Ik en jij mogen (er) zijn.

In het leven worden we, zoals ik in de vorige twee blogs beschreef, (mede)gevormd door waar we geboren zijn en de mensen die er rond om ons heen zijn in het gezin van herkomst. We leren een hoop geweldige zaken, maar lopen ook butsen en scheurtjes op. Veel zaken in het leven worden niet altijd direkt benoemt en zijn derhalve niet altijd zo eenvoudig te ontdekken. We communiceren soms vanuit wat we denken, voelen en door gedrag. Tevens pikken we ook zaken op vanuit hoe anderen communiceren. 

 Veel mensen hebben een bepaalde effectieve manier van communiceren ontdekt. Ze presenteren zich misschien als vrolijk, joviaal en vriendelijk, maar kunnen wellicht niet werkelijk het zelfde ook werkelijk ervaren. Men past zich op dat moment aan op de situatie van het moment. Het kan zijn dat dit een moment opname is vanwege het feit dat men op het moment zich niet bevind in een groep warin men zich veilig kan openstellen. Het kan ook zijn dat het een patroon is wat men met zich meedraagt als een manier van doen omdat men bijvoorbeeld gelooft dat men dat van hem of haar verwacht. 

Sociaal gewenst of echt? 

Andere mensen geven een antwoord op vragen die sociaal gewenst zijn. De vraag ” hoe is het?” Is een vraag die al snel met “goed” wordt beantwoord. Wanneer iemand zou antwoorden dat het heel erg slecht gaat zie je vaak dat het gesprek stukslaat, tenzij het in de juiste context is geplaatst. Wat we communiceren is dus niet altijd helder voor iedereen. 

Wat we zeggen is niet wie we zijn. 

We kunnen soms een bepaalde houding hebben aangenomen. Een houding van onverschilligheid. Misschien omdat dit is wat we geleerd hebben als een manier, maar soms ook omdat zaken ons niet echt mogen raken. We halen bijvoorbeeld de schouders op wanneer iemand boos op ons is, de vraag is echter of dit de juiste reactie is op dat moment. Als je een foutje maakt in het verkeer en iemand steekt je de middelvinger op is dat ff vervelend, de schouders ophalen en een uitspraak wat zegt dat het je niet boeit is voorstelbaar. Wanneer echter ren geliefde je vertelt dat hij of zij niet meer van je houdt is dit duidelijk een issue waar dergelijke communicatie niet handig is wellicht. 

We kunnen tal van voorbeelden geven, maar hoe willen wij ons leven leiden? Ik geloof dat we vaak iets anders communiceren dan we werkelijk bedoelen. Ik geloof dat er werkelijke communicatie mogelijk is. Dit zit niet verpakt in de juiste woorden. Niet direct in de perfecte houding, maar in hoe we ten opzichte van de ander staan. 

  
Ik benoem dat persoonlijk vaak als ont-moeten. We geven de ander de ruimte zichzelf te zijn en zijn ook zelf open, transparant over hoe en wie we zijn. We creëren ruimte voor gesprek zonder veroordeling, maar een luisterend oor zonder hen te willen overtuigen, maar met de oprechtheid te onderkennen dat er andere manieren zijn om tegen mensen, zaken aan te kijken. 

Iedereen heeft een bepaald perspectief van waaruit hij leeft, communiceert, voelt, beweegt. Dit is niet verkeerd of goed te noemen, maar een manier die geleerd of opgedaan is. In ontmoeting ontdekken we veel van de ander door gesprek, samen te zijn, te ervaren waarom bepaalde maniertjes gedaan worden zoals ze gedaan worden. In ontmoeting zien, ontdekken ervaren we dat er ook andere zienswijzen, ervaringen zijn. 

Wanneer we bereidt zijn om ons in de ander te verplaatsen en onszelf voor de ander te openen ontstaat er ruimte om te zijn. 

To be or not to be?

Veel mensen, christenen ook, vinden dit angstig en verschuilen zich achter allerlei dogmatiek en leerstellingen. Ik geloof echter dat God waar is en dat in een eerlijke oprechte ontmoeting juist God ontdekt zal worden. Het gesprek zal wanneer er ruimte ontstaat over dat wat waar is en goed. Gods Geest zal in de ont-moeting zijn. Voor mij zijn de intieme, niet veroordelende gesprekken die Jezus voert hiervan een voorbeeld. De gesprekken gaven aanzet tot een veranderd leven. 

