Bijeenkomst in de kerk zonder ontmoeting? 

img_0501-1

Ik begrijp niet goed hoe het werkt. Ik bedoel het als vraagstelling om over na te denken enerzijds, maar ook als een praatstuk om mee te nemen, te overdenken, te bekijken, af te wegen, te luisteren naar wat God te zeggen heeft over hoe het er soms in de kerk aan toe gaat. 

Het is een specifieke boodschap. Misschien niet voor jou bedoeld. Gewoon lezen als je wil en anders ff overslaan deze keer. Prima. Misschien is het op jou van toepassing of ken je specifiek mensen op wie dit vsn toepassing zou kunnen zijn? Geef het door. Waarvoor al vast bedankt. 

Voor alle duidelijkheid. 

Het raakte me afgelopen twee weken om in de kerk te zitten waar we vele jaren van ons leven hebben door gebracht en waar enkele jaren ruim 200 tot 300 mensen wekelijks kwamen, nu na veel onrust afgelopen week nog zo’n 45 mensen in de dienst waren. 

 

Tja, … Wat moet je daar nu mee? Mensen die elkaar de kerk uit vergaderen. Zijn de mensen die er nu nog komen de laatsten der mohikanen ? De overlevenden in de strijd? De overwinnaars? Ze zitten er immers nog. Of is het andersom. De mensen die in al die jaren in en uit gegaan zijn? 

Ik geloof heel erg dat er geen winnaars zijn in deze. Van alles gebeurt waarbij oude leiders waarschijnlijk weer in hun oude functie mogen plaatsnemen. De vraag is of dit nu werkelijk de bedoeling is geweest of niet. 

Eerlijk gezegd geloof ik er ff niet meer in. Vele jaren gedacht dat deze specifieke kerk wel in ere hersteld zou worden. Waarom? Omdat ik geloof had dat werkelijk gelovige mensen met elkaar zouden moeten kunnen communiceren, eerlijk zouden zijn, vergevend en vergeving vragend voor de zaken die ze verkeerd hebben gedaan. Maar inmiddels zie ik het even niet meer zo. Ik geloof nog steeds in de zaken die ik zojuist heb genoemd. Ik geloof in Liefde. Niet onbewust schrijf ik het met een hoofdletter. In hoeverre is de liefde nu in genoemde kerk nog zichtbaar? Door elkaar na de zegenbede een hand te geven en een lied te zingen? 

Ik geloof er niet in. Ik geloof in Liefde niet als een gevoel, maar als daad. Ik bedoel: mooi als je elkaar een handje geeft bij een afsluitend lied, maar door elkaar in liefde aan te spreken. Zaken te bespreken die niet goed gaan. Niet om je gelijk te krijgen of om de ander gelijk te geven, maar juist met elkaar in gesprek te zijn en elkaar te ontmoeten. Niet dat jij of ik iets moeten, maar dat er ruimte is in acceptatie. Dat wanneer je iemand pijn hebt gedaan(bewust of niet) je sorry durft te zeggen en met elkaar onderweg wil gaan.

Het grote gebod en de opdracht van de kerk? Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest,en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik (Jezus) jullie opgedragen heb.


Hmm… Wat klopt er hier niet? Er zijn veel mensen op weg gegaan, maar niet vanwege het maken van leerlingen,maar om toevlucht te zoeken. Te schuilen, uit te huilen, etc… Omdat ze beschadigd zijn. Wat is het getuigenis? Wie zou zich laten dopen om bij een gemeenschap te horen die in wezen geen gemeenschap meer heeft met elkaar? En wie te leren onderhouden wat Jezus heeft opgedragen? Is dit geloofwaardig? 

Ik besef me goed dag dit een blog is die voor sommigen onbegrijpelijk is en voor anderen duidelijke taal.ik begrijp ook dat het voor sommigen een schop tegen het zere been is en voor anderen zou het misschien iets van herkenning en erkenning kunnen zijn, maar eigenlijk gaat het daar allemaal niet om. Want weet je? het gaat allemaal niet om mij of om jou! Het gaat allemaal om God. 


Wanneer ik dit zo schrijf bemerk ik dat ik de hoop die ik jaren heb gekoesterd los aan het laten ben. Ik bedoel niet dat ik de hoop verloren ben voor het Leven, ik Geloof nog altijd. Sterker nog, mijn geloof is veranderd, maar heeft een meer prominente positie gekregen in mijn leven. God gaat Zijn weg met mensen. Daar kunnen we ons bij neerleggen misschien, maar ik geloof dat God zulke zaken niet wil. Ik geloof dat Hij ons dwars door moeite wil leiden, maar dat we zullen moeten luisteren naar Zijn stem in ons leven. 

Ik ben er van overtuigd dat een kerk niet uit elkaar valt omdat we naar Gods stem luisteren, maar omdat er mensen zijn die tegen Gods stem in gaan en andere zaken prioriteit hebben gegeven. Voor sommigen geld wellicht dat ze in ere gesteld willen worden. Sommigen is dat wellicht gelukt in zekere zin, maar wat heb je er aan als vele mensen tussen wal en schip gekomen zijn.als velen beschadigd zijn.


Ik kan nog vele zaken benoemen over wat goed en fout is, maar ik vraag me af wat er zou moeten gebeuren. Er zijn veel gewonden gevallen. En er zullen er misschien nog enkele vallen. Ik heb met dit blog niet de intentie om schuldigen en onschuldigen aan te wijzen. Ik moet immers ook mijn hand in eigen boezem steken. Er is veel gebeurd. Mogen we nog iets van God verwachten? Mogen we het nog vragen? 

