De droom van je hart volgen? 

Gistermiddag werd ik opnieuw bepaald bij de vraag wat is Gods droom voor mijn leven. Wat is de droomde God in mijn hart gelegd heeft de droom waar mijn hele wezen naar verlangd? 

Gisteren lekker een dagje in de tuin gewerkt met een paar goede vrienden. Gesproken over wat ons hart bezighoudt. Wow, man, wat een diepe gesprekken. (H) eerlijke gesprekken over ons. Ik heb mijn hart laten zien en mijn vrienden ook. 
  
Er werd gesproken over de keuzes van ons leven. Over de fouten die we hadden gemaakt, maar ook de stem van God in ons leven. De weg die Christus is.

Ik vertelde dat ik het vaak lastig vind om mijn droom, de droom die God in mij gelegd heeft ook werkelijk na te streven. Hoewel ik weet dat de droom goed is. 

De droom is enkel bereikbaar door wat ik voortschrijdende overgave noem. Telkens weer merk ik dat God me op mijn weg steeds een stukje dichterbij mijn droom brengt als ik mij er aan toewijdt. Aan Hem toewijdt. 

  
Hiermee bedoel ik: dat gaande weg mijn droom helderder wordt. Achteraf in het spoor zie je waar je bent geweest en de keuzes die er zijn gemaakt. Zelfs de keuzes die gemaakt zijn en niet werkelijk altijd goede keuzes waren, gebruikt God om de droom gestalte te geven.

Ik moet ff denken aan David Willerson. God sprak tot Hem om naar New York te gaan en op zoek te gaan naar een aantal jongeren. Die zoektocht leverde hem een hart voor deze jongeren op. Zijn hart bleef naar deze doelgroep verlangen ook toen hij een tijdje niet in new york was geweest. Toen Hij naar de stad ging na een tijd en zag wat er was gebeurd kwam de volgende uitdaging en van daaruit is Teenchallenge ontstaan . Een wereldwijde organisatie voor mensen die op bepaalde gebieden vastlopen in het leven. Wat begon bij tieners in bendes, kwam in het genoemd voortschrijdend proces in een teenchallenge centrum, tot de organisatie die nu wereldwijd opereert, een kerk in hartje new york heeft en ook een zendingsorganisatie heeft. 

Wat is God bij machte te doen met jouw leven? Veel meer dan je denkt. Je denkt misschien dat jij niet zo bijzonder bent. Dat jou dat niet zou lukken, weet je, God heeft jou een andere droom gegeven. Mij ook. Ik weet niet wat je droom is maar wat ik wel weet is dat wanneer we ons blijven uitstrekken naar Gods droom voor ons leven we in Zijn bestemming lopen. 

We spreken niet over wat we graag zouden willen hebben vanuit ons vlees. Het gaat om het verlangen van ons hart. Misschien weet je nog eens niet welk verlangen God in je hart gelegd heeft of je durft het niet eens uit te spreken omdat je zo vaak teleurgesteld bent geweest en er niet aan toe durft te geven.

  
Ik heb zelf jarenlang gedacht dat ik niets anders kon dan hard werken. Dat ik slechts mijn leven succesvol kon maken door altijd maar te werken, maar toen ik op zoek ging naar wat er werkelijk in mijn hart leeft, ontdekte ik een verlangen die me in de war maakte. Het was zo totaal anders dan ik had verwacht. Maar God zei: erik ik wil dat je dit voor mij gaat doen. Financieel ben ik er niet beter van geworden en alles is ook niet over rozen gegaan, maar gaande weg heeft God me laten zien waar mijn plek ligt. Dwz Hij zet me nog steeds voor rare situaties en vormt me op weg naar meerval die droom. Soms lijkt de droom even te stoppen om van daaruit weer een nieuwe stary te maken. 

Ik heb het nodig om me opnieuw toe te wijden aan God en Zijn droom voor mijn leven. zijn droom is pittig en uitdagend. Soms denk ik dat het onhaalbaar is. Dat ik het niet kan en weet je veel zaken zou ik op eigen kracht ook niet kunnen. Maar gisteren stuurde een lieve vriend een filmpje van Rick Warren waarin Hij duidelijk maakt dat er geen grote mensen zijn met grote dromen en kleine mensen met kleine dromen, maar er zijn slechts gewone mensen en hun dromen. Deze gewone mensen als jij en ik mogen hun dromen najagen om tot het doel te komen wat God voor het begin van de wereld al gaf uitgedacht. 

