Participeren? 

De wereld is gericht op zichzelf. ‘Ik’ heeft het hoogste woord. Alles draait om wat ‘ik’ wil en wat de ‘mijne’ is. 

Er lijkt geen barmhartigheid meer te bestaan. Ellenlang debatteren en draaien tot uiteindelijk een conclusie in woorden na voren wordt gebracht die in wezen even nietszeggend is als voor het debat.

  

We spreken over een participatie maatschappij, terwijl het niet werkelijk gaat over participeren, maar om behouden wat we hebben vergaard. 

Is het niet het misbruiken van woorden om kiezers, volgers, leden te krijgen? Uiteindelijk blijkt participatie niet het uitgangspunt maar hoe enkelingen zich kunnen verrijken ten koste van anderen. 

Participeren is deelhebben, deelgenoot zijn toch? Uitgangspunt zou moeten zijn dat we ‘samen’ delen. De regering die deze woorden gebruikt neemt persoonlijk afstand van deze woorden al beweren ze iets anders.

Geen wonder dat het land op de kop staat van onvrede. Dat er onrust heerst is in heel de wereld. De vraag is echter wie of wat werkelijk verandering kan brengen in deze ikgerichte situatie. In deze wereld die slechts draait om wat ‘ik’ wil en vindt. 

Het is gemakkelijk de regering de schuld te geven. Al ligt daar mi ook een grote verantwoording voor hoe we als land met zaken omgaan. Echter we zullen ook naar onszelf moeten kijken. Wat doen wij? Hoe gaan wij om met zaken? Gaan we uit van het principe dat wat elders gebeurt ons niets aangaat? Dat wat anderen, behalve de onzen, raakt ons niet werkelijk iets aangaat? 

Volgens mij gaat het daar mis als het gaat om participatie. Volgens mee is deelgenoot zijn, het participeren, ook  meeleven, meehelpen, ondersteunen van die ander. Wij zijn wellicht niet schuldig aan de directe oorzaak, maar we kunnen helpen in herstel van die ander. Een plek te bieden om problemen te overwinnen. Te ondersteunen in wat nodig is om op te kunnen staan in de kracht van samenwerking. 

Dat is mi wat participatie betekent toch? Samen doen. Samen onderweg. Samenleving. ‘Samen’ staat wat mij betreft regelrecht tegenover ‘ik’. ‘Ik’ is slechts beperkt. ‘Ik’ staat alleen. ‘Ik’ heeft slechts zichzelf en wat er in zijn vermogen is, maar ‘samen’ biedt alle ruimte.

  

Samen is wat mij betreft een stuk beter. Participeren is meer dan bed, bad en brood. Participeren is de armen uitspreiden voor mensen in nood. Participeren is ruimte waarin men veilig is en zich kan ontwikkelen. Participeren is bouwen aan de samenleving. 

Nu lijkt het alsof het woord participeren  zijn waarde verloren heeft. Het lijkt alsof het slechts gaat om de meeste stemmen. Als of het gaat om houden wat we hebben boven het houden van mensen. Participeren lijkt verbonden met geld te zijn. 

Ik geloof dat we vergeten zijn of niet begrepen hebben wat Jezus ons duidelijk wilde maken. Wij mogen als individu deel uitmaken van een groter geheel. Namelijk deel zijn aan Hem. Dat is idd heftig. Heftig in de zin van niet gemakkelijk of eenvoudig. Maar het betekent wel participeren. Deel zijn aan het leven van anderen. Deel zijn aan Zijn leven. 

De vraag is hoe we dit vorm zouden kunnen geven. Dit begint door God lief te hebben boven alles. Wanneer we ons richten op de dingen van God, zullen we ontdekken dat we een ander beeld krijgen over mensen om ons heen. Over onszelf. 

Durven we te participeren in het leven van anderen? Niet om ons voordeel er mee te doen, maar om de ander te geven en te delen van wat je hebt. Wat is je hart?

