Bitter wordt beter.

Vandaag gekeken naar Little house on the prairie. (Link slechts komende week beschikbaar helaas) Wat een heerlijke ongecompliceerde manier van leven zonder hectiek. Ik bedoel ongecompliceerd in de zin van een rustig leven zonder de druk van vandaag de dag. De druk van snel, snel, snel. Van altijd maar bezig zijn. 

Toch zie je in de aflevering die ik heb bekeken hoe het leven door ouders, anderen, maar ook door gebeurtenissen een bepaalde vorm krijgt. De vraag is hoe je met zaken om gaat in het leven. 

Veel mensen blijven vanwege gebeurtenissen in het leven bitter. Ze worden achtervolgd en veelal ingehaald door hun verleden. Ze weten niet hoe uit deze wereld te kunnen komen . Er is wantrouwen, beschadiging en dit dragen sommige mensen een leven lang mee. Sterker nog, veelal dragen ze de bitterheid van hun ouders onbewust al mee en uiteindelijk dragen ze, wanneer er niets veranderd dit over op hun nageslacht. 

In de film zie je hoe Mr. Ingels rechtvaardig met hem omgaat. Hierdoor treed er een innerlijke verandering op bij de jongen in het verhaal. Hij is bitter geworden en verhard, maar liefde, vriendschap, geborgenheid veranderd deze jonge man.

Nu weet ik dat veel mensen het wellicht wat zoetsappig vinden zoals het in Little house on the prairie wordt gebracht, maar ik geloof er in. Ik geloof dat liefde, vriendschap en geborgenheid de kracht is waardoor harten veranderen. Bitter wordt beter. 


‘Steek dus de handen uit de mouwen en ga stevig op uw benen staan. Zet bij het lopen uw voeten recht neer, anders verstuikt u uw kreupele voeten en die moeten nu juist genezen. Probeer de vrede met uw medemensen te bewaren en leef als afgezonderd voor de Here, anders zult u Hem nooit zien. Let erop dat niemand van u de genade van God aan zich voorbij laat gaan. Er mag geen verbittering onder u komen, want als dat gebeurt, zullen velen erdoor aangestoken worden en zijn de gevolgen niet te overzien.’

‭‭Hebreeën‬ ‭12:12-15‬ ‭HTB‬‬

http://bible.com/75/heb.12.12-15.htb

Advertenties

Verlaten of niet aan beginnen?

Via creatov’s blog lees ik een aantal zaken Frank viola die ook ik erg herken. Hoewel het gaat om christenen die hun geloof verlaten, geloof ik dat de impact breder ligt. Niet slechts christenen raken teleurgesteld, sterker nog dat is mi nog de groep die het best zou kunnen begrijpen waarom zaken in de kerk of rondom geloofsleven spelen.

1

Volgens de 7 redenen die genoemd worden is de eerste reden om af te haken van het geloof de manier waarop gelovigen met elkaar omgaan. Tegelijk ook de reden waarom volgens mij niet gelovigen zich tegen het geloof keren. Immers spreken we niet over liefde in zijn meest intieme vorm en strijden we daarbij niet vaak op de meest egocentrische manier. Een contradictie als je het mij vraagt. Ik denk dat de mensen om ons heen dat ook zien. De mens in de kerk verschilt in wezen weinig van de mens r buiten. De vraag die ik me hierbij stel is, kan iemand werkelijk christen zijn en toch voortdurend op zichzelf gericht zijn dusdanig dat het anderen belet Jezus te zoeken, te vinden, te willen (blijven) volgen?

2

Nummer twee van redenen is het afzien van geloof vanwege de oppervlakkigheid. Hoewel mi theologie, het geloof juist verrijkend zou moeten zijn en inzicht zou kunnen geven in wie God is, de persoonlijke identiteit en zin aan het bestaan, lijkt het er op dat er in sommige kringen niet zo ver nagedacht mag worden. De meningen bepaalde mensen of de visie van enkelingen of misschien zelfs an een grotere groep binnen de gemeenschap lijkt belangrijk te zijn. Dusdanig belangrijk dat men er scheuringen, relatiebreuken, strijd voor over heeft. 

