Dead of alive? 

Veel mensen zeggen het niet zo slecht te doen in het leven. Ze leven hun leven, geven ieder het zijne, werken hard, etc… Je kent de uitspraken. Ze hebben God niet nodig zeggen ze. Sterker nog ze slaan zich op de borst en wijzen naar mensen vooraan in de kerk die het allemaal, volgens hen , niet zo goed hebben gedaan. 
En weet je? We kijken allemaal rond en spiegelen onszelf aan de ander en we wegen onszelf zo gemakkelijk aan die ander en vinden dat we ten opzichte van sommigen niet zo goed functioneren en ten opzichte van anderen boven de maat functioneren.  

Dood of Leven?

Echter we kijken met verkeerde ogen. We staan niet in de waarheid. Derhalve is het goed om eens naar de wet te kijken. Ook als we gezegd hebben dat we niet door de wet leven. Sterker nog, wanneer we naar de wet kijken ontdekken we dat we dood zijn. Immers dat is het gevolg. Wanneer we niet voldoen aan de wet zijn we ter dood veroordeeld.
Harde woorden? Dat is maar hoe je het ziet. Het is gemakkelijk om af te geven op anderen en onszelf daaraan te meten, maar dan meten we onszelf af aan een verkeerd uitgangspunt. Er is niemand die de wet kan volbrengen. God wist dit en had het plan vooraf al klaar. De enige volmaakte mens moest de wet volbrengen. Dat was Jezus Christus. Veel mensen denken dat het voor hem gemakkelijk was omdat Hij immers de zoon van God was. Jezus was echter 100% mens en desondanks volledig God. 

Een beetje raar misschien

Misschien vindt je dit een rare gedachte, maar hierdoor is er ruimte gekomen. Pawson omschrijft de woorden van Paulus als volgt: ‘wanneer je bij het kruis komt en ziet dat Jezus voor jou gestorven is, dan gaat er iets gebeuren. Dan zal ook jij met Hem sterven. Als je naar het kruis kijkt, zie je de plaats waar ook jij gestorven bent. Het kruis maakt een einde aan je eigen ik. Het kruis zegt: “Je bent dood. Je hebt afgedaan.” Het kruis is de dood voor het eigen ik’

 De wet maakt dood. Christus maakt levend! Door de Wet buiten werking te zetten zijn we vrij om bij God te komen. In relatie met Hem te leven. Dit geloven betekent dat we ons oude leven mogen afleggen. Dit doen we in de doop. Een begrafenis te water. We laten ons oude zondige leven achter en staan gereinigd op in een nieuw leven met God.

Natuurlijk is er uiterlijk niet werkelijk iets veranderd, maar innerlijk is er een keus gemaakt. Niet meer ik, maar Christus leeft in mij. Maw we zijn op weg en zetten wat we zelf willen aan de kant( we doden het) en laten Christus leven in ons. Dat is de verandering in ons. We leven niet meer volgens uiterlijke rituelen en regels(de wet), maar we leven het werkelijke leven wat voortkomt uit een voortdurend vertrouwen op Jezus. Zijn leven is in mij.
Een veranderd leven begint derhalve niet in eerste plaats door ons aan regels te houden, maar door dicht bij Jezus te blijven. Pawson omschrijft het mooi: Je moet leven in de schaduw van het kruis. Wanneer we in de schaduw van het kruis blijven, zien we Jezus sterven en gelijk ons eigen dood. 

De buitenkant blijft hetzelfde

Misschien dat er mensen zijn die zich afvragen , dat dood gaan aan ons oude leven en het opstaan in Leven en waarheid, hoe dit vorm krijgt. Immers we zijn nog altijd mensen met dezelfde verleidingen en we hebben nog altijd allerlei verlangens en gevoelens. Wat is er dan veranderd? Wat is het nieuwe leven? Het is een voortschrijdend proces. Waarbij we kunnen stellen dat we het nieuwe leven zijn gaan leven toen we Hem in ons leven hebben gelaten. Vanaf dat moment zijn we dan ook andere mensen, de buitenkant is dezelfde, maar onze houding is anders. Langzaam maar zeker, gaandeweg leggen we het oude af en omarmen we Christus.   Pawson zegt het mooi: stop met proberen en begin met vertrouwen. Heer Jezus, houd ons dicht bij het kruis; laat ons nooit de plek verlaten waar ons eigen ik is gestorven En het leven is geboren. 