Advertenties

Verander de wereld…

  Niemand kan Russisch spreken zonder het eerst geleerd te hebben. Een vliegtuig besturen zonder dat hier kennisoverdracht plaats heeft gevonden.


Veel dingen in het leven gaan mis omdat mensen nooit geleerd hebben om er op een goede manier mee om te gaan. 


Aan de andere kant is het zo dat veel zaken wel bekend zijn, maar maken we bewust keuzes om het anders te doen dan ons geleerd is. 


Wanneer we de maatschappij bekijken en we ons afvragen hoe het zover heeft kunnen komen dat onze kinderen niet meer kiezen voor het huwelijk, dat drank en druggebruik als gewoon wordt gezien dan is de opmerking dat ze hun eigen keuzes maken wat mij betreft niet meer dan een dooddoener.


Eigenlijk hebben we hen geleerd anders te kiezen op basis van wat we ze geleerd hebben, wat we al vroeg hebben toegediend in hoe we met zaken om zijn gegaan in ons eigen huwelijk bijvoorbeeld of door druppelsgewijs ze te laten wennen aan het idee dat samenwonen eigenlijk ook een mogelijkheid is. 

En wanneer we zelf roken en drinken, wat zou de keus van onze kinderen zijn? 


Nu een stap verder: wordt je werkelijk geraakt als mensen onthoofd worden om hun geloof/ mening? Doet het je wat als duizenden mensen verzuipen omdat ze hun land willen ontvluchten?


Wat denk je wat er gebeurt als wij verbaal of non-verbaal desinteresse tonen of zelfs de gekste uitspraken doen. Zouden wij dan geen onverschilligheid voortbrengen naar onze kinderen? 


Ik geloof dat het onze plicht is om volwassen te reageren op de issues in de maatschappij. Bed, brood, bad? Bullshit. Laten we zoals de bijbel het zegt: onze tentpinnen wijd uitgeklaard zetten. Onze naaste lief hebben als onszelf en God boven alles.


Natuurlijk is er in de naam van God veel geruzied, maar niet alles wat in zijn naam gesproken wordt is ook werkelijk wat Hij wil en doet. Net zo min dat wanneer jou kinderen onderling ruziën en jouw naam er bij halen dat dit betekent dat jij je goedkeuring geeft.


Net als wij verlangen naar harmonie in ons gezin, zo verlangt God nog meer naar een gezonde verhouding. God echter heeft ons de goede manier duidelijke afspraken gemaakt vanaf het begin. Sterker nog Hij is in Jezus zelf gekomen en is ons tot voorbeeld geweest in handel en wandel. In woord en daad. 


De vraag is durven we oprecht eerlijk zijn naar/ over onszelf en toegeven dat ons voorbeeld niet zo perfect is als we de wereld willen doen geloven. God is echter meer perfect dan wij willen toegeven, geloven en ook maar kunnen begrijpen. 


De wereld verbeteren? Dat begint bij God en jezelf. Laten we de wereld veranderen door Jezus voorbeeld te volgen in oprechte liefde.

Weten en weten.

 Edit   

Johannes 3:1-8

Schijnbaar is er een groot verschil tussen weten en weten. Als we het genoemde gedeelte lezen zien we dat de farizeers wisten dat Jezus anders was, buitengewoon, bijzonder, maar toch kwamen ze niet werkelijk tot de kern met Hem. 

Hoewel ik geloof dat een ontmoeting met Jezus levensveranderend is, is het maar de vraag of die zelfde ontmoeting die verandering oplevert die je wil. 

Jezus wil tot de kern komen met mensen. Weet waar Hij mensen jan raken en ook wat er geraakt zou moeten worden om verandering te weeg te brengen, maar bewust kiest Hij er voor om een kleine stap over te slaan. 