Nu geloof ik dat men een mening mag hebben en deze mag uitdragen, maar dat geld voor beide partijen. In de kerk lijkt het dat men geen verschil van inzichten mag hebben. De bijbel zegt dat zo is een veel gehoorde opmerking, hoewel het soms voor de een duidelijk een antwoord op vragen kan geven zoals de bijbel dingen benoemd of aangeeft, zo kan een ander veel vraagtekens hebben of zelfs een heel andere kijk op zaken. Is de gelovige te bekrompen in zijn gedachten, zijn manier van benaderen vanuit de bijbel?

Ik geloof dat de Bijbel door God geïnspireerd is en derhalve ook goed om ze te gebruiken om te ontdekken wie we zijn,wat we nodig hebben etc… Toch kunnen we niet exacte copieën maken en deze over onze eigen levens leggen en die van de ander. Bovendien heeft God een plan met jou leven en die van elk ander. Deze is nooit exact gelijk en derhalve zal ook niet elke situatie exact dezelfde zijn. Natuurlijk zijn er exacte waarheden, maar ook veel waarheden die persoonlijk toegepast dienen te worden. Persoonlijk geloof ik dat het laatste erg belangrijk is. Wanneer we geloven dat iets werkelijk waar is en derhalve belangrijk om uit te leven omdat God het zegt, doe dat dan. Leg het niet bij iedereen neer, maar pak je verantwoording als individu en leef het evangelie zoals het je door God, Zijn woord duidelijk is geworden, maar leg het niet op de ander. God zal zelf anderen duidelijk maken welke keuze deze mag maken.

3

De derde reden om God te verlaten dan wel misschien zich niet werkelijk in te laten met geloof is teleurstelling. Schijnbaar heeft God mensen iets aangedaan. De vraag is of dit niet een te kort door de bocht theorie is. Veel zaken komen voort uit gedrag. Veelal, zo niet meestal komen zaken voort uit ons eigen danwel gedrag van de ander. Menselijk gedrag dus. Ongelukken waardoor we mensen verliezen komen voort uit falen van de persoon zelf of doordat een ander hier niet op een goede manier mee om is gegaan en er derhalve iets gebeurt wat impact heeft. Maken we. Iet allen goede en foute beslissingen? Is het niet zo dat we soms vergissingen maken die niet handig zijn? Een gebedje om dingen op te lossen zou handig zijn, maar kunnen we God er van beschuldigen? Kan me voorstellen teleurgesteld te zijn, maar kan een gelovige werkelijk God verlaten? En niet gelovigen God de schuld geven? Is het dan niet zo dat wij voor God willen bepalen wat te doen en dus eigenlijk zelf boven God gaan staan en dus zelf zeggen wat het beste is?

4

De vierde reden om de kerk te verlaten zou te maken hebben met domheid en onwetenheid. Als God dan hoofd van de kerk is, als Hij almachtig, als Hij… Waarom dan? Veel mensen blijven hangen in vragen die geen directe antwoorden opleveren. Sterker nog ik geloof dat veel mensen graag allerlei vragen oproepen waarover niet of nauwelijks over nagedacht is om zo de kern van geloof te kunnen ontlopen. Wellicht dat echt onderzoek, het lezen van de Bijbel en God direct vragen te stellen in gebed meer duidelijkheid zou geven. De vraag is of dit niet werkelijk verandering zou brengen, maar ik geloof het wel. Vragen stellen is prima wat mij betreft, men zegt wel eens dat er geen domme vragen zijn, maar het laatste is mi slechts een stelling die ik niet kan bevestigen. Volgens mij kan je vragen stellen om antwoorden te ontwijken omdat men de antwoorden niet wil horen.

5

De vijfde reden is de dogmatiek. Vasthouden aan allerlei regels die niet te houden zijn. Gelovigen ,open hier in vaak vast en laten derhalve het geloof los. Niet gelovigen doorzien dat men nietvoldoen kan aan de regels en beginnen er derhalve niet eens aan. Jammer dat we zo vast zitten in deze en we de genade van Christus ook vaak geplaatst hebben in een context van regels. Een context van regels die niet zo genadig zijn voor de ander en zichzelf. Dit terwijl Jezus juist erg genadig is en niet de regels passeerde, maar stelde dat genade, liefde juist de regel is.

