Ik bepaal zelf wel wat ik doe!

Wat is het uitgangspunt van ons leven? Waar leef je voor? De vraag die ik mezelf vandaag stelde is: ‘ heb ik nog het juiste doel voor ogen of is mijn blik vertroebeld?’. Hiermee ga ik nog verder rondom het onderwerp, ik gericht zijn. Het onderwerp van mijn vorige twee blogs. 
  
Het is gemakkelijk om de massa te volgen. Er ligt ook nog al wat druk op. De media staat bol van, doen wat goed voelt. Genieten zou zitten in wat je doet of hebt. Men wil ons doen geloven dat wat goed voelt ook goed is en daarmee lijkt men eigenlijk te zeggen wat niet goed voelt dat kan niet goed zijn. Met andere woorden: lang leve de lol! 
Weet je? Er zijn veel mensen die geloven maar vinden dat ze hun eigen leven kunnen bepalen. Ze bepalen zelf wat ze willen en gaan daarbij Af op hun persoonlijk gevoel en ratio. Niets verkeerds aan zou je denken misschien, maar de vraag is of dit de manier is hoe christenen hun keuzes in het leven zouden moeten maken. 

  
‘Vertrouw met je hele hart op de Heer, en vertrouw niet op je eigen wijsheid. Overleg al je plannen met Hem. Dan zal Hij je leven leiden.’

‭‭SPREUKEN‬ ‭3:5-6‬ ‭BB‬‬
Dit uitgangspunt is helder verwoord. De vraag is niet of je gelovig bent. Een christen genoemd wordt, maar of je bereid bent zijn weg te gaan. Het is gemakkelijk zelf plannen te maken, maar hebben wij dat werkelijk in de hand? Ouderen zullen zeggen dat ze bepaalde ervaring in het leven hebben opgedaan en dus inmiddels wel weten hoe ze zelf keuzes moeten maken. Jongeren zullen zeggen dat ze nog tijd genoeg hebben om Gods weg te gaan.

  
Bezadigd zijn of juist genieten. Beide wegen zijn ik gericht wanneer ze uitgaan van wat we zelf willen. Wanneer we keuzes maken gericht op wat ons gevoel zegt of onze ratio. 

Ik geloof dat juist deze manier van leven. Deze houding ons verre houdt van God. Ver van een relatie met Hem. Deze manier van leven is goed verkoopbaar in de wereld waarin we leven. Zelf keuzes maken. Leven op gevoel. Het leven is maakbaar volgens velen. Wat niet goed voelt, buigen we om door trucs die ons wel een goed gevoel geven. Mindfullness.   
We leven in een tijd waarin wijzelf meer en meer centraal willen staan. Wat wij vinden is belangrijk. Het gaat om ik en mijn inplaats van datgene waarvoor we in christus geroepen zijn. 
De vraag die ik me stel is: ben ik corrigeerbaar? Heb ik het juiste doel voor ogen? Gaat het niet stiekum toch allemaal om mij? Ik geloof dat we mogen genieten van wat God ons geeft. Dat we zelf keuzes kunnen maken, maar niet dat deze keuzes er zijn om ons maar zo goed mogelijk te voelen of Dongen te doen die we zelf maar willen. 

  
Ik geloof dat we geroepen zijn voor een hoger doel. God heeft een plan voor jou. Je eigen weg gaan zal tot gevolg hebben dat je krijgt wat je uitwerkt op persoonlijk niveau. De keuzes die we persoonlijk maken in wat voor omstandigheden dan ook zullen ook persoonlijke gevolgen hebben. Wanneer we echter God bij ons leven betrekken zal het gevolg van een andere aard zijn. Een geestelijke. Soms beangstigend omdat we niet weten hoe de weg voor ons er uit zal zien. Maar we weten zeker dat het doel gehaald zal worden dwars door de omstandigheden heen. De keuzes die we maken vanuit onze persoonlijke relatie met God is breder en groter en meer zinvol. 
Ik gericht leven of God gericht leven is de vraag wat mij betreft. Mijn focus is op Jezus gericht. De weg de waarheid en het leven. De weg os soms ruw en de waarheid confronterend en het leven niet altijd gemakkelijk, afgaan op gevoel brengt ons nergens. Er zijn vele wegen die nergens heen leiden. Die wellicht leuk zijn voor het moment, maar wat dan? En de waarheid is dat gevoel ons bedriegen kan ook al voelt het goed. En ons leven heeft weinig zin wanneer we slechts leven voor onszelf en wat wij belangrijk vinden. 