Advertenties

gedragspatronen goed ontwikkeld? 

In mijn vorig blog hadden we het over de vraag ” wat drijft jou?” We hebben het nodig om geraakt te worden. Dat er gezonde spanning is. Dat we uitgedaagd zijn en positief geprikkeld. Onszelf nog vragen stellen en op zoek gaan naar deze zaken. De vraag is hoe we hier mee omgaan. 

  
Veel mensen hebben wellicht te weinig uitdaging gehad in het leven en bij anderen zijn juist grenzen overschreden waardoor hier een hiaat ligt. Ieder mens heeft zo zijn manieren ontwikkeld om te dealen met de zaken van het leven. Veel patronen, manieren van omgaan met zaken liggen reeds verscholen in hoe we dit op jonge leeftijd hebben opgepikt of aangeleerd.

De ontwikkeling

Het begint al wanneer we geboren worden. Wanneer we normaal geboren worden en we liggen op de buik van mamma, dan ontstaat er een band. Het kind ervaart de warmte en als het goed is de veiligheid dicht bij moeder te zijn.

Gaandeweg het leven ontwikkelt zich in het kind een patroon van hechting. Eerst moeder en dan vader, opa en oma, verdere mensen die het leven binnenkomen, maar ook weer gaan. Opa en oma komen niet elke dag en pappa gaat dagelijks de deur uit en komt dan ‘S avonds weer binnen. Als het kind naar school gaat, laat moeder het kind achter bij een vreemde juf of meester. 

Hier ligt reeds een gedeelte besloten van hoe we met zaken omgaan. Dit in combinatie met van hoe onze omgeving met zaken omgaat die we al dan niet kopiëren. Hier leren we hoe met anderen te communiceren, maar ook hoe het is om alleen te zijn of juist niet. Een druk gezin heeft een andere impact dan wanneer je enig kind bent. Of wanneer je als moeder zonder partner je kind op moet voeden. Etc..

Een groot deel van Onze persoonlijke manier van verbinden ligt in hoe onze kindertijd is verlopen, maar ook de rest ban ons leven is medebepalend. De gebeurtenissen er in.

We leren al jong om te verbinden met anderen. Daarna ontdekken we de omgeving. Wat het met ons doet als we iets aanraken. Proeven. Ervaren is het juiste woord hier. 

We ontwikkelen gedachten en daarmee kunnen we sturen. We zien waarover heen willen en als we dat weten en het lukt ons niet met de voeten ontdekken we dat we ook op andere manieren ons doel kunnen bereiken. We ontwikkelen karakter. 

Ook ontdekken het stellen van vragen en de antwoorden die we er op krijgen. Vragen over de wereld en over de mens. Over waar de dingen vandaan komen. We ontwikkelen een identiteit. 

We leren dat we bepaalde handigheden hebben en zaken al dan niet leuk vinden. Wat we waardevol vinden of juist niet. We worden vaardig.

Als we verder in onze ontwikkeling zijn ontdekken we dat we onze plek mogen in nemen. In ons werk, relatie. We ontdekken dat ons lichaam beperkingen kent, maar ook de kracht van gedachten. Ook leren we wat verlangens zijn en hoe we daar mee om kunnen gaan. 

Alles is waardevol

Alles in het leven heeft zijn waarde. Niet alles wordt mi zo ook gezien in het leven. Doms hebben we periodes of gebeurtenissen die we waardeloos of verspild zouden willen noemen. Ik geloof echter dat iedere gebeurtenis ons vormt. Zowel goed als slecht . De vraag alleen is hoe het ons gevormd heeft. 

De manier van opvoeding is veelal een deel van hoe we met issues omgaan. We zien het bijvoorbeeld als kind al hoe onze ouders het deden. Echter heb jij als kind dit goed op weten te pakken of is hun manier misschien ook niet de juiste geweest. 

We ontwikkelen ons en hebben maniertjes ontdekt in het leven om je te ontwikkelen. Mooie manieren en ook manieren die wellicht minder mooi zijn geweest maar die je nodig hebt gehad omdat je simpelweg geen andere manier kende. 

Hoe ga je om met zaken als teleurstelling bijvoorbeeld? Duw je het ergens weg en ga je gewoon door. Je doet net alsof er niets aan de hand is. Dat is een manier. Of je bent boos en slaat er gelijk boven op. Een manier. Je drinkt een borrel als je het even niet ziet zitten en alles wordt rustiger. Etc… Manieren om vat te krijgen op situaties, maar niet altijd handig. Ze staan soms in de weg om te groeien. 

