Laat maar waaien

Als ik nadenk over bepaalde zaken in mijn leven dan heb ik daar als mens ook bepaalde verwachtingen bij. Zelfs als ik zeg er niets van te verwachten is dat wat je verwacht. Niets dus.

Welke verwachting heb jij van het leven?  Verwacht je misschien dat er geen vooruitgang zit in hoe jouw leven loopt misschien? Heb je juist hele hoge verwachtingen juist?
Enerzijds ligt het wellicht aan de situatie waarin je zit wat je verwachting bepaald. Als je leven er naar menselijke maatstaven niet zo goed uitziet is de verwachting waarschijnlijk niet zo hoog. Als je goede perspectieven hebt dan is de verwachting hoog. Maw als je in de goot ligt, uitgekotst door familie, vrienden, je geen geld hebt, je ziek bent, werkeloos, verslaafd, of wat dan ook dan lijkt alles uitzichtloos. Wanneer je uit een goed nest komt, je een goede opleiding hebt mogen genieten, er ruimte is om te ontplooien, het je voor de wind gaat, dan lijkt het leven geweldig. 

De vraag is echter of dit ook zo is. Veel mensen hebben alles en zijn stok o gelukkig en anderen hebben niets en zijn dankbaar met het minste en ervaren diep geluk. De zin van het bestaan ligt dus niet in het materiële.wat is het dan wat ons leven zinvol maakt?

Veel mensen denken dat ze moeten voldoen aan allerlei verwachtingen. Ze moeten altijd maar aardig zijn, lollig zijn, vrolijk, interessant, etc… Ze lopen voortdurend op hun tenen omdat niemand altijd maar de vriendelijkste, aardigste, charmantste is. Niemand kan het handelen altijd een rol te spelen. Hoewel veel, misschien zelfs de meeste mensen, voortdurend een rol spelen. 

Wat is het fijn te mogen weten dat God ons kent. Dat Hij niet zoals onze omgeving te hoge verwachtingen van ons heeft, maar precies weet wie we zijn en wat we nodig hebben.
Ik hoor gelijk al in mijn gedachten veel mensen die roepen van : Ja, maar…

Weet je, de woorden, Ja, maar… tov God Is de hoogste vorm van ontkenning dat Hij beter weet dan wij wat goed voor ons is. We zeggen er mee dat Gods woord waar is, maar we het als het ware niet gaan aanvaarden omdat we niet Zijn wil willen doen maar ons eigen. 
Hoe vast we ook lopen of wat we ook doen, we willen het op onze eigen manier doen. Lastig om te aanvaarden dat anderen het soms beter weten dan jij zelf, maar zelfs God willen we op de een of andere manier vaak niet werkelijk geloven. We hebben te hoge verwachtingen van onszelf misschien of te lage verwachtingen van God.

We mogen geloven dat God ons liefheeft en nooit in de steek laat. Dat Hij een plek voor ons heeft in zijn koninkrijk. Hier en nu. Dat Hij ons genadig is. Dat Hij een toekomst voor ons heeft. Ruimte. Leven. Perspectief, relatie. Maw alles wat je leven zin geeft. Hoge verwachtingen je mag ze hebben, maar niet van je zelf. Verwacht het van de allerhoogste en erken dat je eigen verwachtingen te klein zijn om op te bouwen. Ze leiden uiteindelijk nergens heen. 

Advertenties

Hoge verwachtingen.

Als ik nadenk over bepaalde zaken in mijn leven dan heb ik daar als mens ook bepaalde verwachtingen bij. Zelfs als ik zeg er niets van te verwachten is dat wat je verwacht. Niets dus.

Welke verwachting heb jij van het leven?  Verwacht je misschien dat er geen vooruitgang zit in hoe jouw leven loopt misschien? Heb je juist hele hoge verwachtingen juist?

Enerzijds ligt het wellicht aan de situatie waarin je zit wat je verwachting bepaald. Als je leven er naar menselijke maatstaven niet zo goed uitziet is de verwachting waarschijnlijk niet zo hoog. Als je goede perspectieven hebt dan is de verwachting hoog. Maw als je in de goot ligt, uitgekotst door familie, vrienden, je geen geld hebt, je ziek bent, werkeloos, verslaafd, of wat dan ook dan lijkt alles uitzichtloos. Wanneer je uit een goed nest komt, je een goede opleiding hebt mogen genieten, er ruimte is om te ontplooien, het je voor de wind gaat, dan lijkt het leven geweldig. 