Gods doel is om met jou te leven in eeuwige relatie. De relatie met Hem en een ieder die Hem liefhebben. God wil jou gebruiken om deze relatie vorm te geven door anderen lief te hebben en je zelf geliefd te weten. 

Het perspectief van angst. 

De grootste angst die we als mens kennen is de angst om te falen. Wellicht heb je bijzondere angstige momenten gekend, maar als je nadenkt dan zul je ontdekken dat de angst om te falen altijd in de buurt is.
In mijn vorig blog schreef ik over de innerlijke oorlog die er is tussen ik gerichtheid en het dienen van de ander. Het verschil in perspectief zit hem in de bron. 

  
Wat of wie is de bron van je leven? Wanneer jou bron een menselijke bron is dan zal het er op meekomen dat ze idd kan falen. Wanneer jou bron van materiële aard is kan ze ophouden. Echter wanneer jou bron God is, dan is ze onoverwinnelijk en onuitputbaar. 
Misschien zul je als tegenargument aanvoeren dat het nogal een rommeltje in de wereld is en wil je dit bij God leggen. De vraag is echter wat of wie is de bron van de rommelpot? 
Is het niet zo dat mensen vanuit hun angst om te falen zichzelf willen bewijzen? Dat ze daarom oorlogen voeren om te bewijzen de sterkere te zijn? De baas? De grotere macht dan wie dan ook? Of bewijzen rijker of slimmer te zijn met alle gevolgen van dien? 

  
Het komt er op neer dat al dit voortkomt uit ik gerichtheid. Denken vanuit de gedachte dat de mens in controle is en zaken dus zal moeten aanpakken en oplossen vanuit zichzelf.
Ik geloof dat er een macht aan ten onder ligt die ons influistert dat we het allemaal zelf moeten doen. Die ons opjaagd en ons wijst op persoonlijk falen op alle fronten. Satan gaat rond als een briezende leeuw. Hij wil alles kapot maken en probeert de mens meer en meer los te weken van de bron. 
Weet je, je angst is niet ongegrond wanneer je afgaat op je eigen inzichten, je eigen oplossingen. Echter wanneer we terug keren naar de werkelijk bron van Leven zullen we ontdekken dat er een oplossing op handen is. 

  
Ik weet niet of je ooit Gods boek, de bijbel gelezen hebt. Ik zal je iets vertellen: ik heb de laatste pagina’s gelezen. Hierin staat dat Hij alles goed zal maken. De redding is al ingezet. Misschien denk jij nog altijd dat je het zelf allemaal wel red, maar dat gaat je niet lukken. Je hebt een Hogere Macht nodig. Je hebt Jezus nodig!  
Misschien heb je allerlei tegenwerpingen en zal je het terzijde leggen. Jouw keuze. Maar misschien kan ik je uitdagen om toch op onderzoek uit te gaan om de Bijbel te lezen en God te ontdekken en wat Hij je te bieden heeft. 

Deze oorlog draait om mij! 

Veel mensen zien de onrust in de wereld. Er zijn veel oorlogen geweest op deze wereld. En ook nu is er allerlei dreiging. 

Er is een strijd gaande!

De grootste oorlogen zijn niet die die reeds plaatsgevonden hebben, maar zijn de oorlogen die we elke dag persoonlijke voeren. De strijd tussen goed en kwaad bijvoorbeeld. De strijdt om te geloven dat we hef waard zijn om het leven te leven waarvoor we bedoeld zijn. 
Eigenlijk is het de strijd tussen ik gericht leven of een dienend leven. Veel mensen laten al gauw los wanneer we het woord dienen benoemen. Voor velen betekent dienen niets anders dan kruiperigheid of minderwaardigheid. Dat is echter het tegenovergestelde van wat God bedoeld, wanneer we de ander moeten dienen.
  
Ik geloof dat christenen al gauw de gedachte hebben dat dienen betekent dat je heel erg laag over je zelf denkt. Dat je niet durft te zeggen waar het op staat. Dat je zelf niet belangrijk bent. Dat je niet zou mogen benoemen waar je goed in bent,maar je altijd klein opstelt. Dat is echter de leugen die ons wordt voor gehouden. Ik zou zeggen dat kruiperigheid iets voor de slang is. 
  