  

Advertenties

Niets dan de Waarheid!

Pawson beweert dat waarheid zwaarder weegt dan eenheid. Persoonlijk geloof ik dat wanneer we de waarheid omzeilen dit altijd ten koste gaat van de eenheid. Eenheid die niet gefundeerd is in de waarheid is dan een samenzwering.

Samenzweringen hebben iets stiekems en sluiten bepaalde mensen in en anderen uit. Veel kerken functioneren zo helaas. Je moet voldoen aan bepaalde eisen. Je hebt dresscodes, bepaalde regels waar men zich aan moet houden, woorden die men juist wel of niet uitspreekt, etc… Wie zich niet aanpast hoort er schijnbaar niet bij. 

eenheid zonder waarheid is een leugen 

Het is niet eenheid welke ons het eeuwig leven geeft. De Waarheid wel. Jezus zelf leert ons dat Hij zelf de Weg, de Waarheid en het Leven is. Maar eenheid zonder waarheid is een leugen om mensen te doen zwijgen over wat werkelijk belangrijk is.

  
Wat als we een kerk zijn die de waarheid niet meer verkondigd? Moeten we dan omwille van de eenheid onze mond houden? Of moeten we de waarheid spreken ook als het een scheuring veroorzaakt? 
Hoe dan ook: met de Waarheid aan onze zijde staan we sterk. Dat is het beste uitgangspunt ever. Het is de Weg en het Leven. 

eenheid moet echter niet liggen in middelmatigheid

Veel mensen zullen proberen om door te redeneren de waarheid omver te werpen en te komen tot een overeenkomst. Het sluiten van een deal waarbij de kool en de geit gespaard blijven. Dit is echter een onmogelijkheid wanneer er zaken zijn die niet deugen. Ze moeten ontmaskerd worden zelfs als dit ten koste gaat van de eenheid zoals we die voor ogen hebben. Onze eenheid moet echter niet liggen in middelmatigheid, maar in Christus.
  
Daar waar we samen Christus zoeken, Zijn wil willen doen zal de eenheid bestaan. Mensen die willens en wetens hun eigen ding willen doen in de gemeenschap wandelen niet in waarheid, maar zijn de oorzaak dat de gemeenschap ziek wordt en het geopenbaarde Woord van God zal niet het levende woord zijn, maar een flauwe imitatie van Het Ware Woord.
Imitatie is te herkennen aan het feit dat er enkele mensen zijn die een waarheid verkondigen die henzelf op een voetstuk plaatsen. Ze doen daarmee afbreuk aan het verlossend werk van Christus. Ze vinden dat men zich moet houden aan de regels om de eenheid te bewaren. Hier gaat de wet de boventoon voeren. Hier gaat het niet perse om de tien geboden alleen, maar ook over regels en afspraken die we elkaar opleggen. Uiteindelijk betekent het dat we een keuze te maken hebben. Genade en waarheid of wet en ego. Wat vindt jij belangrijk? Waar draait jou leven om? Om jezelf? 
  

Wie kiest wie? 

De vraagstelling die ik terugzie is: kiezen wij voor God of kiest God voor ons? Natuurlijk kunnen er allerlei voorvallen zijn die we in ons leven tegenkomen die ons bepalen bij wie God is, maar de keuze ligt enerzijds bij ons, maar anderzijds is het God die ons voortdurend blijft bepalen bij de vraag wie we zijn en waar we vandaan komen.