  
Weet je jouw persoonlijke droom is niet belachelijk. Het zal anders lopen dan je ooit had gedacht, maar ze is en blijft groeien. Ze ontwikkeld, evalueerde. Ik verlang er naar om in de voetstappen van Jezus tot het doel te komen. Niet zonder pijn of teleurstelling, maar met opgegeven hoofd mij uitstrekkende naar wat Hij voor mij in petto heeft. 

Ik geloof dat we onze dromen mogen opheffen naar God en ze aan Hem mogen geven. Wentel je weg op de Here en Hij zal het maken zegt mijn doopvers. Wow! Wat is dat waar geworden in mijn leven. Dwars door alles heen is Gods weg de beste gebleken en Zijn hart de allermooiste. Daar wil ik met alles wat in mij is achteraan.

Advertenties

Hechtingsgestoort?

Wat is er aan de hand met de huidige maatschappij, met de mensen om me heen? Met mij zelf? Waar draait het allemaal om tegenwoordig?  Of is het niet zo dat het over tegenwoordig gaat , maar is het eigenlijk van alle tijden dat mensen gericht zijn op zichzelf?

download (4)

Als we kijken naar de mogelijkheden van tegenwoordig zou je zeggen dat geen mens werkelijk nog alleen en eenzaam hoeft te zijn.  Toch zie je dat er mensen  soms dagenlang dood in hun huis liggen alvorens het wordt opgemerkt door anderen. Ik hoorde onlangs van een vrouw die zelfs 10 jaar dood in de woning had gelegen zonder dat iemand het opgemerkt.

We  leven in een tijdperk waar we spreken over vrienden en volgers via media. Ik heb  zelf een paar honderd vrienden op facebook en twitter, maar is dit de werkelijkheid? Ik geloof het natuurlijk niet. sterker nog ik ken een heleboel mensen nauwelijks of niet persoonlijk.  Sommige van deze ken ik van een ver verleden, maar heb eigenlijk geen contact met ze behalve dat ik ze zo nu en dan voorbij zie komen op de tijdlijn.

Ik had vanmorgen een gesprek met een vriend en we vroegen ons af hoe het kan dat sommige contacten zo maar voorbij gaan. Dat de relaties in het verleden  ineens voor bij zijn door omstandigheden en dat je met anderen nooit werkelijk contact hebt kunnen krijgen.  Zelfs in de kerk, die we  vaak in evangelische kringen gemeente noemen is echte gemeenschap soms ver te zoeken.  Ik bedoel  we kunnen samen in een dienst zitten, het hebben over interessante of minder interessante onderwerpen, over wat leven , relaties, vriendschappen inhouden zelfs zonder deze ooit in de kerk te  ervaren.

We zien elkaars achterhoofden voornamelijk, maar zien we elkaar ook werkelijk? Ontmoeten we elkaar ook werkelijk. De koffie is een middel in de kerk waar deze gemeenschap wellicht wel plaats zou moeten vinden, maar daar  zoeken mensen elkaar op en niet de mensen die op zoek zijn en wanneer mensen op zoek zijn is het lastig en voelt het awkward om er te zijn en weten mensen niet goed hoe met elkaar om te gaan. Er is  nog steeds geen ontmoeting tot stand gekomen.  We zien elkaar en zijn vriendelijk, maar ontmoeting  gaat verder dan dat.

Natuurlijk is de kerk een van de manieren om mensen te ontmoeten. De vraag is echter willen we dat wel werkelijk?  Willen we elkaar wel werkelijk leren kennen?  Ik vraag me dat af. Immers wanneer we eerlijk zijn naar onszelf zoeken we  dan niet voornamelijk onze eigen vrienden, kennissen, gelijkgestemden op?

images (4)

De kleine groepen in de kerk  zou het middel moeten zijn volgens vele theologische geleerden . ik geloof dat ook trouwens, maar merk ook dat  deze groepen vaak ook in een bepaalde vorm gegoten worden dat  er  van gemeenschap eigenlijk nog weinig sprake  is. De vraag is dan ook of mensen wel zitten te wachten op werkelijke gemeenschap met elkaar en is het wel werkelijk zo belangrijk als we zeggen? Ik geloof het wel.