De vraag is echter of dit ook zo is. Veel mensen hebben alles en zijn stok o gelukkig en anderen hebben niets en zijn dankbaar met het minste en ervaren diep geluk. De zin van het bestaan ligt dus niet in het materiële.wat is het dan wat ons leven zinvol maakt?

Veel mensen denken dat ze moeten voldoen aan allerlei verwachtingen. Ze moeten altijd maar aardig zijn, lollig zijn, vrolijk, interessant, etc… Ze lopen voortdurend op hun tenen omdat niemand altijd maar de vriendelijkste, aardigste, charmantste is. Niemand kan het handelen altijd een rol te spelen. Hoewel veel, misschien zelfs de meeste mensen, voortdurend een rol spelen. 

Wat is het fijn te mogen weten dat God ons kent. Dat Hij niet zoals onze omgeving te hoge verwachtingen van ons heeft, maar precies weet wie we zijn en wat we nodig hebben.

Ik hoor gelijk al in mijn gedachten veel mensen die roepen van : Ja, maar…

Weet je, de woorden, Ja, maar… TOV God Is de hoogste vorm van ontkenning dat Hij beter weet dan wij wat goed voor ons is. We zeggen er mee dat Gods woord waar is, maar we het als het ware niet gaan aanvaarden omdat we niet Zijn wil willen doen maar ons eigen. 
Hoe vast we ook lopen of wat we ook doen, we willen het op onze eigen manier doen. Lastig om te aanvaarden dat anderen het soms beter weten dan hij zelf, maar zelfs God willen we op de een of andere manier vaak niet werkelijk geloven. We hebben te hoge verwachtingen van onszelf misschien of te lage verwachtingen van God zelf. 

We mogen geloven dat God ons liefheeft en nooit in de steek laat. Dat Hij een plek voor ons heeft in zijn koninkrijk. Hier en nu. Dat Hij ons genadig is. Dat Hij een toekomst voor ons heeft. Ruimte. Leven. Perspectief, relatie. Maw alles wat je leven zin geeft. Hoge verwachtingen je mag ze hebben, maar niet van je zelf. Verwacht het van de allerhoogste en erken dat je eigen verwachtingen te klein zijn om op te bouwen. Ze leiden uiteindelijk nergens heen. 

Mijn leven doorkruist.

We hebben allemaal momenten in het leven die ons dierbaar zijn. De speciale momenten. Je huwelijksdag misschien of de geboorte van je kinderen. Maar ook momenten die niet zo leuk waren. Momenten waar je geraakt wordt door emotie, overspoeld door gedachten van blijdschap of juist verdriet. Momenten die tekenend zijn in je leven. Momenten die je als je terugkijkt nooit had willen missen of misschien momenten die je liever nooit had meegemaakt maar die je wel mede gevormd hebben tot wie je nu bent.

Ik heb me afgevraagd hoe ik hier zelf in sta. Er zijn best aardig wat nare momenten geweest, maar ook hele mooie. Tijden van echt verdriet het moeten missen van mensen bijvoorbeeld, maar ook weten dat je geliefd en gezegend bent. 

Ik moest denken en het werd me helder, dat waar ik vroeger vasthield om het goede in mijn leven te grijpen, ik erachter kwam dat het goede niet zit in wat en hoe de gebeurtenis in mijn leven kwam, maar hoe ik er vorm aan gaf. 

Werd ik boos omdat bepaalde zaken in mijn leven me ahw overkwamen en ook nu nog wel eens overkomen, ga ik daar nu anders mee om. Ergens is het veranderd in mijn leven en heb ik ontdekt dat zowel mooie in mijn leven, bijvoorbeeld mijn vrouw en kinderen, maar ook gebeurtenissen, het moeten missen van mensen waardevol zijn gebleken. 

Ergens is mijn leven veranderd. Er is als ik terugkijk een moment dat mijn leven doorkruist. Het is niet het moment dat ik God heb toegelaten in mijn leven. Het is het moment geweest dat ik totaal niet meer begreep wie ik was en besefte dat ik God werkelijk nodig had. Het niet meer zonder Hem kon doen. Het ook niet wilde. Het moment dat ik mijn leven op de schop nam en Hem gevraagd heb om in mijn leven te komen met Zijn Heilige Geest. 

Niet een heel bijzonder moment in die zin dat het voelde als een aanraking van God. Ik moest het nog maar gaan ontdekken op dat moment. Maar dat moment is het moment die hoewel niet groots beleefd mijn leven heeft veranderd. 