  In het boek toelichting op De brief aan de Galaten, door Pawson geschreven, kom ik deze of althans soortgelijke vraagstelling tegen. Paulus had immers de Kris gemaakt om eerst vanuit het jodendom God te dienen, maar dat was en uitwendige dienst aan God. Nu hij op de weg naar Damascus Jezus zelf had ontmoet had hij gezien wat Paulus vertelt weinig in te brengen in de keuze om Hem (Jezus) te dienen. 

Pawson schrijft: Hij(Paulus) had een mentale koprol gemaakt, een revolutie ondergaan. Hij die volledig gekant was tegen Christus was nu gesteld voor het feit dat Christus gelijk had en hij ongelijk. Wat een moment!

De vraag is…

Paulus heeft het woord van de Heer ontvangen. Eerst geroepen. Rechtstreeks op de weg naar Damascus, maar drie jaar daarna God gezocht in de woestijn. Luisteren naar de stem van de Heer. Niet andere gelovigen, niet boeken of zelfs de apostelen waren het die Hem moesten overtuigen, maar Hij werd door God zelf overtuigd om op weg te gaan. Had hij daarin een keus? Dat is de vraag hierbij.

Weet je? Veel mensen proberen om ons af te houden van datgene waarvoor we geroepen zijn. Ook Paulus kwam dit soort mensen tegen. Maar de vraag is niet of deze mensen wel of niet gelijk hadden, maar vooral de houding die er achter zit is meer schadelijk. Paulus liet zich niet leiden door wat anderen zeiden of deden, maar ging de weg waarvoor hij geroepen was. De apostelen erkenden het gezag van Paulus. Had Paulus die erkenning nodig? Nee, immers Jezus zelf had Hem bevestigd en geroepen. Dit was voor hem genoeg. 

Van binnenuit?

Dit is geloven van binnenuit.
Is het niet zo dat we innerlijk wel overtuigd zijn van de waarheid, maar uiterlijk vaak vanwege lafheid niet durven opstaan? Is dat niet vaak onze menselijke trots om daaraan niet toe te willen geven? Onze menselijke aard? De aard die scheiding brengt op allerlei niveaus; op persoonlijk, relationeel, kerkelijk niveau?  

We gaan gemakkelijk voorbij aan de Waarheid omdat we te trots zijn toe te geven dat we liever onze eigen ik volgen dan Hem te dienen. de vraag is of die uiterlijke manier, die vanuit onze trots, een manier zou kunnen zijn om God werkelijk te dienen. Ik geloof het niet. Natuurlijk maken we fouten. We naken verkeerde keuzes, maar hierin volharden, is ons tegen God keren. We kunnen volharden en het goddelijke termen geven, maar de oorsprong is dan niet Genade. 

Gods leiding aanvaarden is de norm. 

Dus willen we werkelijk in gerechtigheid wandelen, dan hebben we Gods leiding en genade nodig. We kunnen niet als christen/gelovige leven zonder dat we doen waartoe hij ons in waarheid geroepen heeft. Verdraaien en aanpassen van De Waarheid heeft tot gevolg dat er innerlijk verandering optreed. Verharding. 

Waaruit komt dit voort? Verharding is het gevolg van ongeloof. Omdat we in wezen niet willen geloven dat we werkelijk vrijgekocht zijn of niet toe willen geven dat we volledige genade nodig hebben. We stellen onze eigen norm boven Gods norm en derhalve doen we niet wat God wil en leiden we een eigengericht leven. 

we kunnen slechts God dienen wanneer we bereidt zijn ons leven op Hem af te stemmen en te doen waartoe Hij ons geroepen heeft.

Dit is de eerste zonde. We willen aan God gelijk zijn . Dit is geen goddelijke oorsprong dus, maar duidelijk van duivelse oorsprong. 
Ik denk dat Pawson en Paulus het met me eens zouden kunnen zijn. Misschien zou de nuance verschillend gezien kunnen worden, maar de kern is; we kunnen slechts God dienen wanneer we bereidt zijn ons leven op Hem af te stemmen en te doen waartoe Hij ons geroepen heeft. Daarbij maken we fouten. Dat is niet erg, maar het is wel nodig dat we het toegeven, belijden. 