6

De zesde reden om God te verlaten is vanwege een andere liefde. Het volgende roept bij mij de vraag op in hoeverre men God dan liefgehad heeft. Ik stel me een huwelijk voor waarbij uiteindelijk liefde ontbrak. Was het er wel en als deze er was waardoor is dit dan stuk gelopen? In een huwelijk kunnen we de oorzaak bij de ander leggen, maar als een christen weggaat bij God? Is het mogelijk dat God de oorzaak is van het stuklopen? Ik geloof het niet. Wel hoor ik dat wanneer we naar andere gelovigen kijken we teleurgesteld kunnen raken. Dat hierdoor anderen belemmerd worden om in relatie te treden met de bron van liefde is enerzijds begrijpelijk, anderzijds is zelfonderzoek naar wie God nu werkelijk is de moeite waard. De liefde van God gaat dieper dan wat dan ook. 

7

Reden zeven is, dat door de dagelijkse beslommeringen en zorgen we langzamerhand God en de dingen die Hij doet uit het ook verliezen als gelovigen. Niet gelovigen zijn vaak te druk om überhaupt na te denken over God en Zijn liefde voor hen. Dat wil zeggen ze denken er volgens mij wel over, maar onderzoeken het nauwelijks en als het daar al op uitloopt is het vaak lastig te begrijpen hoe het evangelie nu zoal werkt. Eigenlijk is het gemakkelijk ons eigen leven te leiden. Gewoon onze eigen weg gaan. Dit geld voor gelovigen en ongelovig. Misschien dat we ons als gelovigen eens achter de oren zouden moeten krabben en samen met hen die niet geloven dieper moeten zoeken naar de waarheid van de bevrijdende liefde van God. Mi kunnen we best leven zonder God, maar ik geloof dat ons leven niet direct gemakkelijker wordt. Wellicht is dat ook de reden dat veel mensen achteraf of juist al vooraf bedanken voor de relatie met God. Eigenlijk geloof ik dat ze onvoldoende beproeft hebben van de opmerkelijke liefde van Hem. Eigenlijk geven mi de zogenaamde gelovigen veelal al op nadat men tot de ontdekking komt dat men God niet voor het karretje kan spannen. Anderen die zich nog niet echt met God hebben ingelaten vragen zich wellicht af of God wel de moeite is wanneer gelovigen God zelfs verlaten en met elkaar strijden. 


Een goed item om eens over na te denken. Persoonlijk wil ik dat eens gaan doen door enkele boeken van Frank Viola te lezen welke ik gratis gedownload heb via zijn site. 

Wijze vrienden.

‘Maar de wijsheid die van God komt, is bovenal zuiver. Zij is ook vreedzaam, vriendelijk en beleefd. Zij is bereid te praten en anderen gelijk te geven. Zij leeft intens met anderen mee en doet veel goed. Zij spreekt rechtuit en is zeker en oprecht.’Jakobus 3:17 HTB

Ik heb een paar geweldige vrienden. Ze leven vanuit hun relatie met God. Dit is niet zomaar iets wat ik zeg om hen een veer in de kont te steken, maar omdat ik dat gewoon in hen zie. In hoe ze met zaken omgaan in het leven en wat ze prioriteit geven. 

Het zijn mensen die me durven aanspreken op mijn mening , houding en keuzes zonder daar veroordelend over te zijn. Niet dat ze zelf alle wijsheid in pacht hebben, maar wel de wijsheid om het op een goede manier te doen. 

Wijsheid inde genoemde tekst gaat volgens mij dan ook niet direct over kennis, maar veel meer over ontmoeting. Met elkaar in relatie zijn en blijven. Vanuit oprechte liefde, interesse en gesprek elkaar benaderen en zoeken naar hoe en wat te doen. 

Niks geen vroom gedoe en woorden met een wijzend vingertje, maar met een open houding en inbreng vanuit persoonlijke ervaring. Soms blijken deze vrienden zelfs bereid om mijn benadering te begrijpen en hun eigen ding los te laten. 

Het gaat er niet om dat we heel erg intelligent alles benaderen, maar het gaat er om dat we onszelf kunnen zijn bij elkaar. Dat er gen veroordeling is, maar juist vriendschap ook als de ander anders blijft denken of een andere visie op dingen heeft. 

Dit is volgens mij gemeente in zijn meest intieme vorm. Te weinig ontmoet ik mijn vrienden op deze manier. Ik zou hier meer actie in kunnen nemen, meer zegen hierdoor kunnen ontvangen, maar ik stel niet altijd de juiste prioriteiten. Goede bewustwording deze dag. 