Voor die tijd was mijn leven gericht op mijzelf en wat ik deed deed ik omdat ik dat zo zag, zo wilde, of omdat ik God wilde dienen. Zeg maar even zo. Nadien is mijn leven meer en meer een zoektocht en verlangen om God te dienen met alles wat in mij is. Klinkt vroom misschien zo in eerste instantie, maar zo is het niet. Ik heb het beleefd als een weg met vallen en opstaan . En vallen die ik nog iedere dag. Echter met het verschil dat wat ooit allemaal gebeurt is in mijn leven niet voor niets is geweest. Ik heb mogen ontdekken dat zelfs de minder leuke zaken, de rampen mijn leven hebben gevormd. Juist vanaf het moment dat God mijn leven doorkruist heeft. 

Was Hij er niet eerder. Vanaf de moederschoot? Natuurlijk was Hij er. Ik gaf hem nooit de ruimte. Ook nu doe ik dat soms even niet. Maar vanaf het moment dat ik Hem heb toegelaten als de bron van mijn bestaan en niet slechts als iets waar ik in geloof, is er een wezenlijk verschil. Er overkomen me nog altijd lastig zaken. Ik weet echter dat Hij bij mij is. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Ik weet dat nu.

Ik ben nog altijd dezelfde jongen als voordien, dezelfde nukken en gedachten. Dezelfde maniertjes, maar daar waar het vroeger draaide om.me te bewijzen gaat het nu om Hem te dienen. Hem te dienen is prioriteit. Staat boven alles voor mij. Ik moet echter leren dat Hem dienen ook betekent te blijven luisteren. Dicht bij Hem te blijven. In alle rust. Waar ik denk alles te moeten daar heeft God de tijd. Hij verlangt naar tijd met mij. Hij wil bij me zijn.

Waar ooit Hij door de Heilige Geest mij deed beseffen dat er niets anders centraal is als Het kruis. Gods genade voor mij. Zijn liefde het middelpunt. Zo wil ik me daar dagelijks naar uitstrekken. Hij als middelpunt van en in mijn leven. 

Stil gezet om te schijnen.

Er zijn momenten in je leven dat je even wordt stilgezet. Soms heftige momenten, soms hele bijzondere momenten, maar in ieder geval momenten waar je niet om heen kunt en waar je duidelijk geconfronteerd wordt. Momenten waarin we keuzes moeten maken om het anders te gaan doen. Op Gods manier te gaan doen. Het los te laten en terug te geven aan God misschien zelfs.
Verandering betreft dan niet dat onze genen veranderen. We blijven wie we zijn qua intelect. Een optimist  blijft een optimist en iemand die de confrontatie durft aan te gaan gaat die nog altijd aan, maar het gaat dieper. Het gaat om wat ons beweegt die eigenschappen te gebruiken. 

De verandering die nodig is, waar voor je bent stilgezet gaat om een verandering in het centrum van onze wil.  Het gaat er om of het ik of God is die de dienst uit mag maken in het centrum van ons leven.

Uitgaande van eigen ervaringen en keuzes ligt vaak mijn eigen ik er dik bovenop. Ik bedoel dat ik natuurlijk dienstbaar wil zijn in het koninkrijk van God. Daar maak ik dan ook keuzes voor, maar de vraag om bij stil te staan is niet wat ga ik doen om God te dienen, maar God ik wil U dienen waar ik ben.

Ik ontdek dat waar ik met mijn vermogen God dien, God misschien zelfs zegent. Echter daar waar ik God dien en Hem zijn werk laat doen daar is genade . Ik wil het immers allemaal zelf zo goed doen maar mijn menselijke natuur  maakt fouten op eigen houtje. Maar wanneer Gods genade komt dan is daar ruimte. Niet ik, maar Hij zal het doen. 

het gaat niet meer om wat we zelf doen of om hoe we het zelf doen, maar het waarom van wat we doen Is het uitgangspunt iets te presteren, dan zal de uitkomst zijn dat er een prestatie geleverd word wellicht en maken we ons druk om de manier waarop dit gebeurt. Of als het er om gaat dat we gezien worden, dan kunnen we kijken wat de manier is en wat daarvan de vrucht is, maar wanneer we God als uitgangspunt hebben in ons leven, dan maakt de manier niet zoveel uit. Het gaat dan immers niet over ons eigen kunnen, maar om waarin Hij ons gebruikt. En wat er gebeurt ligt dan niet in onze hand, maar is de zegen van zijn hand. Waarom doen we wat we doen? Omdat Hij wil dat we het doen. 