Jezus doet er alles aan om jou en mij te raken, zichzelf aan je te openbaren, zich te laten kennen, maar verlangt vooral ook naar jou openheid , transparantie, eerlijkheid van ons naar Hem zelf. 

Weet je Hij kent ons al, maar toch… Wil met jou en mij en gesprek zijn. Niet gewoon alles weten, maar weten omdat je het deelde met Hem persoonlijk. Tegelijk is weten van Kezus iets anders dan dat je Hen kent omdat je  hem persoonlijk kent. 

De farizeers kenden Jezus wandel, de verhalen, zijn achtergrond, hadden Hem gezien en zelfs ontmoet, maar toch…net niet!

Ik geloof dat ze zichzelf niet wilden laten kennen. Jezus legde het vuur aan de schenen, sprak de waarheid, maar de waarheid onderkennen betekent opgeven van oude patronen.

Vandaag door een vriend gewezen op een van mijn oude patronen.  Ik kan zo moeilijk soms mijzelf laten kennen. Opgeven van mijn eigen dingen, mijn werk, mijn clienten, mijn collega’s, mijn plek, mijn behoeften…

Ik weet niet of je hier iets in herkent, maar ik vind loslaten moeilijk. Doe wel onverschillig , maar dat slaat over in boosheid en opstandig gedrag. Over de grens van mijn kunnenwillem gaan.  

Mooi dat er mensen zijn die eerlijk genoeg zijn om de snaar te raken. Te durven zeggen van stop. Ik hoorde even Jezus in die stem. De Geest waait waarheen Hij wil. Door mensen heen, door anderen, broeders en zusters, in details, en zoals nu door het Woord( bijbel).

Ik geloof dat zoeken naar een woord van Hem een antwoord tot gevolg heeft. Echter de vraag is: weet je het? Of … Weet je Het wanneer Hij tot je spreekt. Soms is het een blik van iemand, een bewustwording, maar ik geloof dat wanneer Jezus spreekt het veranderend kan zijn als we het binnen laten. Ons laten raken en durven gaan waar we geleid worden in deze. Geleid waar de Geest ons leidt zoals de Geest ook Jezus zelf geleid heeft. Niet naar voorspoed, naar een eigen eilandje, of zo, maar naar een oprechte ontmoeting met Hem zelf. 

Deze dood is dodelijker dan we denken

Een goed stuk. Een groot deel van wat er in mij omgaat verhaald. De vraag is; durven we het leven wat Jezus wil geven omarmen? Ons oude leven, het oude systeem omverwerpen om weer op te staan met Christus? We zeggen het vaak wel, maar onze daden en woorden zijn vaak niet congruent te noemen. Hoe nu werkelijk in actie komen? Ik geloof dat hier een periode aan vooraf gaat. We hebben leiding nodig. Jezus beloofde de discipelen dat hij de trooster zou sturen. Deze zou hen bijstaan en de weg wijzen. Veelal willen we graag in actie komen, niet verkeerd om iets te doen (niets doen kan immers ook voor problemen zorgen ), maar het is ook goed om te wachten op de Geest om ons te vullen , te verwarmen. Goed om je de komende tijd bezig te houden met de vraag hoe de kerk weer kan opstaan. Of is dat niet de vraag? Misschien zal de kerk zoals ze nu is juist eerst zelf in navolging moeten sterven. Ik geloof dat sterven een proces is welke vanzelf kan gaan, maar misschien beter als ze er zelf voor kiest in overgave als teken van navolging. Als de kerk moet sterven betekent dat automatisch dat ik moet sterven. Ik moet sterven aan mijzelf. Ik moet minder worden en Hij meer in mij zodat ook in de kerk ik minder wordt en Hij meer. Des te meer mensen ik laten sterven des te meer Hij aanwezig zal zijn in onze bijeenkomsten, in onze woorden , in onze daden, relaties .