Door te erkennen zeggen we dat we Hem willen dienen en de keus maken tot verandering. We leren Zijn genade accepteren. 
Pawson zegt: het gaat niet om iets te bereiken in eigen kracht maar om geloof. We weten dat we het nooit zouden redden in het leven als wij zelf zouden proberen aan Gods eis te voldoen. We danken God dat Jezus voor ons heeft gedaan wat wijzelf niet konden. Wij hoeven niet in vrees en beven tot God te komen, bang dat wij er niet in zijn geslaagd zijn norm te halen, maar in eenvoudig geloof, in het vertrouwen dat Hij ons zal leiden op de weg van gerechtigheid, om zijns Naam wil. 

  

Genade, genade, genade!

Er wordt door Pawson in zijn boek. Een toelichting op de brief aan de Galaten, een aantal zaken uiteengezet die me aanspreken, maar ook die me enigszins tegen de borst stuiten. 
  
Pawson zet in hoofdstuk 2 van zijn boek,de rol van Paulus uiteen en zijn bevoegdheid. Paulus, zo zegt hij is bevoegd omdat Christus direct tot Paulus heeft gesproken en derhalve valt er aan zijn boodschap niet te tornen. De boodschap van Paulus is van evenveel waarde als de woorden die Jezus zelf gesproken heeft. Het woord wat Paulus spreekt zijn direct aan Paulus geciteerd zeg maar. Dit zou echter tegenwoordig niet meer zo zijn volgens Pawson. Wij ontvangen ahw niet meer direct het woord van de Heer zo zegt Hij. Wij hebben het woord des heren uit tweede hand. 

De boodschap van Paulus is van evenveel waarde als de woorden die Jezus zelf gesproken heeft. 

Idd heb ik geen licht gezien en stem van Jezus gehoord zoals Paulus op weg naar Damascus. Idd heb ik via opvoeding en via kerk en boeken van Het evangelie vernomen, toch geloof ik dat God nog altijd direct tot mensen spreekt. Dit via Zijn Heilige Geest en wellicht niet direct door woorden, hoewel soms meen ik die werkelijk te horen. Maar door Zijn aanwezigheid en bevestiging in mijn hart en de gevolgen na aanleiding van gebed zie ik Zijn directe aanwezigheid in mijn leven. Dit zal Pawson overigens niet ontkennen waarschijnlijk. 
Waar het om gaat is of Paulus het recht had om namens de Heer te spreken. Wat denk jij? Is dat wat Paulus zegt werkelijk waar en adequaat genoeg om als directe info van de Heer geïmplementeerd te worden? Veel mensen vinden Paulus woorden erg hard, moeilijk en niet van de zelfde bron. Paulus echter is direct genoeg om degene die afbreuk doet aan de liefde en genade van God ter verantwoording te wijzen. Dit doet hij naar eer en geweten, maar wat belangrijker is geïnspireerd door door de Heilige Geest. Juist dat is nu wat Pawson bedoeld te zeggen denk ik. 
 

je zult nooit weten hoe slecht je bent totdat je geprobeerd hebt goed te zijn. 

Paulus verzet zich keihard tegen uitspraken die richting de wet wijzen als een boodschap die afbreuk doet aan het Genadewerk van Christus. Immers wanneer onze goede werken en het houden van de wet ons zouden kunnen redden om in de hemel te komen of innerlijk vrij te zijn dan zouden we steeds verder van God af komen te staan.verder van de redding. Verder van werkelijke ontmoeting met God.  
Pawson doet een uitzonderlijke maar ware uitspraak: je zult nooit weten hoe slecht je bent totdat je geprobeerd hebt goed te zijn. 
Alleen zij die proberen goed te zijn, zullen ontdekken dat ze slecht zijn. Zij die het nooit proberen ,denken dat ze goed zijn. Maar (…) degene die Hem het beste willen dienen, zijn zich het meest bewust van het verkeerde dat in hen is.