In Genesis reeds kunnen we lezen dat God zegt dat  het niet goed voor de mens is dat hij alleen is.  Daarom  bedacht God dat we elkaar nodig hebben. Niet slechts  het huwelijk, maar ook vriendschappen . het gaat voorbij aan het seksuele. Dit is niet  direct van God  hoewel hij dat ook zeker erg belangrijk vindt. Het gaat om de fysiek familie zijn met elkaar, maar ook om het geestelijk familie zijn met elkaar.  We hebben andere mensen nodig om  ons te ontwikkelen. Fysiek  door mensen die ons helpen  door  middel van opvoeding in fysieke zin, maar ook door opvoeding in geestelijke zin.

Wij als mensen  worden door anderen beïnvloed. Of je nu wil of niet toch gebeurt dat in meer of mindere mate.  We worden beïnvloed door  de mensen met wie we omgaan, door de mensen die  iets vertellen in de media, door boeken die we lezen, door wat  er op tv gezien wordt etc…Het stomme is dat we anderzijds leren  in de huidig maatschappij dat we  moeten participeren. Dat we lekaar moeten ondersteunen en anderzijds  leren we om juist onafhankelijk te zijn.

Gemeenschap is geen optie waaruit we kunnen kiezen, maar iets wat we als mens nodig hebben.  Zoals we lucht , water  en voedsel nodig hebben.  Zo hebben we ook relatie  nodig. Mensen die ons liefhebben.  Vanuit de praktijk van mijn werk op de hoeve zie ik dat  sommige mannen een groot probleem  hadden op het gebied van relaties. Niet dat ze deze niet wilden , maar dat ze die eigenlijk niet goed konden vorm geven omdat ze dit nooit werkelijk hadden ondervonden op een gezonde manier.  Hierdoor  ontstaan er bijvoorbeeld hechtingsstoornissen.

Ik geloof dat de maatschappij en ook d ekerk  hier aan lijdt. De kerk en de maatschappij is hechtingsgestoord. We hechten ons niet meer werkelijk aan mensen.  We willen onafhankelijk zijn.  We willen er wel voor anderen zijn, maar tot op zekere hoogte. Niet ten koste van onszelf. Het mag ons wel wat muntjes kosten, maar  werkelijk ons huis openzetten, klaarstaan voor de medemens kost ons wellicht te veel.

Ik geloof dat we onss doel mislopen wanneer we slechts voor onszelf leven.  En ik weet niet goed  hoe jij in je leven staat, maar misschien doe je best veel met anderen en heb je goede relaties. De vraag is echter wat betekenen wij voor anderen die niet zo goed in de maatschappij stan. Die we  mee zouden kunnen nemen om ze leren, er voor ze  te zijn?  Wat doen we om anderen  te geven wat ze nodig hebben? Ik geloof dat er veel mensen zijn.  Die werkelijk moeite hebben in het leven. Pijn verdriet teleurstellingen hebben meegemaakt en vastgelopen zijn. Hoe  gaan we daar als mens mee om?

Is het niet zo dat we  eigenlijk niet open en eerlijk durven zijn?  Ik hoorde van iemand die op zoek was naar werkelijk relatie en daardoor  naar de kerk was gekomen. Maar toen hij in gesprek raakt e met iemand  van de kerk deze  opeens een heel ander gesprek  voerde als  het gesprek wat hij vroeger met hem had gehad.  De toon was anders geworden. Het was een rol. Een vrome rol weliswaar, maar er was geen ontmoeting meer.  Er was ongewild waarschijnlijk iets van afwijzing en veroordeling ontstaan vanwege een bepaalde levensstijl, een andere visie of benadering.

