Leven in verbinding

Veel mensen houden van formules en methodieken. Ze bouwen hun leven er op. Wanneer ze die niet hebben gevonden gaan ze op zoek bij experts die hen helpen de gewenste resultaten te behalen in het leven. Deze manier gaat voorbij aan het leven in zijn diepste zin. Ze leven dan wellicht correct, maar wordt men ook nog geraakt in hun diepste wezen? Veel mensen vertrouwen dus meer op hun aanpak dan op de stem van God die hen wil leiden in verbondenheid. Immers verbondenheid wordt vervangen door beheersing. Werken volgens methodieken die zeggen hoe het hoort is hard werken. Leven in verbondenheid met God en de ander geeft ruimte om van binnenuit te leven. 

Bovenstaande schreef ik vanmorgen nav een gedeelte wat ik gelezen heb in een boek van Larry Crabb, nlm. Verbondenheid. Dit is aansluitend op een manier van leven waar ik voor sta. Waar ik voor kies. Ik geloof namelijk dat wat we missen in de kerk, in ons persoonlijk christelijk leven, in onze gezinnen, in de wereld, in wezen voortkomt uit een gebrek aan verbondenheid. In mijn eerder blogs noem ik dat ontmoeten. 

Vanuit mijn werk en de dingen die ik doe kom ik veel verschillende mensen tegen. Mensen die veelal vastgelopen zijn vanwege de druk die op hen wordt gelegd vanuit de eisen die door de maatschappij, door ouders, door vrienden, door school, werkgever, begeleiders, op hen wordt gelegd. Druk om te presteren en te voldoen aan de verwachtingen van alles en iedereen. Zolang men voldoet aan de verwachting lijkt er een bepaalde vorm van verbondenheid, maar welke ze in wezen niet werkelijk is. Ze heeft immers een verkeerde bron. 

Moeten we dan maar leven zoals we dat zelf voor ogen hebben en alle methodieken loslaten die. Ons worden aangeboden? Zijn ze allemaal onwaar? Persoonlijk zijn er, volgens mij, prachtige methodes die ondersteunend kunnen zijn aan een leven in verbondenheid. Echter geen enkele methode kan verbondenheid vervangen. Er is geen maniertje om in verbondenheid te komen. Verbondenheid zit niet in wat we presteren. Niet in wat we hebben en ook niet in wat anderen van ons vinden. 
Werkelijke verbondenheid begint bij de bron van verbondenheid. De relatie met uitstek. Verbondenheid begint namelijk. Bij God zelf in Vader, Zoon en Heilige Geest. De relatie bij uitstek. Een relatie. Die niet in zichzelf gekeerd is, maar juist verlangend is om uit te delen van die verbondenheid. Men mag en kan werkelijk aansluiten. Waarom omdat de Vader zijn zoon zond om de relatie te verlaten en nieuwe relaties aan te gaan met kwetsbaren, mensen die verbondenheid zoeken, maar die niet goed weten hoe. 

Juist daar. Komt Jezus in beeld en vormt de brug naar verbondenheid met Hem door te sterven voor jou en mij. Door op te staan en zo Zijn kracht en mogelijkheden te tonen voor wie niet kunnen geloven dat het waar is en omdat wij mensen zijn die niets van verbondenheid begrijpen wanneer we niet ervaren, daar is de Heilige Geest in ons, met ons, om ons heen. 
We kunnen ons leven lang verwarrend, eenzaam leven, zoekend naar een manier, een methode, een formule om verbondenheid te ervaren. We kunnen zoeken in ons streven naar rijkdom, door te proberen het in te vullen met middelen die we geestverruimend noemen, maar in wezen ons slechts beperken of door te streven naar erkenning van allerlei mensen. we kunnen proberen het een bepaalde eigen invulling te geven, af reizen naar het andere kant van de wereld, of zelfs naar de maan of nog verder dan dat, maar het zal ons niet het gewenst opleveren. Het gat in ons leven zal onvervuld blijven. We kunnen slechts werkelijk vervulling vinden in verbondenheid met God en anderen. Daarin ligt ook de verbinding met je zelf.   

Advertenties

Verdeeldheid in de wereld onze eigen keuze? 

Hoe is het met je? Hoe zit je in je vel? Of misschien moet ik het anders benoemen: hoe staat het met je leven? Leef jij het leven waar je in wezen naar verlangt? Leef jij het verlangen van je hart? Je droom? Als ik dit zo benoem, hoe zit dat dan? Wat is er dan nodig om daar te komen? Ken jij je hart? Je diepste verlangens? 