Volgens mij is dienen gericht op de ander wanneer je ze in het juiste perspectief ziet. Zoals hierboven genoemd is dienen niet echt dienen, maar een ik gerichte bedoening. Stel je eens voor dat je je voortdurend klein zou opstellen. Wat laat je dan zien? Dat je niet de moeite waard bent. Maar erger is nog dat je op zulke momenten ook voort durend bezig bent met wat anderen van je vinden. Dat is nog eens ik gericht.

Sociaal gewenst of juist niet? 

Of stel je voor je voor dat iemand je om een mening vraagt en je geeft hem het sociaal gewenste antwoord. Met een vriendelijke lach en een houding die voortdurend de ander benadrukt. Dan ben je ik gericht bezig. Het gaat dan immers alleen maar om het pleasen van anderen om zelf in de gunst te blijven.

  
Echt dienen is echter niet gericht op onszelf, maar om de ander. Hiervoor is het nodig de ander te waarderen om wie hij is.echter wanneer we constant bezig zijn met onszelf, hoe we over komen, wat zouden willen, hoe we de ander een bepaalde richting op kunnen krijgen met bepaalde woorden of maniertjes dienen we niet echt, maar dienen we eigenlijk voortdurend onszelf. 

Accepteren van de ander vanuit weten geaccepteerd te zijn.

Wat is werkelijk dienen dan wel? De ander accepteren zoals hij is. Je zelf blijven en geen achterdeuren om daarmee ruimte te creëeren om er beter van te worden. Klaar te staan ondanks dat dit niet altijd beloond zal worden. Je vriendschap aanbieden ook als hier soms misbruik van gemaakt wordt. Niet om gebruikt te worden als pispaal, maar om te kunnen ontmoeten. 

De strijd in ons denken tussen goed en kwaad, tussen licht en donker, tussen onszelf en wat eraan anderen willen geven is een pittige. Ik geloof dat we er elke dag mee geconfronteerd worden. De keus tussen ik gericht en gericht zijn op de ander. 

Niemand dan alleen jij zelf weet wat je denkt of ervaart, maar de vraag is: durf jij je omkeren van je oude ik gerichte leven of blijf je voortdurend bezig met je zelf en wat anderen van je vinden? Of misschien wil je juist dat ik gerichte loslaten. De andere kant opkijken en nieuwe dingen zien, nieuwe mogelijkheden. 

  
Weet je veel mensen zijn hun hele leven bezig om een spelletje te spelen. Ze doen alsof ze van alles weten, maar uiteindelijk leven ze een leven wat niet tot bloei komt. Het blijft allemaal middelmatig. Ze beseffen niet dat middelmatigheid de truuk van satan is om niet werkelijk tot het doel te komen waarvoor God je geroepen heeft. 

Een middelmatig leven is zeker niet wat God bedoeld heeft voor zijn kinderen. God heeft geloof in je. Geloof jij ook in Hem? De vraag is of je wil blijven zitten waar je zit of dat je uitstapt, je omkeert, verandert, je bekeert van ik gerichtheid om nieuwe mogelijkheden te ontdekken om anderen te dienen. 

Naakte man, kale kip! 

Je kunt een naakte man niet van zijn kledij beroven.
-Indra torsten preiss-

Veel mensen zijn op zoek naar meer en beter, maar lopen vast omdat ze ouders hebben (gehad) die hun beperkingen hadden op emotioneel of materieel gebied.   

Misschien heb jij zulke ouders (gehad). Ze waren niet in staat je te geven in emotionele zin of maatschappelijk gezien waar jij dacht recht op te hebben. 

 realistische verwachtingen

Ouders kunnen niet geven wat ze niet hebben. Vandaar ook de quote bovenaan mijn blog. Is het mogelijk om meer te verwachten? Ja zeker! Veel mensen wachten en wachten tot er een moment komt dat ze zullen gaan krijgen waarvan ze vinden dat het hun toekomt. De verwachting is er, maar het zal nooit gebeuren. Van een kale kip valt niets te plukken.   

Je in verwachting opstellen naar je ouders het onmogelijke blijven verwachten creëert een houding die onhoudbaar is, waarbij de balans van de relatie totaal zoek raakt. Het kind stelt zich op deze wijze boven de ouders. 

Rare redeneringen? 