Kunnen we zaken nog veranderen?

Hoe nu verder? Wat heb je nodig? Waarom doe je het? 

Ergens zit er in dit gedrag iets van beloning. Het heeft je iets gebracht in het leven. Als je boos werd en je sloeg er op los, lieten ze je met rust. Wanneer je een borrel drinkt kom je tot rust in de onrust van de dag. Even afleiding. Dat deze zaken maken dat je vast komt te zitten in het leven komt steeds meer aan het licht. Soms letterlijk vast wellicht. Soms vast omdat je er niet meer zonder kunt. Soms omdat je niet weet hoe het anders kan. 

Verandering is mogelijk. De ontwikkeling gaat door zo lang je leeft en op zoek gaat naar verandering. Veel mensen echter berusten zich echter in de situatie. Uitspraken als:” zo ben ik nu eenmaal” Of ” ik kan het niet anders” of ” ik kan mijzelf niet veranderen”. Dit houdt in stand wat er verkeerd gaat. Gelukkig kunnen zaken veranderen. We kunnen leren en ontwikkelen. Nieuwe keuzes maken . Net als een kind vaak met vallen en opstaan. En vaak hebben we gewoon hulp nodig. Hulp van vrienden , maar soms is dat wat meegemaakt hebben zo ingewikkeld en heftig dat we daar meer voor nodig hebben. Een Hogere Macht. Ik geloof dat we als mens God nodig hebben. Benieuwd hoe jullie er over denken. In mijn volgende blog meer .

  

Wat drijft je?

Wat drijft de mens voort in het leven? Afgelopen weken wordt ik bepaald bij het feit dat een van mijn kinderen op zichzelf is gaan wonen. Die daarbij bezig is met een studie in de mode. Ik zag hoe ze zich daar enorm voor ingezet heeft en daarbij over haar grenzen van angst is gestapt toen ze zich openbaar moest laten zien. Haar kleding moest showen en dat van anderen. Een andere dochter is druk bezig haar loopbaan te ontdekken en een pleegdochter op zoek naar welke school en de richting die ze op wil te zoeken. Gewoon maar enkele voorbeelden uit het leven van alle dag.

  Allerlei zaken rondom ontwikkeling en groei. De vraag is: wat drijft jou? Ik kom hier op vanwege het boek wat ik op dit moment aan het lezen ben. Dit ben ik! Een boek van lieuwe koopmans.  

Zonder leven ben je dood.

Ik geloof dat ieder mens op zijn eigen wijze op zoek is naar verandering, ontwikkeling, groei. Ieder mens heeft het volgens mij ook nodig om verder te kijken. Geestelijk in beweging te zijn. Uitgedaagd en geprikkeld te worden. Je ziet het wanneer mensen te lang vastzitten op een bepaalde plek er sleur ontstaat die niet gezond is. Een huwelijk zonder beweging, een baan zonder uitdaging, nooit iets meemaken of doen wat werkelijk iets raakt is misschien wel veilig in eerste instantie, maar mond uit in niets. Ik zou zeggen als er geen beweging meer is en komt geen frisse lucht meer in je leven dan stopt uiteindelijk het hart op een dag te kloppen en ben je dood. Geestelijk gestorven zonder werkelijk geleefd te hebben of juist omdat je niet werkelijk geleefd hebt.

Ik geloof dat het belangrijk is te beseffen dat je niet zomaar de kracht van leven hebt ontvangen. De kracht om je leven in te richten, vorm te geven. Keuzes te maken.

Wat is de essentie?

Het is mooi te zien hoe mensen zich ontwikkelen en hoe beperkingen zich oplossen wanneer we op zoek gaan naar mogelijkheden. We willen verandering, ontwikkelen, dingen meemaken. Mooie dingen zien. Iets creëeren, creatief als we zijn. Besluiten nemen. De essentie van wie we zijn ontdekken. Weten of dat wat we voelen, ervaren wel echt is. Of we geliefd zijn en lief kunnen hebben. Weten of er meer is tussen hemel en aarde en of we onszelf kunnen overstijgen in het leven en of er leven is na de dood. 