We mogen leven onder het licht van God. Soms denken we dat dat voor ons niet geld omdat we zo veel zaken niet op orde hebben in ons leven. Maar ik geloof dat we juist veelal strijd hebben omdat we onder het licht van God zijn. Immers de duisternis van de wereld botst met het licht van Gods aanwezigheid.

Maw, we begrijpen veelal niet wat ons  overkomt. Maar als we leren wandelen met God. In het licht van Zijn grandioze liefde dan gaan we steeds meer ontdekken hoe groot Hij is in Zijn oneindige liefde voor jou en mij. En zal die liefde niet slevhts ervaren worden door jou en mij zelf, maar zal ze schijnen in de wereld door ons heen.

Het is juist die uitstraling die voortkomt  uit de verandering, het loslaten van eigen inzichten,die metamorfose waardoor we van binnenuit veranderde mensen zijn. 

Soms zijn er bang licht dragers te zijn. Bang ontdekt te worden als anders. Satan echter vlucht als we vrijmoedig zijn. Laten we ons niet laten misleiden en loslaten wat niet van God is en vastgrijpen dat waartoe God ons in Christus aanspoort. 

De Heilige Geest is reëel. Laten we onze dag beginnen met eten van God de almachtige zoals Hij is. Door te leven in navolging van Zijn Zoon door de kracht van de Heilige Geest. We mogen ten alle tijde Hem zoeken in vrijmoedigheid. Sterker nog Hij verlangt er naar dat wij dichtbij Hem zijn in alles wat we doen. 

      

Ik moet kleiner worden…

Loslaten vinden we lastig. We willen grip hebben. Houvast. De controle hebben. De vraag echter is in hoeverre er werkelijk de controle hebben als we vasthouden. Hebben we wel werkelijk grip op de situatie, onze gedachten,gevoelens en de dingen die we doen?

Ik wil vaak de zaken zelf regelen en denk veelal daarmee de controle te hebben en zaken in een bepaalde richting te kunnen sturen. Dat is ook wat we heden ten dage leren. De wereld is maakbaar. Doe wat je wil. Als je ergens voor inzet dan is het ook allemaal mogelijk. Willen is kunnen.

En eerlijk gezegd vindt ik ook dat mensen soms te gemakkelijk loslaten. Niet werkelijk vechten voor hun idealen. Ze laten los omdat ze er niet werkelijk in geloven. 

Zo zie ik veel mensen die vragen om herstel in hun leven en roepen naar God hen te helpen, maar wanneer het iets beter gaat pakken ze hun eigen leven weer op en hebben God erbij genomen. Ze hebben niet het oude losgelaten, maar hebben niet in de gaten dat dit niet gaat lukken.

Nieuw!

 Om te veranderen, om iets nieuws te beginnen, om te herstellen is het belangrijk om los te laten. Niet voor niets spreekt Jezus over opnieuw geboren worden. Opnieuw beginnen. Nieuw leven. Daar is niets ouds aan. 

Ja,maar …. Euh!

Veel mensen zullen zeggen; ja maar,… Ik leef nog altijd in deze wereld. Heb een lichaam wat hier geboren is en het oude is rondom om mij.  Ze hebben gelijk in die zin dat we fysiek in deze wereld leven, maar dat wil niet zeggen dat we haar moeten vasthouden. 

Ja, maar,…!!!!? Is een uitspraak wat aangeeft dat we eigenlijk niet willen loslaten en eigenlijk van twee walletjes willen eten.  Ja zegt dat het de waarheid is en maar zegt dat we het toch niet gaan doen. Denk er maar eens over. Ja, maar … Is het vasthouden van oude patronen. 

Loslaten voelt soms als het springen in een zwart gat zonder bodem, maar dat is het niet. Loslaten van het oude en vastpakken van het nieuwe, het goede brengt ons juist daar waar God ons kan zegenen.  Het kan als leegte worden ervaren in eerste zin. We zijn de rust immers niet gewend.  Het is de plek waar God ons tegemoet treedt en je vraagt of je het met Hem wil wagen. 
Dit is veelal strijd. Enorme strijd. We weten niet wat er komen gaat. Maar Gods beloften zijn waar.  Ik zeg het zo gemakkelijk zelf. Ik zelf moet ook loslaten. Oude patronen. Kijken in de kast. Stinkende zaken. Angsten. Boosheid. Teleurstelling. 
Ik wil dat! Stap voor stap geeft God me de ruimte. Ik opper veel ja, maars. Telkens waar ik deze loslaat groei ik dichter naar Hem toe. Komt er meer ruimte, rust in mij. 