Misschien vind je deze redenering wat raar en vraag je je af dat je dan niets mag verwachten in het leven? Dat het niet zal komen? Is een beter leven dan onmogelijk? Een ander leven is zeker mogelijk. Dit vraagt echter te stoppen met allerlei redeneringen als:’ als zij mij maar..’ , of ‘ hadden ze maar…, dan zou ik nu gelukkiger of succesvoller, beter.. zijn’. 
Op deze manier legt men het gevoel van falen of tekortkomen bij ouders neer. Echter … Er is geen alternatief ten aanzien van de ouders die je hebt gekregen. Deal with it!   

De Bijbel leert ons dat we onze ouders moeten eren. Hoe doen we dat? Door hen met respect te behandelen en te eren om wat ze hebben gedaan en hen te zegenen om wie ze zijn. Dank voor het leven dat je door hen is gegeven. 

Accepteren van wie je bent en ontdekken van je mogelijkheden zijn verschillende dingen

Het niet accepteren van je ouders zoals ze zijn confronteert je met allerlei issues van onvrede die voortkomen uit onrealistische verwachtingen. Echter wanneer we accepteren en uitstappen om je zelf te ontplooien binnen de mogelijkheden die je hebt geeft groei aan je persoonlijke emotionele en maatschappelijke ontwikkeling. 
De groei in deze maakt dat je ook iets te geven hebt aan jou kinderen waar je zelf misschien niet van ouders hebt ontvangen, maar zelf hebt moeten ontdekken door los te laten. De bijbel leert ons naast Het eren van de ouders ook dat het goed is dat je je ouders op een gegeven moment verlaat en je eigen ding doet. 
Aan het eren van de ouders ( een wet ) zelfs hangt een belofte, namelijk dat het je goed zal gaan wanneer je ze eert. De manier waarop jij je stokje doorgeeft aan jou kinderen is van belang, maar ook jou kinderen zullen zichzelf moeten ontplooien.   

Misschien heb je gewelddadige, verslaafde of beperkte ouders(gehad). Je leven als kind niet gemakkelijk geweest en misschien nog niet gemakkelijk, maar besef dan dat je van een naakte man zijn kleding niet kunt roven. 

God is ook Vader!

Mooi is het dat we naast aardse ouders ook een hemelse vader hebben. Hij wil ons geven waar we om vragen. Hij is oneindig in wijsheid en liefde. Durven we Hem te vragen ons te voorzien waar we tekort gekomen zijn en uit te stappen in de mogelijkheden die Hij ons biedt?

 

Te eigenwijs om te erkennen? 

Vandaag kwam ik een quote van John Maxwell tegen die me even aan het denken zette. Kijk maar even maar onderstaand plaatje.   

Succesvolle mensen doen dingen die onsuccesvolle mensen niet willen doen.

Nu gaat mijn blog niet direct over succesvol zijn in maatschappelijke, financiële zin, maar waar ik in dit blog over spreek is vooral datgene wat qua persoonlijk geluk belangrijk is. 

Veel mensen zien financiële voorspoed en een bepaalde positie als succes. En laten we eerlijk zijn de maatschappij wil ons doen geloven dat succesvol leven hiervan afhankelijk is.  

Toch geloof ik dat wat John Maxwell hier schrijft waar is. Ik zou het wellicht niet omschrijven als succesvol, maar zie het meer vanuit een andere hoek. Ik werk in de zorg en kom daarbij natuurlijk met mensen in gesprek die veel hebben meegemaakt. Ze zoeken herstel, maar er wordt verschillend op gereageerd. 

Een voorbeeld vindt  je in deze link. Hier gast het over een man die verslaafd was. Ik mocht deze man leren kennen op de Spetse hoeve. Ik mocht zijn intake doen. Op de eerste dag vertelde hij mij dat hij zich nooit heeft willen laten opnemen, maar nu was hij bereid. Hij gaf aan dat hij bereid was alles te doen wat begeleiding te zeggen had om tot volledig herstel te komen. Een mooi uitgangspunt die ook z’n vruchten heeft afgeworpen. 

Anderzijds heb ik ook mensen gezien die bij binnenkomst in de zorg gelijk vertelden hoeveel opnames ze hadden gehad en dat het eigenlijk nergens deugde. Men vond bij andere instellingen de begeleiding niet goed en bij anderen de regels te streng of niet streng genoeg. De omgeving demotiverend of er was geen ruimte of men kreeg veel ruimte. Hoe dan ook alles om tot herstel te komen was niet goed gelopen. De hoop was op ins gericht op dat moment. Wij zouden moeten voorzien in datgene wat de hulpvrager op dat moment dacht nodig te hebben.

