Zwart-wit denken

  


Veel mensen zijn zwart wit denkers. Hier kom ik op na aanleiding van een korte opmerking van een vriend. Zwart-wit denken is wel handig als je zaken duidelijk wil neerzetten. Dit is goed en dat is fout. Daar houdt ik van en daar niet van. Ik wil wel of ik wil niet. Ik ga het doen of ik doe het niet. Andere mensen zijn juist het tegenovergestelde. Ze denken in termen als; je zou natuurlijk ook, of; zou het niet zo zijn dat. 

De eerste groep is over het algemene erg stellig de tweede groep is juist vaak wijdeling. De vraag zou volgens jou misschien moeten zijn welke van de twee het beste is,maar ik ga een andere richting uit, welke volgens mij,nog te zwart-wit is, nog te veel ruimte laat.

Ik geloof dat zwart-wit denken voortkomt uit de gedachte te willen controleren. Door regels te stellen in hun denken en doen houden ze het helder voor zichzelf. De regel (al dan niet geschreven of geformuleerd overigens) zegt hoe te handelen en hoe niet. 

De vraag daarbij is of je daarmee ook bereikt wat je wil bereiken. Ik hoor vaak de term duidelijkheid en structuur hierbij genoemd worden. Volgens mij verzand zwart-wit denken in een overdadige vorm van regelarij. In christelijke termen zou ik het weticisme noemen. 

De andere kant is dat veel mensen juist altijd maar bezig zijn met gevoel en juist nooit echt keuzes maken. De waarheid ligt in het midden is een uitspraak die bij deze mensen past. 

Het rare is dat beide groepen van mensen ( die ik nu wel wat extreem neergezet heb) ook vaak het andere denken in zich heeft. 

De zwart-wit denkers doe zich Willem jouden aan regels omdat dit gestructureerd aanvoelt en veilig lopen vaak vast in hun eigen gecreëerde benadering als zaken nog zwart nog wit zijn. Ze kunnen of geen keuze meer maken en lopen daarin vast of ze maken hem niet. Veelal gebruiken ze dan andere mensen om de keus die ze zelf niet kunnen maken deze als het ware voor ze te maken. 

De gevoeld mensen worden wel gezien als zweverig. Zijn altijd op zoek naar de waarheid. D’r diepere laag. Ze zijn vaak bang fouten te maken en anderen of zichzelf te kwetsen en derhalve komen ze zelden op het punt in te grijpen. Daar gebruiken ze de zwart-wit denkers voor. Ze gebruiken hen om toch dat te krijgen waar ze naar verlangen.

Het een vult de ander aan zeg maar.

Ik geloof echter dat er nog een Weg is. Dat is niet de gemakkelijkste Weg, maar wel de weg waarbij je jezelf kunt zijn. Ik geloof in waarheid en trouw, integriteit vanuit oprechte liefde. Dat betekent dat er wel degelijk zaken zwart-wit zijn voor je zelf. Je hebt bepaalde uitgangspunten nodig die jou op de goede Weg houden. Anderzijds is er ook ruimte nodig. Ruimte om te bewegen. Ik bedoel dat mijn regels niet de jouwe hoeven zijn. Wanneer ik moeite heb met alcohol, dam moet ik dat laten staan. Ik kan daarmee niet zeggen niemand moet alcohol drinken. We kunnen wel in gesprek zijn over alcohol. Hierbij is alcohol natuurlijk slechts een voorbeeld. Anderzijds is het natuurlijk zo dat er wel duidelijke afspraken moeten zijn over alcohol omdat er mensen zijn die anders misbruik maken jegens anderen. De zwart wit gedachte is dan. Niemand mag alcohol drinken. De andere kant zegt dat het ook wel lekker is en het dat het niet zo ongezond is en mensen verantwoordelijkheid hebben, maar de Weg die ik prolongeer is: we maken afspraken met elkaar vanuit oprechte omzien naar elkaar.

Tot de kern komend: ik geloof dat het belangrijk is duidelijkheid te verschaffen naar je zelf. Wie ben ik, waar sta ik voor en welke keuzes maak ik in mijn leven.daarbij is het luisteren naar ons hart een belangrijk onderdeel. Waar verlang ik naar en waar ga ik heen zonder daar een regelrecht antwoord op te geven. 