Is het nog mogelijk om werkelijk diepe ontmoetingen te hebben. Ik geloof dat het mogelijk is en ik maak ze soms mee gelukkig. Ik heb goede vrienden  bij wie ik mijzelf durf en kan zijn. Ik heb echter ook ontdekt dat het eigenlijk niet mogelijk is om werkelijk te ontmoeten zonder  eigen zwakheden te laten zien.  Mensen worden niet geraakt door een sterk voorkomen, maar door mensen die hun zwakke kanten durven laten zien.

images (3)

Werkelijke relaties krijgen pas werkelijk inhoudt als we werkelijk onszelf durven laten zien dat we anderen nodig hebben , dat we  bepaalde dingen in het leven moeilijk vinden. Dat we het niet alleen kunnen redden.  Jezus wist de vinger hier op te leggen. De zwakheden van mensen bedoel ik en hij liet zien  dat ook Hij als mens zwak was en anderen nodig had. In  relatie  wilde staan. Allereerst met God de vader, de familiare relatie, maar ook met de mensen om hem heen.   Dat hij verdriet  had en moeite had.  Ik denk nu even aan het verhaal rondom lazarus. Toen Hij huilde.  En wat liet hij zien hoe zwak hij was toen hij stierf. Tegelijk laat hij door deze ook zien wie Hij werkelijk was en hoe juist in zwakheid kracht zichtbaar wordt nadien. De opstanding na de dood in zijn geval, maar ook in ons geval . wanneer we onze kwetsbaarheden durven delen met  mensen  dan is er opeen s lucht, adem en komen we weer tot leven na de verstikking die zich heer en meester over ons leven had gemaakt.

Ik wil graag opnieuw met mensen in gesprek en wandelen. Opnieuw ontdekken dat ik leef, maar ook delen in het leven wat ik gekregen heb. Uitdelen van wat ik door Jezus Christus ontvangen heb.  Ik geloof dat God ons  niet gegeven heeft aan elkaar om  elkaar te veroordelen of af te wijzen, maar om elkaar te omarmen, lief te hebben.

download (3)

Zojuist gesprek gehad met een goede vriend die me ook nog vertelde dat het goed is om tot het besef t e komen dat  wat er in ons leven ook gebeurt en is gebeurt dit niet slechts een negatieve gebeurtenis is die ons vormt, maar ook dat we daaruit  mogen leren om hiermee anderen te kunnen bemoedigen. God maakt vrij.  Vrij van  het verleden zodat we in  het heden mogen staan. Vast op de rots.  Ik hoop dat jullie allen hier van harte amen op kunnen zeggen.

Leve de koning !  

Ik lees vandaag stuk uit 2 koningen 2:23-25 waar het gaat over Eliza die onderweg was en de berg opliep. Toen er een groep jongens aan kwam en hem uitschold voor kale. 

kale, kale!

Nu gaat het niet om het woord kale an sich , maar veel meer om de manier van benaderen.  De respectloze manier van benaderen van Eliza, de profeet. hij was bijzonder. Geroepen. 

Ook tegenwoordig reageren veel mensen op de manier van de jongens die Eliza uitgescholden hadden. Ik moet ff denken aan de uitspraak : fuck de koning. 

Respectloos!

Ook al ben je het niet eens met het  monarchistische systeem, dan nog is respect belangrijk.  Zelfs onze koning heeft niet expliciet gekozen om geboren te worden in dit systeem. Hoewel hij afstand had kunnen doen van de troon wellicht, maar is door God op deze plek geplaatst. 
We mogen danken voor een Koningshuis als de onze. Wellicht dat niet de stabiliteit vanuit jet koningshuis alleen is gekomen, maar ze hebben er een belangrijk aandeel in door hoe ze met hun verantwoordingen omgaan. Verantwoording afleggen over zaken en hun plicht vervullen. 

Vrijheid van meningsuiting

Nu heb ik de issue rondom fuck de koning niet werkelijk gevolgd, maar de vrijheid van meningsuiting is langsgekomen in het verhaal. Belangrijk dat er vrijheid van meningsuiting is. Wat leven we in een goed land waar een uitspraak als fuck de koning slechts een kleine bestraffing oplevert. In andere landen zou dit wellicht je de kop gekost hebben.

Zo kom ik bij het volgende. Vrijheid van meningsuiting? In sommige landen mag je niet eens zeggen: Leve de Koning! Dan krijg je een oranje pak en wordt je kop er af gehakt en in stroomt het bloed het water in omdat je gelooft dat Jezus Koning is. Spreken ze respectvol en waarheid en worden ter dood gebracht.