 
 De vraag is wat je wil: regels en het doen van allerlei dingen en proberen om God het naar de zin te maken, maar waarvan je weet dat wat je doet nooit werkelijk perfect zal zijn of stel jij je vertrouwen op wat Jezus ons leert. Hij heeft de prijs voor jouw tekortkoming betaald. Jouw zonden gedragen!

Welke godsdienst willen jullie? Vraagt Paulus. De godsdienst van besnijdenis en wet( de buitenkant) waarin je blijft proberen maar nooit het doel bereikt (….). Of de godsdienst van Jezus die zegt: stel je vertrouwen geheel en al op Mij. 

Belangrijker dan net te doen of je goed bent is een houding en het weten dat we afhankelijk zijn van Gods goedheid en genade. Nee, schrijft Pawson, wanneer je voor God staat, presenteer je de goede daden van Jezus die Hij in jouw plaats heeft gedaan, dan bied je zijn goedheid aan. Daardoor kun je binnenkomen. binnen in Zijn koninkrijk,  in Zijn heiligdom. 
  

De nuance van Leven.

Tracht ik thans mensen te winnen, of God? Of zoek ik mensen te behagen? Indien ik nog mensen trachtte te behagen, zou ik geen dienstknecht van Christus zijn.’‭‭Galaten‬ ‭1:10‬ ‭
  De zaak van God maakt ons veelal niet populair. Enerzijds moeten zaken aan de kaak gesteld worden als het gaat om het evangelie, anderzijds willen we mensen het graag naar de zin maken. Zo niet Paulus. Het gaat niet lukken om iedereen te pleasen met de waarheid. 

 ‘ blijkt uit mijn leven dat ik(Paulus dus) bezorgd ben om mijn reputatie?’

Pawson maakt een opmerking aangaande Paulus in zijn brief aan de Galaten waar hij een interpretatie doet van wat Paulus in wezen zegt: ‘ blijkt uit mijn leven dat ik(Paulus dus) bezorgd ben om mijn reputatie?’
Ik vraag me dan af hoe ik daar in sta. Ik maak me soms zorgen om mijn reputatie. Of ben voorzichtig in uitspraken omdat ik ergens bang ben niet serieus genomen te worden of juist als fanaticus gezien te worden. Ik word hiermee geconfronteerd met mezelf als iemand die soms een onoprechte verschijning neerzet van een gelovige. Een plaatje wat me niet bevalt als ik dit hier zo neerzet.

ik ben zo slecht nog niet. 

Waar gaat het nu om in het evangelie? Paulus zegt dat er geen ander evangelie is dan wat hij eerder verkondigd heeft, namelijk de verlossing door Jezus aan het kruis en Zijn opstanding ten leven. Niet onze werken maken vrij, maar Jezus verlost. 
Vreemd dat veel mensen eigenlijk al gauw zoiets hebben van: ik ben zo slecht nog niet. Ik geef ieder het zijne, doe mijn best om…etc.
Men kent wel riedels van het zondaarsgebed of doen goede dingen in de kerk, maar wat is de motivatie om deze dingen uit te spreken of te doen? Waaruit komen deze handelingen voort? Vanuit verlangen om God te dienen of om ergens bij te horen of om gezien te worden? Draait mijn leven om geloven of is het geloof van waaruit ik werkelijk leef? Snap je de nuance? 

  

Onbegrijpelijk!


In zijn boek ‘een toelichting op de brief aan de Galaten’ schrijft Pawson dat Paulus nogal uithaalt naar de Galaten door direct stoom af te blazen in vers 6 van het eerste hoofdstuk. In mijn vorige blog was ik al begonnen in het eerste hoofdstuk van Galaten, nu een pittig vervolg voor de Galaten, maar wellicht komen we ook onszelf tegen.