Wat is nu werkelijk het belangrijkste in het leven? Wat wil je ontdekken? Wat geeft je energie om voor te leven? Waar zit je vast? Wat wil je loslaten zodat je werkelijk je leven ten volle kunt ervaren? Zomaar wat vragen die dit alles bij mij oproept. 

Kortom wat is mijn drijfveer in het leven? 

Uitstappen.

Voor mij geld dat mijn geloof dit veelal is. Tenminste wanneer ik uitstap. Niet blijf zitten en er niets mee doe. Dan is dat zoals de Bijbel het noemt een dood geloof. Als er geen lucht meer is en ook geen uitdaging dan is er mi ook geen leven meer. Als ik zelf, of anderen er niet door veranderen dan is geloof er nog, maar is ze dan ook werkelijk waar voor mij persoonlijk en de wereld?   Ik ga hier op verder in het volgende blog.

  

Total commitment aan de kerk? 

Als we in voorgaand blog spraken over het hiaat in de kerk, dan speelt werkelijke toewijding daarbij een belangrijke rol. Zo niet de belangrijkste. Gaat het dan om toewijding aan de kerk? Nee! Het gaat om toewijding aan Christus, maar we zeggen en kunnen lezen dat de gemeente Zijn lichaam is. 
  

  
Gaat het hier om de kerk zoals we dat kennen heden ten daage? Of slaan we daarmee de plank mis. 

Toewijding gaat om te doen waartoe Christus ons oproept te doen. 

De grote opdracht is:

Ga nu op pad en maak alle volken tot leerlingen van Mij. Doop hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leer hen om alles te doen wat Ik ook aan jullie heb geleerd. (‭MATTEÜS‬ ‭28‬:‭19‬ BB)

Dit vraagt om actie. Dat is echter wat veel mensen moeilijk vinden. Het is gemakkelijk om in een gebouw neer te ploffen en te luisteren, hard te zingen en te bidden naar God om de wereld te redden, maar actief deelnemen aan waartoe we geroepen zijn vraagt iets van ons. Of beter gezegd vraagt alles van ons. Commitment zoals een vriend van mij dat op Facebook benoemde.
Hij beschreef het in zijn reactie als volgt:

(…) de andere kant van het hedendaags christendom is mijns inziens dat mensen het moeilijk vinden om zich toe te wijden in relaties met broeders en zusters en ook met ongelovigen… Das een hart kwestie, je durven toe te wijden ook al weet je dat je gebruikt gaat worden, dat er over je heen gelopen gaat worden, dat er over je geroddeld gaat worden, dat je miskend gaat worden… als volgeling van Jezus zal dit je ook je deel worden want het werd ook Zijn Deel ! de kerk is niet anders… er wordt ons geleerd om ons toe te wijden aan mensen die God op onze weg plaats en die wij misschien zelf nooit gekozen zouden hebben.  Daar tegenover staat de gemeenschap der heiligen zo iets geweldigs in het Koninkrijk van God. de bijbel zegt; Hoe lieflijk hoe God is het als broeders en zusters te samen leven… Ik kan en wil niet meer zonder de rest van het Lichaam leven… Commitment met Jezus betekent ook commitment met Zijn Lichaam…(…)

Toewijding, commitment, overgave aan God en de mensen om je heen. In de kerk en daarbuiten. De gemeente dat zijn wij. Allen die zich toewijden aan Hem die ook het Lichaam is. Jezus Christus. 

Schokkend te zien hoe ik zelf met anderen om ga eigenlijk. 

Ik vindt dit regelmatig behoorlijk schokkend. Vooral als ik zie hoe broeders en zusters met elkaar omgaan. Ik voel dat natuurlijk het meeste wanneer ik denk dat mij onrecht wordt aangedaan, maar besef me dat ik zelf ook onderdeel ben van dat deel van het probleem kerk.

De nadruk zal moeten verschuiven van de focus op het lichaam van Christus tot Zijn volkomen heerschappij over mijn persoonlijk leven. Dat houdt in dat Hij de opdracht uit Mattheus ook aan mij persoonlijk geeft. Dat houdt in dat ik niet mijzelf boven een ander verhef en soms( vaker dan me lief is) zelfs boven God, maar dat ik in alle nederigheid mij overgeef aan dat waartoe Hij mij roept. Hem lief te hebben boven alles en mijn naaste als mijzelf.

Prachtig en praktische toewijding door de doop.