Geld maakt (tijdelijk)gelukkig!

‘Laat u niet door het geld in beslag nemen. Wees tevreden met wat u hebt, want God heeft gezegd: ‘Ik zal altijd voor u zorgen, Ik zal u nooit in de steek laten.’’ Hebreeën 13:5 HTB

deze tekst is wel een lastige. Het is gemakkelijk gezegd dat je niks om geld geeft, maar wanneer het allemaal niet zo gemakkelijk loopt financieel of wanneer de situatie dreigt dat je je inkomen verliest zal blijken hoe lastig dit is.

Geld is iets wat ons enorm in beslag kan nemen, maar vaak is het niet slechts het geld, maar heeft het mi veel meer te maken met onze positie, onze waardering, de erkenning die we er uit halen. We denken al gauw dat wanneer het financieel goed loopt we het ook goed doen in de maatschappij. We hebben het idee dat mensen ons waarderen en ons de erkenning geven over wie we zijn.

Tevreden in je omstandigheden?

Op de een of andere manier lijkt geld een opstapje naar een gezond zelfbeeld te zijn en het tegenovergestelde doet ook iets met ons. Zonder geld voelen we ons minderwaardig. We hebben het idee niet volledig mee te tellen in de maatschappij. Wellicht geld dit voor mannen nog meer als voor vrouwen. Mannen voelen zich veelal verantwoordelijk voor het gezin. 

De vraag is of we tevreden kunnen zijn in de omstandigheden waarin we zitten. Zonder geld, aanzien, erkenning van mensen. Sterker nog durf je op God te vertrouwen? Hij zal ons niet verlaten ongeacht wat anderen zeggen. Sterker nog wanneer de hele wereld ons afwijst, dan nog is Hij er nog en zal ons niet verlaten.

Wij bouwen veelal op wat we hebben, wat anderen zeggen, maar God kent ons zoals we zijn en wil juist dat we op Hem vertrouwen. Het eerste gebod. Hem liefhebben. Ik denk dat dit de reden is dat dit op deze wijze werd opgeschreven omdat wij mensen moeite hebben onze liefde te verdelen. 

Uitdelen van geld of liefde?

Onze liefde verdelen kan pas wanneer we beginnen bij degene die ons allereerst heeft liefgehad. De bron van liefde is Hij. Vanuit die bron ontdekken we een nieuwe waarde in onszelf. We ontdekken dat we geliefd zijn niet om wat we hebben, wat we gedaan hebben of doen, of wat anderen van ons vinden, maar omdat Hij onze vader is. Geen voorwaarden voor Gods liefde. Hij heeft ons lief en vanuit die liefde ontdekken we dat geld of positie geen bijzondere waarde heeft. 

Net als geld heeft liefde een bijzondere eigenschap: je kan het niet uitdelen wanneer je het niet aanneemt. Dat is misschien juist het moeilijke met geld. Wanneer je het aanneemt heeft het een bepaalde invloed op je. De vraag is of je er op een goede manier mee om kan gaan zonder dat het van invloed is op hoe je omgaat met liefde. Andersom geld dat liefde welke niet wordt aangenomen je de invloed er van ook niet werkelijk volledig kan ervaren. 

 Verwachtingen?

Slechts het aannemen van Gods liefde, maakt dat we ook werkelijk zullen kunnen ervaren dat God voor ons zorgt en bij ons is. Wie op geld vertrouwt boven God,zegt daarmee eigenlijk dat financiën te vertrouwen is boven Hem. 

Misschien heb je nogal wat verwachtingen van geld. Denk je dat het je gelukkig maakt. Heb je je zinnen gezet op een bepaalde manier van aanzien of erkenning. Weet dan dat geld nooit de voldoening zal geven zoals Gods liefde dat zal geven. Mocht je hieraan twijfelen, bedenk dan dat de betekenis van geld vroeger of later ophoudt. Het is van tijdelijke aard. Alles wat het je geeft dus ook. Gods liefde is voor eeuwig. Wat het je geeft kan slechts meer en groter worden, mooier, uitbundiger, meer vervullend.

Echt opperdepop.

Iemand zei tegen me afgelopen week dat hij in zijn hart een echte aanbidder was. Ik vroeg hem waaraan ik dat dan kon zien in zijn leven. Ik ga verder niet in op waarom hij dat opmerkte, maar het is me bij gebleven deze week.