‘Het verbaast mij, dat gij u zo schielijk van degene, die u door de genade van Christus geroepen heeft, laat afbrengen tot een ander evangelie, en dat is geen evangelie. Er zijn echter sommigen, die u in verwarring brengen en het evangelie van Christus willen verdraaien. Maar ook al zouden wij, of een engel uit de hemel, [u] een evangelie verkondigen, afwijkend van hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt! Gelijk wij vroeger reeds gezegd hebben, zeg ik thans nog eens: indien iemand u een evangelie predikt, afwijkend van hetgeen gij ontvangen hebt, die zij vervloekt!’                               ‭‭Galaten‬ ‭1:6-9‬ ‭NBG51‬‬

Hoe bestaat het! Vraagt Paulus zich af. Hoe kan het zijn dat je het goede nieuws van Christus hebt gehoord en aangenomen, maar het dan zomaar weer van je afschud. Pawson vergelijkt de situatie als volgt: het is als een man die verliefd wordt, met zijn vrouw op huwelijksreis gaat en twee weken na de huwelijksreis er met een andere vrouw vandoor gaat.
Hoe kom je tot zulks een manier van doen? Je moet wel in de war gebracht zijn, dit is niet normaal! Er is waarheid en als je die hoort dan omarm je deze. Loslaten van de waarheid betekent de leugen omarmen.

De nuance is het uitgangspunt.

Ik weet niet hoe jij er persoonlijk in staat, maar het is zo gemakkelijk om het geloof te vervangen door goede werken en daarmee te zeggen hoe goed je het eigenlijk doet. Natuurlijk is er niets mis met goed doen, maar wanneer ze de boventoon gaan voeren of we onszelf daardoor op een voetstuk plaatsen gaat het mis en verlaten we de waarheid. De Waarheid is dat Christus ons heeft vrijgekocht en betaald ondanks het feit dat we niet goed zijn uit onszelf. Van daaruit mogen en kunnen we anderen vertellen en goed doen. De nuance is het uitgangspunt.

Pawson zegt het zo: of je stelt je afhankelijk van Christus en je gelooft in Hem en je werkt je geloof uit in goedheid, of je bouwt je goedheid op je eigen inspanningen en hoopt maar dat op enig moment voldoende blijkt te zijn.

Loslaten van de waarheid betekent de leugen omarmen.

Wat is nu de boodschap precies? God is goed! In Christus zijn we vrij gekocht! Dit naast ons neerleggen of afzwakken en ons zelf verhogen vanuit de werken die we doen maakt dat we afbreuk doen aan de Genade door Christus. Het heeft Hem alles gekost. Zeggen dat we zelf ook ons heil zouden kunnen bewerken zou betekenen dat Jezus werk overbodig zou zijn. Dit is de grootste leugen ooit!

 

 

 www.opwekking.nl/galaten
Hierbij  ook nog eens een link om het boek te winnen.

kijk terug naar eerdere blogs. hier kun je het eerste deel vinden

 

Identiteit of schubben op je ogen? 

‘Paulus, een apostel, niet vanwege mensen, noch door een mens, maar door Jezus Christus, en God, de Vader, die Hem opgewekt heeft uit de doden, en al de broeders, die bij mij zijn, aan de gemeenten van Galatië:’
‭‭‭‭Galaten‬ ‭1:1‬ ‭en 2 NBG51‬‬


Paulus begint zijn brief met zichzelf bekend te maken. Volgens Pawson was het de manier om een brief rond te zenden om te kunnen zien van wie het kwam en aan wie het gericht is.

Ik, ( …)heb niet zomaar iets te melden. Ik ben door God zelf aangesteld!

Opvallend is dat Paulus gelijk de nadruk legt op zijn positie in deze. Allereerst dit…. Ik, Paulus, heb niet zomaar iets te melden. Ik ben door God zelf aangesteld! En ik ben niet de enige die dat zegt, maar ook de broeders die hier bij me zijn. Wat anderen zeggen boeit me verder niet!

 Eigenlijk gelijk al een binnenkomer. Een manier van kijken naar een stukje tekst die mij in ieder geval wel aan het denken zet.

Identiteit!