Vanmorgen werd ik geraakt hoe mooi het is als jonge mensen uitspreken zich toe te wijden aan Christus. Halleluja voor dat. Tegelijk werd gesproken over de valkuil van ons als gelovigen om ons opnieuw te laten ketenen aan allerlei verwachtingen ( mijn interpretatie van wat er werkelijk gezegd werd). 

Het is onmogelijk te voldoen aan allerlei verwachtingen. De verwachtingen van mensen of onszelf. Deze verwachtingen maken van Gods gift aan ons in Jezus een samensmelting van Gods genade en onze persoonlijke werken. Dit is echter een onmogelijkheid. We kunnen niet werkelijk tot ons doel komen vanuit een gedeeltelijke participatie met Christus. Ik wil zeggen gedeeltelijke deelname door kerkbezoek, goede werken, is geen toewijding al werken we misschien best hard. 

Toewijding gaat daar niet over. Toewijding, commitment, overgave betekent ons hele leven , ons hebben en houden aan Hem overdragen en zijn wil te doen in alles. 

Serieuze toewijding gevraagd 

Fouten en tekortkomingen zijn ons eigen, maar het is geen spelletje. Niet serieus omgaan met wat het betekent Hem te volgen maakt dat we Ik op de eerste plaats zetten en dus doen wat we zelf willen en ontdoen we Hem dus van de plaats die Hem toekomt. In ons hart en leven, dus ook in de gemeente/ kerk. 

  Hem komt toe de Allerhoogste plaats. Wanneer we God willen dienen in alles . Zullen we moeten luisteren naar Zijn liefdevolle stem en ons openstellen om ons toe te wijden aan de mensen om ons heen. Hen lief te hebben omdat Hij ons lief heeft gehad. Niet partieel maar totaal. Niet omdat het moet, maar omdat we het willen verlangen. Niet als wet dus, maar omdat we Hem en de ander willen dienen. Total commitment. Totale toewijding. Complete overgave. Aan Hem en daardoor aan andere. Aan anderen en in hen aan Hem.

Waarachtig hiaat.

  Ik heb in veel van mijn blogs gesproken over wat ik denk dat het probleem is van de kerk. Ik heb ook gezegd dat ik van de kerk houdt, maar dat ik er ook moeite mee heb.Ik geloof dat er een hiaat is. We weten immers dat de wereld de kerk nodig heeft. We zijn kerk voor de wereld, maar spreken een andere taal schijnbaar.

Wat is waarheid?

Ik was op Facebook ff in een gesprek verwikkeld waar we het oa hadden over het feit dat God Waarheid is. Dit is natuurlijk waar, maar voor wie God niet kent is dit niet duidelijk. We kunnen pas zeggen dat God waar is als hier bewijs van is. Dit is redelijk eenvoudig wanneer we met God in contact komen weten we dat Hij bestaat. 

Ik bedoel hier mee te zeggen dat geloven voortkomt uit het ondernemen van actie. Willen we werkelijk weten of God bestaat, dan zullen we Hem (op) moeten zoeken. 

Inhoudelijk ritueel

Als het gaat om de kerk is het mi ook zo. We kunnen naar de kerk gaan en zeggen dat het belangrijk is, maar de kerk krijgt hierdoor nog geen inhoudt. Ze krijgt pas inhoudt als we deze invulling geven zoals het bedoeld is. Immers als de kerk slechts wekelijks bezocht wordt als ritueel wat bij een bepaalde( lees christelijk) levensstijl hoort dan mist ze iets essentieels. We noemen de kerk dan ook niet voor niets een gemeente/gemeenschap. Een plek waar we elkaar en God mogen ontmoeten.

Gedrocht dat we kerk noemen.

Het hiaat is mi dat we een gedrocht gecreëerd hebben met elkaar. Een plek die betaald moet worden, die laagdrempelig moet zijn, maar tegelijk ook voorzien van allerlei belangrijke voorzieningen, een goed stuk muziek, beamer, etc.., daarmee missen we echter de kern. 

  
Misschien denk je zoiets als; dat valt toch wel mee? Maar ik geloof dat we veelal iets essentieels de kerk hebben buitengesloten. 

We spreken over liefde in de kerk, we zingen God de eer toe in de kerk, we zeggen dingen tegen God in de kerk, steken onze hand op als toewijding wordt gevraagd in de kerk, doen allerlei dingen in de kerk. 

Is de kerk wel zo bijzonder? 