Remmelt Meijer

Zo rond Goede Vrijdag merk ik bij mezelf dat het me opnieuw overvalt hoe weinig grip ik kan krijgen op zo ongeveer de crux van het christelijk geloof. De dood van Jezus aan het kruis. Soms bekruipt me de gedachte dat we het met allerlei christelijke termen en metaforen ongemerkt wat te gebruiksvriendelijk gemaakt hebben met elkaar. Op deze Stille Zaterdag zijn we druk met boodschappen doen voor morgen en in m’n twitter tijdlijn gaat het al weer over Pasen of het nieuws van de dag. Intussen staan de 147 dode studenten in Kenia nog op ons netvlies: de wereld lijkt goed op stoom als het gaat om de dood.

Binnen de kerkelijke serene sferen lijkt de meest schokkende dood van de geschiedenis intussen klantvriendelijk verpakt in vriendelijke woorden. Jezus stierf voor onze zonden. Hij redt ons van de dood, betaalde de straf en is het ware offerlam voor God…

View original post 973 woorden meer

Waar gaan we heen?

Soms is het goed om even in onzekerheid te zitten. Tenminste voor mij. Het laat me weer zien/ontdekken waar ik niet langer in afhankelijkheid loop, maar vanuit eigen kracht en inzicht. 

 

Op dit moment zoekende naar wat Gods wil is nav het faillisement van de Spetse hoeve, maar ook naar mijn rol in de gemeente waar ik vandaan gekomen ben en weer mijn plekje zoek on de chaos die er nog altijd is. Waar is mijn plek? 

Soms lijkt de timing wonderbaarlijk. 31 maart officieel ontslag terwijl 1 april   Mijn vast contract getekend had moeten worden. Na jarenlang bezoek elders in een kerkelijke gemeente weer terug in oude setting, gebeurt ook daar van alles. Wat moet je er mee? Dat is de vraag.

Het is niet verkeerd te weten waar je kracht ligt of je inzichten helder te hebben, maar wanneer we daarbij de wil van God vergeten doen we dingen op eigen inzicht en gaan ze ook een ‘eigen’ leven leiden. 

Goed te weten dat wanneer we God blijven zoeken hij er is om ons richting te geven en deuren die gesloten waren weer te openen. 

Ik geloof dat God ons wil gebruiken in zijn dienst. Welke dat is is voor ieder verschillend. Dit bewustwordende maakt zaken meer inzichtelijk. Ik bedoel dat wanneer we meer en meer begrijpen wie Hod is en wat het plan is voor ons leven, leren we ook steeds beter keuzes te maken vanuit dat plan. We leren immers waar Hij ons geroepen heeft en mogen weten day Hij ons begiftigd heeft met specifieke gaven om zo in Zijn kracht tot Zijn doel te komen.

Dit kost vaak wat tijd. In mijn geval heeft het jaren geduurd voor ik ging (of wilde) inzien  waar Hij mij geroepen heeft. En nog heb ok daar soms vragen over en zoek ik regelmatig naar antwoorden. Vaak begint het met zoeken op eigen kracht moet ik toegeven. Echter wanneer ik de onrust en frustratie opmerk besef ik veelal dat dit niet gaat werken.

Soms is het de vraag hoe nu verder en komen er allerlei gedachten en zelfs serieuze oplossingen langs, maar moet ik duidelijk bedenken en bidden of dit nu werkelijk de oplossing is die Hij wil geven. Eerlijk is eerlijk dat Gods oplossingen vaak op het laatste moment komen en moeilijker zijn dan gehoopt. 

Toch zijn Gods wegen de beste en al zijn ze vaak anders en boven persoonlijk vermogen, toch is ze vervullend wanneer we doen wat Hij ons zegt. Ik geloof dat God er uit wil halen wat er in zit. 

