Zelf keuzes maken? 

a7d54da3-2282-44c8-bd35-338aab2ee405-1605-00000309013ee492_tmp

Zelfbeschikkingsrecht van mensen is een bijzonder goed tegenwoordig. We zeggen dat mensen zelf mogen bekijken hoe het leven in te vullen. Zelf keuzes te maken voor hun leven. 

Kan iedereen zelf bepaalde keuzes maken? 

Ik vraag me af wat nou als het mensen betreft die bepaalde keuzes niet kunnen maken? Sterker nog, ik vind dat mensen wel het recht hebben om zelf keuzes te maken, maar dit niet kunnen aangaande bepaalde zaken. 

Kan bijvoorbeeld een verslaafde zelf keuzes maken om van zijn verslaving af te komen? Dit is een vraag vanuit mijn werkgebied. Natuurlijk kan iemand die verslaafd is daarin zelf keuzes maken. Zoals: met wie ga in zee qua hulpverlening. Wie vertrouw ik en met wie kan ik op dit gebied van mijn leven uit de voeten.

Echter ik zie een tendens ontstaan die helpend is qua herstel. Iemand geeft aan zorg nodig te hebben en ze geven aan op welke gebieden wel en welke niet. In verslaving is het dat iemand wel wil stoppen met hard drugs bijvoorbeeld, maar toch wil blijven blowen en drinken. Moet daar ruimte voor zijn?  Dat vraag ik me af. Of eigenlijk vraag ik het me niet af en denk ik gewoon dat dit een onmogelijkheid is. 

Motivatie zoeken

De vraag is of we daarmee niet de situatie in stand houden. Veel hulpverleners geven dan aan dat het het zelfbeschikkingsrecht van de client is om hierin zelf keuzes te maken. Eerlijk gezegd vindt ik dit lastig en vaak staat het het herstel volgens mij regelrecht  in de weg. Aan de andere kant kunnen we ook zeggen dat iemand ook gemotiveerd moet zijn. Hoe komen we daar? 

Natuurlijk vindt ik niet dat hulpverlening bepaald of juist de client. Maar zie ik dat juist er verwarring ontstaat op het moment dat er meningsverschil is qua benadering. Dit kan vanuit de zorg die aangeboden wordt en naar client. Er is altijd een zoeken naar wat client nodig heeft en wat deze wil schijnbaar.

Praktisch ingrijpen, hoe? 

De vraag die ik me stel qua geestelijke gezondheid is of we af moeten gaan op wat client wil? Of dat verzorgers dit bepalen? Ik denk dat je dat niet zo zwart wit kunt stellen in deze. Iemand met een ernstige hartziekte kan natuurlijk naar de arts gaan en er is overleg, maar de arts bepaald hoe de operatie gaat verlopen. De client beslist of hij het gaat doen of niet toch? Daar is van het zelf beschikken natuurlijk een soort gelijke vraag, maar gaat het er om of de client. Dus wil of. Niet. Echter de uitvoering van een evtueel ingrijpen ligt. Bij de arts en niet bij de client.  

In de geestelijke gezondheid zorg lijkt dit vaak toch anders te gaan. We zetten samen met client een lijn uit, maar wanneer client zich niet goed voelt of afhaakt geven we aan dat client dit niet wil. Er is immers zelfbeschikking. We mogen geen acties ondernemen in veel gevallen omdat dan de rechten van client ontnomen worden. Bijvoorbeeld testen van client mag in veel gevallen niet, zou vrijheidsbeperkend zijn volgens sommige mensen. Client wil dit immers niet. In veel gevallen weten we echter uit ervaring dat wanneer client dit niet wil er vaak/soms juist sprake is van gebruik. Dus zal dit op een andere manier duidelijk moeten worden. Gesprek dus, maar juist die is langdradig omdat client niet wil toegeven bijvoorbeeld. Zomaar een voorbeeld. 

Training is nodig. 

Een ander voorbeeld is dat iemand eigenlijk dagstructuur nodig heeft en hiervoor vrijwilligers werk zou kunnen doen. Eigenlijk heeft deze geen zin en blijft weg. Hoe dit op te pakken. Dit kan door praten, maar dit lukt eigenlijk onvoldoende. Soms is het mi goed om ook gewoon te zeggen dat het gewoon om 8 uur beginnen is en iemand er dan ook moet zijn. Duidelijkheid. Afspraak is afspraak. 