Ik moet denken aan het verhaal van lazarus. Staan we voor het graf samen met Jezus en roepen we met Jezus om Leven of laten we het voor wat is en zie je inplaats van Lazarus slechts een dood paard waar nog enkelen aan staan te trekken. 

De grote opdracht is een opdracht vanuit Genade, Liefde, Waarheid, Gemeenschap, Vergeving, Genezing, Herstel. 

Eerlijk is eerlijk, ik weet het allemaal even niet. Heb vaker in moeilijke situaties gestaan, maar verandering komt niet aanwaaien. Het vraagt om moed. De angst voorbij en de confrontatie in liefde aan te gaan. Je zelf. in Zijn naam, als het ware aan de kant te zetten voor de ander. De minste te zijn. Je kop willen buigen. 

Judas is jaren met Jezus meegelopen, maar ergens is het misgegaan. Zijn uitgangspunt was een andere. Niet Jezus had de eerste plaats in zijn leven, maar wellicht positie of zo. Hij wilde zijn eigen kop volgen wellicht. Wat was jouw uitgangspunt? Jezus zocht dienaars, vrienden, mensen die zich wilden laten omvormen tot … Liefhebbers van God en mensen. Niet van positie. Wat is mijn rol geweest en wat de jouwe? Heb ik het doel soms uit het oog verloren en mensen beschadigd? Dan bij deze vraag ik vergeving aan een ieder die ik heb beschadigd. Goed om het samen te bespreken en een nieuwe start te maken. Andersom wil ik ook luisteren naar anderen. 

Weet je…? Er is van alles aan de hand. Nu en de afgelopen jaren wellicht, maar niets doen, niets zeggen, kop in het zand, brengt dood voort. Maar wanneer we in Jezus naam de koppen bij elkaar steken en de minste willen zijn is verandering mogelijk. Dan is Leven mogelijk. Judas koos niet voor het leven. Maar waar kiezen wij met elkaar voor?

Gemakkelijk om nu te zeggen dat we voor het leven kiezen. Maar waaruit blijkt dat dan? Liefde is niet slechts gevoel, maar zijn vooral daden, keuzes, acties. 

In Jezus naam, kerk Leef!

3 gedachten over “Bijeenkomst in de kerk zonder ontmoeting? 

  1. Heftig! Het lezen van dit verhaal maakt me verdrietig. Dit kan God toch niet zo bedoeld hebben. Ik vraag me ook af of de mensen die over hoop lagen met elkaar wel echt op de knieën zijn gegaan, samen. Of ze samen God hebben gezocht. Gezien de uitkomst vrees ik van niet. Laatst zei ik tegen iemand: ik geloof niet (meer) in de kerk, ik geloof in God. In de kerk kom ik toch nog teveel ego’s tegen. Een heel veel mensen die aan de zijlijn staan en geen kans krijgen ook echt mee te doen.

    Like

    1. Weet je Anne, het is gemakkelijk om ons te laten meeslepen in dit verhaal. Ik schrijf mijn gedachten vaak vrij open op, maar tegelijk kunnen we er ook van leren. De kerk als instituut , ik geloof er ook niet in. Maar de kerk als lichaam van Christus daar geloof ik nog zeker in. Daar waar Jezus regeert, koning is veranderen levens, bloeien harten weer op, is herstel van harten, gaan ogen open, is er vergeving.
      Idd op de knieën gaan is belangrijk. Ik bedoel dat niet letterlijk, want ik geloof dat er mensen zat zijn die een formeel gebed uitspreken op de knieën of hor dan ook, maar het zit ‘m in de houding van ons hart. Hoe oprecht zijn we? Bovendien vraagt gebed ook actie. Dus zullen we in dat bidden niet alleen moeten vragen of God wil herstellen, maar zullen we ons naar elkaar moeten uitstrekken. Vergeving schenken zoals Hij ons vergeving geschonken heeft.

      Bedankt voor je reactie. Geeft weer nieuwe dingen om over na te denken.

      Like

  2. Het houdt mij ook heel erg bezig. Hoe kan het toch bestaan dat zulke dingen gebeuren in kerken, onder broers en zussen… Ik denk wel dat vergeving steeds wordt uitgesproken, maar dan zit je nog steeds met het beschadigde vertrouwen, waardoor verzoening (nog) niet mogelijk is. Herstel van vertrouwen heeft tijd nodig. Maar wat als dan de beschadigende partij na het uitspreken van berouw dan toch weer op de oude voet verder gaat? Wat moet je daar nu mee? Natuurlijk moeten we steeds weer vergeven, maar is relatie en vertrouwen mogelijk met een ander die niet getuigt van enige zelfreflectie? Of ziet die ander zijn gedrag niet als verkeerd en gaat het dus gewoon om verschil van inzicht en verschillende meningen over bepaalde zaken? En is het goed dat daarom wegen zich scheiden? Tja, wat is de houding van ons hart, stellen we ons nederig op in volledige afhankelijkheid van God of doen we de dingen op eigen kracht in de veronderstelling dat we ons werk voor God doen, maar wat niet werkelijk Gods wil en weg is? Het blijft me bezighouden en vind het erg verdrietig…. Zo’n schijnbaar bloeiende gemeente die instort als een kaartenhuis! En ja, in deze zijn er alleen maar verliezers….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s