Vernieuwing. Waar ik meer op Hem vertrouw komt overwinning. Ik moet kleiner worden en Hij meer. Nogmaals ik moet kleiner worden en Hij meer. Nee,… ik moet kleiner worden en Hij is Heer!

Vechten met God.

Ik ben een boek aan het lezen. De kunst van het loslaten en vasthouden. Boek van Wim Rietkerk. In het boek mooie zaken gelezen over Jakob. 

Op dit moment lees ik een gedeelte over hoe Jakob worstelt met God. Jakob heeft van alles gedaan en meegemaakt in zijn leven, maar is hier op een punt gekomen dat hij alles los moet laten wat hij heeft. Zijn vee, zijn  werk, en zelfs zijn gezin. Jakob blijft alleen achter. 

Terwijl Hij alleen is, komt daar God in gedaan te van een engel en strijd met Jakob. Jakob houdt er een beschadigde heup aan over. In het boek van Wim staat dat Jakob won van de engel. En mijn bijbel geeft aan dat de man(engel) zag dat hij Jakob niet kon overwinnen, maar persoonlijk geloof ik dat God een eerlijke strijder is. 

Hij gaat gerust de strijd met ons aan, maar doet dat op ons niveau. Kan God verliezen? Niet in  het gevecht an sich, niet op gebied van inzicht, kracht, wijsheid,… Maar het is God niet te doen om de strijd, maar om jou en mij, in dit geval om Jakob.

Durf je met God in gevecht te gaan?

Mijn vraag in deze is: Welke strijd heb jij te voeren in je leven? Durf je het te benoemen? Ik geloof dat we vaak strijd hebben, maar benoemen deze niet. We vechten er niet tegen omdat we bang zijn voor het verlies. We botsen er wat tegenop, we schelden, zijn boos, maar gaan we ook werkelijk het gevecht aan? 

Durf je alles los te laten? Je gezin, je werk, je leven en met God te vechten om werkelijk tot de kern te komen? Durf je zelfs wanneer je gewond raakt toe te geven dat je je hele leven bezig bent met overleven door eigen inzichten te volgen boven die van God?

Ik vind het beeld van het gevecht van God erg confronterend. Hoe vaak wil ik niet de dingen op eigen wijze op lossen. Jakob had dat ook zijn hele leven gedaan. Je moet zijn verhaal maar eens lezen. Ik vraag me af hoe jij je weg met God gaat. Misschien zeg je zelfs dat je het zonder Hem wel kunt redden. Zou het zo kunnen zijn dat wanneer we het gevecht niet aangaan, we weglopen voor de feiten God dan in zekere zin verliest? Ik bedoel dat als we Hem loslaten en al het andere en onszelf als uitgangspunt nemen we dan Hem op een lager plan zetten in ons leven. buitenspel misschien zelfs. Zou het kunnen zijn dat God dan juist ahw jouw hart verloren heeft? 

De strijd gaat om je hart

God is de strijd met Jakob aangegaan en zijn hart gewonnen. Ook voor jou is God in Christus de strijd aangegaan. De vraag is of wij willen accepteren dat dit nodig was om jou te redden. Hij gaf Zijn leven over voor jou om de strijd om jouw leven te kunnen winnen. Zijn opstanding uit de dood maakt het mogelijk. De vraag is of hij bereid bent om jouw leven aan Hem over te geven en Zijn zegen over jouw leven te aanvaarden. 

Jakob begon een nieuw leven als Israël. In Christus mag je als Jakob ook opnieuw beginnen. Het begint met loslaten van de huidige situatie en Hem toe te staan in je leven en Zijn weg te willen gaan. Wellicht kom je net als Jakob gehavend uit de strijd, maar in Hem zijn we meer dan overwinnaar.

Willen en kunnen vanuit verlangen. 

We denken al gauw dat we de dingen van het leven in de hand hebben. We plannen allerlei zaken, maar waarover hebben we werkelijk controle? 

Vroeger dacht ik dat het leven maakbaar was. Door hard te werken en dingen op een goede manier te doen de wereld naar mijn hand te kunnen zetten. 