Het leven loopt anders dan je denkt. Je komt mensen tegen met wie je het goed kunt vinden of niet. De keus is hoe we daar mee omgaan. Zijn we zwart-wit in die zin hij of zij denkt anders als ik en daarmee wil ik niks te maken hebben vanuit mijn tegels gezien? Of tegenovergesteld sluit jij alles en iedereen in en laat je daarmee over je grens gaan omdat je vind dat je het iedereen naar de zin moet maken?

Ik geloof dat het belangrijk is de Weg te gaan die je meer en meer je zelf laat worden en minder laat worden wat men van je vindt. Wat voor mik belangrijk is is wat Jezus van mij vindt. Niet vanuit de regels(wet) van de kerk of wat dan ook, maar om wie ik ben. Niet dat halfzachte vrome(christelijk met een sausje) gedoe, maar vanuit oprechte en echte relatie. Dat wat ik ontmoeting noem. De Bijbel noemt dat gemeenschap. Vanuit gemeenschap (het woord zegt het al, diepe innige verbondenheid) samen zoeken naar waar we voor geroepen zijn. De missie, het doel van ons leven. Zwart-wit gezegd God wil gemeenschap met je. Soft gezegd Je bent geliefd. Vanuit het diepst van mijn hart zeg ik je dit: ik wil van je houden, maar daar zal ik in falen. Maar God houdt van je zoals niemand anders kan. Voorbij de regels van anderen en jezelf, maar vol ruimte door genade. Jr kan de regels niet hanteren door er op te gaan staan, maar ook niet door ze los te laten en je gevoel achterna te lopen. Wat je nodig hebt is de ruimte,de hoop en liefde in gemeenschap met Jezus Christus.

  

Advertenties

Afscheid?

  
Soms komen er mensen in je leven en soms moet je afscheid nemen. Vandaag werd ik me dat opnieuw bewust. Een lied van Marco Borsato zegt: afscheid nemen bestaat niet. Ik ga wel weg maar verlaat je niet…
Wat is het mooi een tijdlang met mensen te mogen optrekken. Iets te mogen leren en ervaren. Het zijn soms niet zulke lange periodes, maar zeker waardevol. Ieder moment is waardevol.
De vraag is wat is de waarde van een bepaalde plek of periode? Wat heeft het met je gedaan en wat heb je achter gelaten? Ik hoop dat wat ok achterlaat op de plaatsen waar ik ben geweest iets van waarde heb mogen achterlaten. 
We laten allemaal iets achter. Ik hoop echter dat het niet waardeloos was. Dat het zinvol was. De reis van het leven loopt langs verschillende plaatsen . Mooie plaatsen met mooie mensen. Heb er verschillende ontmoet. 
Raar als je dan weer verder moet trekken. Verder om nieuwe plaatsen te bezoeken en nieuwe mensen te ontmoeten en opnieuw te mogen ontdekken. Het mooie achterlatend misschien, maar ook weer nieuwe prachtige dingen te zien en te ervaren.
Afscheid nemen bestaat niet! Idd! Je zegt misschien adieu of vaarwel, maar je hebt iets achter gelaten en ook bij jou is er iets achter gebleven. Misschien is er iets bewogen, in ieder gebal bij mij. Ik heb mensen in mijn hart gesloten al beseffen ze dat misschien zelf niet. 
Om te groeien heb je ruimte nodig. Soms kan dat even op een bepaalde plek. Maar men moet zijn wortels kunnen ontplooien. Nieuwe dingen kunnen ontdekken. Je horizon verbreden. Dat kost moeite en is ook Beangstigend soms. Maar ook een uitdaging. 

Veranderd door je zelf te zijn!