We doen en organiseren veel. Bedenken de mooiste programma’s, maar eigenlijk, als we eerlijk zijn, komen er best weinig mensen tot geloof. Er is een hiaat. We hebben de beste boodschap van de wereld, maar toch lijkt de kerk niet werkelijk zo bijzonder te zijn.

Wellicht dat sommigen onder jullie zeggen dat jullie kerk groeiende is. Echter misschien eens kijken naar wat het werkelijke effect is. Veel kerken groeien met mensen die uit een kerk zijn gekomen elders. Om wat voor reden ook. 

Hoe zou de kerk er uit moeten zien? Ik zei eerder in een blog al dat handelingen hier iets over zegt. 

De gelovigen deelden ook alles met elkaar. Zij verkochten hun huizen en andere eigendommen en het geld gaven zij aan mensen die het nodig hadden. Elke dag kwamen zij in de tempel bijeen en waren één van hart en ziel. Zij aten bij elkaar thuis, blij en onbezorgd. Zij prezen God en het hele volk was hun goedgezind. En God zorgde dat er elke dag weer nieuwe mensen bijkwamen die gered werden. (‭Handelingen‬ ‭2‬:‭44-47‬ HTB)
Ze hadden alles gemeenschappelijk en kwamen dagelijks bijeen. Nou er is voldoende georganiseerd om elke dag wat te doen te hebben in de kerk, maar wat is het effect er van? 
  
Morgen is er in de kerk waar ik kom een doopdienst. Erg blij mee. Jonge mensen die een keus maken om Jezus hierin te volgen. Maar tegelijk dit is eigen volk. Kinderen van ouders die er ook komen. Dat is goed hoor, gezegend als je kinderen gedoopt worden, dat betekent dat er bij de ouders naar kinderen iets zichtbaar tastbaar is geworden, maar nu naar de grote groep mensen die er nog is die elke zondag uitslaapt omdat ze God niet kent? Of die eigenlijk wel op zoek is naar relatie maar in de kerk niet gezien geworden zijn? 

Slaat de kerk de plank mis?

Wanneer we bijeenkomen is dat om gemeenschap te beleven met God en elkaar. Is er ruimte voor die ander? Ruimte om ook bij elkaar te horen? Gezien te worden? Ruimte om te delen? Staat de kerk nog goed bekend? Of slaat ze de plank mis? 

Ik weet dat de kerk bestaat. Ik vraag me af waar. Het is immers niet het gebouw wat ik bezoek. De gemeenschap vind ik gelukkig bij een groep mensen die me waarderen en zien staan, soms in de kerk en soms (steeds vaker )er buiten. 

De kerk lijkt steeds vaker een besloten club te zijn. Waar zich van alkes afspeelt waar niemand nog iets van snapt of waar men liever afstand van neemt. 

De uitdaging van de Geest

Wat zou het prachtig zijn als er werkelijk gemeenschap zou zijn. Als niet de manier van zingen bepaald wordt door hoe goed het combo is, de preek niet wordt afgemeten aan de lengte of woordkeuze, de gebeden niet afgewogen worden, maar dat er weer vrijheid is en Gods Geest de ruimte krijgt om te bewegen. Niet langer gesproken over wat wij nodig achten, niet te voorzichtig omdat we bang zijn mensen te kwetsen of te bezeren, niet meer te draaien en te wegen, maar tot de kern komen van wie God is en wat Hij voor ons gedaan heeft in Zijn Zoon en wat Hij tot ons wil zeggen en doen door Zijn Geest die in ons en met ons wil zijn. 

  
Ik geloof dat dit uitdaging geeft waarnaar iedereen op zoek is. Relatie met God en elkaar op een dieper niveau. Op geestelijk niveau. Dit is mogelijk wanneer we Gods geest ook werkelijk de ruimte geven. 

Durven we te doen wat we naar God uitspreken? 

De vraag is ofwel dat wel werkelijk willen of durven. Dit vraagt immers nogal wat van ons. Immers wanneer de Geest spreekt dan kunnen we weigeren, maar daarmee zeggen we eigenlijk dat niet Gods manier de beste is, maar de onze. 

De huidige kerk is niet erg congruent te noemen. Ze bidden, spreken, zingen over Gods goedheid en genade. Over overgave en vrijheid die Hij geeft. Over herstel en vergeving. Echter de dagelijkse praktijk laat iets anders zien helaas. 