Weet je, we zijn beperkt als mens. Wanneer ik naar mij zelf kijk voel ik me vaak onbekwaam, maar wanneer ik doe waartoe God mij geroepen heeft draag ik vrucht. Dan vinden mensen God, herstel , relatie. Super te mogen weten dat God me gebruikt zo nu en dan.

Op dit moment op zoek naar wat Gods weg is. Aantal zaken rondom werk lopen nog. Qua kerk merk ik dat juist door de afstand van de afgelopen jaren er toch een soort van rust ontstaan is. Gods weg is de  beste ook als anderen soms een andere weg kiezen en ik zelf daar ook foute keuzes in maak toch blijft zijn weg de beste.  Ik ben verantwoordelijk voor de keuzes die ik daarin maak. Ik hoef me niet druk te maken om de keus van anderen aangaande mijn persoonlijke omstandigheden. Ik geloof dat God met de problemen ook nieuwe opties aanbiedt. We staan op een kruispunt nu. Waar gaan we heen? 

Geraakt of bewogen?

Wat is het goed te bedenken welk een weg Jezus voor ons mensen is gegaan. Ik hoor dat er ruim 3miljoen mensen naar The passion hebben gekeken. Zo zie je maar weer dat ook in deze tijd, mensen nog steeds wel geïnteresseerd zijn in het verhaal van Jezus.   

 


In de tijd van Jezus zie je dat er veel mensen Jezus volgden. Ze waren nieuwsgierig naar wie Hij was en zijn niet alle daagse opvattingen. 


De vraag is wat er van The Passion is blijven hangen. De sfeer, de liederen, etc.. Zelf vind ik de liederen erg confronterend soms. Maar wat doen we nou met waar het in dit waargebeurde verhaal  om gaat?


Is het leven van deze 3 miljoen mensen nu radicaal veranderd? Ik denk het niet. De vraag is of ik zelf überhaupt veranderd ben door The Passion of door het verhaal zoals deze in de Bijbel is verteld. Wat is er dan anders? Waarom? 


Ik geloof dat we niet zo direct radicaal veranderen door een verhaal. Hoe diepgaand en verscheurend het ook is.  Pas wanneer het gelinkt wordt aan wie jij persoonlijk bent en jouw situatie ontstaat er iets bijzonders. 


dat is wat Jezus deed toen Hij de discipelen riep om vissers van mensen te worden. Dat gebeurde toen mensen een hoer voor zijn voeten gooiden om te stenigen. Jezus raakt mensen in hun wezen. 


Door zijn keus zich te laten afslachten aan een kruis om onze zonden raakt Hij mijn hart persoonlijk. Daarom geloof ik en dank ik Hem. 


Volgens mij kun je niet het verhaal van Jezus lezen, zien, horen zonder dat het je raakt. Of je laat je niet raken of je begrijpt niet goed wat het werkelijk betekent.


Ik geloof dat veel mensen zichzelf eigenlijk best wel okee vinden. Ze Jezus niet echt nodig hebben. Veel mensen doen hun best om zo goed mogelijk te leven, maar beseffen niet dat hun goed een verkeerd uitgangspunt is. Ookal refereren ze aan andere mensen en tonen ze daarmee aan dat ze het wel aardig goed doen dan nog hebben ze niet het juiste uitgangspunt. Echter dat is wel vaak hoe wij met zaken omgaan. We kijken naar anderen en bedenken dan dat we het zo slecht nog niet doen en vinden daarmee eigenlijk dat we superieur zijn. Stellen ons daarmee naast God. 


We zien slecht dat wat we willen zien. Wanneer we op deze manier maar naar het  verhaal luisteren, naar de liederen , dan zien we een ander uitgangspunt. Misschien wel goede uitgangspunten hoor, maar het veranderd weinig. 