Ik wil me niet vastleggen op woorden als aanbidder.ook ga ik me niet profileren als een leider zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorig blog of op wat voor manier dan ook als iets geestelijks. Op het moment dat we roepen dat we iets zijn geworden is de spanning er af en hoeft het allemaal niet meer zo. Dan zijn we het “ kunstje”. Meester geworden en weten we schijnbaar hoe de vork in de steel zit.

Ik ben een rare kerel misschien. Ik zoek naar echtheid in alles wat ik doe en wie ik ben. Echtheid om die te pakken te krijgen en te geven aan de mensen die het nodig hebben. Eigenlijk probeer ik al zoekende mijn leven vorm te geven waarin Jezus meer en meer zijn plaats krijgt in mijn leven. 


Het “kunstje” ben ik nog niet meester. Ik heb van alles gevonden, maar niet de antwoorden op de vraag hoe ik nu die echtheid vorm kan geven. Ik doe mijn pogingen, ik laat iets van mijn hart zien in wat ik zeg, wat ik doe en wat ik schrijf, maar altijd is er meer te. Delen van wie ik ben. Van wie ik ben geworden.

Ik weet wie ik ben. Jaren niet geweten, maar toch gevonden. Ik weet waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Ik ken de Weg. Ik blijf zoeken ieder dag van mijn leven. Zoeken naar de echtheid in mij. Misschien begrijp je niet goed war ik heen wil, maar het gaat er om dat ik niet mooie verhalen wil ophangen over allerlei zaken die er niet toe doen. Ik verlang er naar om mensen te leren kennen op een andere manier. Een echte manier. Mensen te ont-moeten zeg ik dan altijd maar.

Ik wil niet spreken over dingen die er niet toe doen. Ik wil recht naar de kern van de ander vanuit wie ik ben geworden. Ik ben niet meer dezelfde als tien jaar geleden en niet meer dezelfde als gisteren. Ik verander met de dag en daar wil ik over spreken.

Toch moet ik vanuit mijn benadering van echtheid vermelden dat dit soms gebeurt vanuit passie en een oprecht verlangen. Maar soms is het vanuit gewoonte, vanuit mijn keuze die ik heb gemaakt er totaal voor te gaan, maar niet altijd gepassioneerd. Bij tijd en wijle vergeet ik het doel van de echtheid die ik zoek. Dan is het een zoeken zonder inhoudt. Dan is het leeg en niet vervullend.

Veel mensen zijn ergens gaande weg geboeid geraakt en hebben iets gevonden wat het hart werkelijk raakt, maar dan is het op. Opperdepop, leeg. Ze gaan dan keuzes maken die afwijken van de weg die ze waren ingeslagen. De vraag is of de weg die ze gingen wel werkelijk hun Weg was en dat ze Hem schijnbaar zijn verloren of dat de weg die ze zijn gegaan wellicht nooit bedoeld was om te gaan.

Je kan een weg gaan met verschillende bedoelingen. Zo kan iemand qua aanbidding een geweldige bediening hebben, maar wanneer een man van aanbidding de kracht van aanbidding vergeet uit te oefenen, uit te leven in zijn of haar persoonlijk leven dan is het op dat moment niet zo veel waard.  


Ook bij mij gaat het soms om zoeken naar mijzelf en vergeet ik waar ik het te zoeken heb. Het zoek gebied is groot en tegelijk ook beperkt. Omdat God enorm groot is en ik het bij Hem wil zoeken. Tegelijk zal ik in alle echtheid moeten zeggen dat wij als mensen nooit volledig toegewijd kunnen zijn. We vergeten zo gemakkelijk waar het allemaal om draait.

Soms zoek ik terwijl ik gevonden heb. Gewoon om het zoeken. Daarmee doe ik mijzelf te kort en wordt ik moe van iets wat ik al lang weet. Wat ik probeer te omschrijven in woorden en gedachten, maar tegelijk daarmee zake n ook te kort doe. Anderzijds ontdek ik in het zoeken dat er telelens nieuwe zaken naar boven komen die de moeite waard zijn.