Weet je: ik geloof in vrijheid van meningsuiting. Maar ook in respect. Ik geloof dat respect voor God belangrijk is. Het is God te doen om de waarheid, maar de waarheid is op vele manieren te verwoorden. Vind je dat zaken anders moeten in de regering, de maatschappij, de kerk, etc… Dan hoort daar respect bij. Maak zaken bespreekbaar, maar roep geen leuzen als: fuck de koning. 

Wees respectvol, dan zul je ook meer respectvol behandeld worden. Het een lokt het andere uit.  In alle gevallen is duidelijk dat hij het niet eens is, maar dit had toch anders gekund. 

  

Misschien was het te doen om de discussie op gang te brengen. Dat is gelukt, maar of dit nu serieus genomen wordt?  Ik denk het niet. 

Ik neem een gesprek serieus als er inhoudelijk wordt gesproken. Weet je dit is de leus geweest van iemand als de jongens die Eliza uitscholden voor kale.  Niet serieus genomen, maar wel bestraft. Terecht! 

Wil het gewoon gezegd hebben.  we respect hebben voor anderen. Niet met modder gooien en goede keuzes maken in het leven. Ik zeg: leve de koning. In naam van de Allerhoogste Koning zegen ik onze koning. 



Nog meer rijkdom vergaren dan nu.

Lezen: filipenzen 4:19


Wat ik nodig heb, wat ik nodig heb, Jezus alleen. 

  

Een lied wat we in de kerk vroeger regelmatig zongen. Ik hoor het niet zo vaak meer. Dat zal aan mij liggen. De vraag is of we dat ook zo ervaren. Eerlijk is eerlijk, ik denk vaak dat ik hele andere zaken nodig heb in mijn leven, maar kom tijd weer terecht bij het feit dat ik Jezus werkelijk nodig heb in mijn leven. 

Ik ben een eeuwige zoeker. Ik vind het enerzijds heerlijk om vertrouwde zaken om mij heen te hebben zoals mijn eigen huis, gezin, , mijn eigen vaste plekjes, etc… Anderzijds zoek ik altijd naar iets nieuws, de uitdaging, verantwoording, groei, ontwikkeling. Dit staat soms regelrecht tegenover elkaar. Vooral als het vertrouwde weggevallen is en eigenlijk de werkelijke uitdaging begint. 

Vertrouw ik werkelijk op Jezus? Geloof ik dat God een plan heeft? Dat Gods geest ons wil leiden? Ik moet zeggen dat ik zoekende soms vergeet wie in charge is. Dat ik allerlei plannen bedenk en geneigd ben voor God uit te lopen. 

Herken je dat? Inmiddels heb ik geleerd dat dat niet handig is, maar anderzijds heb ik ook geleerd dat passief wachten ook niet werkelijk een optie is. Weet je God voorziet wanneer we Zijn weg gaan. 

Ik geloof niet in het prosperity principe dat wanneer je God in je leven toelaat en Jezus weg wilt gaan dat het je allemaal voor de wind gaat. Sterker nog, ik geloof dat wanneer je Jezus werkelijk lief hebt en Hem wil volgen. dat dit je veel moeite kost. 

Discipelschap wordt niet beloont met geld, rijkdom, voorspoed. Veel mensen beweren dat God op die manier zou zegenen. Weet je, men kan God niet dienen en ook nog eens rijk willen zijn. Harde uitspraak? Misschien. Jezus maakte dergelijke uitspraken. De discipelen zijn grotendeels vermoord of gevangengezet. Paulus de Apostel kreeg zijn kop er af. Jezus zelf werd vermoord. 

Toch zeggen we dat Jezus ons rijk maakt. Is dat dan puur geestelijk? Nee, niet alleen geestelijk rijk. Nee, ook niet als we doodgegaan zijn een plek in de hemel. Natuurlijk is die plek er, maar dat is niet wat ons rijk maakt.  Wat ons wel rijk maakt is dat we Zijn liefde en genade mogen ervaren. Dat we een relatie met Hem mogen hebben. Dat we onze oorsprong mogen kennen en mogen leren wat werkelijk waarde heeft ik het leven. 

Rijkdom zit niet in geld of goederen.  Wat nu als je alles in de wereld had, maar je zou Gods liefde, echte liefde zoals alleen Hij die kan geven, goddelijke liefde moeten ontberen? Volgens mij zou je leven hol en leeg zijn. De zin verloren. 

