dan wijzer er meer nog naar je zelf. Wanneer ik dus zaken benoem dan is dat niet om te oordelen over anderen, maar om dingen in het juiste perspectief te zetten. 

Ik las een paar dagen geleden al weer het gedeelte over Annanias en Safira. Ken je het? Het gaat over een stel gelovige mensen die net als veel andere christenen op dat moment een gedeelte van hun goederen, in het geval van dit stel was dat een stuk land, verkochten om dit te den met anderen die het hoognodig hadden. Nobel zou je kunnen zeggen. Echter,… het kwam aan het licht dat dit stel hun land verkocht hadden en net deden alsof ze het geld aan de behoeftigen schonken. In werkelijkheid gaven ze echter maar een deel. Ze waren vrij om dit te geven. Het had niet gehoeven. Ook een deel was voldoende geweest. Echter nu logen ze hierover en hielden stiekem geld achter en deden alsof het alles was.
Hoe gaan wij daar mee om? Ik bedoel jou en ik wil ook naar mijzelf kijken. Is het niet vaak zo dat we in veel dingen zeggen het voor God te doen maar dat het in wezen voornamelijk over onszelf gaat? Dat we ons wel graag willen profileren maar dat God eigenlijk vaak een bijproduct is?  Ik bedoel daarmee niet te zeggen God niet belangrijk is in je leven , maar wel dat we vaak afwegen wat we wel en niet aan Hem geven en dan vaak best veel achterhouden terwijl we anderen vertellen wat we anderen voorspiegelen dat we zo geestelijk zijn of zo.

Natuurlijk zal jij niet zo in elkaar zitten, jij zal juist die man of vrouw zijn die volledig voor God gaat. Ik probeer dan net zo oprecht en loyaal te zijn als jij, maar wat nu als we echt eerlijk zijn? Als je diep naar binnen kijkt in hoeverre lijken we dan in sommige opzichten toch op Annanias en Safira? Ik maak me soms schuldig aan soortgelijk gedrag. Hypocriet?
Ik geloof dat het ook inderdaad hypocriet is. Ik geloof dat we ons graag verstoppen achter mooie woorden en halve daden. Wat zou het mooi zijn om halve woorden te zeggen en hele dagen te doen. Met een hand geven en het de andere hand het niet te laten weten. Ik zoek naar mijn ware hartsgesteldheid en merk dat ik werkelijk verlang om alles te geven enerzijds aan de andere kant is er ook dat stukje Annanias in mij dat soms vast wil  houden aan het oude vertrouwde, aan wereldse zekerheden, aan vrienden die me af houden van wat God wil , aan geld, aan prestige, om wie ze denken dat ik ben boven wie God zegt dat ik ben…
Weet je,.. het geeft niet als we het lastig vinden om los te laten. God vraagt het van ons, maar Hij dwingt ons niet. Maar laten we eeijk zijn, oprecht over onze moeten en loyaal in die zin dat we beseffen dat we in eigen kracht niet in staat zijn om alles te geven. Maar weet je God vraagt ons juist om niets te geven. Dat klinkt eenvoudig, maar het is nu juist datgene wat Hij het liefst wil. Datgene wat we niet hebben en toch zoeken. Dat wat we hebben, dat heeft God al lang. Hij heeft alles gemaakt en alles is in wezen van Hem, maar wat wij niet hebben is wat Hij van ons verlangt. Onze dromen, onze verlangens, onze gedachten, onze gevoelens, onze angsten , onze leegte, dingen die voor de meeste  anderen niets betekenen ze zijn het diepste van ons voor Hem.

Wat me opvalt is dat veel mensen en ik zelf soms ook, denk dat we God kunnen plezieren met iets boven niets. Alsof wij God zouden kunnen kopen, beheersen, kunnen controleren.  Weet je het hoeft niet. Niets is belangrijker iets. Als je ook maar iets begrijpt van wat ik bedoel.