Je kunt het verhaal bekeken hebben vanuit de gedachte dat je iets voor de wereld/ de maatschappij wil betekenen. Je kunt ontdekt hebben dat er iets moet gebeuren, dat er hoop is, dat er vrede moet komen, dat je tekortschiet, dat er verschillende manieren van benaderen zijn,… Etc…


Mooie zaken soms en ik hoop dat ze in beweging komen en de maatschappij, de ander , jouw kijk op zaken zulle veranderen, Maar ik hoop bovenal dat het diepste van het verhaal je geraakt heeft. Namelijk dat het gaat om die ene mens Jezus. Die voor jou persoonlijk is gekomen om jouw hart te raken en te veranderen van binnenuit. 


Van binnenuit!? Jazeker! Het gaat al gauw  om de buitenkant in onze samenleving.hoe we ons gedragen, hoeveel we te besteden hebben, hoe we ons huis inrichten en hoe we ons kleden. Daar gaat het bij Jezus niet om. bij Hem gaat het om wie jij werkelijk diep van binnen bent. Weet jij wie je diep van binnen bent?

  

Ik wil positief beïnvloed worden! 

Het viel me op dat mensen elkaar zo gemakkelijk negatief beïnvloeden , maar ook dat dit verbroedert. 

Typisch is dat ik een aantal mensen zag die eigenlijk niets met elkaar gemeen hadden elkaar vonden in afwijzing die ze schijnbaar ervoeren in een gezamenlijke issue.

  

Persoonlijk geloof ik vanuit mijn werk als groepsbegeleider dat er in een groepsproces erg veel bijzondere zaken mogelijk zijn . Echter ik zie ook dat in dat  proces het twee kanten op kan gaan. 

Mensen zoeken voornamelijk naar erkenning. Dat is natuurlijk niet altijd een probleem , maar als het gaat om groepsproces kan het erg gevaarlijk zijn wanneer men mensen erkenning geeft in negatief gedrag. 

Eigenlijk gebeurt dat redelijk gauw. Immers iemand maakt een opmerking over een ander en men gaat er al gauw op in en de roddel is al gauw geboren. Ook in negativiteit, is dit het geval. Wanneer we geen erkenning krijgen zoeken we deze al gauw elders. 

Dit is een lastig item, omdat we als mens geneigd zijn om onszelf te profileren ten koste van anderen. Dit is echter niet goed, sterker nog het haalt je zelf en de ander onderuit. Het haalt de gemeenschap kapot waarin je verkeert. 

Hoe ga jij er mee om? Ik geloof dat we andere keuzes kunnen maken. Niet onszelf willen profileren ten koste van de ander. Het is goed om juist die ander hoger te achten. Ook is het beter om een stap verder te gaan met die ander in liefde. 

Het is zo gemakkelijk om negatief te zijn. Anderen af te kraken en neerbuigend te zijn, maar positief zijn en liefdevol, complimenterend is veel lastiger. 

Ook zullen we misschien wat meer naar onszelf moeten kijken. Onze kijk op zaken is niet altijd correct. We hoeven ook niet bij anderen te zoeken naar erkenning, maar durven we ook gewoon te zeggen dat je zaken misschien verkeerd ziet. Boosheid, wrok, bitterheid maakt dat we ons uit de gemeenschap werken. Volgens mij worden we dan gezien op een manier die relationeel niet echt gewaardeerd wordt. Typisch is dat in gesprekken dit wel juist ingang heeft terwijl op termijn de verbroedering juist stuk maakt.

  

Volgens mij kunnen we stellen dat werkelijke diepe relaties waar we naar verlangen niet voortkomen uit teleurstelling en afwijzing. Niet uit boosheid en opstandigheid. Niet uit negatieve uitlatingen en roddel. 

Lijkt me dat juist het dienen van de ander, de minste durven zijn, echtheid, openheid vanuit liefde en waardering veel meer de relatie bevorderd

Wat mij  betreft gaan we dat doen. Klaar staan voor de ander. Delen in leed, maar vanuit de benadering om niet je gelijk te krijgen, maar om te vergeven en er voor elkaar te zijn.