Voor veel mensen draait alles om wat ze zelf plezierig vinden. Hun gevoel, hun dingen, hun ervaringen. Ik zelf doe dat soms ook. Niets menselijks is mij vreemd. Telkens weer kom ik hier op uit: er is niets beters dan Zijn wil te doen. Dat is zegen zelfs als zaken anders lopen als verwacht. Als alles moeilijk is. Wanneer mensen je in de steek laten, je veroordelen of whatever. 

Het gaat allemaal niet om jou of mij in het Leven. Er is een groter plan en daar mag je aan deelnemen. Durf je dat? Wil je dat?  Ik zoek er naar hoewel ik het enerzijds gevonden heb, zoek ik naar mogelijkheden, middelen om Gods liefde te delen. Delen daar van maakt zo rijk. Geeft zo veel vreugde dat wanneer er een kink is, ik zoveel mogelijk zoek naar nieuwe wegen. Ben benieuwd naar hoe jij dat ziet en doet in jouw leven. 


Waar sta ik nu ?

Jezus roept op om de verandering in de wereld te zijn. hij laat zien dat er mogelijkheden genoeg zijn. Dat je niet stil moet gaan zitten wachten, maar in beweging mag zijn. 
Natuurlijk zijn veel mensen in beweging overmatig soms, terwijl anderen totaal niet in beweging zijn. De vraag die ik me stel is: ben ik werkelijk in beweging of sta ik stil. 

De conclusie die ik in eerste instantie trek is dat we soms erg druk zijn met zaken die er niet werkelijk toe doen.

Heb jij je dat ook wel eens afgevraagd? Waar sta ik nu? Waar  ga ik heen? Ik bedoel niet of je in Jezus naam gered bent of hoe druk je bent in Zijn naam, maar wat is het effect ? Durven we daar eerlijk over zijn? Ik zelf vraag me af wat mijn plek is. Hoe nu verder nu ik terecht gekomen ben in een nieuwe situatie? Wat zijn de mogelijkheden die God me aanbiedt?

Volgens mij is het belangrijk te beseffen dat rennen en vliegen niet gevraagd wordt, wel wordt er gesproken over wandelen met God. Jezus was ook voortdurend onderweg en was ook soms druk, maar vond altijd de rust om in contact te zijn met God en van daaruit ook met de mensen  Hem heen. In eerste instantie gaf hij daarbij de meeste aandacht aan degene die Hij had gekozen. Met wie Hij in verbinding was.

Daar in die relatie met anderen, de toewijding en betrokkenheid vanuit God naar de mensen om je heen ligt de sleutel. Wanneer we de druk zien stijgen om; te presteren wellicht, onszelf te profileren, we onrustig worden, we verliezen de focus op waar het om te doen is, dan zal er iets gebeuren wat we wellicht niet graag willen, wat pijn doet en ingrijpend kan zijn, maar wat ook duidelijkheid kan scheppen en een herpositioneren van wie we zijn en onze focus te verscherpen op de vraag wat Gods wil is.

Op momenten dat het lastig geworden is in je leven is het gemakkelijk om bitter te worden en tegen zaken aan te schoppen. Hiermee stop je eigenlijk je talenten in de grond. Je zegt daar mee dat God er voor gezorgd heeft dat het min of meer Gods schuld is dat jij in deze situatie bent beland.  Dit kan van alles zijn, in mijn geval is dat op dit moment het ontslag van de baan die ik prachtig vond. 

We kunnen de talenten in de grond stoppen, boos, bang als we zijn te verliezen wat we hebben, maar beter is het om in beweging te blijven. Te handelen met wat we wel hebben. Er van uitgaande dat we iets hebben gekregen om er wat mee te doen, maar we kunnen zelfs een stap verder gaan en kijken hoe we van deze situatie kunnen profiteren ( in de goede zin) en er voordeel uit te halen en datgene te dien wat in zo’n situatie het meeste oplevert. 