Zo heb ik ontdekt, dat jij de moeite waard bent. Dat titels niks zeggen. Dat God je liefheeft of je nu wel of niet een zoeker, een aanbidder, een leider of wat dan ook bent. Hij is trots op je gewoon om wie je bent. Hij heeft ieder aspect van je in je gelegd. Degene wie je zou kunnen zijn. We blijven veelal Hangen in wie we zijn op dit moment. We willen hier wel wat aanpassingen in maken, maar we zijn wie we zijn toch?

Weet je, ik geloof dat God ons beter wil maken en niet bitter. Dat de zaken die hij in ons gelegd heeft, dat die er niet voor niets ingelegd zijn. Ben je een aanbidder? Aanbid! Ben je een zoeker? Zoek! Ben je een leider? Leid! Maar waar het om gaat is dat we niet blind rond moeten dolen en niets doen met ons leven. We hebben te geven. Daarvoor zijn we op deze wereld.

God geeft ons ruimte, wanneer we bidden mogen we ontvangen en wanneer we ontvangen mogen we geven van wat we ontvangen hebben. Hoe meer we hebben ontvangen hoe meer we hebben te geven. Ik heb veel ontvangen, ik wil er nog veel van geven. Sterker nog ik merk dat wanneer alles op is. Ik leeg, ik me weer kan vullen bij de Bron die nooit ophoudt te stromen.

Raar blogje wellicht, misschien kan je er niks mee. Misschien toch de moeite waard? Ik hoor het wel.

Leiderschapskwaliteiten

Veel hoor je er over spreken. Over christelijk leiderschap. Een echte leider is een dienaar. Over in je kracht gaan staan. Over gebruik maken van je capaciteiten. Etc..
Ik geloof in Bijbels leiderschap. Maar niet op de nadruk er van. Als er iemand zich profileert als leider, profeet, apostel, dienstknecht van God, dan krullen mijn tenen en gaan mijn haren rechtovereind staan,haal ik een keer extra diep adem. Ik geloof er in en toch die weerstand?

Jouw doel, je gaven en talenten, wie je bent…

Hoewel ik ook niet geloof in valse bescheidenheid als tegenhanger van eerder genoemd leiderschap ben ik er van overtuigd dat we allen bijzonder zijn op onze eigen manier. God had je al bedacht en in Zijn hart gesloten voor je er überhaupt fysiek was. Je was al in zijn gedachten, zijn gevoelens voor jou waren er al en Hij kende je al. Al jouw specifieke eigenschappen heeft Hij in je gelegd met een reden. Al wat is gebeurd heeft Hij reeds voorzien en gebruikt Hij om jouw tot dat specifieke doel te laten komen welke in jou verborgen ligt.

Hebben sommigen dan niet specifieke gaven en talenten? Zijn er niet in de gemeente mensen aangesteld als leiders? Jazeker! Maar het zijn ook gewone broers en zusters. Die misschien een bepaalde rol hebben, maar waar het om gaat is of die rol werkelijk passend is als men zich hier op gaat beroepen om zaken kracht bij te zetten. Om dingen een bepaalde richting op te sturen.

Het grote verschil. 

Ik geloof dat er een groot verschil is leiderschap van deze wereld en leiderschap van God. Er wordt ook wel eens gezegd dat iedere christen een leider is. Dat vindt ik vergezocht, maar ik geloof wel dat iedere christen een vriend kan zijn. En Jezus zelf zei dat Hij ons zijn vrienden noemt. Hij kwam als het ware op ons niveau. Sterker nog, Hij was en is de Allerhoogste, maar werd klein en kwam naar ons om een andere dimensie te laten zien. Gods dimensie.
Liefde!

Hoe dan? Wanneer we afdalen in het leven van mensen, wanneer we ons in hen interesseren, wanneer we oprecht bereid zijn afstand te nemen van rang en positie ter wille van die ander is dat leiderschap wat wellicht geen naam heeft, maar die voortkomt uit het oprechte hart van God. Zo is leiderschap bedoeld.

Maar mag een leider dan nooit op zijn strepen van staan? Weet je, ik geloof dat dit soms nodig is. Niet om dan te zeggen; “ Ik als leider gebied jullie om te doen wat ik zeg.”, Of..” God heeft me gezegd dat jullie naar mij moeten luisteren.”, maar door het hart te laten spreken. Dat is waar de Geest van God tot ons wil spreken en echte leiders durven een stap opzij te zetten en God te laten spreken in een samenkomst. Niet vanwege een titel, maar omdat ze geloven dat God iets te zeggen heeft.  