Heer, ik bid om Uw Geest voor de kerk. Ook voor mijzelf daarin. Vul een ieder die verlangt uw wil te doen met Uw liefde voor de ander. Vul hen en mij met de bereidheid te vergeven. Leer ons te doen wat U vraagt opdat de kerk weer werkelijk een gemeenschap zal zijn en bruisen van nieuw Leven. 

meer dan een goed gevoel tijdens de aanbiddingsmuziek

    Ik geloof dat de kerk niet zal ophouden te bestaan. In ieder geval niet totdat Jezus terugkomt. Hoe dat theologisch in elkaar steekt weet ik niet precies en daar gaat mijn blog ook niet over.Ik besef me dat de kerk zoals we deze tegenwoordig zien niet meer de kerk is zoals Jezus deze had bedoeld.

Wanneer ik handelingen lees, maar ook het vervolg in de brieven van Paulus oa. Dan zien we veel zaken reeds in de kerk gebeuren waarvan deze zei dat ze niet hoorden in de kerk. 

We zien hoe het zou moeten draaien om dienstbaarheid aan God en elkaar. Maar ook door anderen te vertellen in woord rn daad van wie God is en welk een genadevol werk Hij in Christus voor ons volbracht heeft. 

De definitie van kerk als gemeenschap waar gedeeld werd en uitgedeeld. Waar dienstbaarheid en trouw belangrijke items waren lijken uitgestorven. 

Ik zie op dit moment hele andere zalen gebeuren. Mensen die macht en aanzien in de kerk willen. Narcisten die bepalen wat men wel en niet mag doen. Natuurlijk noemen ze daarbij de naam van God, maar volgens mij ( ik spreek maar gewoon uit wat ik ervaar) dienen ze bewust of onbewust eerder satan dan onze Heer Jezus. 

Ik wert dat ik veelal kritisch ben, maar afgelopen week tegen aantal zaken aangelopen. Gezien hoe een goede kerel zijn taken moest neerleggen omdat er onenigheid is. Terwijl anderzijds machtwellustelingen in de kerk vrij spel hebben om alles plat te gooien. 

ze bepalen wie of wat er wel of niet gezegd en gedaan wordt. Dreigen financieel zaken bankroet te laten gaan. 

Ik geloof dat het niet gaat om het gebouw, niet om het aantal clubs of verenigingen, niet om het ledenaantal. Het gaat er om dat we een gemeenschap zijn. Samen leven , delen. Relaties. Dit in Gods naam.

Ik heb afgelopen jaren op de Spetse Hoeve hier iets van mogen ervaren. 

Ook hier ging niet alles van een leien dakkie. Ook was er soms onenigheid , maar er was altijd gesprek en ruimte om je zelf te zijn. Waar mensen God hebben gevonden en herstel. 

Hoe vaak zie je dit nog tegenwoordig? In hoeverre ben jij in de kerk nog deelgenoot aan veranderde levens? Is er iemand door jou toedoen tot God gekomen? Of verschuil je je achter je taken in de kerk? 

Geloof me, ik houdt van de kerk. Ik geloof echter dat we tot de kern zouden moeten komen. Ik bespeur te veel politiek in de kerk. 

Ik geloof dat niet een bepaalde groep mensen het voor het zeggen moeten hebben. Ik geloof dat we elkaar mogen aanspreken op zaken. Dat we bereidwillig moeten zijn om ons te laten aanspreken om zo ook mede de verandering jn de kerk te kunnen zijn. 

Wat zou het wat zijn als we niet meer zelf alles zouden invullen in de kerk, maar dat Gods Geest de ruimte zou krijgen ons werkelijk te raken.

Ik bedoel daarmee voorbij de sfeer van de aanbiddingsmuziek. Volgens mij gaat het niet om de soort muziek, maar of je je thuis ervaart. Dat  je ontdekt dat je jezelf mag zijn in Christus. 

Hierbij een linkje om eens te bekijken. 

Kritisch of negatief tav de kerk? Jij mag het zeggen .

Regelmatig wordt ik aangesproken of komt het in het gesprek wat ik met anderen heb wat de kerk voor mij betekent. Men vindt wellicht dat ik te kritisch ben. Wellicht dat veel mensen denken dat ik negatief ben over de kerk. Het spijt me als dat zo overkomt bij anderen. Ik ben kritisch, maar negatief volgens mij niet echt.