Paulus laat duidelijk weten wie hij is en wat zijn rol is. Niet de rol die anderen hem hebben gegeven, maar die hem door Jezus zelf gegeven is op de weg naar Damascus. Mensen oa de broeders die bij hem zijn en ook de andere apostelen hebben zijn rol als apostel bevestigd, maar het uitgangspunt voor deze was Christus zelf.

Voldoende stof om na te denken over onze eigen rol volgens mij. Wie ben je , is een vraag die ik regelmatig stel in mijn blogs, waarbij het natuurlijk niet gaat over je naam en afkomst. De vraag gaat verder dan dat.
Veel mensen zijn op zoek naar identiteit. Paulus laat duidelijk zien wat voor identiteit hij heeft en in wie deze gegrondvest is. De vraag is op wie bouwen jij en ik ons leven? Als jij een brief zou schrijven hoe zou je beginnen?Ik zie veel mensen die hun identiteit gebouwd op gebruik van middelen. Drugs, alcohol en hun leven staat in teken van deze middelen. Zelfs als ze droog staan (vaak tijdelijk) dan nog zijn ze de hele dag hierover bezig. Welke keuzes maak? ik wel of niet gebruiken? Ze houden vast aan de oude identiteit.

Dit is wie ik ben!

Ook zie ik mensen in de kerk die hun identiteit gebouwd hebben op een bepaalde rol in de kerk. Wanneer je zou vragen waarom ze die rol hebben is dat vaak omdat er niemand anders voor handen was. Hun rol is niet bekleed vanuit roeping door de vader en passie is vaak ver te zoeken. Paulus legt echter direct de nadruk. Dit is wie ik ben!
Ik zelf (om het ook persoonlijk te houden) weet waar ik geroepen ben en wat mijn rol is. Toch vind ik het soms ook lastig in due rol werkelijk te staan. Ik ben niet bang of zo, en er zijn broeders die me bevestigen in deze rol. Gelukkig! Ik wil hier meer over nadenken door dit gedeelte uit het boek ban Pawson, een toelichting op De brief aan Galaten.
Immers wanneer we geroepen zijn als Paulus, dan mogen we ook uitdragen wie we zijn. Waarom? omdat we ahw gemachtigd zijn om te doen waarvoor we geroepen zijn door Christus zelf.

Terwijl ik er verder over nadenk bedenk ik me dat waar we geroepen zijn, dit een specifieke roeping is. Een roeping bij naam. Paulus werd bij zijn naam geroepen. Toen overigens nog met zijn oude naam. Mooie gedachte! We worden reeds in ons oude leven geroepen en dan is het aan ons wat we er mee doen. Paulus was verblind en kon even niets meer zien tot hem de schubben van de ogen vielen nadat hem de handen opgelegd waren. ( lees handelingen 9 maar eens)
Is het niet ook vaak zo in ons leven? We doen van alles, maar eigenlijk zien we het niet echt goed allemaal. Opgejaagd door gedachten, emoties vanuit verleden en heden. We zien wel, maar soms overkomt ons iets wat ons werkelijk raakt en beseffen we dat zo een enorme blinde vlek hebben. De moeilijke periode brengt ons dan dichter bij God en we ontdekken meer van onszelf. Wat werkelijk de moeite waard is en we vragen ons af hoe we werkelijk tot ons doel komen.

eigenlijk zien we het niet echt goed allemaal.

Paulus liet zich gelijk dopen. Hij had het gehoord en binnen laten komen. Hij begreep dat het niet slechts ging om ergens bij te horen, maar dat Hij iets mocht beteken voor Hem. Dat geld ook voor een ieder van ons. Je bent geroepen en je mag iets betekenen voor Hem en de wereld. Alles wat je deed en bent is daarvan onderdeel. Je verleden en het heden, maken jouw roeping uniek. Je bent specifiek geroepen. Zie je het al of heb je de schubben nog op je ogen?
 www.opwekking.nl/galaten
Hierbij  ook nog eens een link om het boek te winnen.

kijk terug naar eerdere blogs. hier kun je het eerste deel vinden