Elke oprechte christen mag en kan Gods Geest ontvangen en zich door Hem laten onderwijzen. Leiderschap gaat niet om de titel. Ik geloof dat Bijbelse leiders naar boven komen drijven. Dat doordat ze iets te zeggen hebben wat God hen op het hart gelegd heeft. Veelal zie ik echter dat werelds leiderschap de overhand krijgt in de kerk. Mensen die goed gepresteerd hebben in de maatschappij worden gevraagd leiders te worden in de kerk. De vraag is of dit een goed ontwikkeling is.

Volgen? Wie neem je mee? 

Jezus riep eenvoudige mensen op om Hem te volgen. Eenvoudig wil zeggen allerlei mensen, maar mensen die bereid waren om alles achter te laten en Hem te volgen. Hij wist wie Hij was en van daaruit ging Hij op pad en nam mensen mee. De vraag naar leiderschap is niet welke titel heb je, maar wie neem je mee op weg.

Er zijn veel zogenaamde leiders die vanuit rang en stand regeren. De vrucht is meestal niet best. Zijn het geen leiders? Jawel, maar ze brengen het evangelie van de wereld. Ik moet even denken aan de verkiezingen in Amerika. Wie zal verandering brengen? Trump?
 


Weet je laten we kiezen voor leiders die door het leven gevormd, door een veranderd hart, God dienend keuzes maken in het leven. Mensen die zich misschien zelf niet eens als leider zien, maar die het waard zijn om te leiden, omdat God hen geroepen heeft om zichzelf te zijn. Die ontdekt hebben dat God hen liefheeft gehad en nog altijd liefheeft. Die beseffen dat werkelijke verandering niet voortkomt uit het verbale of fysieke, maar voortkomt uit een veranderd hart.

Echte leiders durven hun hart te tonen, neer te leggen, de minste te zijn Tav de ander omdat ze weten dat dit God eert. Dit zijn geen poesjes, geen mietjes, geen softe mensen, maar mensen die ontdekt hebben dat er kracht is in Het bloed van Het Lam. Die zich bewust zijn van de noodzaak Hem te dienen die zelf een dienstknecht is geworden voor allen.


Wat is je status?

Een (opr)echte leider herken je niet aan zijn status, maar aan hoe hij met mensen omgaat. Het respect en de liefde die hij heeft voor de mensen die aan hem gegeven zijn, die hem volgen. Hij volgt christus en wijst anderen de weg naar God via Jezus. Hij verlangt er naar God te dienen en Zijn stem te volgen.
Iedere Christen een leider? Iedere gelovige een dienstknecht? Weet je het zit niet in de naam. Het is het volgen van de Allerhoogste Leider wat ons tot onze bestemming brengt. Namelijk datgene wat ooit ergens in Gods gedachten is ontstaan. Namelijk dat jij zoals je bent mag weten niet slechts waardevol te zijn omdat God dat zegt, maar ook omdat we dit uit mogen leven in wat we doen. Gewoon om wie we zijn.

 

Verzuipen als je gered kan worden?  

Wat is er aan de hand met sommige mensen. Ik kan begrijpen als mensen niets met God te maken willen hebben. Ik kan me voorstellen dat men een beeld heeft van God die nogal ver van je afstaat als je eigenlijk nooit echt met Hem in contact bent geweest. Veel mensen maken nogal wat zaken mee in het leven en de vraag waarom blijft dan door het hoofd gonzen en als er een God bestaat, waarom grijpt Hij dan niet in. Deze vragen kan ik me iets bij voorstellen als je niet werkelijk op zoek bent geweest naar God of als je nooit werkelijk van Hem hebt gehoord.
Sommige mensen hebben echter wel van Hem gehoord. Kennen de verhalen uit de Bijbel, maar leven toch voor zichzelf. Daar heb ik persoonlijk moeite mee. Ik zie het in de levens van anderen, maar ook in mijn eigen leven zie ik dit terug. Een vraag die mij persoonlijk bezig houdt is, waarom we als gelovigen vaak een terugtrekkende beweging maken. Ik bedoel dat we vaak best bang zijn voor de reacties van anderen op onze levensstijl, onze uitspraken, de dingen die we al dan niet doen, etc… 


Als gelovigen mogen we weten dat God ons al het nodige gegeven heeft om een leven te leiden wat Hem ter ere is, zeg maar. (Lees maar eens in 2Petrus 1 waar het iets anders verwoord terug te vinden is.) Gods Geest is niet een Geest. Die ons in angst doet terugtrekken. Het is niet de Geest die ons laat zwijgen of een beetje op de ruimte houden. Dat laatste ben ik zelf aardig goed in moet ik zeggen. Niet zozeer het zwijgen,of bang zijn, maar een beetje in de groep de middenmoot uithangen als het gaat om meningen.