  
Ik benoem echter wel een aantal zaken waar ik moeite mee heb qua kerkzijn in deze huidige tijd.

Wanneer ik handelingen lees zie ik een gemeente die alles samen deden en deelden en daarbij dagelijks samenkwamen. 

Bestaat zo een gemeenschap nog? Ik geloof dat ze er nog zijn, maar schaars geworden zijn.

Ik zie de kerk niet vaak meer als gemeenschap functioneren. Doms is er binnen de kerk een bepaald groepje of kring die wel zo functioneert zeg maar, maar het lijkt er soms op dat de gemiddelde bezoeker een plek heeft in de zondagsdienst en snel ff bakkie doet na die tijd, maat dan zo snel mogelijk weer naar huis gaat. 

De inhoudt van de diensten wordt inhoudelijk een bepaalde vorm gegeven door muziek en zang, bepaalde gebeden, maar waar is de ruimte om werkelijk iets in te brengen? Ik bedoel, zegt Paulus niet van wanneer je samenkomt heeft een ieder iets? Ik heb soms idd iets. Kromme tenen. Weerstand. 

Ik weet dat ik door ervaring kritischer ben geworden. Er is vaak onderlinge strijd. Een vriend heeft het dan vaak over strijd in de hemelse gewesten. Ik geloof idd dat wanneer broeders en zusters onderling strijden dit gevolgen heeft. 

Wat is het verschrikkelijk als er geen vergeving uitgesproken wordt of plaatsvind. Is het niet totaal tegendraads met wat Christus ons leert. 

Is het mogelijk dat we de waarheid niet verstaan? Of is het zo dat we niet werkelijk de minste willen zijn. Ik hoop het eerste, immers het tweede zou meer droevig zijn. Dat zou betekenen dat er geen ruimte is voor de stem voor Gods geest. 

Zou het niet zo zijn dat we wel geloven en ook ergens bij willen horen, maar vooral op eigen voorwaarden?  

Wat zou het fijn zijn om met mensen te kunnen delen. Werkelijk echte diepe zaken. Je moeiten. Je pijn. Dat wat je geholpen heeft, de overwinningen. Bekeringen, doop, vervulling van Gods Geest.

  
Ik zie het in de kerk nauwelijks nog, maar misschien ligt dat asn het feit dat ik teleurgesteld ben in bepaalde aspecten en mensen in de kerk. Daar wil ik ook gewoon eerlijk in zijn, maar afgelopen tijd denk ik na over wat het is om samen werkelijk gemeente te zijn. 

Ik zie dat we graag laagdrempelig willen zijn. Dat we modern Willen zijn. Dat we bepaalde muziek en rituelen willen zien. Ik geloof eigenlijk niet dat daarin de zegen direct gezocht kan worden. Het gaat allemaal niet over de vorm. Hoewel ik lekkere muziek en een strakke korte preek kan waarderen. Ik geloof dat het vooral gaat om de ontmoeting. De ontmoeting met God, maar niet in mindere mate met anderen en onszelf. 

Ik geloof dat willen we werkelijk ontmoeting vinden ons hart geraakt moet worden. Dat kan alleen wanneer we echt zijn. Ik geloof dat dat erg lastig is vanuit ons eigen vermogen. We komen niet tot de kern van wat God te zeggen heeft. 

  
Zou de Geest van God niet veel meer ruimte moeten krijgen? Il geloof dat de Heilige Geest werkelijk wil laten zien wie God is en wat Hij in Jezus voor ons heeft gedaan. Ik geloof echter dat we door de Geest ook werkelijk ontmoeting met elkaar mogen hebben op een level dat we ontdekken dat we niet zoveel anders zijn als onze broeders of zusters .

Ik geloof in het leven met elkaar. Dat wil zeggen niet perse in een en hetzelfde huis, hoewel dat nodig kan zijn, maar elkaar zoeken, helpen, ondersteunen. Bidden voor elkaar, er zijn als nodig. Zegenen van de ander. Blij zijn voor en met de ander. 

Hoe doen we dat ? Ik ben op zoek en geloof dat God ons meer en meer zal openbaren dat wat nodig is. Ik geloof dat er mogelijkheden zijn. Ik ga er voor. Ik Vraag Gods Geest me de we te openbaren.  Besef dat het actie vraagt, maar ik verlang er naar en streef er naar Gods stem te verstaan in deze.