We zijn naakt geboren en wanneer we sterven kunnen we niks meenemen, maar we kunnen wel wat achterlaten. De vraag is wat we achter willen laten. Willen we achterlaten dat we geld en goederen belangrijker vonden dan mensen? Willen we bitterheid achterlaten omdat men ons ooit in de steek gelaten heeft, willen we achterlaten dat we vreselijk druk geweest zijn, willen we achterlaten hoe vroom en godsdienstig we waren,…?

God heeft ieder mens talenten gegeven en een ieder die in Hen gelooft specifieke gaven gegeven om er iets mee te doen. Om verschil te maken in de wereld om ons heen. Jij mag een smaakmaker zijn in je vriendenkring. Jij mag een zaklantaarn zijn om te laten zien waar de weg is in het duister.  

Veranderingen zijn er niet zomaar. Niet altijd leuk, maar noodzakelijk om ons gefocust te houden op wie God is en Zijn wil voor ons leven.

Zijn wil? Ja Zijn wil! Immers zijn wil is het beste voor ons. Wat wij willen is meestal in het verlengde er van. Tenminste wanneer we werkelijk diep in ons hart kijken. Oppervlakkig gezien verlangen we er naar ons eigen ding te doen, maar wanneer we dieper kijken en Hem durven toelaten in ons hart zien we dat werkelijk verlangen gaat om relatie. Met Hem, met anderen en met je zelf. Wat nu als we van daaruit in beweging komen en luisteren naar Gods stem om te doen waar we voor geroepen zijn, zou het dan niet goed komen? Wat denk je?

  


Echtheid ten opzichte van retoriek.

Matheus 3:9

Laat eerst maar eens zien of je je bekeerd hebt.

  

Afgelopen dagen geconfronteerd met allerlei mensen in allerlei gedaanten. Niet goed of fout of zo, maar wat is nu werkelijk echt?

Soms ontmoet je mensen en die storten hun hele leven voor je voeten.  De ene keer wordt je klein en vraagt je af waarom ze dit met je delen. Een andere keer doen mensen dat ook, maar is de klik anders. Niet de zelfde ervaring. 

Hoe kan dat? Ik geloof dat het te maken heeft met de intentie waarmee mensen het delen. Is het omdat ze je vertrouwen en het ook echt willen delen of is het omdat ze iets van erkenning willen krijgen, hun gelijk willen halen.

Soms hoor je eenvoudige preken die je aanspreken en soms preken die bijbels gezien kloppen en qua retoriek wellicht ook, toch mis ik daar soms iets. Beleving misschien? Alles te glad. Te wijs? 

Ik zelf geloof in gebrokenheid. Mensen die kwetsbaar genoeg durven zijn en durven delen van hun pijn en angsten. Die proberen werkelijk God te dienen, maar durven toegeven dat het niet altijd lukt. Dat ze vragen hebben over allerlei zaken van het leven. Die misschien door velen of situaties afgebrand zijn, maar toch blijven delen van wie Jezus is. 

Veel mensen verstoppen zich achter grote woorden die niet van zichzelf zijn. Het is goed om te luisteren naar wat anderen zeggen en ook te interpreteren wat de Bijbel ons leert, maar dat wil nog niet zeggen dat we moeten spreken met woorden en aaneengeregen teksten die ons een bepaald imago verschaffen.

Laat eerst maar eens zien wie je werkelijk bent alvorens anderen te bestoken met vrome retoriek of door een beeld te schetsen van wie je zou zijn.  Volgens mij is echtheid de sleutel in relaties. Ik noem dat ontmoeten. Echtheid is: wanneer ik mijzelf laat zien zoals ik ben, zonder achterdeuren. Waarbij de ander ook zichzelf durft te geven op dezelfde wijze. Open en eerlijk, transparant. 

Dit betekent niet dat alles maar gezegd moet worden. Niet alles is relevant. Ook niet dat je het in alles eens bent, maar dat er ruimte is voor elkaar om te ontdekken, te ervaren , te geven, te ontvangen. 

Echtheid is een mooi woord. De vraag is wie is er nog echt? De wereld hangt aan elkaar van onechtheid . Jezus was echt! En wij mogen echt zijn. Groeien in echtheid door naar Hem te kijken, zijn Stem te verstaan dwars door alles heen. 