Maar om succesvol te herstellen, af te kicken, genezing te vinden of verandering  is het nodig om dingen te doen die niet leuk zijn. Dingen die pijn doen in de ogen te kijken, los laten wat je jaren vast hebt gehouden. 

Ik geloof dat ik de woorden van John Maxwell liever iets anders zou zeggen. Nml:

Een oprecht veranderd mensenleven begint bij de bereidheid je leven over te geven aan God en te geloven dat Hij het beste weet wat goed voor je is en dit daarom ook wil gaan doen. Ook als dit moeilijk is. 

Veel mensen willen liever hun eigen ding doen in het leven. Ze vertrouwen niemand, gaan af op hun eigen gevoel. Maar missen doel omdat ze te eigenwijs zijn om toe te geven dat ze niet weten wat te doen. Dat ze Iemand nodig hebben die het beter  weet.  Ze maken de stap om te erkennen dat ze een probleem hebben, mast vergeten te erkennen dat ze het niet zelf kunnen. 

Het is gemakkelijk om af te geven op anderen. Te roepen wat er allemaal verkeerd gaat in je proces, maar kijk eens goed naar wie je vertrouwd. Wat zijn de vruchten? 

Vertrouw je op je zelf? Wat is de vrucht van je leven? Vertrouw je je vrienden? Wat is de vrucht van hun leven? Vertrouw je je hulpverlener, pastor of geestelijk begeleider? Wat is de vrucht van zijn of haar leven? 

Weet je.., deze mensen zijn feilbaar, maar wat hebben ze wat jij niet hebt? Misschien beginnen met God te vertrouwen en te doen wat Hij van je vraagt. Waarom? Om dat de vrucht van Zijn leven, echt Leven inhoudt.   

Ik hoop dat je er mee uit de voeten kunt. Het zal niet gemakkelijk zijn om te accepteren dat er mensen op je pad komen die door God gestuurd zijn. Gewone falende mensen. Maar kijk naar de vrucht en proef. De vrucht van wat God je wil geven is goed voor je. Wees niet eigenwijs. Leer te onderscheiden. 😉 

  

Luister Go(e)d!

Je bent uniek. Een mooie zin om mee te beginnen. Er is niemand zoals jij. Jouw uiterlijk is uniek, maar wat veel interessanter is, je hart is uniek. Het klopt uniek.   
Je hart heeft een uniek ritme. Geen enkel hart is gelijk. Maar wat ik eigenlijk bedoel is: je hart is wie jij werkelijk bent. Hoewel we ons vaak anders voor willen doen aan de buitenkant , zegt God; laat je hart zien.

Natuurlijk ook aan God, dan sta je open, maar vooral aan iedereen om je heen. God kent je hart al . Ook als jij jezelf probeert te verbergen. 

Laat je hart zien. Je kunt je hele leven Een rol spelen die je niet past. Dat zou jammer zijn. Een leven leven naar de pijpen van anderen. Je hele leven fixeren op wat anderen willen dat je doet, maar Je zou je doel missen. 
  
Het hart is uniek. Jouw hart heeft iets bijzonders. Ze heeft iets te bieden. Ze is waardevol. Het hart is gevoelig en kwetsbaar. Dat is de reden waarschijnlijk dat ze vaak verborgen wordt gehouden. Maar de meeste waarde ligt daar. Het is een schat voor de wereld.

Ik hou van jou met heel mijn hart. Een uitspraak met heel veel waarde. Het toont aan wat we werkelijk belangrijk vinden. Onze passie komt vanuit het hart. 

Jouw passie is anders dan dat van anderen. Net als het kloppen van je hart is ze uniek. God had jouw unieke hartbeat, de passie, de verlangens die er liggen al uitgedacht om zo jouw unieke persoonlijkheid te vormen.   

Zelfs al voor je geboren bent had hij jouw unieke ritme al bedacht. De bijzondere mens die in je zit. Alleen bij God echter kan dit volledig tot zijn recht komen. Alleen Hij weet het beste eruit te halen. 

Ik geloof dat we vaak willen beredeneren wat er van binnen leeft. Het is ook niet gek om goed na te denken, maar luister naar je hart. Ik heb het niet over allerlei gevoelens. Gevoelens bedriegen, maar God spreekt tot je hart. Luister goed!