Participeren? 

De wereld is gericht op zichzelf. ‘Ik’ heeft het hoogste woord. Alles draait om wat ‘ik’ wil en wat de ‘mijne’ is. 

Er lijkt geen barmhartigheid meer te bestaan. Ellenlang debatteren en draaien tot uiteindelijk een conclusie in woorden na voren wordt gebracht die in wezen even nietszeggend is als voor het debat.

  

We spreken over een participatie maatschappij, terwijl het niet werkelijk gaat over participeren, maar om behouden wat we hebben vergaard. 

Is het niet het misbruiken van woorden om kiezers, volgers, leden te krijgen? Uiteindelijk blijkt participatie niet het uitgangspunt maar hoe enkelingen zich kunnen verrijken ten koste van anderen. 

Participeren is deelhebben, deelgenoot zijn toch? Uitgangspunt zou moeten zijn dat we ‘samen’ delen. De regering die deze woorden gebruikt neemt persoonlijk afstand van deze woorden al beweren ze iets anders.

Geen wonder dat het land op de kop staat van onvrede. Dat er onrust heerst is in heel de wereld. De vraag is echter wie of wat werkelijk verandering kan brengen in deze ikgerichte situatie. In deze wereld die slechts draait om wat ‘ik’ wil en vindt. 

Het is gemakkelijk de regering de schuld te geven. Al ligt daar mi ook een grote verantwoording voor hoe we als land met zaken omgaan. Echter we zullen ook naar onszelf moeten kijken. Wat doen wij? Hoe gaan wij om met zaken? Gaan we uit van het principe dat wat elders gebeurt ons niets aangaat? Dat wat anderen, behalve de onzen, raakt ons niet werkelijk iets aangaat? 

Volgens mij gaat het daar mis als het gaat om participatie. Volgens mee is deelgenoot zijn, het participeren, ook  meeleven, meehelpen, ondersteunen van die ander. Wij zijn wellicht niet schuldig aan de directe oorzaak, maar we kunnen helpen in herstel van die ander. Een plek te bieden om problemen te overwinnen. Te ondersteunen in wat nodig is om op te kunnen staan in de kracht van samenwerking. 

Dat is mi wat participatie betekent toch? Samen doen. Samen onderweg. Samenleving. ‘Samen’ staat wat mij betreft regelrecht tegenover ‘ik’. ‘Ik’ is slechts beperkt. ‘Ik’ staat alleen. ‘Ik’ heeft slechts zichzelf en wat er in zijn vermogen is, maar ‘samen’ biedt alle ruimte.

  

Samen is wat mij betreft een stuk beter. Participeren is meer dan bed, bad en brood. Participeren is de armen uitspreiden voor mensen in nood. Participeren is ruimte waarin men veilig is en zich kan ontwikkelen. Participeren is bouwen aan de samenleving. 

Nu lijkt het alsof het woord participeren  zijn waarde verloren heeft. Het lijkt alsof het slechts gaat om de meeste stemmen. Als of het gaat om houden wat we hebben boven het houden van mensen. Participeren lijkt verbonden met geld te zijn. 

Ik geloof dat we vergeten zijn of niet begrepen hebben wat Jezus ons duidelijk wilde maken. Wij mogen als individu deel uitmaken van een groter geheel. Namelijk deel zijn aan Hem. Dat is idd heftig. Heftig in de zin van niet gemakkelijk of eenvoudig. Maar het betekent wel participeren. Deel zijn aan het leven van anderen. Deel zijn aan Zijn leven. 

De vraag is hoe we dit vorm zouden kunnen geven. Dit begint door God lief te hebben boven alles. Wanneer we ons richten op de dingen van God, zullen we ontdekken dat we een ander beeld krijgen over mensen om ons heen. Over onszelf. 

Durven we te participeren in het leven van anderen? Niet om ons voordeel er mee te doen, maar om de ander te geven en te delen van wat je hebt. Wat is je hart?

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s