Stokpaardje van mijn vader

Mijn vader zei altijd: willen is kunnen! Hoewel hij dit stokpaardje gebruikte om min te stimuleren, bleek dat dit zinnetje meer een last was dan profijt. Om het kort te Zeggen : willen en kunnen zijn verschillende zaken. 

Ik kan niet alles wat ik wil. Ik wil ook niet alles wat ik kan. Ik geloof wel dat de mens tot meer in staat is dan hij of zij zelf beseft. Dit ten positieve, maar helaas ook in het negatieve. Maar ook willen bepaalde zaken graag, maar kunnen we er op de een of andere manier niet komen. 

Is wat jij wil en kan wel werkelijk zo relevant in dit leven? 

Klinkt dit allemaal niet zo positief in je oren? Dat zou kunnen, maar dat is niet mij  intentie. De vraag is of wat we willen en kunnen wel zo relevant is in het leven. Weten wij als mensen wel wat goed is voor ons. Ik bedoel kijk eens om je heen. We hebben mooie zaken in ons leven gecreëerd, maar ook veel zaken  die niet goed zijn. 

We kunnen dingen maken die anderen kapot maken. Die de wereld vernielen. Gelukkig zijn er ook zaken die er toe doen. De vraag is of de dingen die er toe doen ook de zaken zijn die we willen. 

Ik geloof dat we als mensen dit niet goed op een rij hebben. We wensen vaak iets moois doen, maar op een gegeven moment veranderd zo’n ding dan in iets wat zijn eigen leven gaat leiden en gaat het plotseling niet meer om waar het in eerste instantie om draaide. 

Ooit starte ik een eigen zaak. Ik wilde mijn brood verdienen. Voor ik het in de gaten had ging het daar al snel niet meer om. Ik wilde me bewijzen. Toen dat laatste niet goed lukte en het stuk ging was ook de broodwinning kapot. 

Aan de andere kant, is het willen toch belangrijk. Soms belangrijker dan het kunnen. Wetende wat je kan in combinatie met wat je wil kan iets moois opleveren. Deze als we doen wat we kunnen en anderen inschakelen om samen te behalen wat we willen is een prachtige gedachte. 

Weet je wat je wil? Kan jij wat je wil? Wil je wat je kan? 

Ik geloof echter dat wij vaak niet echt weten wat we willen en ook niet goed wat we kunnen. Ik heb ervaren dat ik soms dacht iets te willen of te kunnen, maar wat in de praktijk dus a der uitpakte. Sterker nog : wie heeft de praktijk in de hand? 

Wanneer we iets willen is dan  het kunnen belangrijk? Ik vraag het me af. Ik ben er van overtuigd dat we gaandeweg kunnen leren. De vraag is of we dat wel willen. Ik geloof dat je geroepen bent om te doen wat je in diepste wezen graag wil. Dat God iets bijzonders in je gelegd heeft. Iets wat je in wezen graag wil, maar vaak zijn dat dingen die je niet zo goed kan. In ieder geval niet vanuit je zelf. 

Wat ligt er voor moois in jou verscholen, wat het willen waard is om ontdekt te worden. 

Wat zou het mooi zijn als we zouden gaan ontdekken wat Hij in ons gelegd heeft en dat we dat dan ook gaan willen. Daar ligt een uitdaging. Willen we dat wat in wezen ons leven zin zou geven ook als dat lastig is? Of laten we los wat God in ons heeft gelegd en gaan voor wat we nu op dit moment  willen ook als daarmee de diepste verlangens niet werkelijk tit hun recht komen? 

Weet je? De angst om het niet te kunnen is best reëel. Wij kunnen daar vanuit onszelf ook niet komen. Maar God kan ons daar brengen. Hij wil ons daar brengen. Daarbij zullen we Hem. Moeten vertrouwen. Dat normen we geloven. 

Ik geloof niet in willen is kunnen als het gaat om mijn deel. Soms wil ik. Iets en kan ik het ook, maar veel vaker wil ik iets wel en wordt het niets omdat ik gewoon niet alles kan. Maar ik heb ontdekt daar waar ik God toelaat in mijn leven en daar waar ik het niet kan Hij het wil doen in mijn leven. Dat Hij zowel het willen als het kunnen in mij bewerkt. 

Uh? Zeg je misschien maar Ik weet dat ik niet zo veel kan vanuit mij zelf als mens, maar wat mooi dat Hij mij gebruiken wil in Zijn plan en in mij een verlangen legt en me leert en ondersteunt dit ook uit te voeren.