Lezen Johannes 10:1-11

  
De verleiding ligt op de loer. Ik geloof nog niet eens dat dit zit in het feit dat er ongelovige mensen zijn die God ontkennen. Veel meer zit de afleiding in allerlei valse leringen die vroom klinken, maar onwaar zijn. 
We zouden het kunnen hebben over allerlei regels en wetten. De tien geboden. Kerkregels etc… Zijn Gods regels onbelangrijk? Nee hoor. Moeten we ze afschaffen ook niet. Maar veelal zijn ze het hart geworden,voor veel mensen, van waaruit ze hun geloof beleven en bezien. Het onderhouden van de regel geeft veelal een bepaald aanzien van vroomheid, maar ze zegt niets over de genade die ons is geboden in Christus. 
Of wat dacht je van allerlei vrome benaderingen. Er zijn gelovigen die te pas en te onpas spreken over God op een manier die onwerkelijk is. Ik noem dat zalvend spreken. Dit is niet normaal . Het is onnodig. Jezus leert ons dat God onze hemelse vader is. Vader dus! Geen een of ander vreemd wezen die je half fluisterend en met een andere toon zou moeten benaderen. 
Ook lijkt het er op dat je niet zomaar bij God zou kunnen komen volgens sommigen. Je zou toch wel aan bepaalde ‘eigenschappen’ moeten voldoen. Ze hebben daar een beeld bij wellicht, maar God roept een ieder op om te komen. Niet een bepaald slag mensen. Niet mensen die eerst iets aan zichzelf hebben gedaan, maar hij roept iedereen om van daaruit te veranderen.
Weet je, God is gaaf! Hij wil dat je komt zoals je bent. Hij roept je zoals je bent. hij houdt van je zoals je bent. Is dat niet supertof? Nu denk je misschien dat ik het nu wel erg gemakkelijk maak. Misschien is dat wat je denkt, maar misschien is dit nu juist het moeilijkste aan een relatie met God. 
De meeste mensen willen zichzelf helemaal niet zien zoals ze zijn. Dat houdt immers in dat we moeten toegeven het niet zelf te redden. Dat we zondig zijn. Verkeerde dingen hebben gedaan. Onszelf beter voorgedaan hebben dan we zijn. Dat we de rol doe we hebben gespeeld moeten loslaten. Dat we onze maskers afzetten en onszelf laten zien zoals we zijn. Lastiger dan je denkt nietwaar?
Tegelijk mogen we weten dat wanneer we God in ons leven laten regeren ons leven werkelijk zal veranderen. Ik geloof dat de wereld vol is met onveranderde mensen die zich gelovig of christen noemen, maar waar dit vooral de buitenkant is. Een echte gelovige communiceert niet slechts regels, levensfilosofie, citeert niet slechts bijbelteksten of laat zien hoe vroom hij is. Dat is wat de farizeeërs deden, maar zij die oprecht in relatie leven met God vallen op door hoe ze omgaan met hun naasten. Ze hebben hun naaste lief omdat ze Gods liefde persoonlijk hebben ervaren in hun leven. 

Amen?

  

