Wie kiest wie? 

De vraagstelling die ik terugzie is: kiezen wij voor God of kiest God voor ons? Natuurlijk kunnen er allerlei voorvallen zijn die we in ons leven tegenkomen die ons bepalen bij wie God is, maar de keuze ligt enerzijds bij ons, maar anderzijds is het God die ons voortdurend blijft bepalen bij de vraag wie we zijn en waar we vandaan komen.

  In het boek toelichting op De brief aan de Galaten, door Pawson geschreven, kom ik deze of althans soortgelijke vraagstelling tegen. Paulus had immers de Kris gemaakt om eerst vanuit het jodendom God te dienen, maar dat was en uitwendige dienst aan God. Nu hij op de weg naar Damascus Jezus zelf had ontmoet had hij gezien wat Paulus vertelt weinig in te brengen in de keuze om Hem (Jezus) te dienen. 

Pawson schrijft: Hij(Paulus) had een mentale koprol gemaakt, een revolutie ondergaan. Hij die volledig gekant was tegen Christus was nu gesteld voor het feit dat Christus gelijk had en hij ongelijk. Wat een moment!

De vraag is…

Paulus heeft het woord van de Heer ontvangen. Eerst geroepen. Rechtstreeks op de weg naar Damascus, maar drie jaar daarna God gezocht in de woestijn. Luisteren naar de stem van de Heer. Niet andere gelovigen, niet boeken of zelfs de apostelen waren het die Hem moesten overtuigen, maar Hij werd door God zelf overtuigd om op weg te gaan. Had hij daarin een keus? Dat is de vraag hierbij.

Weet je? Veel mensen proberen om ons af te houden van datgene waarvoor we geroepen zijn. Ook Paulus kwam dit soort mensen tegen. Maar de vraag is niet of deze mensen wel of niet gelijk hadden, maar vooral de houding die er achter zit is meer schadelijk. Paulus liet zich niet leiden door wat anderen zeiden of deden, maar ging de weg waarvoor hij geroepen was. De apostelen erkenden het gezag van Paulus. Had Paulus die erkenning nodig? Nee, immers Jezus zelf had Hem bevestigd en geroepen. Dit was voor hem genoeg. 

Van binnenuit?

Dit is geloven van binnenuit.
Is het niet zo dat we innerlijk wel overtuigd zijn van de waarheid, maar uiterlijk vaak vanwege lafheid niet durven opstaan? Is dat niet vaak onze menselijke trots om daaraan niet toe te willen geven? Onze menselijke aard? De aard die scheiding brengt op allerlei niveaus; op persoonlijk, relationeel, kerkelijk niveau?  

We gaan gemakkelijk voorbij aan de Waarheid omdat we te trots zijn toe te geven dat we liever onze eigen ik volgen dan Hem te dienen. de vraag is of die uiterlijke manier, die vanuit onze trots, een manier zou kunnen zijn om God werkelijk te dienen. Ik geloof het niet. Natuurlijk maken we fouten. We naken verkeerde keuzes, maar hierin volharden, is ons tegen God keren. We kunnen volharden en het goddelijke termen geven, maar de oorsprong is dan niet Genade. 

Gods leiding aanvaarden is de norm. 

Dus willen we werkelijk in gerechtigheid wandelen, dan hebben we Gods leiding en genade nodig. We kunnen niet als christen/gelovige leven zonder dat we doen waartoe hij ons in waarheid geroepen heeft. Verdraaien en aanpassen van De Waarheid heeft tot gevolg dat er innerlijk verandering optreed. Verharding. 

Waaruit komt dit voort? Verharding is het gevolg van ongeloof. Omdat we in wezen niet willen geloven dat we werkelijk vrijgekocht zijn of niet toe willen geven dat we volledige genade nodig hebben. We stellen onze eigen norm boven Gods norm en derhalve doen we niet wat God wil en leiden we een eigengericht leven. 

we kunnen slechts God dienen wanneer we bereidt zijn ons leven op Hem af te stemmen en te doen waartoe Hij ons geroepen heeft.

Dit is de eerste zonde. We willen aan God gelijk zijn . Dit is geen goddelijke oorsprong dus, maar duidelijk van duivelse oorsprong. 
Ik denk dat Pawson en Paulus het met me eens zouden kunnen zijn. Misschien zou de nuance verschillend gezien kunnen worden, maar de kern is; we kunnen slechts God dienen wanneer we bereidt zijn ons leven op Hem af te stemmen en te doen waartoe Hij ons geroepen heeft. Daarbij maken we fouten. Dat is niet erg, maar het is wel nodig dat we het toegeven, belijden. 

Door te erkennen zeggen we dat we Hem willen dienen en de keus maken tot verandering. We leren Zijn genade accepteren. 
Pawson zegt: het gaat niet om iets te bereiken in eigen kracht maar om geloof. We weten dat we het nooit zouden redden in het leven als wij zelf zouden proberen aan Gods eis te voldoen. We danken God dat Jezus voor ons heeft gedaan wat wijzelf niet konden. Wij hoeven niet in vrees en beven tot God te komen, bang dat wij er niet in zijn geslaagd zijn norm te halen, maar in eenvoudig geloof, in het vertrouwen dat Hij ons zal leiden op de weg van gerechtigheid, om zijns Naam wil. 

  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s