Natuurlijk heeft client ondersteuning nodig. Dat kan op verschillende vlakken zijn. Structuur,  opstaan, vervoer, etc… Dat kan fout gaan, het is en blijft zoeken. No problem, maar tegelijk zullen we bepaalde mensen wel in moeten fluisteren dat je op tijd moet zijn en je nest uit moet komen op een goed tijdstip. 

We mogen mi best iets van anderen verwachten geloof ik. Wil je gezond worden dan  is het nodig dat je oefeningen doet wellicht. Oefening baart kunst.  Het vergt training om te veranderen, te ontwikkelen. Geen enkel persoon ontwikkeld zich ten vollen met slechts een vriendelijke bejegening. Soms is er vanuit respect een hardere aanpak nodig. Confrontatie. 

Grenzen stellen

Mi is er te veel soft gedoe in de zorg. Ik geloof in zelfbeschikking, maar ook dat we niet alles hoeven accepteren. Mensen maken keuzes en die hebben consequenties. Sommige mensen lopen vast en hebben hulp nodig en daarbij aansturing. Anderen zijn enigszins of meer beperkt en hebben het nodig om geholpen te worden in hun keuzes. Niet onder dwang, maar wel directief. Duidelijk. 

Is directief altijd de manier? Wat mij betreft zeker niet. Wat de manier is om vanaf de inzet duidelijk grenzen neer te zetten. Dat er in de relatie met client twee gebieden zijn die bewaakt moeten worden. Ten eerste de grenzen van de client. Deze kent die meestal niet zelf. Maar ook de verzorger heeft grenzen die gesteld moeten worden. Wanneer dit niet kan zal hulpverlening moeten stoppen tussen deze twee partijen. Immers dan is er geen sprake meer van een gezonde relatie wellicht. 

Relatie ontwikkelen

De vraag is wanneer te stoppen. Ik geloof dat hulpverlening daar zou moeten stoppen  waar er geen relatie meer is of waar geen relatie ontstaat. Ik geloof dat botsen met client vaak een gezonde vorm is om de relatie te verdiepen. Je leert elkaar juist goed kennen. Hierbij ontdekken we grenzen en bespreken die nadien in een gezonde sfeer. 

Relatie is niet slechts botsen, maar ook positief benaderen. Botsen wanneer het moet en eerlijk/positief benaderen waar het kan. Relatie is wat mij betreft het uitgangspunt om op te bouwen richting herstel. Elkaar de waarheid durven zeggen en te confronteren, maar ook geconfronteerd durven worden. 

Mijn manier van kijken

Belangrijk voor mij persoonlijk hierin is mijn persoonlijke relatie met God door Jezus Christus en van daaruit werkend aan relaties met anderen door de kracht en inzicht via de Heilige Geest. 

Mijn relatie met anderen wil ik daarop bouwen. Dwz dat ik mensen wil benaderen vanuit oprechte liefde en respect voor de ander die dat nodig heeft. Wat echter niet wil zeggen dat ik anderen als een softie wil benaderen. Ik geloof dat Jezus geen softie was al wordt hij vaak zo afgeschilderd. 

Ik geloof tevens dat de mens het recht heeft om zelf keuzes te maken. Zowel qua zorg als qua geloof. Echter ik doe mijn werk vanuit mijn overtuiging en ervaringen. Dat is waarvan ik ervaren heb dat verandering teweeg brengt, maar het betekent wel dat ik heb moeten leren om mijzelf te onderwerpen aan ten 1e God, Hogere Macht, maar dat ik ook heb leren luisteren naar mensen die hierin iets te zeggen hebben. Weten dat verandering nodig is, maar ook de Weg van verandering samen met mij willen oppakken. 

Mogelijkheden ontdekken

Geen veroordeling voor mensen die zich laten voorstaan op eigen regie, maar eigen regie heeft veel mensen juist in de problemen gebracht. Daarom is er verandering nodig. Verandering die niet gestoeld is op wat men wil, maar op wat er in zit. 

Ik geloof dat er meer in mensen zit dan dat men zelf voor mogelijk houdt. Daar wil ik op begeleiden, coachen, samen onderweg zijn en ontdekken wat de juiste weg is. Niet soft, maar juist open en transparant. Elkaar benaderen vanuit relatie. Soms botsend en een andere keer bemoedigend. Maar altijd vanuit wederkerigheid en elkaar de ruimte gevend te ontdekken wat oprechte relatie inhoudt, door present te blijven in elke omstandigheid. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s