We kunnen allemaal dingen doen in het leven die leuk zijn. Die ook goed zijn te noemen, maar is het ook wat je vervult? Is het waarvoor je bedoeld bent? Is het werkelijk ook de moeite waard? 

Wat zijn de kosten? 

Er is veel verdeeldheid in de wereld. Verdeeldheid over wat van ons is en wat van de ander. Onderscheid tussen arm en rijk. Over de zwakken in de maatschappij. Iedereen ziet dat het niet goed gaat, maar hoe nu er mee om te gaan? Enerzijds willen we mensen helpen, maar wat mag het kosten? een vraag die we onszelf mogen stellen. En wanneer het teveel kost, wie gaat dat dan betalen? Zijn we bereid de prijs te betalen die nodig is? 


De discussie gaat in het nieuws veelal vluchtelingen, ouderen, daklozen, verslaafden, psychisch onstabiele mensen, werkelozen,…. etc… waar sta jij in dit rijtje? 

Iedereen heeft wel een motief om niet werkelijk tot bloei te komen in zijn leven. Iedereen maakt dingen mee die impact hebben waardoor we. Er voor kunnen kiezen om niet tot de kern van ons leven te komen. We zijn druk, druk, druk. 

De vraag die ik me stel is: waar sta ik? Waar staat de kerk in de huidige maatschappij? Wat is mijn rol in maatschappij en kerk? De vraagstelling is mijn persoonlijke natuurlijk en ook de opsommingen die ik hierboven doe komen uit mijn gedachten, maar hoe denk jij? Hoe zit jij in elkaar? Zijn er overeenkomsten? Vraag jij je ook wel eens af wat jouw plaats is en of je doet waartoe je geroepen bent? 

Onvrede over eigen welbevinden? 

Is het niet zo dat veel onrust in de wereld eigenlijk begint met onvrede over eigen leven? We zien wel dat de ander het moeilijk heeft wellicht, maar we zijn eigenlijk bang dat het ons ook gaat gebeuren? Dat we niet goed opgevangen worden wanneer we. Het minder krijgen als nu? Of misschien kan het bijna niet minder en en je bang te verliezen wat je tenminste nog hebt? Een eigen land, een uitkering, een leven, een gezin, een ziektekostenverzekering die genoeg van je kosten dekt, een plek in de toekomst? 

Zie je hoe dun de lijn is? Ik bedoel dat we. Allemaal allerlei belangen kunnen bedenken. Het belang van alles en iedereen, maar is het niet zo dat we in wezen vooral ook aan ons eigen belang denken? Is het niet zo dat er juist vanwege het egocentrisch denken van de huidige maatschappij ( dus door onszelf) de wereld zo slecht is geworden? Is het niet zo dat we te veel aan onszelf denken boven dat we aan de ander denken? 

Gezonde eigenwaarde de oplossing? 

Ik geloof in een gezonde eigenwaarde, maar is het niet zo dat we veelal de eigenwaarde boven de waarde van anderen stellen? Ik denk dat we in veel gevallen onze persoonlijke items boven die van anderen stellen in de huidige maatschappij, in de keuzes die we maken. Politiek natuurlijk, maar ook qua geloofszaken,in het gezin, de omgeving, ons werk etc…

Het meeste wat we doen is gebaseerd op de gedachte dat alles wat we doen een basis moet zijn voor ons eigen welzijn. Niet altijd ten koste van anderen, maar zeker niet ten kostte van onszelf. Echter de keus voor ons eigen welzijn leidt echter tot veel keuzes die in eerste instantie ons welzijn vergroten, maar op lange termijn ons. Menselijk welzijn juist verkleinen. Zo heet een groot deel van de huidige generatie een hekel aan regels, maar. Regels moeten er zijn. Zo is er sprake van een. Versoepeling van drugsbeleid. Belachelijk wanneer je de huidige problematiek hieromtrent bekijkt. Zo zijn er steeds meer mensen die psychisch vastlopen, maar de zorg wordt duurder en we willen niet meer betalen. Iedereen wil een goed salaris, maar. We hebben wel allerlei eisen die zo hoog geworden zijn dat. Niemand het nog kan betalen en dus ontstaan er schulden die ons dan weer zoveel stress bezorgen dat we niet meer kunnen werken. Etc… 

Hoe gaan we hier mee om? Is de toekomst somber? Wat zijn je gedachten?