Misschien horen we dan andere dingen. Misschien niet de stem van een of andere dominee met veel aaneengeregen teksten die tot ons spreekt, maar misschien horen we juist de stem van God die tegen je spreekt door de stem van iemand uit je kerk, een vreemde misschien zelfs. Durf je uit te stappen en Gods geest te vragen tot ons te spreken? Durven we er naar te wandelen? Dit laatste is essentieel als God spreekt. 




Wat is wijsheid 

Spreuken 17:28


Wat worden er enorm veel dwaze uitspraken gedaan tegenwoordig. Als ik de krant lees of de media volg zie ik zoveel uitspraken die onwijs zijn. Discussies die krankzinnig zijn zelfs. Wanneer je de politiek wat volgt dan  xie je hoe ver mensen van elkaar zijn komen te staan.

Ik bedoel niet dat mensen geen vrienden meer hebben of familie , maar dat mensen elkaar slechts nog zoeken in wat ze gemeen hebben. Dit klinkt logisch, maar wat nou als mensen open zouden staan en naar elkaar zouden luisteren met een diepere intensie. 

Ik denk dat het daar mis gaat op vele terreinen. In de politiek is staande blijven  voor eigen groep en idealen belangrijker geworden dan samen oplossen. Retoriek is de methodiek die hierbij gebruikt wordt en men schuwt het niet om elkaar finaal af te branden. Vrijheid van meningsuiting noemt men dat. Volgens mij is dat echter nooit de gedachte geweest achter deze vrijheid. Hiermee wordt vrijheid tot last voor vele mensen die beschadigd geraken. 

  

Ook is er een kloof ontstaan tussen mensen onderling. Men zegt wel eens dat de wereld steeds kleiner wordt en dat er geen afstanden meer zijn. Volgens mij is er een grote afstand  tussen mensen. Groter dan ooit. Il denk enerzijds dat voor veel mensen  de afstand en confrontatie met de werkelijkheid veel dichterbij is gekomen. Zie aantal issues zoals de duizenden drenkelingen in de Middellandse zee en nu Nepal, maar tegelijk zie je ook de beweging ontstaan die mensen maken om hun eigen  plek te beschermen. 

Grandioos de hulpverlening die tot stand komt vind ik. Veel mensen geven er ook aan. Super. Tegelijk denk ik dan weer aan de discussie bed, bad, brood. Wat mooi toch als mensen geholpen worden. Het geeft een geweldig gevoel als mensenlevens veranderen ten goede toch? Dus mooi om te delen van wat we in deze maatschappij  aan rijkdom hebben.

Ik zie zoveel moois gebeuren wanneer mensen opstaan  voor de ander. Zo veel verbroedering. Wanneer we ons afzetten voor wat elders gebeurt in de wereld en vinden dat het niet ons pakkie an is, dan sluiten we zo enorm veel buiten. We  worden als maatschappij harder en harder. De maatschappij komt steeds verder af te staan van de werkelijkheid. De werkelijkheid is er wel natuurlijk, maar wanneer we ons er tegen verzetten, het niet meer binnenlaten dan worden we egocentrisch. 

Ik geloof dat niemand daar werkelijk naar verlangd. Ik geloof dat mensen werkelijk verlangen om gezien te worden, maar dat we eigenlijk niet goed om weten te gaan met onszelf. Misschien willen we ons wel groot houden zelfs, maar uiteindelijk gaat dat niet lukken. Delen, samenwerken, relatie, zijn waarden die gelden als waardevol. 

Ik denk dat we bij jezus moeten zoeken naar de waarde van relatie en hoe we met anderen om moeten gaan. Hoewel ook in de christelijke wereld is veel strijd. Ligt dit aan God? Nee natuurlijk niet! Het ligt aan hoe wik in het leven staan als mens. 

Ik heb er geloof in dat het mogelijk is om mensen te ontmoeten. Van binnen te raken en er ook zelf door te veranderen. Meer tevreden te worden , vrede te ervaren, te kunnen deken,open te staan voor meningen, gedachten en gevoelens van anderen. Hen te omarmen ookal hebben ze andere zienswijzen, Doen ze anders, leven ze anders, hebben een andere kleur, taal etc…

Laten we leren te luisteren inplaats van te spreken. Natuurlijk mag je een mening hebben en die ook zeggen, maar soms doet die er even niet echt toe. Dan moeten eerst de handen uit de mouwen.