Angst

Lezen: Ezra 10:4

Ohw man! Wat kan er soms veel op een mens afkomen. Zo veel zelfs dat je er bang van wordt. Dat is eigenlijk een beetje mijn ding. Angst.  
Wanneer ik dat zeg, dan zijn er vaak mensen die dat niet in mij herkennen. Ik doe immers van alles. 
Ik heb geleerd om uit te stappen ook als ik bang ben. De Bijbel zegt in spreuken dat angst voor mensen een strik is. 
Wanneer we in paniek blijven zitten waar we zitten of proberen te vluchten gaat het niet goed. Niet in beweging komen helpt niets wanneer we vastzitten, maar ook vanuit paniek allerlei gekke acties uitvoeren maakt dat we nog vaster komen te zitten. 
Het is beter om vanuit rust de situatie te overzien. Op te staan en uit de strik te stappen en je weg te vervolgen. 
Ik ben iemand die vanuit zijn enthousiastme soms zaken doet, maar niet altijd de gevolgen overziet. Wanneer ik dan bezig ben komt er vaak veel meer op me af dan ik vooraf had verwacht. Vroeger liep ik dan in paniek van alles te doen, maar soms ook zaken die niet zo handig waren. 
Ik weet niet of je het herkend, maar ik ging “schuldigen” aanwijzen. Als er iets verkeerd ging dan lag het aan anderen. Of soms dan deed ik zelfs bij voorbaat zeggen dat iets meniet zou gaan lukken , maar probeerde het toch. Zo was ik ingedekt tegen falen en kritiek.
Soms ben ik nog bang. Vooral voor mensen. Mensen Kunnen hard zijn.ik weet dat omdat ik zelf een mens ben die soms te hard is naar anderen. 
De laatste jaren heb ik een hoop geleerd. Niet om harde uitspraken te omzeilen, maar om beter te kijken naar mensen. Hun gedrag is vaak maar een manier om zichzelf te verstoppen. Boosheid is dan bijvoorbeeld een kunstje geworden om je angst niet te hoeven tonen. Iemand kan bijvoorbeeld altijd een grap vertellen, maar wellicht zit er verdriet achter. Voor mij geld dat doen soms een manier is om mijn angst te verbergen.
Niet altijd handig dus. Waarom schrijf ik dit alles? Om zo voor mij zelf onder ogen te zien. Ik kan doordraven soms, maar vaak is het nodig om tot mijzelf te komen en van daaruit te beseffen dat ik niet alles kan, maar gelukkig ook niet alles hoef. 
Door los te laten, kom ik dichter bij de kern van wie ik ben en wat God in mij heeft gelegd. Het is niet erg om bang te zijn zo nu en dan. Angst weerhoud ons er van om dingen te doen die niet veilig zijn. Echter ze kan ons ook weerhouden om uit de comfortzone te komen. 
God roept ons om uit te stappen. Jezus riep Petrus letterlijk om uit de boot te stappen. In zijn enthousiastme om Jezus te ontmoeten ging dat prima. Echter bij het bewust worden van zijn eigen beperktheid ging het mis. Angst haalde hem onderuit. 
Jezus red! Dat is de kern van mijn verhaal. We kunnen angstig in een hoekje kruipen. In paniek gaan lopen schreeuwen en allerlei acties ondernemen op eigen kracht, maar dat zal slechts schade brengen.
Ik geloof dat wanneer onze ogen gericht is op de omstandigheden we soms in paniek rare sprongen kunnen maken, maar wanneer we op God vertrouwen juist in moeilijke situaties Hij er bij is. Ons openbaring zal geven.
Hij riep Petrus toen deze nog Simon heette en vertelde hem dat hij een rots zou worden. Ik vraag me af of Petrus zichzelf een rots gevoeld heeft. Ik denk dat Petrus zich regelmatig angstig heeft gevoeld, maar desondanks opGod bleef vertrouwen. 
Dat is mijn verlangen. Niet om angst te verbannen, maar om te doen waarvoor God mij geroepen heeft. Soms ben ik bang, maar Hij is er bij.

Bron van liefde

Lezen: filipenzen 4:6,7

Het is zo gemakkelijk te ontsporen in eigen zin of onzin, in plaats van te doen waarvoor je geroepen bent.

Het is zo gemakkelijk om uit het oog te verliezen waar je mee bezig bent. Voor je het in de gaten hebt doe je nevenactiviteiten als hoofdzaak en waar het allemaal om draait komt niet uit de verf.  
Het is goed om zo nu en dan je zelf ff tot de orde te toepen en te doen warmoes gebeuren en soms gewoon ff af te wachten. 

Dat laatste is iets waar ik maar moeilijk mee om kan gaan. Juist op die momenten dat ik ergens iets van vind gaat het ineens over nevenactiviteiten schijnbaar. Dan verlies ik mijzelf en waar het om draait. 

Gisteren was het toevallig allemaal even zo’n dag. Alles kwam samen. Te veel gewerkt, te veel verandering, te onduidelijk, ergernissen. Allemaal zaken waar het niet om gaat, maar die even de boventoon gaan voeren.

Waar gaat het allemaal om? Ik las gisteren ook een stukje dat zei: het Gaston verbindingen van liefde. Dat is iig waar ik mijn hart op wil zetten in alles wat ik doe.

Vanuit de verbinding met de bron van liefde, Jezus Christus, nieuwe verbindingen aangaan met anderen. 
Ik was ff vergeten dat ik altijd uit die bron kan en mag drinken. Tot rust en inzicht kan komen daar.