Wellicht zouden we kunnen concluderen dat we als gelovigen liever niet te veel op de voorgrond willen treden. We hebben soms antwoorden op vragen van mensen, maar geven ze die niet echt. We maken er als het ware een spelletje van. Hints. Je kent het wel misschien. We maken opmerkingen , maar mogen niet chat de woorden zeggen waarom het gaat. Als Petrus dan zegt dat God ons niet een Geest gegeven heeft om bang te zijn, waarom dan een slag om de arm?


Wat kan het leven vreemd lopen. Het gaat allemaal voorspoedig in je leven en plotseling …….???

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als gelovigen uit zouden stappen in geloof. Ik moet dan denken aan dezelfde Petrus, (die eerder beschreven wordt in het evangelie van Matheus 14:22en verder) die uit de boot stapte en naar Jezus toe wilde lopen over het water, wat ging er mis? Hij werd bang! Hij kon over het water lopen. Hij deed het ook. Hij had zijn ogen op Jezus gericht, maar op het moment dat hij om zich heen keek en de omstandigheden de overhand begonnen te krijgen ging het mis. Hij werd zowel letterlijk als figuurlijk overspoelt. Is dat niet wat ons zo vaak gebeurt?

Hoe dan verder? Jezus reikt in de hand, maar dan? De boot weer in en dan? Ik weet niet hoe Petrus zich gevoeld heeft. Misschien was Hij al lang blij dat Jezus Hem de hand had gereikt, maar ik stel me voor dat er best veel schaamte was naar Jezus op dat moment. Hoewel hij zich daar ten opzichte van de andere discipelen niet heel druk over had hoeven maken. Zij waren immers gewoon aan boord gebleven. Bang voor de storm, voor het spook waarvoor ze Jezus hadden aangezien.

Wat kan het leven vreemd lopen. Het gaat allemaal voorspoedig in je leven en plotseling verkeer je, voor je er erg in hebt, midden in zwaar weer. Alles wat je had opgebouwd breekt je onder handen af. Je was nog wel zo goed bezig. Er waren allerlei zaken juist op je pad gekomen en je was overboord gesprongen om Jezus daarin te ontmoeten, maar dan opeens gaat het mis. Je valt totaal terug in oude gewoonten. Je schrikt van de omgeving, de gedachten in je hoofd, het is donker om je heen en ziet het allemaal even niet. Alles wat je hoort is het waaien van een enorme wind, het zoute water slaat je als het ware in het gezicht… Je hart bonst in je keel en alles in je lijf schreeuwt om hulp. De vraag is echter of je werkelijk de hand van Jezus wil accepteren om je boven water te tillen en in de boot wil helpen of dat je vanwege schaamte en teleurstelling het allemaal op eigen kracht wilt gaan doen. Je hebt geleerd te zwemmen dus dat doe je dan maar. Hoewel het donker is en de golven hoog. Je kan de kop nauwelijks boven water houden, maar je doet het wel op eigen kracht…!?

Petrus is een man waar ik respect voor heb. Een eenvoudige man met goed verstand. Kan snel schakelen. Hij reageert snel in allerlei omstandigheden. Soms is dat wat kort door de bocht, maar wel vanuit het hart. We zien dat fouten maken niet erg is. We zien dat als Jezus na zijn opstanding bij Hem komt en Hem vragen stelt. Vragen die Hij wellicht ook aan jou zou kunnen stellen. Heb je Mij waarlijk lief? Een vraag waarop Jezus het antwoord wel al wist, maar waar Petrus schijnbaar nog niet de juiste innerlijke beweging in had gemaakt. De vraag die Jezus jou en mij stelt is; Heb je Mij waarlijk lief? Durf je deze vraag door te laten klinken? Toe te laten in je diepste wezen, je hart? Te herhalen net zo lang tot er innerlijk iets veranderd?